أبا العَبّاسِ ماظَنّي بِشُكْري

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1ای ابوالعباس، گمانم به سپاسم چیست، هنگامی که با نکوهیده می‌گذری؟•أبا العَبّاسِ ماظَنّي بِشُـكْري ⁎ إذا ما كنتَ تَعْفُو بالذّميمِ
2. 2و من و آنچه از من خواستی، کجی‌ای هستم که به مقیمی سپرده شد.•وإنّي، والذي حاوَلْتَ منّي ⁎ لَمُعْـوَجٌّ دَفَـعْـتَ إلى مُقـيـمِ
3. 3پدری بودی جز آنکه مرا نزاده بودی، مهربان یا مهربان‌تر از مهربان.•وكنتَ أبـاً سِـوى أنْ لم تَلِـدْني ⁎ رَحيماً، أوْ أبَرّ منَ الرّحيمِ
4. 4به پروردگارم، یس و طه و ام‌الکتاب و ذکر حکیم سوگند خوردم،•حَلَـفْتُ بِـرَبّي يَس وطـه ⁎ وأمِّ الآيِ، والذّكْرِ الْحَكيمِ
5. 5اگر گناهی بزرگ دارم، تو بخششی بزرگوارانه داری.•لَئِنْ أصْبَحتُ ذا جُرْمٍ عَظيمٍ ⁎ لقد أصْبحتَ ذا عَفوٍ كَريمِ
6. 6و مرا حرمتی است؛ پس از آن غافل مشو که حقش را چون طلبکار دفع کنی.•ولِـي حُـرَمٌ، فلا تَمْـنْتَـطَّ عَنْها ⁎ فَـتَـدْفَعَ حَـقَّـها دَفْـعَ الغَـريـمِ
7. 7خود را بی‌خبر می‌زنی چنان که واسطی هستی، حال آنکه خانه‌ات میان زمزم و حطیم است.•تَـغَـافَـلُ لي كأنّكَ واسِـطِـيٌّ ⁎ وبيتُكَ بَينَ زَمزَمَ والحطيمِ