أبا القاسم أسلمْ في وفودٍ من القسمِ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1ای ابوالقاسم، سالم بمان در میان هیئت‌هایی از بهره‌های روزگار، و هر که با او جنگیدی زخم‌خورده باد.•أبا القاسم أسلمْ في وفودٍ من القسمِ ⁎ ولا زالَ منْ حاربته داميَ الكلمِ
2. 2تو را دیدم که بخشش را از هر سو می‌پروری و بنای بزرگی را در سرزمین ستاره‌ها می‌سازی.•رَأَيْتُكَ تَرْعَى الجُودَ مِنْ كلِ وِجْهَة ⁎ وتبني بناءَ المجدِ في خطةٍ النجمِ
3. 3و خوی‌هایی نرم و نیکو و سالارانه داری که از شکستن و بستن ساخته شده است.•وذا شيمٍ سهليةٍ حسنيةٍ ⁎ رَئِيسيَّةٍ صِيغَتْ مِنَ الجَبْرِ والحَطْمِ
4. 4هرگاه رخدادی آید، دگرگونی‌هایش را بر دلیر برگردانی، با نظرهایی بزرگ برای پیشامد بزرگ.•إذا نَوْبَةٌ نابَتْ أدَرْتُ صُروفَها ⁎ على الضَّخْم آراءً لَدَى الحادثِ الضَّخْمِ
5. 5دو دست تو برای ما دو ماه بهارند، هنگامی که کناره‌های بخیل از قحطی خشک شود.•يداكَ لنا شهرا ربيعٍ كلاهُما ⁎ إذا جفَّ أطرافُ البخيلِ من الأزمِ
6. 6از سایه و چاشتگاه دوستیِ بی‌غل و غش شیرین‌تری، و در سختی ریشه‌ات از تاک ارجمندتر است.•ألذُّ مصافاةً من الظلِّ والضحى ⁎ وأكرمُ في اللأواءِ عوداً من الكرمِ
7. 7پس چرا نیمی از مهر را رها کردی، پس از آنکه مردم آن را از نیمی از فرمانروایی بهتر دیدند؟•ففيمَ تركتَ النصفَ في الودِّ بعدما ⁎ رآه الورى خيراً من النصفِ في الحكم؟
8. 8آیا مرا در شعر با مردم همتا کردند در گمراهی، حال آنکه گردنبندهای سروده‌ی مرا دیده‌اند؟•أَإيَّايَ جارَى القَوْمُ في الشعْر ضَلَّةً ⁎ وقد عايَنُوا تلكَ القلائدَ مِنْ نَظْمِي !
9. 9در هر تپه چون خورشید برآمدی و چون سماک بر رقیب سر کشیدی.•طلعتُ طلوعَ الشمس في كل تلعةٍ ⁎ وأشرفْتُ إشرافَ السماكِ على الخَصْمِ
10. 10من در کنار همسایه‌اش غیرت‌ورز نیستم، چون بر دانش غیرتی نداشته‌ام.•وما أنا بالغيرانِ منْ دونٍ جارِه ⁎ إذ أنا لم اصبحْ غيوراً على العلمِ
11. 11سی سال است که با دل من درآمیخته‌ای، صیقل ذهنم و زداینده‌ی اندوهم.•لصيقُ فؤادي مذْ ثلاثونَ حجةً ⁎ وصيقلُ ذهني والمروحُ عنْ همي
12. 12شکیبایی‌ام که در برابر آزار لحظه‌ای نمی‌آسود، و نفسی که در ستم نمی‌غلتد، این را نپذیرفت.•أبى ذَاكَ صَبْرٌ لا يَقِيلُ على الأَذَى ⁎ فُواقاً ونَفْسٌ لا تَمرَّغُ في الظُّلْمِ
13. 13و چون بردباری مرا ناچار به سبک‌سری کند، بر بردباری‌ام برتری می‌دهم.•وإني إذا ما الحلمُ أحوجَ لاحياً ⁎ إلى سفهٍ أفضلتُ فضلاً على حلمي
14. 14اگر مرا ببینی گمان بد می‌بری، حال آنکه من نه در آنچه ناخوش داشتی کینه‌ای داشتم و نه سهمی.•تَظُنُّ ظُنونَ السُوءِ بي إنْ لَقِيتَنِي ⁎ ولا وتري فيما كرهتَ ولا سهمي
15. 15از شوخی من می‌ترسی و قصیده‌ای را می‌پسندی که الفاظش چون دشنام درآمده است.•وتَجْزَعُ مِنْ مَزْحِي وَتَرْضَى قَصِيدَةً ⁎ وقد أُخْرِجَتْ ألفاظُها مَخْرَجَ الشتْمِ
16. 16اگر گاه سخت‌مهار باشی، آن را با نرمی‌ای که در توست می‌زدایی.•فإنْ تَكُ أحياناً شَدِيدَ شَكِيمَة ⁎ فإنكَ تمحوها بما فيكَ منْ شكمِ
17. 17بردباری که با درشتی آمیخته نباشد چه خوب است، و گوشتی که بر استخوان نباشد چه خوب.•وما خَيْرُ حِلْمٍ لم تَشُبه شَراسَةٌ ⁎ وما خَيرُ لَحْمٍ لا يكونُ على عَظْمِّ
18. 18آیا جز خوی‌های بزرگوارانه است که همتای هم شدند؟ پس برخی گشاده‌رو و برخی ترش‌رو.•وهَلْ غَيْرُ أخلاقٍ كِرَامٍ تَكافأتْ ⁎ فَمِنْ خُلُق طَلْقٍ ومِنْ خُلُقٍ جَهْمِ !
19. 19ستاره‌ها هستند؛ این یکی برای روشنی است که چون پدید آید تاریکی از او بگریزد، و آن یکی برای سنگسار.•نُجومٌ فهذا للضيَاءِ إذا بَدا ⁎ تجلَّى الدُّجَى عنه وذلكَ لِلرَّجْمِ
20. 20اگر هر دو برایم دلپذیر نشوند، عمر از خوردن دو نان‌خورش در یک خورش منع کرد!•فإنْ لم تَطِيبَا لي جَمِيعاً فإنَّه ⁎ نَهى عُمَرٌ عَنْ أكْلِ أُدمَيْنِ في أدْمِ!