فَدَتْكَ نفْسي يا أبا جعفرِ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1ای ابوجعفر، جانم فدایت؛ کنیزکی چون ماه تابان•فَـدَتْـكَ نفـْـسي يـا أبـا جـعفرِ ⁎ جاريةٌ كالقمَرِ الأزْهَرِ
2. 2من و او کودکانی در گهواره بودیم و تا قیامت به هم دل بسته‌ایم•تَعَلّقَتْني وتَعَلَّقْتُها ⁎ طَـفليـنِ في المهـدِ إلى المـحْـشَـرِ
3. 3من و او هوای عشق را با انگشترهایمان به هم هدیه می‌دادیم، بی‌آنکه ناپسند باشد•كنتُ وكانت نتهادَى الهوى ⁎ بخاتَمَـيْـنا غيْـرَ مسـتَنـكَــــرِ
4. 4انگشتر مرا نزد خود نگه داشتی و ماه‌هاست که از من ربوده‌ای•حبسْتَ لي الخاتمَ مني، وقدْ ⁎ سلَبْتَني إيّاهُ مُذْ أشهُرِ
5. 5او کسی فرستاد، و من با انگشتری نقره‌ای سبزفام او را فریب دادم•فأرْسلَتْ فيهِ، فغالَطْتُها ⁎ بخـاتـمٍ من فضّــةٍ أخـضَـــرِ
6. 6گفت: ما انگشتری سرخ داشتیم که بزرگواری به ما هدیه داده بود•قـالتْ: لقـد كـان لنـا خـاتَـمٌ ⁎ أحمـرُ يُـهـديـهِ إلينـا سَـــرِي
7. 7اما شک ندارم که دیگری را دل بسته و آن انگشتر را به او داده است•لكنّـهُ عُـلّـقَ غيْـري، فـقـدْ ⁎ أهْدى لها الخاتمَ؛ لا أمتري
8. 8به خدا و آیاتش کافر باشم اگر او را ترک نکنم؛ بنگرد•كفَرْتُ بالله وآياتِهِ ⁎ إنْ أنـا لـم أهْـجُــرْهُ؛ فـليُــبْـصِـرِ
9. 9یا آن‌که با آن انگشتر سرخ‌اش مرا از اتهام برهاند•أوْباتَ بالمـخـرَجِ من تُهْمتي ⁎ إيّاهُ في خاتَمِهِ الأحْمرِ
10. 10پس آن را بازگردان تا وصال او را بازگردانی، که روشنی چشم من است ای ابوجعفر•فارْدُدْهُ ترْدُدْ وصْلَها، إنها ⁎ قُرّةُ عيْني، يا أبا جعفَرِ
11. 11نزد او متهمم و تو خوب می‌دانی که بی‌گناهم•فإنّني مُتّهَمٌ عِنْدَها ⁎ وأنْتَ من تَعْلَمُ أني بَري