در روستایی کوچک، پسرکی به نامِ آرش هر روز گلهی گوسفندها را به دامنهی تپه میبرد و تا غروب از آنها مراقبت میکرد.
In a small village, a boy named Aresh took his flock of sheep to the hillside every day and watched over them until sunset.
آرش گاهی حوصلهاش سر میرفت. یک روز برای شوخی فریاد زد: «گرگ آمد! گرگ آمد!» مردمِ روستا با چوب و سنگ به کمکش دویدند.
Sometimes Aresh got bored. One day, just for fun, he shouted, "Wolf! Wolf!" The villagers ran to help him with sticks and stones.
وقتی رسیدند، آرش خندید و گفت: «شوخی کردم!» مردم سرشان را تکان دادند و با ناراحتی به روستا برگشتند.
When they arrived, Aresh laughed and said, "I was joking!" The villagers shook their heads and returned to the village unhappy.
چند روز بعد آرش دوباره از حوصله سر رفتن، فریاد زد: «گرگ آمد!» باز هم مردم دویدند، باز هم آرش خندید و گفت: «شوخی بود!»
A few days later, bored again, Aresh shouted, "Wolf!" Again the villagers came running, again Aresh laughed and said, "Just a joke!"
پدرش که شب رسید، نشست و با مهربانی گفت: «پسرم، دروغ مثلِ تار عنکبوت است. آرام آرام بزرگ میشود و آدم را گرفتار میکند.»
When his father came home that evening, he sat down and said gently, "My son, lying is like a spider's web. It grows slowly and traps you."
آرش سر تکان داد، اما هنوز خوب نفهمیده بود. روزِ بعد دوباره به تپه رفت. این بار اما، گرگِ واقعی از پشتِ بوتهها بیرون آمد!
Aresh nodded, but had not yet truly understood. The next day, he went to the hill again. This time, however, a real wolf came out from behind the bushes!
آرش با تمامِ توانش فریاد زد: «گرگ آمد! کمک! گرگِ واقعی!» اما مردمِ روستا فکر کردند باز هم شوخی است و کسی نیامد.
Aresh shouted with all his might, "Wolf! Help! A real wolf!" But the villagers thought it was another joke, and no one came.
آرش که ترسیده بود، روی سنگ بزرگی پرید و سگگلهاش، شیرو، با شجاعت روبهروی گرگ ایستاد و عوعو کرد.
Frightened, Aresh jumped onto a big rock, and his sheepdog Shiru bravely stood before the wolf and barked.
گرگ که از صدای شیرو ترسید، فرار کرد. آرش گوسفندهایش را شمرد و خوشحال شد که هیچکدام آسیب ندیدهاند. اما درس بزرگی گرفته بود.
The wolf, frightened by Shiru's barking, ran away. Aresh counted his sheep and was glad none were hurt. But he had learned a great lesson.
شب در روستا، آرش به همه گفت: «من اشتباه کردم. دیگر هیچوقت دروغ نمیگویم.» مردم لبخند زدند و او را بخشیدند.
That night in the village, Aresh told everyone, "I was wrong. I will never lie again." The villagers smiled and forgave him.
از آن روز به بعد، آرش با راستی زندگی کرد و وقتی روزی واقعاً به کمک نیاز داشت، همه با اطمینان به سویش دویدند.
From that day on, Aresh lived with truth, and when he truly needed help one day, everyone ran to him with trust.