1. ۱ای بارگاه صاحب عادل خود این منمکز قربت تو لاف زمین بوس می‌زنم
2. ۲تا دامن بساط ترا بوسه داده‌امبر جیب چرخ می‌سپرد پای دامنم
3. ۳تا پای بر مساکن صحنت نهاده‌امپیوسته با تجلی طورست مسکنم
4. ۴با برکهٔ تو رای نباشد به کوثرمبا روضهٔ تو یاد نیاید ز گلشنم
5. ۵دور از سعادت تو درین روزها دلمکز دوری بساط تو خون بود در تنم
6. ۶با جان دلشکسته که در عهد من مبادگر عهد خدمت تو همه عمرم بشکنم
7. ۷می‌گفت بی‌بساط همایون چگونه‌ایگفتا چنان که دانی جانی همی کنم
8. ۸لیکن ز هجر خدمت میمون صاحبستنی از فراق بارگهش اشک و شیونم
9. ۹آن دوستکام خواجهٔ دنیا کز اعتقادبی‌بندگیش دشمن خویش و چه دشمنم
10. ۱۰ای صدر آفرینش از اقبال آفرینتبا طبع پر لطیفه چو دریا و معدنم
11. ۱۱با این همه کمال تو در هر مباحثهآن لکنتم دهد که تو پنداری الکنم
12. ۱۲زایندگی خاطر آبستنم چه سودچون از نتیجهٔ خلف اینجا سترونم
13. ۱۳از روز روشن و شب تیره نهفته‌انداندازهٔ کمال تو وین هست روشنم
14. ۱۴چون تیر فکرتم به نشانه نمی‌رسدمعذور باشم ار سپر عجز بفکنم
15. ۱۵با جان من اگرنه هوای ترا رگیستخون خشک‌باد در رگ جان همچو روینم
16. ۱۶یک جوز صدق کم نکنم در هوای توتا برنچیند مرغ اجل همچو ارزنم
17. ۱۷چون نی شکر همه کمرم بندگیت راآزاد چند باشم نه سرو و سوسنم
18. ۱۸در خرمن قبول تو کاهی اگر شومگردون برد به کاهکشان کاه خرمنم
19. ۱۹ور سایهٔ عنایت تو بر سرم فتدخورشید و مه به تهنیت آید به روزنم
20. ۲۰زین پیش با عنا چو می و شیر داشتیدستان آب و روغن ایام توسنم
21. ۲۱وامروز در حمایت جاهت به خدمتیاندر چراغ می‌کند از بیم روغنم
22. ۲۲در بوستان مجلس لهو ار ز خارجیچون در میان سرو و سمن سیروراسنم
23. ۲۳با باد در لطافت ازین پس مری کنمگر خاک درگه تو بماند نشیمنم
24. ۲۴از کیمیای خدمت تو زرکان شومگرچه کنون به منزلت زنگ آهنم
25. ۲۵در نظم این قصیده که فتوی همی دهدابیات او به صدق مباهات کردنم
26. ۲۶در نظم این قصیده چه گر درج کرده‌امیعنی حدیث خویش کزین‌سان و زان فنم
27. ۲۷گر از سر مدیح تو اندر گذشته‌امزین صد هزار خون معانی به گردنم
28. ۲۸تو برتر از ثنای منی لاجرم سخنهمچون لعاب پیله به خود بر همی تنم
29. ۲۹وصف تو آن چنان‌که تویی هیچ‌کس نگفتمن کیستم چه دانم آخر نه من منم
30. ۳۰وین در زمین عافیت اعقاب خویش راتخمیست کز برای شرف می‌پراکنم
31. ۳۱تا گردباد را نبود آن مکان که اوگوید که من به منصب باران بهمنم
32. ۳۲باد از مکان و منصب تو هرکه در وجوددر منصبی که باشد گوید ممکنم