حلّتْ سعادُ وأهْلُها سَرفَا

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1سعاد و خاندانش در سَرِف فرود آمدند، قومی دشمن و منزلی دور•حلّتْ سعادُ، وأهْلُها سَرفَا ⁎ قَوْماً عِدًى، ومحلّةً قذَفَا
2. 2و خاندان تو در سیف کاظمه جای گرفتند، پس آن دوری را زشت شمردی و اختلاف کردند•واحتـلّ أهْلُـكَ سِـيفَ كـاظـمــةٍ ⁎ فـأشَـتْ ذاكَ الهجْـرُ، واختلفَـا
3. 3دلت را بازدار، وگرنه ما بازش می‌داریم؛ سوگند که یا دست می‌کشد یا سوگند می‌خورد•فـأزْجُـرُ فــؤادَكَ، أو سنَـزْجُـرُهُ ⁎ قـسـمـاً لينتـهِـيَـنّ، أو حَـلَــفَـا
4. 4و بیابانی که بادها در آن خسته راه می‌روند و آبش اندک اندک نوشیده می‌شود•وتَـنُـوفَــةٍ تمشـي الـرّيـاحُ بـهَـا ⁎ حَسْرَى، ويُشرَبُ ماؤها نُطفَا
5. 5با کوشش آن را پیمودم، گویی از خودنمایی یا خودستایی شادمانی می‌کند•كـلّـفْـتُـهَــا أُجُــداً تخــالُ بـهـا ⁎ مــرحـاً من الخُـيَـــلاءِ، أو صَـلَــفَـا
6. 6جدیل ردایش را به آن بخشید، و بلندترین قله‌ها و کوه‌ها را•وَهَـبَ الجــديـلُ لـهـا مَـدارِعَـهُ ⁎ و القِـمّـةَ العَـليــاءَ والشَّعَـــفَــا
7. 7به عباس گفتم، با عذرخواهی از سپاس ناتوانم و اقرار:•قد قلتُ للعبّاسِ مُعْتَذِراً ⁎ من ضعْفِ شُكرِيهِ، ومعْترفَا:
8. 8تو مردی‌ای که مرا به نعمت‌ها پوشاندی که توان سپاسم را سست کرد، پس ناتوان شد•أنت امْرُؤ جلّلْتَني نِعَماً ⁎ أوْهتْ قوَى شكري فقد ضَعُفا
9. 9پیش از امروز پیشکشی به تو رسید که آشکارا به تو رسید•فـإليـكَ قبـل اليـوم تقـدمــةً ⁎ لاقَـتْــكَ بـالتّـصْـريــحِ منكـشــفــا
10. 10نیکی‌ای به من مکن تا آنگاه که سپاس گذشته را به جا آورم•لا تُسْدِيَنّ إليّ عارفةً ⁎ حتى أقــومَ بشــكْــرِ مـا سَـلَـفَــا