1. ۱تا آمد از عدم به وجود اصل پیکرمجز غم نبود بهره ز چرخ ستمگرم
2. ۲خون شد دلم در آرزوی آنکه یک نفسبی‌خار غم ز گلشن شادی گلی برم
3. ۳پیموده گشت عمر به پیمانهٔ نفسگویی به کام دل نفسی کی برآورم
4. ۴کردم نظر به فکر در احکام نه فلکجز نو عروس غم نشد از عمر همسرم
5. ۵هستم یقین که در چمن باغ روزگاربی‌بر بود نهال امیدی که پرورم
6. ۶در بزمگاه محنت گیتی به جام عمرجز خون دل ز دست زمانه نمی‌خورم
7. ۷زیرا که تا برآرم از اندیشه یک نفسپر خون دل شود ز ره دیده ساغرم
8. ۸از کحل شب چو دیدهٔ ناهید شب گمارروشن شود چو اختر طبع منورم
9. ۹خورشید غم ز چشمهٔ دل سر برآوردتا کان لعل گردد بالین و بسترم
10. ۱۰حالم مخالف آمد از آن در جهان عمردرویشم از نشاط و زانده توانگرم
11. ۱۱دست زمانه جدول انده به من کشیدزیرا که چون قلم به صفت سخت لاغرم
12. ۱۲ناچیز شد وجودم از اشکال مختلفگویی عرض گشاده شد از بند جوهرم
13. ۱۳از روشنان شب که چو سیماب و اخگرندپیوسته بی‌قرار چو سیماب و اخگرم
14. ۱۴وز بازی سپهر سبکبار بوالعجببر تخته نرد رنج و بلا در مششدرم
15. ۱۵بی‌آب شد چو چشمهٔ خورشید روزگاردر عشق او رواست که بنشیند آذرم
16. ۱۶بر من در حوادث و انده از آن گشادکز خانهٔ حوادث چون حلقه بر درم
17. ۱۷خواندم بسی علوم ولیکن به عاقبتعلمم وبال شد که فلک نیست یاورم
18. ۱۸کوته کنم سخن چو گواه دل منندچشم عقیق بارم و روی مزعفرم
19. ۱۹صحرای عمر اگر چه خوش آمد به چشم عقلاز رنج دل به پای نفس زود بسپرم
20. ۲۰کین چرخ سرکشست و نباشد موافقموین دهر توسن است و نگردد مسخرم
21. ۲۱ای چرخ سفله‌پرور دلبند جان‌شکرشد زهر با وجود تو در کام شکرم
22. ۲۲واقف نمی‌شوی تو بر اسرار خاطرمفاسد شدست اصل مزاجت گمان برم
23. ۲۳گر خشک شد دماغ نهادت عجب مداردر حلق و در مشام تو چون مشک اذفرم
24. ۲۴ای بی‌وفا جهان دلم از درد خون گرفتدریاب پیش از آنکه رسد جان به غرغرم
25. ۲۵یکتا شدم به تاب هوای تو تاکنوناز بار غم دوتا شده بر شکل چنبرم
26. ۲۶ای روزگار شیفته چندین جفا مکنآهسته‌تر که چرخ جفا را نه محورم
27. ۲۷چون آمدم بر تو که پایم شکسته بادراه وفا سپر که جفا نیست درخورم
28. ۲۸در آب فتنه خفته چو نیلوفرم مداربر آتش نهیب مسوزان چو عنبرم
29. ۲۹وز ثقل رنج و خفت ضعف تنم مکنچون خاک خیره طبعم و چون باد مضمرم
30. ۳۰چون روشن است چشم جهان از وجود منتاری چرا شود ز تو این چشم اخترم
31. ۳۱در عیش اگر کم آمدم از طبع ناخوشستدر علم هر زمان به تفکر فزون‌ترم
32. ۳۲زان کز برای دیدن گلهای معرفتدر باغ فکر دیده گشاده چو عبهرم
33. ۳۳ملک خرد چو نیست مقرر به نام منهستم ذلیل گر ملک هفت کشورم
34. ۳۴از شرم آفتاب رخ خاک زرد شدبادی گرفت در سر یعنی که من زرم
35. ۳۵اوتاد هفت کشور اگر کان زر شوندهمت در آن نبندم و جز خاک نشمرم
36. ۳۶گشتم غلام همت خویش از برای آنکبا روشنان چرخ به همت برابرم
37. ۳۷چرخ ار نمود بر چمن باغ روزگاربی‌بار چون چنارم و بی‌بر چو عرعرم
38. ۳۸در صفهٔ دل از پی آزادی جهانهر ساعتی بساط قناعت بگسترم
39. ۳۹روح آرزو کند که چون این چرخ لاجوردبندد ز اختران خردبخش زیورم
40. ۴۰لیکن چو زهره بر شرف چرخ چون شومکز باد و خاک و آتش و آبست پیکرم
41. ۴۱تا از حد جهان ننهم پای خود برونگردون به بندگی ننهد دست بر سرم
42. ۴۲حوران همه گشاده نقاب از جمال خویشمن چون خیال بستهٔ تمثال آزرم
43. ۴۳در آرزوی لفظ فلکسای من جهانبر فرق خود نهاده ز افلاک منبرم
44. ۴۴با من سپهر آینه کردار چند بارگفت این سخن ولیک نمی‌گشت باورم
45. ۴۵گیرم کنون چو صبح گریبان آسماندر عالم خیال چه باشد چو بنگرم
46. ۴۶در مکتب ادب ز ورای خرد، نهاداستاد غیب تختهٔ تهدید در برم
47. ۴۷چون خواستم که ثبت کنم بر بیاض دلفهرست نه فلک ز خرد کرد مسطرم
48. ۴۸داند که از مکارم اخلاق در صفاچون طوبی از بهشتم و چون جان ز کشورم
49. ۴۹بر کارگاه پنج حواس و چهار طبعبا دست کار گردش چرخ مدورم
50. ۵۰از من بدی نیامد و ناید ز من بدیکز عنصر لطیف وز پاکیزه گوهرم
51. ۵۱بر آسمان مکرمت از روشنان علمچون مشتری به نور خرد سعد اکبرم
52. ۵۲از بهر دیدنم همه تن چشم شد فلکچون بنگرم به عقل فلک را چو دلبرم
53. ۵۳در دیدهٔ جهان ز لطافت چو لعبتمبر تارک زمان ز فصاحت چو افسرم
54. ۵۴در آشیان عقل چو عنقای مغربمبر آسمان فضل چو خورشید ازهرم
55. ۵۵روحست هم عنانم اگرچه مرکبمعقل است هم‌نشینم اگرچه مصورم
56. ۵۶در مجلس مذاکره علمست مونسمدر منزل محاوره فضلست رهبرم
57. ۵۷از خلق روزگار نیاید چو من پسردر پرده‌ام چه دارد آخر نه دخترم
58. ۵۸از اختران فضل چو مهرم جدا کننددر پردهٔ جهان چو حوادث مسترم
59. ۵۹داند یقین که از نظر آفتاب عقلدر چشم کان فضل چو یاقوت احمرم
60. ۶۰در دانشی که آن خردم را زیان شدستبر آسمان جان چو عطارد سخنورم
61. ۶۱گلهای بوستان سخن را چو گلبنمعنقای آشیان خرد را چو شهپرم
62. ۶۲از باغ فضل با لطف دستهٔ گلموز بحر طبع با صدف لؤلؤ ترم
63. ۶۳ماه سخن شده است ز من روشن ای عجبگویی بر آسمان سخن چشمهٔ خورم
64. ۶۴زاول به پای فکر شدم در جهان علمتا مضمر آنچه بود کنون گشت مظهرم
65. ۶۵بر من چو باز شد در بستان‌سرای جانزین نظم جانفزای جهان گشت چاکرم
66. ۶۶بادهٔ لطیف نظم مرا بین که کلک چونسرمست می‌خرامد بر روی دفترم
67. ۶۷معشوق دلبرم چو خط دلبرم بدیدسوگند خورد و گفت به زلف معنبرم
68. ۶۸کز خط روزگار چنین خط دلربایپیدا نشد ز عارض خورشید پیکرم
69. ۶۹با این کفایت و هنرم در نهاد عمراسباب یک مراد نگردد میسرم
70. ۷۰هم بگذرد مدار غم ای جان چو عاقبتبگذارم این سرای مجازی و بگذرم