حَسْبي جوى ً إنْ ضاقَ بي أمري

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1مرا سوز عشقی بس است، اگر کارم تنگ شود: یاد رحم، و او نمی‌داند•حَسْبـي جـوىً إنْ ضـاقَ بي أمـري ⁎ ذِكْـري لــرَحْـمٍ وَهْـيَ لا تـدري
2. 2می‌ترسم دوستی‌اش را آشکار کنم، پس مولایش غیرت ورزد و خشم گیرد•وأخافُ أنْ أُبْدِي مَوَدّتَهَا ⁎ فَيَغار موْلاهَا ويَسْتَشْرِي
3. 3پس سبب جدایی ما شده باشم و بار را با کوشش بر پشت خود نهاده باشم•فـأكـونُ قد سبّـبْتُ فُـرْقَـتَـنَـا ⁎ وحـطَـطْـتُ مجـتهِـداً على ظـهْـري
4. 4و گروهی مرا در عشق او سرزنش می‌کنند که از سوز و آسیب من رهایند•ويلومُني في حُبّهَا نَفَرٌ ⁎ خـالدونَ من شَـجْـوي ومن ضُــرّي
5. 5حق عشق را نشناختند، پس پافشاری کردند؛ اگر آن را می‌آزمودند عذر مرا می‌دیدند•لم يعْرِفوا حقّ الهوَى، فَلَحوا ⁎ لوْ جرّبوهُ تبيّنوا عُذْري
6. 6من هر که را از یار خود در وصل و هجر شکیبایی کند دشمن می‌دارم•إنّي لأبْغِضُ كلّ مصْطَبِرٍ ⁎ عـن إلْـفِـهِ في الوَصْلِ والهَــجْــرِ
7. 7شکیبایی در جای خود نیکوست؛ جوان مشتاق را با شکیبایی چه کار؟•الصّبرُ يحْسُنُ في مَوَاضِعِهِ ⁎ مـا لِـلْـفَـتى المشْـتـــاقِ والصّـبْـرِ