The Open Window / پنجره‌ی باز #oxford

“My aunt will be down presently, Mr. Nuttel,” said a very self-possessed young lady of fifteen; “in the meantime you must try and put up with me.”

بانویی جوان و بسیار خویشتن‌دار، پانزده‌ساله، گفت: «خاله‌ام به‌زودی پایین می‌آید آقای ناتل؛ تا آن وقت ناچارید با من سر کنید.»

Framton Nuttel endeavoured to say the correct something which should duly flatter the niece of the moment without unduly discounting the aunt that was to come. Privately he doubted more than ever whether these formal visits on a succession of total strangers would do much towards helping the nerve cure which he was supposed to be undergoing.

فرامتُن ناتل کوشید چیزی شایسته بگوید که خواهرزاده‌ی فعلی را به‌حقّ خوش بنشاند، بی‌آنکه از قدرِ خاله‌ای که در راه است بیش از حد بکاهد. در درون بیش از همیشه شک داشت که این دیدارهای رسمی پشتِ سرِ هم با ناآشنایانی محض، چندان به کنشِ معالجه‌ی اعصابی که قرار است بگذراند کمکی کند.

“I know how it will be,” his sister had said when he was preparing to migrate to this rural retreat; “you will bury yourself down there and not speak to a living soul, and your nerves will be worse than ever from moping. I shall just give you letters of introduction to all the people I know there. Some of them, as far as I can remember, were quite nice.”

خواهرش هنگامِ آماده شدنش برای کوچ به این پناهگاهِ روستایی گفته بود: «می‌دانم چه پیش خواهد آمد؛ آنجا خود را قبر می‌کنی و با هیچ موجودِ زنده‌ای حرف نمی‌زنی، و از تنهایی، اعصابت بدتر از همیشه می‌شود. همین حالا برایت معرفی‌نامه‌هایی به همه‌ی آشنایانم در آنجا می‌نویسم. بعضی‌شان، تا آنجا که به یاد دارم، آدم‌های خوبی بودند.»

Framton wondered whether Mrs. Sappleton, the lady to whom he was presenting one of the letters of introduction, came into the nice division.

فرامتُن در این فکر بود که خانمِ ساپلتون ـ بانویی که یکی از معرفی‌نامه‌ها را برایش می‌برد ـ آیا در دسته‌ی «خوب»ها جا می‌گرفت یا نه.

“Do you know many of the people round here?” asked the niece, when she judged that they had had sufficient silent communion. “Hardly a soul,” said Framton. “My sister was staying here, at the rectory, you know, some four years ago, and she gave me letters of introduction to some of the people here.” He made the last statement in a tone of distinct regret.

وقتی خواهرزاده تشخیص داد به‌اندازه‌ی کافی سکوتِ دونفره داشته‌اند پرسید: «بیشترِ مردمِ این حوالی را می‌شناسید؟» فرامتُن گفت: «به‌سختی کسی را. خواهرم چهار سال پیش اینجا، در خانه‌ی کشیش، اقامت داشت و معرفی‌نامه‌هایی برای بعضی آدم‌های اینجا به من داد.» این جمله‌ی آخر را با لحنی آشکارا پشیمان گفت.

“Then you know practically nothing about my aunt?” pursued the self-possessed young lady. “Only her name and address,” admitted the caller. He was wondering whether Mrs. Sappleton was in the married or widowed state. An undefinable something about the room seemed to suggest masculine habitation.

بانوی خویشتن‌دار ادامه داد: «پس عملاً چیزی درباره‌ی خاله‌ام نمی‌دانید؟» مهمان اعتراف کرد: «تنها نامش و آدرسش را.» در این فکر بود که آیا خانمِ ساپلتون شوهرداراست یا بیوه. چیزی نامعلوم در اتاق گویی از حضورِ مردانه خبر می‌داد.

“Her great tragedy happened just three years ago,” said the child; “that would be since your sister’s time.” “Her tragedy?” asked Framton; somehow in this restful country spot tragedies seemed out of place. “You may wonder why we keep that window wide open on an October afternoon,” said the niece, indicating a large French window that opened on to a lawn.

دختر گفت: «فاجعه‌ی بزرگش درست سه سال پیش روی داد؛ یعنی پس از زمانِ خواهرتان.» فرامتُن پرسید: «فاجعه‌اش؟» چنان که در این نقطه‌ی آرامِ روستایی، فاجعه به نظر بی‌جا می‌رسید. خواهرزاده در حالی که به پنجره‌ی بزرگِ فرانسویِ بازشده به سوی چمن اشاره می‌کرد گفت: «شاید بپرسید چرا در بعدازظهرِ اکتبر این پنجره را چنین گشاده نگه می‌داریم.»

“It is quite warm for the time of the year,” said Framton; “but has that window got anything to do with the tragedy?” “Out through that window, three years ago to a day, her husband and her two young brothers went off for their day’s shooting. They never came back. In crossing the moor to their favourite snipe-shooting ground they were all three engulfed in a treacherous piece of bog. It had been that dreadful wet summer, you know, and places that were safe in other years gave way suddenly without warning. Their bodies were never recovered. That was the dreadful part of it.”

فرامتُن گفت: «برای این فصلِ سال بسیار گرم است؛ اما آیا آن پنجره ربطی به آن فاجعه دارد؟» «درست سه سال پیش، در همین روز، شوهرش و دو برادر جوانش از آن پنجره برای شکارِ روزانه‌شان بیرون رفتند. هرگز برنگشتند. هنگامِ گذر از سرزمینِ بی‌حاصلی به سویِ شکارگاهِ موردعلاقه‌شان برای صید مرغِ سنگ‌خوار، هر سه در باتلاقی خائن فرو رفتند. می‌دانید، آن تابستانِ هولناکی بارانی بود، و جاهایی که در سال‌های دیگر امن بود، ناگهان و بی هشدار فرو می‌نشست. اجسادشان هرگز پیدا نشد. وحشتناک‌ترین قسمتش همین بود.»

Here the child’s voice lost its self-possessed note and became falteringly human. “Poor aunt always thinks that they will come back some day, they and the little brown spaniel that was lost with them, and walk in at that window just as they used to do. That is why the window is kept open every evening till it is quite dusk. Poor dear aunt, she has often told me how they went out, her husband with his white waterproof coat over his arm, and Ronnie, her youngest brother, singing ‘Bertie, why do you bound?’ as he always did to tease her, because she said it got on her nerves.”

اینجا صدای دختر آن لحنِ خویشتن‌دار را از دست داد و انسانی و دودل شد: «خاله‌ی بیچاره همیشه گمان می‌برد روزی برمی‌گردند ـ آن‌ها و توله‌سگِ اسپانیلِ قهوه‌ای‌رنگی که با آن‌ها گم شد ـ و درست همان‌طور که همیشه می‌کردند از آن پنجره وارد می‌شوند. به همین خاطر است که هر شب تا تاریک شدنِ کامل پنجره را باز نگه می‌دارد. خاله‌ی نازنینِ بیچاره، بارها برایم گفته که چگونه بیرون رفتند ـ شوهرش با کتِ ضدّآبِ سفید روی بازو، و رانی، کوچک‌ترین برادرش، که آوازِ «برتی، چرا می‌جهی؟» را می‌خواند ـ همان‌طور که همیشه برای آزردنِ خاله می‌خواند، چون می‌گفت روی اعصابش است.»

“Do you know, sometimes on still, quiet evenings like this, I almost get a creepy feeling that they will all walk in through that window—” She broke off with a little shudder. It was a relief to Framton when the aunt bustled into the room with a whirl of apologies for being late in making her appearance.

«می‌دانید، گاهی در عصرهای آرام و ساکتی مثلِ همین، حسی مورمورکننده به من دست می‌دهد که همه‌شان از آن پنجره وارد می‌شوند ـ» با لرزشی کوچک حرفش را برید. وقتی خاله با هیاهویی از عذرخواهی بابتِ تأخیر در ظهور وارد اتاق شد، برای فرامتُن خلاصی بود.

“I hope Vera has been amusing you?” she said. “She has been very interesting,” said Framton. “I hope you don’t mind the open window,” said Mrs. Sappleton briskly; “my husband and brothers will be home directly from shooting, and they always come in this way. They’ve been out for snipe in the marshes today, so they’ll make a fine mess over my poor carpets. So like you menfolk, isn’t it?”

گفت: «امیدوارم ورا شما را سرگرم کرده باشد.» فرامتُن گفت: «بسیار جذاب بوده.» خانمِ ساپلتون چابک گفت: «امیدوارم از پنجره‌ی باز ناراحت نباشید؛ شوهر و برادرانم همین الان از شکار به خانه برمی‌گردند، و همیشه از این راه می‌آیند. امروز در باتلاق برای صیدِ مرغِ سنگ‌خوار بیرون بوده‌اند، پس قالی‌های بیچاره‌ام را به آشوبی نازنین می‌کشند. درست مثلِ شما مردها، نه؟»

She rattled on cheerfully about the shooting and the scarcity of birds, and the prospects for duck in the winter. To Framton it was all purely horrible. He made a desperate but only partially successful effort to turn the talk on to a less ghastly topic; he was conscious that his hostess was giving him only a fragment of her attention, and her eyes were constantly straying past him to the open window and the lawn beyond. It was certainly an unfortunate coincidence that he should have paid his visit on this tragic anniversary.

با شور و شوق درباره‌ی شکار و کمیابیِ پرندگان و چشم‌اندازِ اردک در زمستان وراجی کرد. برای فرامتُن همه‌ی این‌ها به‌سادگی هول‌انگیز بود. تلاشی مذبوحانه ـ اما تنها نیمه‌موفق ـ کرد تا گفتگو را به موضوعی کم‌رعب‌آورتر بگرداند؛ آگاه بود که میزبانش تنها بخشی از توجهش را به او می‌دهد، و چشمانش پیوسته از او می‌گذشت و به سویِ پنجره‌ی باز و چمنِ آن‌سو پر می‌کشید. بی‌گمان مصادفه‌ی شومی بود که او این دیدار را در چنین سالگردی غم‌بار ادا کرده بود.

“The doctors agree in ordering me complete rest, an absence of mental excitement, and avoidance of anything in the nature of violent physical exercise,” announced Framton, who laboured under the tolerably widespread delusion that total strangers and chance acquaintances are hungry for the least detail of one’s ailments and infirmities, their cause and cure. “On the matter of diet they are not so much in agreement,” he continued.

فرامتُن ـ که گرفتارِ این پندارِ نسبتاً همه‌گیر بود که آدم‌های ناآشنا و آشناهای تصادفی برای کوچک‌ترین جزئیاتِ بیماری‌ها و ضعف‌های آدمی و علت و درمانشان گرسنه‌اند ـ اعلام کرد: «پزشکان بر این هم‌رأی‌اند که برایم استراحتِ کامل، نبودِ هیجانِ ذهنی، و دوریِ از هرگونه ورزشِ بدنیِ سنگین تجویز کنند.» ادامه داد: «درباره‌ی رژیمِ غذایی این‌قدرها هم‌نظر نیستند.»

“No?” said Mrs. Sappleton, in a voice which only replaced a yawn at the last moment. Then she suddenly brightened into alert attention—but not to what Framton was saying. “Here they are at last!” she cried. “Just in time for tea, and don’t they look as if they were muddy up to the eyes!”

خانمِ ساپلتون با صدایی که در واپسین لحظه به‌جای خمیازه بیرون آمد گفت: «نه؟» سپس ناگهان به دقتی هشیار درخشید ـ اما نه به آنچه فرامتُن می‌گفت. فریاد زد: «بالاخره آمدند! درست به‌موقعِ چای، و انگار تا بیخ چشم گِل‌آلودند!»

Framton shivered slightly and turned towards the niece with a look intended to convey sympathetic comprehension. The child was staring out through the open window with a dazed horror in her eyes. In a chill shock of nameless fear Framton swung round in his seat and looked in the same direction.

فرامتُن اندکی لرزید و رو به خواهرزاده چرخید با نگاهی که می‌خواست هم‌دلیِ فهمیده‌ای را برساند. دختر با وحشتی مات در چشمانش به بیرون از پنجره‌ی باز خیره مانده بود. در شوکی سرد از ترسی بی‌نام، فرامتُن در صندلی‌اش چرخید و به همان سو نگاه کرد.

In the deepening twilight three figures were walking across the lawn towards the window; they all carried guns under their arms, and one of them was additionally burdened with a white coat hung over his shoulders. A tired brown spaniel kept close at their heels. Noiselessly they neared the house, and then a hoarse young voice chanted out of the dusk: “I said, Bertie, why do you bound?”

در گرگ‌و‌میشِ غلیظ‌شونده، سه پیکر روی چمن به سوی پنجره می‌آمدند؛ همگی تفنگ زیر بغل داشتند، و یکی‌شان علاوه بر آن، کتی سفید بر شانه‌اش انداخته بود. اسپانیلِ قهوه‌ایِ خسته‌ای پاپای‌ بر زمینِ آنان نزدیک بود. بی‌سروصدا به خانه نزدیک شدند، و سپس صدایی جوانانه و خشدار از تاریکیِ غروب آواز کشید: «گفتم برتی، چرا می‌جهی؟»

Framton grabbed wildly at his stick and hat; the hall-door, the gravel-drive, and the front gate were dimly noted stages in his headlong retreat. A cyclist coming along the road had to run into the hedge to avoid imminent collision.

فرامتُن دیوانه‌وار عصا و کلاهش را قاپید؛ درِ سرسرا، خیابانِ شن‌فرش و درِ ورودی، ایستگاه‌هایی بود که در فرارِ سرسامِ‌آورش به‌سختی به یاد ‌سپردنی بود. دوچرخه‌سواری که از جاده می‌آمد ناچار شد در پرچینِ بپیچد تا از برخوردِ قطعی برهد.

“Here we are, my dear,” said the bearer of the white mackintosh, coming in through the window; “fairly muddy, but most of it’s dry. Who was that who bolted out as we came up?” “A most extraordinary man, a Mr. Nuttel,” said Mrs. Sappleton; “could only talk about his illnesses, and dashed off without a word of good-bye or apology when you arrived. One would think he had seen a ghost.”

صاحبِ کتِ ضدّآبِ سفید در حالی که از پنجره وارد می‌شد گفت: «اینجاییم عزیزم؛ نسبتاً گل‌آلود، اما بیشترش خشک است. آن کسی که هنگامِ آمدنِ ما بیرون پرید چه کسی بود؟» خانمِ ساپلتون گفت: «مردی بسیار غریب، آقای ناتل نامی؛ تنها از بیماری‌هایش می‌توانست حرف بزند، و وقتی شما رسیدید بی هیچ خداحافظی یا عذرخواهی‌ای پرید و رفت. آدمی فکر می‌کند گویا روحی دیده است.»

“I expect it was the spaniel,” said the niece calmly; “he told me he had a horror of dogs. He was once hunted into a cemetery somewhere on the banks of the Ganges by a pack of pariah dogs, and had to spend the night in a newly dug grave with the creatures snarling and grinning and foaming just above him. Enough to make anyone lose their nerve.”

خواهرزاده آرام گفت: «گمانم به‌خاطرِ اسپانیل بود؛ به من گفت از سگ‌ها وحشت دارد. یک بار جایی در ساحلِ گنگ، گله‌ای از سگ‌های بی‌صاحب او را تا گورستانی تعقیب کردند، و ناچار شد شب را در گوری تازه‌کنده بگذراند، در حالی که آن جانوران درست بالای سرش دندان نشان می‌دادند و پوزخند می‌زدند و کف می‌کردند. کافی است که هرکسی اعصابش را از دست بدهد.»

Romance at short notice was her speciality.

سرِ هم کردنِ افسانه‌ای در یک‌چشم‌برهم‌زدن، تخصصِ او بود.