1. ۱ای برادر بشنوی رمزی ز شعر و شاعریتا ز ما مشتی گداکس را به مردم نشمری
2. ۲دان که از کناس ناکس در ممالک چاره نیستحاش لله تا نداری این سخن را سرسری
3. ۳زانکه گر حاجت فتد تا فضله‌ای را کم کنیناقلی باید تو نتوانی که خود بیرون بری
4. ۴کار خالد جز به جعفر کی شود هرگز تمامزان یکی جولاهگی داند دگر برزیگری
5. ۵باز اگر شاعر نباشد هیچ نقصانی فتددر نظام عالم از روی خرد گر بنگری
6. ۶آدمی را چون معونت شرط کار شرکتستنان ز کناسی خورد بهتر بود کز شاعری
7. ۷آن شنیدستی که نهصد کس بباید پیشه‌ورتا تو نادانسته و بی‌آگهی نانی خوری
8. ۸در ازاء آن اگر از تو نباشد یارییآن نه نان خوردن بود دانی چه باشد مدبری
9. ۹تو جهان را کیستی تا بی‌معونت کار توراست می‌دارند از نعلین تا انگشتری
10. ۱۰چون نداری بر کسی حقی حقیقت دان که هستهم تقاضا ریش گاوی هم هجا کون خری
11. ۱۱از چه واجب شد بگو آخر بر این آزادمرداینکه می‌خواهی ازو وانگه بدین مستکبری
12. ۱۲او ترا کی گفت کاین کلپترها را جمع کنتا ترا لازم شود چندین شکایت گستری
13. ۱۳عمر خود خود می‌کنی ضایع ازو تاوان مخواههم تو حاکم باش تا هم زانکه بفروشی خری
14. ۱۴عقل را در هر چه باشی پیشوای خویش ساززانکه پیدا او کند بدبختی از نیک‌اختری
15. ۱۵خود جز از بهر بقای عدل دیگر بهر چیستاین سیاستها که موروثست از پیغمبری
16. ۱۶من نیم در حکم خویش از کافریهای سپهرورنه در انکار من چه شاعری چه کافری
17. ۱۷دشمن جان من آمد شعر چندش پرورمای مسلمانان فغان از دست دشمن‌پروری
18. ۱۸شعر دانی چیست دور از روی تو حیض‌الرجالقایلش گو خواه کیوان باش و خواهی مشتری
19. ۱۹تا به معنی های بکرش ننگری زیرا که نیستحیض را در مبدا فطرت گزیر از دختری
20. ۲۰گر مرا از شاعری حاصل همین عارست و بسموجب توبه است و جای آنکه دیوان بستری
21. ۲۱اینکه پرسد هر زمان آن کون خر این ریش گاوکانوری به یا فتوحی در سخن یا سنجری
22. ۲۲راستی به بوفراس آمد به کار از شاعرانوان نه از جنس سخن یا از کمال قادری
23. ۲۳وانکه او چون دیگران مدح و هجا هرگز نگفتپس مرنج ار گویدت من دیگرم تو دیگری
24. ۲۴آمدم با این سخن کز دست بنهادم نخستزانکه بی‌داور نیارم کرد چندین داوری
25. ۲۵ای به جایی در سخندانی که نظمت واسطه استهرکجا شد منتظم عقدی ز چه از ساحری
26. ۲۶چون ندارد نسبتی با نظم تو نظم جهاندر سخن خواهی مقنع باش و خواهی سامری
27. ۲۷گنج اتسز گنج قارون بود اگر نی کی شدیاز یکی منحول چندان کم بهارا مشتری
28. ۲۸مهتران با شین شعرند ارنه کی گشتی چنینمنتشر با قصهٔ محمود ذکر عنصری
29. ۲۹کو رییس مرو منصور آنکه در هفتاد سالشعر نشنید و نگفت اینک دلیل مهتری
30. ۳۰تا نپنداری که باعث بخل بود او را بداندر کسی چون ظن بری چیزی کزان باشد بری
31. ۳۱زانکه امثال مرا بی‌شاعری بسیار دادکاخهای چارپوشش باغهای چل‌گری
32. ۳۲مرد را حکمت همی باید که دامن گیردشتا شفای بوعلی بیند نه ژاژ بحتری
33. ۳۳عاقلان راضی به شعر از اهل حکمت کی شوندتا گهر یابند، مینا کی خرند از گوهری
34. ۳۴یارب از حکمت چه برخوردار بودی جان منگر نبودی صاع شعر اندر جوالم بر سری
35. ۳۵انوری تا شاعری از بندگی ایمن مباشکز خطر درنگذری تا زین خطا درنگذری
36. ۳۶گرچه سوسن صد زبان آمد چو خاموشی گزیدخط آزادی نبشتش گنبد نیلوفری
37. ۳۷خامشی را حصن ملک انزوا کن ور به طبعخوش نیاید نفس را گو زهرخند و خون‌گری
38. ۳۸کشتیی بر خشک می‌ران زانکه ساحل دور نیستگو مباشت پیرهن دامن نگهدار از تری