بحث با خواهر

پروین اعتصامی، شاعرِ مهربانِ ما، قصه‌ای زیبا از دو خواهر سروده است که با هم بحث می‌کنند. اما این بحث، نه دعوا، بلکه یاد گرفتن از یکدیگر است.

خواهرِ بزرگ‌تر گفت: «من کتاب می‌خوانم و درس‌هایم را خوب یاد می‌گیرم. این مهم‌ترین کار است.» خواهرِ کوچک‌تر گفت: «اما من به مادر کمک می‌کنم. این هم مهم است.»

خواهرِ بزرگ گفت: «اگر کتاب نخوانی، نمی‌توانی روزی پزشک یا معلم شوی.» خواهرِ کوچک گفت: «اگر کمک نکنی، مادر خسته می‌شود و بیمار می‌شود.»

مادر که داشت چای می‌ریخت، حرفِ آن‌ها را شنید. لبخند زد، نشست و گفت: «دخترانم، هر دوی شما درست می‌گویید.»

مادر گفت: «درس مثلِ پرنده است که در آسمان پرواز می‌کند، و کمک به خانواده مثلِ ریشه است که درخت را محکم نگه می‌دارد. ما به هر دو نیاز داریم.»

پروین در شعرش می‌گوید: «نه درس بی‌مهر، نه مهر بی‌درس. این دو با هم انسانِ کامل را می‌سازند.»

دو خواهر به هم نگاه کردند و خندیدند. خواهرِ بزرگ گفت: «من کمی هم به مادر کمک می‌کنم.» خواهرِ کوچک گفت: «و من شب‌ها کتاب می‌خوانم.»

از آن روز به بعد، دو خواهر هم درس می‌خواندند و هم به مادر کمک می‌کردند. خانه پر از کتاب بود و پر از خنده.

پروین می‌خواست به همه‌ی دخترانِ ایران بگوید: «دانش و مهربانی دو بالِ یک پرنده‌اند. با یکی نمی‌توان پرواز کرد.»