1. ۱دو گوهرند سزاوار مجلس و میدانکه فخر مجلس و میدان بود به این و به ان
2. ۲یکی به آب لطیف آمده پدید از خاکیکی به آتش تیز آمده برون از کان
3. ۳یکی رسیده به‌ شربت ز زخم و ز چرخشتیکی رسیده به ضربت ز سنگ و زسوهان
4. ۴یکی نه عقل و همه میل او بود سوی عقلیکی نه جان و همه قصد او بود سوی جان
5. ۵یکی نشاط جوانی دهد به مردم پیریکی هزیمت بیری دهد به مرد جوان
6. ۶یکی ترازوی عقل است و کیمیای نظریکی طلایه مرگ است و اژدهای روان
7. ۷یکی دهد به‌گه رامش‌ از صبوح خبریکی دهد به‌گه کوشش از فتوح نشان
8. ۸یکی به جام بلور اندر از لطافت و نورچو آتشی است به آب اندرون گرفته مکان
9. ۹یکی زگوهر رخشان و لون و پیکر خویشچو آینه است و درو عکس کوکب رخشان
10. ۱۰یکی به غایت سرخی فروخته ز قدحچنان‌کجا زسمن برگ لالهٔ نعمان
11. ۱۱یکی کبود و نماینده گوهر از تن خویشچو بر بنفشه پراکنده قطرهٔ باران
12. ۱۲به روز بزم یکی مایه گیرد از ناهیدبه روز رزم یکی توشه خواهد ازکیوان
13. ۱۳سزد کزین دو گهر بزم و رزم فخر کنندکه قدر هر دو بیفزود دست شاه جهان
14. ۱۴جلال ملک ملکشاه‌ کز جلالت اوشرف‌ گرفت زمین و خطر گرفت زمان
15. ۱۵یقین شدست همه خلق را به شرق و به غربکه آفتاب ملوک است و سایهٔ یزدان
16. ۱۶گریختن نتواند کسی ز طاعت اوزآفتاب وز سایه‌گریختن نتوان
17. ۱۷اگرکسی ز خلافش زیادتی طلبدهمه زیادت آن‌ کس خدا کند نقصان
18. ۱۸زمانه را بدو قوت همی نگه داردبه قوت سر شمشیر و قوت فرمان
19. ۱۹به جنب عزمشْ عزم ملوک سست شودچنانکه سست شود سِحْر در بر قرآن
20. ۲۰صف سپاه و تَفِ خنجرش پدید آرندبه زمهریر و دی اندر سموم و تابستان
21. ۲۱چو در حَضَر بود او پرطرب بود گیتیچو در سفر بود او پرظفر بود کیهان
22. ۲۲سریر او به حَضَر با طرب کند بیعتحسام او به سفر با ظفر کند پیمان
23. ۲۳ببین رکاب و عنانش چو کرد عزم سفراگر هوای سبک‌ خواهی و زمین گران
24. ۲۴که پای دارد با او چو پای زد به رکابکه دست ساید با او چو دست زد به عنان
25. ۲۵به شام رفت وز تیغش به روم بود خروشبه روم رفت و ز سهمش به مصر بود فغان
26. ۲۶چو روم و شام‌ کند هند و ترک سال دگراگر شود سوی هندوستان و ترکستان
27. ۲۷ایا شهی‌ که به عدل تو بس عجب نبوداگر به آبخور آیند غُرْم و شیر ژیان
28. ۲۸شه زمانی و سلطان روزگاری توکه خوار شد به تو کفر و عزیز شد ایمان
29. ۲۹به‌هیچ معنی واجب نگردد استغفاربر آن‌ کسی‌ که تو را شاه خواند و سلطان
30. ۳۰تو آن شهی‌که همیشه تو را به داد و دهشهمی درود فرستد روان نوشِرْوان
31. ۳۱تو آن شهی‌که فلک تا تورا همی بیندنگردد و نکند بی‌مراد تو دوران
32. ۳۲تو آن شهی‌که به یک برج در دو کوکب رانبود و هم نبود بی‌سعادت تو قران
33. ۳۳بس است نامه و نام تو ملک را حجتبس است رایت و رای تو فتح را برهان
34. ۳۴به آب جود تو از خاره بردمد نسرینبه باد عدل تو از شوره بشکفد ریحان
35. ۳۵شود زکین تو بسیار دشمنان اندکشود ز مهر تو دشوار دوستان آسان
36. ۳۶به شرق و غرب اگر دشمنی بود به مثلکه در عداوت تو تیر برنهد به کمان
37. ۳۷عجب نباشد اگر باز پس رود تیرشکند زمانه ز سوفار تیر او پیکان
38. ۳۸خدایگانا در شکر و در پرستش توقضاگشاده زبان است و بخت بسته میان
39. ۳۹توراست هرچه در اسلام هست باقیمتتوراست هرچه در آفاق هست آبادان
40. ۴۰زتیغ تیز تویی خصم‌ ‌بند و شهرگشایبه دست راد تویی مالْ‌بخش و شهرْ‌ستان
41. ۴۱ز خون دشمن کردی عقیق رنگ حُسامعقیق رنگ کن اکنون قدح زخون زران
42. ۴۲چو رزم راندی برکام خویشتن یک چندکنون به بزم دمی چند کام خویش بران
43. ۴۳به شادکامی و نیک‌اختری و بهروزیچنانکه خواهی و چندانکه آرزوست بمان