خَفّ من المِرْبَدِ القَطينُ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1ساکنان از مربد کوچ کردند و دوری راه‌های پراکنده آنان را بی‌قرار کرد•خَفّ من المِرْبَدِ القَطينُ ⁎ وأقلقتْهُمْ نَوىً شَطونُ
2. 2و نشستند چنان که نمازگزار می‌رود؛ کجاوه‌هایشان گویی کشتی‌هاست•فاستَفرغوا مِشْيةَ الْمُصَلّى ⁎ كأنّ أظْعانَهمْ سَفينُ
3. 3و هر شتر ارحبی را نزدیک آوردند که گویی پوست‌اش روغن مالیده است•وقَرّبُوا كُلّ أرْحَبِيٍّ ⁎ كأنّما لِيطُه دَهينُ
4. 4شب را گذراندند و میانشان خورشیدهای ابری‌روز بودند که چشم‌ها در پی‌شان می‌آمیخت•باتوا ومنهم شموسُ دَجنٍ ⁎ تَشُوبُ في إثْرِها العُيونُ
5. 5کفل‌هایشان شناور می‌شد و کمرها بر آنها خم می‌شد•تعومُ أعجازُهُنّ عوْماً ⁎ وتنْثَني فوقها الْمُتُونُ
6. 6آهوبچه‌ای پیشانی‌سپید و نوجوان را می‌پروردند که گمان‌ها در مانند او کفر می‌ورزد•يَرأمْنَ ذا غُرّةٍ غَريراً ⁎ تكْـفُـرُ في مثلِـهِ الظّنـونُ
7. 7با شکل بدیع و زیبایی شگفت که همتا و مانندش کم‌یاب است•بديعُ شكلٍ، غريبُ حُسنٍ ⁎ أعْـوَزَهُ المِـثْـلُ والقـرينُ
8. 8جانم را با خود بردند و من وقف شدم، نه تکانی دارم و نه آرامشی•بانُـوا بـروحي فصِـرْتُ وَقْـفاً ⁎ لا بي حَـرَاكٌ ولا سُـكُـونُ
9. 9و بر نخل‌های رسیده از اشکم، رودی جاری و پرآب همه را فرامی‌گیرد•ويانعُ النخْـلِ، من دمـوعي ⁎ يَعمّها سائِحٌ مَعينُ