A Dog's Tale / داستان یک سگ

My father was a St. Bernard, my mother was a collie, but I am a Presbyterian. This is what my mother told me; I do not know these nice distinctions myself.

پدرم سن‌برنارد بود، مادرم کالی، اما من یک پرِسبیتِرین هستم. این را مادرم به من گفت؛ من از این تمایزاتِ ظریف چیزی سرم نمی‌شود.

To me they are only fine large words meaning nothing. My mother had a fondness for such; she liked to say them, and see other dogs look surprised and envious, as wondering how she got so much education.

برای من این‌ها فقط واژه‌های بزرگ و قشنگی‌اند که معنایی ندارند. مادرم به چنین واژه‌هایی دلبسته بود؛ دوست داشت بر زبان بیاوردشان و ببیند سگ‌های دیگر شگفت‌زده و حسود نگاه می‌کنند، انگار از خود می‌پرسند او این‌قدر سواد را از کجا آورده است.

But, indeed, it was not real education; it was only show: she got the words by listening in the dining-room and drawing-room when there was company, and by going with the children to Sunday-school and listening there.

اما در واقع این سواد واقعی نبود؛ فقط نمایش بود: کلمات را با گوش‌دادن در ناهارخوری و سالنِ پذیرایی هنگامِ آمدنِ مهمان فرا می‌گرفت، و با همراهیِ بچه‌ها در مدرسه‌ی یکشنبه و گوش‌سپردن آنجا.

And whenever she heard a large word she said it over to herself many times, and so was able to keep it until there was a dogmatic gathering in the neighbourhood, then she would get it off, and surprise and distress them all.

و هرگاه واژه‌ای بزرگ می‌شنید، چندین بار با خود تکرارش می‌کرد و آن را در حافظه نگه می‌داشت تا گردهماییِ سگ‌های جنبشِ محله که می‌شد، آن را پرتاب کند و همه را مات و مأیوس کند.

When strangers were present she was never satisfied to take the first word; she would wait, and fetch out the longest one in sight; and after she had said it she always looked so placidly gratified that one could see she suspected they thought she had been to college.

وقتی غریبه‌ای حاضر بود، هرگز به اولین کلمه راضی نمی‌شد؛ صبر می‌کرد و دراز‌ترین واژه‌ی موجود را بیرون می‌کشید؛ و پس از ادایش، چنان آرام و راضی به‌نظر می‌رسید که می‌شد دید گمان می‌کرد دیگران فکر می‌کنند او دانشگاه رفته است.

It was the same with phrases. She would drag home a whole phrase, if it had a grand sound, and play it six nights and two matinees, and explain it a new way every time—which she had to, for all she cared for was the phrase; she wasn't interested in what it meant.

با عبارت‌ها هم همین‌طور. عبارتی کامل را با خود به خانه می‌کشید — اگر صدای پُرطمطراقی داشت — و شش شب و دو ماتینه روی صحنه می‌بُردش، و هر بار به شکلِ تازه‌ای توضیحش می‌داد — که چاره‌ای هم نبود، چون آنچه برایش مهم بود خودِ عبارت بود، نه معنایش.

She was a good mother, my mother was; and she taught me, with diligence and care, the rules of behaviour which she had herself learned of her own mother.

مادرم مادرِ خوبی بود؛ و با کوشش و دلسوزی، قواعدِ رفتاری‌ای را به من می‌آموخت که خودش از مادرِ خود فرا گرفته بود.

"Now, my child," she said, "remember your manners; remember your training; and when troubles and dangers come, always do as your mother would have done in like case—do not think about yourself, when you save another, think only of him, and forget yourself."

گفت: «حالا فرزندِ من، آدابِ خود را به یاد داشته باش؛ تربیتت را به یاد داشته باش؛ و چون رنج و خطر آمد، همان کن که مادرت در چنان حالی می‌کرد — به خودت فکر نکن، چون دیگری را نجات می‌دهی، تنها به او بیندیش و خود را از یاد ببر.»

She told me how a fine and noble dog will lay down his life for his master, or come between him and harm, and she said it was a sad day when one of our race forgot this. I have not forgotten it.

به من گفت سگی نجیب و شریف چگونه جانش را برای صاحبش می‌دهد، یا میانِ او و آسیب می‌ایستد. و گفت روزِ تأسف‌بار است، روزی که یکی از نژادِ ما این را از یاد ببرد. من از یاد نبرده‌ام.

My mother was so well-meaning. She had a fund of stories, too, illustrating noble deeds, mostly done by dogs. There was one about Saint Bernard—it was very fine—and made the tears come whenever she told it.

مادرم چه خیراندیش بود. گنجینه‌ای از داستان‌ها داشت که کارهای نیک — و بیشتر کارهای سگ‌ها — را نشان می‌داد. یکی درباره‌ی سن‌برنارد بود — به‌غایت زیبا — و هر بار که نقلش می‌کرد، اشک می‌آورد.

It was time for me to go out into the world. My mother was crying, but trying not to show it. She said: "We who go out into the world should be brave; we should be ready; we should remember that we are dogs, and not dishonor our race."

وقتِ آن رسید که به دنیا بروم. مادرم می‌گریست، اما می‌کوشید نشان ندهد. گفت: «آنان که به دنیا می‌روند باید دلیر باشند؛ باید آماده باشند؛ باید به یاد داشته باشند که سگ‌اند، و نژادِ خود را بی‌آبرو نکنند.»

And so I went out to a fine grand house, and was happy there. The family loved me, and I loved them. They called me Aileen Mavourneen. It was a beautiful name, my mother said—out of an old poem.

و چنین شد که به خانه‌ای زیبا و باشکوه رفتم و در آنجا خوش بودم. خانواده دوستم داشتند و من نیز دوستشان داشتم. مرا «آیلین ماورنین» می‌نامیدند. مادرم گفته بود نامِ زیبایی‌ست — از شعری کهن آمده.

There were three in the family—a child of ten, a beautiful and dear mother, and a master who was kind and just and thoughtful—a noble, brave gentleman who was an inquirer into the secrets of medicine.

خانواده سه نفر بودند — کودکی ده‌ساله، مادری زیبا و عزیز، و آقایی مهربان و دادگر و باملاحظه — جنابی نجیب و دلیر، که در رازهای پزشکی پژوهش می‌کرد.

I never knew that anything could be so dear as that baby. Day by day I watched its small ways and learned its small wants, and rejoiced when I could serve it, and grieved when I could not.

هرگز نمی‌دانستم چیزی می‌تواند چنان عزیز باشد چون آن کودک. روز به روز شیوه‌های کوچکش را می‌نگریستم و نیازهای کوچکش را می‌آموختم؛ شاد می‌شدم چون می‌توانستم به او خدمت کنم و اندوهگین می‌شدم چون نمی‌توانستم.

And, oh, the baby loved me so! He would creep to me, and pull my ears, and laugh and cry by turns, and roll over me and crawl all over me, and crow with delight when I licked him, and grew big and strong, and was the joy of all our hearts.

و آه، کودک چه دوستم می‌داشت! به سویم می‌خزید و گوش‌هایم را می‌کشید، گاه می‌خندید و گاه می‌گریست، روی من می‌غلتید و بر تمامِ پیکرم می‌خزید، و چون لیسش می‌زدم، از شادی فریاد می‌زد، و بزرگ و قوی می‌شد، و شادیِ همه‌ی دل‌های ما بود.

One day, when the baby was alone in the nursery, asleep in his bassinet, a fire broke out in the curtains. Smoke poured in and I knew at once what to do. I seized the baby's clothing in my teeth and dragged him to the door, then out into the hallway.

یک روز، در حالی که کودک تنها در اتاقِ بچه و در گهواره‌اش خواب بود، آتش در پرده‌ها افتاد. دود سرازیر شد و من بی‌درنگ دانستم چه باید کنم. لباسِ کودک را به دندان گرفتم و او را تا درگاهِ اتاق کشاندم، سپس به راهروِ بیرون.

But the master had heard the commotion, and came running. He saw me dragging his child by the clothes, and thought I was attacking him. He cried out in horror and struck me with his cane, hard, on the leg. I yelped and let go of the baby.

اما آقا سر و صدا را شنیده بود و دوان آمد. مرا دید که فرزندش را از پیراهن می‌کشم و گمان کرد به او یورش برده‌ام. با وحشت فریاد زد و چوب‌دستی‌اش را محکم بر پایم کوبید. ناله‌ای کردم و کودک را رها کردم.

I crept under the stair, crying with the pain and with the bitterness of being misunderstood. He did not know! He did not know! And his blow had broken something in my leg. But more than my leg, my heart was broken.

به زیرِ پلکان خزیدم، از درد و از تلخیِ بدفهمی می‌گریستم. او نمی‌دانست! نمی‌دانست! و آن ضربه چیزی در پایم را شکسته بود. اما بیش از پایم، دلم شکسته بود.

But then his wife came running and saw the smoke and the danger, and understood. She gathered up the baby and called to her husband: "The fire! She was saving him! Oh, the dear, brave dog! Find her — find her at once!"

اما آنگاه همسرش دوان رسید، دود و خطر را دید و فهمید. کودک را در آغوش گرفت و به شوهرش بانگ زد: «آتش! او داشت نجاتش می‌داد! آه، سگِ عزیزِ دلیر! پیدایش کن — همین حالا پیدایش کن!»

And the master searched and called my name—"Aileen! Aileen Mavourneen!"—and at last he found me, and went down on his knees and put his arms about me, and there were tears in his eyes. From that day on I was the most loved creature in that household.

آقا جست‌وجو کرد و نامم را فریاد زد — «آیلین! آیلین ماورنین!» — و سرانجام یافتم، بر زانو افتاد، بازوانش را بر گردنم انداخت، و در چشمانش اشک بود. از آن روز به بعد، در آن خانه عزیزترینِ جان‌داران بودم.

But my master was a man of science, and there came a time when he wished to settle a dispute about how injuries to the brain affected sight. He must perform experiments. And one day they took my puppy, my own little puppy, into the laboratory.

اما آقای من مردِ علم بود، و زمانی فرا رسید که می‌خواست در باره‌ی این که آسیب‌های مغز چگونه بر بینایی اثر می‌گذارند، دلیلی به‌دست آورد. باید آزمایش می‌کرد. و یک روز، توله‌ام را — توله‌ی کوچکِ خودم را — به آزمایشگاه بردند.

I waited at the door, hour after hour. The footman went past and patted me. Other servants came and went. At last my master came out, and he had a strange look upon his face. He said: "Poor little doggie, your little one will not feel pain. We have done what was needful."

دمِ در منتظر ماندم، ساعت در پیِ ساعت. پیشخدمت گذشت و نوازشم کرد. خدمتکاران رفتند و آمدند. سرانجام آقا بیرون آمد و چهره‌اش حالتی غریب داشت. گفت: «سگکِ بیچاره، توله‌ات درد نخواهد کشید. آنچه لازم بود کردیم.»

I did not understand. I waited, watching the door. The servants dug a grave in the garden, and were going to take the little body up and put it in. I would not move from that spot. I have been here ever since.

نفهمیدم. منتظر ماندم و به در می‌نگریستم. خدمتکاران در باغ گوری کندند و قرار بود پیکرِ کوچک را بردارند و در آن گذارند. من از آن نقطه تکان نخوردم. از آن روز تا کنون، اینجا مانده‌ام.

And now it is many days. Yesterday the footman said: "Poor old Aileen, she has eaten nothing for two days." But I do not feel hungry. I am waiting. I am thinking of my mother, and of what she said: that the goodness of a noble life is in the giving—and what is given cannot be taken back.

و حالا روزها از پی روزها گذشته است. دیروز پیشخدمت گفت: «آیلینِ بیچاره، دو روز است که چیزی نخورده.» اما گرسنه نیستم. منتظرم. به مادرم می‌اندیشم و به آنچه گفت: نیکی در زندگیِ نجیب در «دادن» است — و آنچه داده‌ای، دیگر پس گرفته نمی‌شود.

… [پایان داستان — متن کامل از Project Gutenberg eBook #3174]

… [پایان داستان — متن کامل از Project Gutenberg eBook #3174]