The Lady, or the Tiger? / بانو، یا ببر؟ #oxford

In the very olden time, there lived a semi-barbaric king, whose ideas, though somewhat polished and sharpened by the progressiveness of distant Latin neighbors, were still large, florid, and untrammeled, as became the half of him which was barbaric.

در روزگارانِ بسیار کهن، پادشاهی نیمه‌بربر می‌زیست، که اندیشه‌هایش ـ گرچه به نوعی با ترقی‌خواهیِ همسایگانِ دورِ لاتین صیقل خورده و تیز شده بود ـ همچنان درشت، پُرشاخ‌و‌برگ و رها بود، آن‌چنان که نیمه‌ی بربری‌اش اقتضا می‌کرد.

He was a man of exuberant fancy, and, withal, of an authority so irresistible that, at his will, he turned his varied fancies into facts. He was greatly given to self-communing, and, when he and himself agreed upon anything, the thing was done. When every member of his domestic and political systems moved smoothly in its appointed course, his nature was bland and genial; but, whenever there was a little hitch, and some of his orbs got out of their orbits, he was blander and more genial still, for nothing pleased him so much as to make the crooked straight and crush down uneven places.

مردی بود با تخیلی پُرشاخ‌و‌برگ، و در عینِ حال، صاحبِ اقتداری چنان مقاومت‌ناپذیر که به یک خواست، تخیلاتِ گوناگونِ خود را به واقعیت بدل می‌کرد. به مونولوگ با خویش بسیار خو گرفته بود، و وقتی او و خودش بر سرِ چیزی به توافق می‌رسیدند، آن چیز انجام می‌شد. وقتی هر عضوی از سامانه‌های خانگی و سیاسی‌اش به‌نرمی در مدارِ تعیین‌شده‌اش می‌چرخید، طبیعتش ملایم و گرم بود؛ اما هرگاه گیری کوچک پدید می‌آمد و یکی از کرات از مدارش بیرون می‌افتاد، باز ملایم‌تر و گرم‌تر می‌شد، چون هیچ چیز به اندازه‌ی این او را خوش نمی‌آمد که کجی‌ها را راست کند و ناهمواری‌ها را در هم بکوبد.

Among the borrowed notions by which his barbarism had become semified was that of the public arena, in which, by exhibitions of manly and beastly valor, the minds of his subjects were refined and cultured.

از جمله‌ی اندیشه‌هایی که به عاریه گرفته بود و بربریتش را تا حدی تعدیل کرده بود، اندیشه‌ی میدانِ عمومی بود، که در آن با نمایشِ دلاوریِ مردانه و حیوانی، اذهانِ رعایایش پالایش می‌یافت و فرهنگ می‌گرفت.

But even here the exuberant and barbaric fancy asserted itself. The arena of the king was built, not to give the people an opportunity of hearing the rhapsodies of dying gladiators, nor to enable them to view the inevitable conclusion of a conflict between religious opinions and hungry jaws, but for purposes far better adapted to widen and develop the mental energies of the people. This vast amphitheater, with its encircling galleries, its mysterious vaults, and its unseen passages, was an agent of poetic justice, in which crime was punished, or virtue rewarded, by the decrees of an impartial and incorruptible chance.

اما حتی اینجا نیز تخیلِ پُرشور و بربریِ او خود را تحمیل می‌کرد. میدانِ پادشاه نه برای آنکه به مردم فرصتِ شنیدنِ سروده‌های گلادیاتورهای محتضر را بدهد، و نه برای آنکه آنان بتوانند خاتمه‌ی ناگزیرِ نزاعِ میانِ عقایدِ دینی و آرواره‌های گرسنه را تماشا کنند، بلکه برای مقاصدی به‌مراتب درخورتر برای گستردن و پرورشِ نیروهای ذهنیِ مردم بنا شده بود. این آمفی‌تئاترِ پهناور ـ با گالری‌های دایره‌وار، طاق‌های مرموز و کریدورهای دیده‌نشده‌اش ـ کارگزارِ نوعی عدلِ شاعرانه بود، که در آن جنایت کیفر می‌یافت یا فضیلت پاداش می‌گرفت، با احکامِ بختی بی‌طرف و رشوه‌ناپذیر.

When a subject was accused of a crime of sufficient importance to interest the king, public notice was given that on an appointed day the fate of the accused person would be decided in the king’s arena—a structure which well deserved its name, for, although its form and plan were borrowed from afar, its purpose emanated solely from the brain of this man, who, every barleycorn a king, knew no tradition to which he owed more allegiance than pleased his fancy, and who ingrafted on every adopted form of human thought and action the rich growth of his barbaric idealism.

وقتی یکی از رعایا به جرمی که برای جلبِ نظرِ پادشاه به‌اندازه‌ی کافی مهم بود متهم می‌شد، اعلانِ عمومی می‌شد که در روزی معین سرنوشتِ متهم در میدانِ پادشاه تعیین خواهد شد ـ بنایی که به‌حقّ نامش بر آن می‌نشست؛ چرا که هرچند شکل و نقشه‌اش از دوردست به عاریت گرفته شده بود، مقصودش تنها از مغزِ این مرد سرچشمه می‌گرفت ـ مردی که سرتاپا پادشاه بود، هیچ سنتی را نمی‌شناخت که بیش از آنچه با تخیلش بسازد به آن وفاداری بدهکار باشد، و بر هر شکلِ پذیرفته‌شده از اندیشه و کنشِ بشری، رویشِ غنیِ آرمان‌گراییِ بربری‌اش را پیوند می‌زد.

The accused person was instantly conducted to a point in the arena directly opposite two doors, exactly alike and side by side. It was the duty and the privilege of the person on trial, to walk directly to these doors and open one of them. He could open either door he pleased: he was subject to no guidance or influence but that of the aforementioned impartial and incorruptible chance.

متهم را بی‌درنگ به نقطه‌ای از میدان می‌بردند که درست در برابر دو دری بود، کاملاً یکسان و کنارِ هم. وظیفه و امتیازِ متهم این بود که مستقیماً به سویِ این درها برود و یکی از آن‌ها را بگشاید. می‌توانست هرکدام را که می‌خواست بگشاید: هیچ راهنمایی و نفوذی بر او نبود مگر همان بختِ بی‌طرف و رشوه‌ناپذیرِ پیش‌گفته.

If he opened the one, there came out of it a hungry tiger, the fiercest and most cruel that could be procured, which immediately sprang upon him and tore him to pieces as a punishment for his guilt. The moment that the case of the criminal was thus decided, doleful iron bells were clanged, great wails went up from the hired mourners posted on the outer rim of the arena, and the vast audience, with bowed heads and downcast hearts, wended slowly their homeward way, mourning greatly that one so young and fair, or so old and respected, should have merited so dire a fate.

اگر یکی را می‌گشود، از آن ببری گرسنه بیرون می‌آمد ـ درنده‌ترین و بی‌رحم‌ترین که می‌شد به دست آورد ـ که بی‌درنگ بر او می‌جهید و او را به کیفرِ گناهش تکه‌تکه می‌کرد. به محضِ آنکه پرونده‌ی متهم چنین فیصله می‌یافت، ناقوس‌های اندوهبارِ آهنی به صدا درمی‌آمدند، شیون‌های بزرگ از سوگوارانِ اجاره‌ای که در حلقه‌ی بیرونیِ میدان مستقر بودند برمی‌خاست، و جمعیتِ پُرشمار با سرهای فروافکنده و دل‌های پژمرده آرام‌آرام راهِ خانه پیش می‌گرفتند، بسیار اندوهگین از اینکه چنین جوان و زیبا، یا چنین پیر و محترم، شایسته‌ی چنان فرجامِ شومی بوده است.

But, if the accused person opened the other door, there came forth from it a lady, the most suitable to his years and station that his majesty could select among his fair subjects, and to this lady he was immediately married, as a reward of his innocence. It mattered not that he might already possess a wife and family, or that his affections might be engaged upon an object of his own selection; the king allowed no such subordinate arrangements to interfere with his great scheme of retribution and reward.

اما اگر متهم درِ دیگر را می‌گشود، از آن بانویی بیرون می‌آمد ـ مناسب‌ترین به سن و مقامِ او که علیاحضرت می‌توانست از میانِ رعایایِ زیبارویش برگزیند ـ و به این بانو بی‌درنگ به پاداشِ بی‌گناهی‌اش ازدواج می‌کرد. مهم نبود که او شاید پیشاپیش زن و خانواده‌ای دارد، یا دلش به موضوعِ گزینشِ خویش بسته است؛ پادشاه به چنین ترتیباتِ فرعی اجازه نمی‌داد در نقشه‌ی بزرگش از کیفر و پاداش مداخله کنند.

The exercises, as in the other instance, took place immediately, and in the arena. Another door opened beneath the king, and a priest, followed by a band of choristers, and dancing maidens blowing joyous airs on golden horns and treading an epithalamic measure, advanced to where the pair stood, side by side, and the wedding was promptly and cheerily solemnized.

مراسم، چنان که در حالتِ دیگر، بی‌درنگ و در میدان برگزار می‌شد. درِ دیگری زیرِ نشستِ پادشاه گشوده می‌شد، و کشیشی پیشاپیشِ گروهی از خواننده‌ها و دختران رقصنده که در شیپورهای زرین نواهای شادیانه می‌دمیدند و گامِ عروسی می‌سپردند، به جایی که زوج کنارِ هم ایستاده بودند پیش می‌آمد، و ازدواج با سرعت و سرخوشی تجلیل می‌شد.

Then the ... brass bells rang forth their merry peals, the people shouted glad hurrahs, and the innocent man, preceded by children strewing flowers on his path, led his bride to his home.

سپس ناقوس‌های شادِ برنزی صدای زنگ‌های شادمانه‌اش را بلند می‌کرد، مردم هورای شادی برمی‌آوردند، و مردِ بی‌گناه، در حالی که کودکانی پیش از او بر راهش گل می‌پاشیدند، عروسش را به خانه‌اش می‌برد.

This was the king’s semi-barbaric method of administering justice. Its perfect fairness is obvious. The criminal could not know out of which door would come the lady; he opened either he pleased, without having the slightest idea whether, in the next instant, he was to be devoured or married. On some occasions the tiger came out of one door, and on some out of the other. The decisions of this tribunal were not only fair, they were positively determinate: the accused person was instantly punished if he found himself guilty; and, if innocent, he was rewarded on the spot, whether he liked it or not.

این بود شیوه‌ی نیمه‌بربریِ پادشاه در اجرایِ عدالت. عدالتِ کاملش آشکار است. متهم نمی‌توانست بداند بانو از کدام در بیرون خواهد آمد؛ هر کدام را که می‌خواست می‌گشود، بی‌آنکه کمترین تصور را داشته باشد که در لحظه‌ی بعد بلعیده خواهد شد یا داماد خواهد شد. در برخی موارد ببر از یک در می‌آمد، در برخی موارد از در دیگر. احکامِ این دادگاه نه‌فقط منصفانه بود، بلکه قاطعانه نیز بود: متهم، اگر گناهکار از آب درمی‌آمد، در دم کیفر می‌دید؛ و اگر بی‌گناه بود، در همان جا پاداش می‌گرفت، چه می‌خواست چه نمی‌خواست.

This semi-barbaric king had a daughter as blooming as his most florid fancies, and with a soul as fervent and imperious as his own. As is usual in such cases, she was the apple of his eye, and was loved by him above all humanity. Among his courtiers was a young man of that fineness of blood and lowness of station common to the conventional heroes of romance who love royal maidens. This royal maiden was well satisfied with her lover, for he was handsome and brave to a degree unsurpassed in all this kingdom, and she loved him with an ardor that had enough of barbarism in it to make it exceedingly warm and strong. This love affair moved on happily for many months, until one day the king happened to discover its existence.

این پادشاهِ نیمه‌بربر دختری داشت به اندازه‌ی پُرشاخ‌و‌برگ‌ترین تخیلاتِ خویش شکوفان، و با روحی به همان درجه پُرشور و آمرانه چون روحِ خودش. چنان که در چنین مواردی معمول است، دختر نورِ چشمِ او بود، و فراتر از تمامِ بشریت به وی محبوب بود. در میانِ درباریانش جوانی بود از همان نجابتِ نسب و پستیِ مرتبه که عاشقانِ کلاسیکِ شاهزاده‌های پادشاهی به آن مشهورند. شاهدختِ سلطنتی از معشوقش بسیار راضی بود، چون او در سراسرِ این پادشاهی به درجه‌ای بی‌رقیب خوش‌سیما و دلیر بود، و شاهدخت با شوری دوستش می‌داشت که در آن به‌اندازه‌ی کافی از بربریت بود تا آن را به‌غایت گرم و قوی سازد. این داستانِ عاشقانه ماه‌ها به خوبی پیش رفت، تا اینکه روزی پادشاه از وجودش آگاه شد.

He did not hesitate nor waver in regard to his duty in the premises. The youth was immediately cast into prison, and a day was appointed for his trial in the king’s arena. This, of course, was an especially important occasion, and his majesty, as well as all the people, was greatly interested in the workings and development of this trial. Never before had such a case occurred; never before had a subject dared to love the daughter of the king.

در باره‌ی وظیفه‌اش در این موضوع تردید و تزلزل نکرد. جوان بی‌درنگ به زندان افتاد، و روزی برای محاکمه‌اش در میدانِ پادشاه تعیین شد. این البته رویدادی به‌ویژه مهم بود، و علیاحضرت، و نیز همه‌ی مردم، به سیر و گسترشِ این محاکمه شدیداً علاقه‌مند بودند. پیش از آن هرگز چنین پرونده‌ای روی نداده بود؛ پیش از آن هرگز کسی از رعایا جرئت نکرده بود به دخترِ پادشاه عشق بورزد.

The tiger-cages of the kingdom were searched for the most savage and relentless beasts, from which the fiercest monster might be selected for the arena; and the ranks of maiden youth and beauty throughout the land were carefully surveyed by competent judges, in order that the young man might have a fitting bride in case fate did not determine for him a different destiny. Of course, everybody knew that the deed with which the accused was charged had been done. He had loved the princess, and neither he, she, nor any one else, thought of denying the fact; but the king would not think of allowing any fact of this kind to interfere with the workings of the tribunal, in which he took such great delight and satisfaction.

قفس‌های ببرِ پادشاهی را در جست‌وجوی وحشی‌ترین و سرسخت‌ترین جانوران زیر و رو کردند، تا درنده‌ترین هیولا برای میدان برگزیده شود؛ و صفِ دخترانِ جوان و زیبا در سراسرِ سرزمین به‌دقت توسطِ داوران زبده وارسی شد، تا جوان در صورتی که سرنوشتْ سرنوشتِ دیگری برایش رقم نزند، عروسی شایسته داشته باشد. البته همه می‌دانستند کاری که متهم به آن متهم بود انجام شده. او شاهدخت را دوست داشته بود، و نه او، نه شاهدخت، و نه هیچ کسِ دیگری به انکار این واقعیت فکر نمی‌کرد؛ اما پادشاه راضی نمی‌شد چنین واقعیتی در کارکردِ دادگاه ـ که از آن چنین لذتی و خرسندی‌ای می‌برد ـ مداخله کند.

The appointed day arrived. From far and near the people gathered, and thronged the great galleries of the arena, and crowds, unable to gain admittance, massed themselves against its outside walls. The king and his court were in their places, opposite the twin doors—those fateful portals, so terrible in their similarity!

روزِ موعود فرا رسید. مردم از دور و نزدیک گرد آمدند و گالری‌های بزرگِ میدان را پر کردند، و انبوهی که نتوانستند درون بیایند، خود را به دیوارهای بیرونیِ آن چسباندند. پادشاه و درباریانش در جایگاهِ خود قرار داشتند، رویاروی دو درِ همزاد ـ آن دروازه‌های سرنوشت، چه هولناک در همانندیِ خود!

All was ready. The signal was given. A door beneath the royal party opened, and the lover of the princess walked into the arena. Tall, beautiful, fair, his appearance was greeted with a low hum of admiration and anxiety. Half the audience had not known so grand a youth had lived among them. No wonder the princess loved him! What a terrible thing for him to be there!

همه چیز آماده بود. علامت داده شد. دری زیرِ جایگاهِ سلطنتی گشوده شد، و معشوقِ شاهدخت به میدان وارد شد. بلندبالا، زیبا، خوش‌سیما، ظهورش با همهمه‌ی آرامی از تحسین و نگرانی روبرو شد. نیمی از تماشاگران نمی‌دانستند چنین جوانِ مجلّلی در میانشان زیسته است. عجب نیست که شاهدخت دوستش می‌داشت! چه چیزِ هولناکی که او اینجا بود!

As is usual, he walked directly to the doors. But, before he made his choice, he raised his eyes, and looked up at the princess, who sat to the right of her father. From the moment that the decree had gone forth that her lover should decide his fate in the king’s arena, she had thought of nothing, night or day, but this great event and the various subjects connected with it. Possessed of more power, influence, and force of character than any one who had ever before been interested in such a case, she had done what no other person had done—she had possessed herself of the secret of the doors.

چنان که معمول بود، یکراست به سویِ درها رفت. اما پیش از آنکه گزینشش را بکند، چشمانش را بالا برد و به شاهدخت نگاه کرد، که در سمتِ راستِ پدرش نشسته بود. از همان لحظه که حکم صادر شد که معشوقش باید سرنوشتش را در میدانِ پادشاه تعیین کند، شب و روز به چیزی جز این رویدادِ بزرگ و موضوعاتِ گوناگونِ مرتبط با آن نیندیشیده بود. صاحبِ قدرتی، نفوذی و قوتِ منش بیش از هر کسِ دیگری که پیش‌تر در چنین پرونده‌ای علاقه‌مند بوده، کاری کرد که هیچ کسِ دیگر نکرده بود ـ به رازِ آن درها دست یافت.

She knew in which of the two rooms, that lay behind those doors, stood the cage of the tiger, with its open front, and in which waited the lady. Through these thick doors, heavily curdled with metal bars, it was impossible that any noise or suggestion should come from within to the person who should approach to raise the latch of one of them. But gold, and the power of a woman’s will, had brought the secret to the princess.

می‌دانست در کدام‌یک از دو اتاقی که پشتِ آن درها بود، قفسِ ببر ایستاده، با درِ گشوده‌اش، و در کدام بانو منتظر است. از پشتِ این درهای کلفت ـ که با میله‌های فلزی به سختی بسته بود ـ ممکن نبود هیچ صدایی یا اشاره‌ای از درون به آن کس برسد که می‌خواست برای بالا بردنِ زنجیرِ یکی از آن‌ها نزدیک شود. اما طلا، و قدرتِ اراده‌ی زن، رازِ آن را به شاهدخت رسانده بود.

And not only did she know in which room stood the lady ready to emerge, all blushing and radiant, should her door be opened, but she knew who the lady was. It was one of the fairest and loveliest of the damsels of the court who had been selected as the reward of the accused youth, should he be proved innocent of the crime of aspiring to one so far above him; and the princess hated her.

و نه فقط می‌دانست در کدام اتاق بانویی ایستاده، آماده‌ی بیرون آمدن ـ سراپا گُل‌انداخته و درخشان ـ اگر در او گشوده شود، بلکه می‌دانست آن بانو کیست. یکی از زیباترین و دل‌ربا‌ترین دختران دربار بود که به عنوانِ پاداشِ جوانِ متهم برگزیده شده بود، در صورتی که از جرمِ آرزو کردنِ کسی چنین بسی فراتر از خود بی‌گناه شناخته شود؛ و شاهدخت از او متنفر بود.

When her lover turned and looked at her, and his eye met hers as she sat there, paler and whiter than any one in the vast ocean of anxious faces about her, he saw, by that power of quick perception which is given to those whose souls are one, that she knew behind which door crouched the tiger, and behind which stood the lady. He had expected her to know it. He understood her nature, and his soul was assured that she would never rest until she had made plain to herself this thing, hidden to all other lookers-on, even to the king. The only hope for the youth in which there was any element of certainty was based upon the success of the princess in discovering this mystery; and the moment he looked upon her, he saw she had succeeded, as in his soul he knew she would succeed.

وقتی معشوقش رویش را گرداند و به او نگاه کرد و چشمش به چشمِ او ـ که آنجا نشسته بود، رنگ‌پریده‌تر و سفیدتر از هر کس در آن اقیانوسِ پهناورِ چهره‌های نگران ـ افتاد، با همان قدرتِ ادراکِ سریعی که به ارواحِ یگانه عطا شده است، دانست که او می‌داند پشتِ کدام در ببر در کمین است و پشتِ کدام بانو ایستاده. انتظار داشت که او بداند. سرشتش را می‌فهمید، و روحش مطمئن بود که شاهدخت هرگز آرام نخواهد گرفت تا این چیز ـ که از همه‌ی تماشاچیان، حتی پادشاه، پنهان بود ـ برای خود او روشن شود. تنها امیدِ جوان که در آن عنصری از یقین بود، بر موفقیتِ شاهدخت در کشفِ این راز استوار بود؛ و در همان لحظه که به او نگاه کرد، دانست که موفق شده، چنان که در روحش می‌دانست موفق خواهد شد.

Then it was that his quick and anxious glance asked the question: “Which?” It was as plain to her as if he shouted it from where he stood. There was not an instant to be lost. The question was asked in a flash; it must be answered in another.

آنگاه نگاهِ تیز و نگرانش این پرسش را به زبان آورد: «کدام؟» این برای او چنان روشن بود که گویی از جایی که ایستاده فریاد می‌زد. یک دم را نباید از دست می‌داد. پرسش در آنی پرسیده شد؛ در آنی دیگر می‌بایست پاسخ داده می‌شد.

Her right arm lay on the cushioned parapet before her. She raised her hand, and made a slight, quick movement toward the right. No one but her lover saw her. Every eye but his was fixed on the man in the arena.

بازویِ راستش روی نرده‌ی بالشت‌دارِ پیشِ‌رویش بود. دستش را بالا برد و حرکتی کوچک و سریع به سویِ راست کرد. هیچ کس جز معشوقش او را ندید. هر چشمی جز چشمِ او به آن مرد در میدان دوخته بود.

He turned, and with a firm and rapid step he walked across the empty space. Every heart stopped beating, every breath was held, every eye was fixed immovably upon that man. Without the slightest hesitation, he went to the door on the right, and opened it.

برگشت، و با گامی استوار و تند از فضای خالی گذشت. هر قلبی از تپش بازایستاد، هر نفسی نگه داشته شد، هر چشمی بی‌حرکت بر آن مرد دوخته شد. بدونِ کوچک‌ترین تردید، به سویِ درِ راست رفت و آن را گشود.

Now, the point of the story is this: Did the tiger come out of that door, or did the lady?

حالا، نکته‌ی داستان این است: آیا ببر از آن در بیرون آمد، یا بانو؟

The more we reflect upon this question, the harder it is to answer. It involves a study of the human heart which leads us through devious mazes of passion, out of which it is difficult to find our way. Think of it, fair reader, not as if the decision of the question depended upon yourself, but upon that hot-blooded, semi-barbaric princess, her soul at a white heat beneath the combined fires of despair and jealousy.

هرچه بیشتر بر این پرسش تأمل کنیم، پاسخش دشوارتر می‌شود. این مستلزمِ بررسیِ دلِ انسان است که ما را از کوره‌راه‌های پیچ‌درپیچِ شور می‌برد، که یافتنِ راهِ بازگشت از آن دشوار است. خواننده‌ی نازنین، به این فکر نکن چنان که گویا تصمیم به این پرسش بر عهده‌ی خودِ توست، بلکه بر عهده‌ی آن شاهدختِ نیمه‌بربرِ خون‌گرم است، که روحش زیرِ آتش‌های توأمانِ نومیدی و حسادت تا سپیدی گداخته است.

She had lost him, but who should have him? How often, in her waking hours and in her dreams, had she started in wild horror, and covered her face with her hands as she thought of her lover opening the door on the other side of which waited the cruel fangs of the tiger!

او را از دست داده بود، اما چه کس باید او را داشته باشد؟ چه‌بسا در ساعت‌های بیداری و در خواب‌هایش، با هراسِ وحشیانه از جا پریده بود و چهره‌اش را با دستانش پوشانده بود، با این فکر که معشوقش دری را می‌گشاید که آن سویش دندان‌های بی‌رحمِ ببر در انتظار است!

But how much oftener had she seen him at the other door! How in her grievous reveries had she gnashed her teeth, and torn her hair, when she saw his start of rapturous delight as he opened the door of the lady! How her soul had burned in agony when she had seen him rush to meet that woman, with her flushing cheek and sparkling eye of triumph; when she had seen him lead her forth, his whole frame kindled with the joy of recovered life; when she had heard the glad shouts from the multitude, and the wild ringing of the happy bells; when she had seen the priest, with his joyous followers, advance to the couple, and make them man and wife before her very eyes; and when she had seen them walk away together upon their path of flowers, followed by the tremendous shouts of the hilarious multitude, in which her one despairing shriek was lost and drowned!

اما چه بسیار بیشتر او را پشتِ آن درِ دیگر دیده بود! در تخیلاتِ دردناکش چگونه دندان به هم می‌فشرد و موهایش را می‌کند، وقتی که شیرجه‌ی شادمانه‌ی او را در لحظه‌ی گشودنِ درِ بانو می‌دید! روحش چگونه در عذاب می‌سوخت وقتی او را می‌دید که به سویِ آن زن ـ با گونه‌ی گُل‌انداخته و چشمِ درخشانش از ظفر ـ می‌شتافت؛ وقتی او را می‌دید که او را پیش می‌برد، با تمامِ هیکلش از شادیِ زندگیِ از‌نو‌یافته شعله‌ور؛ وقتی صدای فریادهای شادِ جمعیت را می‌شنید و زنگ‌های شادمانه که دیوانه‌وار به صدا درمی‌آمدند؛ وقتی کشیش را با همراهانِ شادش می‌دید که به نزدِ زوج می‌آمدند و در پیشِ چشمانش آن‌ها را زن و شوهر می‌کردند؛ و وقتی آن‌ها را می‌دید که با هم بر راهِ گُل‌شده پیش می‌رفتند، پشتِ سرشان فریادهای پُرشورِ جمعیتِ سرخوش، که در آن یگانه فریادِ نومیدیِ او گم و غرق می‌شد!

Would it not be better for him to die at once, and go to wait for her in the blessed regions of semi-barbaric futurity? And yet, that awful tiger, those shrieks, that blood!

آیا بهتر نبود که او در دم بمیرد و در سرزمین‌های مبارکِ آخرتِ نیمه‌بربری در انتظارِ او بنشیند؟ و باز، آن ببرِ هول‌انگیز، آن جیغ‌ها، آن خون!

Her decision had been indicated in an instant, but it had been made after days and nights of anguished deliberation. She had known she would be asked, she had decided what she would answer, and, without the slightest hesitation, she had moved her hand to the right.

تصمیمش در یک دم نشان داده شد، اما پس از شب‌ها و روزها از تأملِ پُردرد گرفته شده بود. می‌دانست از او خواهند پرسید، تصمیم گرفته بود چه پاسخ خواهد داد، و بی کوچک‌ترین تردیدی، دستش را به سویِ راست تکان داد.

The question of her decision is one not to be lightly considered, and it is not for me to presume to set myself up as the one person able to answer it. And so I leave it with all of you: Which came out of the opened door,—the lady, or the tiger?

پرسشِ تصمیمِ او چیزی نیست که سرسری بتوان به آن نگریست، و من را نمی‌سزد که خود را تنها کسی فرض کنم که توانِ پاسخ به آن را دارد. پس آن را به همه‌ی شما می‌سپارم: از درِ گشوده چه بیرون آمد ـ بانو، یا ببر؟