The Lumber-Room / اتاقِ خرت‌و‌پرت #oxford

The children were to be driven, as a special treat, to the sands at Jagborough. Nicholas was not to be of the party; he was in disgrace. Only that morning he had refused to eat his wholesome bread-and-milk on the seemingly frivolous ground that there was a frog in it. Older and wiser and better people had told him that there could not possibly be a frog in his bread-and-milk and that he was not to talk nonsense; he continued, nevertheless, to talk what seemed the veriest nonsense, and described with much detail the colouration and markings of the alleged frog. The dramatic part of the incident was that there really was a frog in Nicholas’ basin of bread-and-milk; he had put it there himself, so he felt entitled to know something about it. The sin of taking a frog from the garden and putting it into a bowl of wholesome bread-and-milk was enlarged on at great length, but the fact that stood out clearest in the whole affair, as it presented itself to the mind of Nicholas, was that the older, wiser, and better people had been proved to be profoundly in error in matters about which they had expressed the utmost assurance.

قرار بود بچه‌ها را، به عنوانِ تفریحی ویژه، با کالسکه به ساحلِ شنیِ جَگبورو ببرند. نیکلاس قرار نبود همراهِ جمع باشد؛ او در سرشکستگی به سر می‌برد. همان روز صبح از خوردنِ نان‌و‌شیرِ مغذی‌اش، به این بهانه‌ی ظاهراً پوچ که قورباغه‌ای در آن هست، سر باز زده بود. آدم‌هایِ پیرتر و داناتر و بهترِ از او به او گفته بودند که محال است در نان‌و‌شیرش قورباغه‌ای باشد و باید این یاوه‌ها را کنار بگذارد؛ اما او همچنان به گفتنِ آنچه به‌ظاهر یاوه‌ی محض می‌نمود ادامه می‌داد، و رنگ و نشانه‌های آن قورباغه‌یِ ادعایی را با جزئیاتِ بسیار وصف می‌کرد. جنبه‌یِ نمایشیِ ماجرا این بود که در کاسه‌یِ نان‌و‌شیرِ نیکلاس به‌راستی قورباغه‌ای بود؛ خودش آن را در آنجا گذاشته بود، پس حق داشت چیزی درباره‌اش بداند. درباره‌یِ گناهِ برداشتنِ قورباغه از باغ و انداختنش در کاسه‌یِ نان‌و‌شیرِ سالم، مفصل سخن رفت، اما واقعیتی که در سراسرِ این ماجرا برای ذهنِ نیکلاس از همه برجسته‌تر می‌نمود این بود که آن آدم‌هایِ پیرتر و داناتر و بهتر، در موضوعی که با کمالِ اطمینان درباره‌اش حکم رانده بودند، عمیقاً به خطا رفته بودند.

“You said there couldn’t possibly be a frog in my bread-and-milk; there was a frog in my bread-and-milk,” he repeated, with the insistence of a skilled tactician who does not intend to shift from favourable ground.

با اصرارِ یک تاکتیک‌دانِ کارکشته که حاضر نیست از سنگرِ مساعدش جا به جا شود، تکرار می‌کرد: «تو گفتی محال است در نان‌و‌شیرم قورباغه باشد؛ در نان‌و‌شیرم قورباغه بود.»

So his boy-cousin and girl-cousin and his quite uninteresting younger brother were to be taken to Jagborough sands that afternoon and he was to stay at home. His cousins’ aunt, who insisted, by an unwarranted stretch of imagination, in styling herself his aunt also, had hastily invented the Jagborough expedition in order to impress on Nicholas the delights that he had justly forfeited by his disgraceful conduct at the breakfast-table. It was her habit, whenever one of the children fell from grace, to improvise something of a festival nature from which the offender would be rigorously debarred; if all the children sinned collectively they were suddenly informed of a circus in a neighbouring town, a circus of unrivalled merit and uncounted elephants, to which, but for their depravity, they would have been taken that very day.

پس قرار بود پسرعمو و دخترعمویش و آن برادرِ کوچک‌ترِ کاملاً بی‌جذبه‌اش را آن بعدازظهر به ساحلِ جَگبورو ببرند و او در خانه بماند. خاله‌یِ پسرعموهایش، که با کشِ نابجایِ تخیل اصرار داشت خود را خاله‌یِ نیکلاس نیز بنامد، با شتاب سفرِ جَگبورو را از خود اختراع کرده بود تا به نیکلاس بفهماند چه لذت‌هایی را به سببِ رفتارِ ننگینش بر سرِ میزِ صبحانه، به‌حق از کف داده است. عادتش این بود که هرگاه یکی از بچه‌ها از فیض می‌افتاد، چیزی به سبکِ جشن از خود می‌ساخت که آن خاطی به‌سختی از آن منع می‌شد؛ و اگر بچه‌ها همگی با هم گناه می‌کردند، ناگاه از وجودِ سیرکی در شهرِ همسایه باخبر می‌شدند ـ سیرکی بی‌رقیب با فیل‌هایی بی‌شمار ـ که اگر آن‌قدر تباه نبودند، همان روز به آنجا برده می‌شدند.

A few decent tears were looked for on the part of Nicholas when the moment for the departure of the expedition arrived. As a matter of fact, however, all the crying was done by his girl-cousin, who scraped her knee rather painfully against the step of the carriage as she was scrambling in.

وقتی لحظه‌یِ حرکتِ کاروان فرا رسید، انتظار می‌رفت نیکلاس چند قطره اشکِ آبرومندانه بریزد. اما در واقع، تمامِ گریه را دخترعمویش کرد، که هنگامِ بالا خزیدن از پله‌یِ کالسکه، زانوی خود را به‌دردِ بسیار بر آن خراشاند.

“How she did howl,” said Nicholas cheerfully, as the party drove off without any of the elation of high spirits that should have characterised it.

نیکلاس با خوشحالی گفت: «عجب زوزه‌ای کشید!» ـ در حالی که جمع، بی هیچ نشانی از آن شور و سرخوشیِ بلندی که می‌بایست همراهش باشد، به راه افتاد.

“She’ll soon get over that,” said the soi-disant aunt; “it will be a glorious afternoon for racing about over those beautiful sands. How they will enjoy themselves!”

آن خاله‌یِ خودخوانده گفت: «به‌زودی فراموشش می‌کند؛ بعدازظهرِ باشکوهی برای دویدن روی آن ماسه‌هایِ زیبا خواهد بود. چقدر خوش خواهند گذراند!»

“Bobby won’t enjoy himself much, and he won’t race much either,” said Nicholas with a grim chuckle; “his boots are hurting him. They’re too tight.”

نیکلاس با خنده‌یی شومناک گفت: «بابی چندان خوش نخواهد گذراند، و چندان هم نخواهد دوید؛ پوتین‌هایش اذیتش می‌کنند. بیش از حد تنگ‌اند.»

“Why didn’t he tell me they were hurting?” asked the aunt with some asperity.

خاله با کمی تندی پرسید: «چرا به من نگفت اذیتش می‌کنند؟»

“He told you twice, but you weren’t listening. You often don’t listen when we tell you important things.”

«دو بار به تو گفت، اما تو گوش نمی‌دادی. وقتی چیزهای مهم به تو می‌گوییم، اغلب گوش نمی‌دهی.»

“You are not to go into the gooseberry garden,” said the aunt, changing the subject.

خاله که موضوع را عوض می‌کرد گفت: «اجازه نداری به باغچه‌یِ انگورِ فرنگی بروی.»

“Why not?” demanded Nicholas.

نیکلاس مصرّانه پرسید: «چرا نه؟»

“Because you are in disgrace,” said the aunt loftily.

خاله با تکبر گفت: «چون در سرشکستگی به سر می‌بری.»

Nicholas did not admit the flawlessness of the reasoning; he felt perfectly capable of being in disgrace and in a gooseberry garden at the same moment. His face took on an expression of considerable obstinacy. It was clear to his aunt that he was determined to get into the gooseberry garden, “only,” as she remarked to herself, “because I have told him he is not to.”

نیکلاس بی‌نقصیِ این استدلال را نپذیرفت؛ خود را کاملاً قادر می‌دید که در یک لحظه هم در سرشکستگی باشد و هم در باغچه‌یِ انگورِ فرنگی. چهره‌اش حالتی از سرسختیِ قابلِ توجه به خود گرفت. برای خاله روشن بود که تصمیم گرفته به باغچه‌یِ انگورِ فرنگی برود، «فقط ـ» چنان‌که با خود گفت ـ «از این رو که به او گفته‌ام نباید برود.»

Now the gooseberry garden had two doors by which it might be entered, and once a small person like Nicholas could slip in there he could effectually disappear from view amid the masking growth of artichokes, raspberry canes, and fruit bushes. The aunt had many other things to do that afternoon, but she spent an hour or two in trivial gardening operations among flower beds and shrubberies, whence she could keep a watchful eye on the two doors that led to the forbidden paradise. She was a woman of few ideas, with immense power of concentration.

باغچه‌یِ انگورِ فرنگی دو دری داشت که از آن‌ها می‌شد وارد شد، و کسی به کوچکیِ نیکلاس، همین که می‌خزید به درون، در میانِ پنهان‌گاهِ کنگرفرنگی‌ها و نی‌هایِ تمشک و بوته‌هایِ میوه به‌راحتی از دیده ناپدید می‌شد. خاله آن بعدازظهر کارهایِ بسیارِ دیگری داشت، اما یکی دو ساعت را به کارهایِ پیشِ‌پاافتاده‌یِ باغبانی در میانِ بسترهایِ گُل و بوته‌ها گذراند، تا از آنجا چشمی نگاهبان بر دو درِ منتهی به آن بهشتِ ممنوع داشته باشد. زنی بود با اندیشه‌هایی اندک، اما قدرتِ تمرکزی هنگفت.

Nicholas made one or two sorties into the front garden, wriggling his way with obvious stealth of purpose towards one or other of the doors, but never able, for all his stratagems, to elude the aunt’s watchful eye. As a matter of fact, he had no intention of trying to get into the gooseberry garden, but it was extremely convenient for him that his aunt should believe that he had; it was a belief that would keep her on self-imposed sentry-duty for the greater part of the afternoon. Having thoroughly confirmed and fortified her suspicions, Nicholas slipped back into the house and rapidly put into execution a plan of action that had long germinated in his brain. By standing on a chair in the library one could reach a shelf on which reposed a fat, important-looking key. The key was as important as it looked; it was the instrument which kept the mysteries of the lumber-room secure from unauthorised intrusion, which opened a way only for aunts and such-like privileged persons. Nicholas had not had much experience of the art of fitting keys into keyholes and turning locks, but for some days past he had practised with the key of the school-room door; he did not believe in trusting too much to luck and accident. The key turned stiffly in the lock, but it turned. The door opened, and Nicholas was in an unknown land, compared with which the gooseberry garden was a stale delight, a mere material pleasure.

نیکلاس یکی دو بار به باغِ جلویی سرک کشید، و با هدفی آشکارا پنهانی خود را به سویِ یکی از دو در پیچ‌و‌خم داد، اما با همه‌یِ ترفندهایش نتوانست از چشمِ نگاهبانِ خاله بگریزد. در حقیقت، هیچ قصدِ ورود به باغچه‌یِ انگورِ فرنگی نداشت، اما برایش بسیار به‌جا بود که خاله چنین گمان کند؛ این باور خاله را تا بخشِ عمده‌یِ بعدازظهر در سرپیچیِ خودخواسته نگه می‌داشت. پس از آنکه شکوکِ خاله را به‌تمامی تأیید و تقویت کرد، نیکلاس به درونِ خانه برگشت و به‌سرعت نقشه‌ای را به اجرا درآورد که مدت‌ها در ذهنش جوانه زده بود. با ایستادن روی یک صندلی در کتابخانه می‌شد به طاقچه‌ای دست یافت که کلیدی فربه و مهم‌نما بر آن خفته بود. کلید به‌اندازه‌یِ آنچه می‌نمود مهم بود؛ ابزاری بود که اسرارِ اتاقِ خرت‌و‌پرت را از ورودِ غیرمجاز پاسبانی می‌کرد، و راه را تنها برای خاله‌ها و چنین آدم‌هایِ ممتاز می‌گشود. نیکلاس در هنرِ جا انداختنِ کلید در سوراخِ قفل و چرخاندنِ آن تجربه‌یِ چندانی نداشت، اما چند روزی بود با کلیدِ درِ اتاقِ درس تمرین می‌کرد؛ به اعتمادِ بیش‌از‌حد به شانس و اتفاق باور نداشت. کلید به‌سختی در قفل چرخید، اما چرخید. در باز شد، و نیکلاس در سرزمینی ناشناخته بود ـ سرزمینی که در برابرش، باغچه‌یِ انگورِ فرنگی لذتی کهنه و صرفاً مادی می‌نمود.

Often and often Nicholas had pictured to himself what the lumber-room might be like, that region that was so carefully sealed from youthful eyes and concerning which no questions were ever answered. It came up to his expectations. In the first place it was large and dimly lit, one high window opening on to the forbidden garden being its only source of illumination. In the second place it was a storehouse of unimagined treasures. The aunt-by-assertion was one of those people who think that things spoil by use and consign them to dust and damp by way of preserving them. Such parts of the house as Nicholas knew best were rather bare and cheerless, but here there were wonderful things for the eye to feast on. First and foremost there was a piece of framed tapestry that was evidently meant to be a fire-screen. To Nicholas it was a living, breathing story; he sat down on a roll of Indian hangings, glowing in wonderful colours beneath a layer of dust, and took in all the details of the tapestry picture. A man, dressed in the hunting costume of some remote period, had just transfixed a stag with an arrow; it could not have been a difficult shot because the stag was only one or two paces away from him; in the thickly growing vegetation that the picture suggested it would not have been difficult to creep up to a feeding stag, and the two spotted dogs that were springing forward to join in the chase had evidently been trained to keep close at heel till the arrow was discharged. That part of the picture was simple, if interesting, but did the huntsman see, what Nicholas saw, that four galloping wolves were coming in his direction through the wood? There might be more than four of them hidden behind the trees, and in any case would the man and his dogs be able to cope with the four wolves if they made an attack? The man had only two arrows left in his quiver, and he might miss with one or both of them; all one knew about his skill in shooting was that he could hit a large stag at a ridiculously short range. Nicholas sat for many golden minutes revolving the possibilities of the scene; he was inclined to think that there were more than four wolves and that the man and his dogs were in a tight corner.

بارها و بارها نیکلاس برای خود تصور کرده بود که اتاقِ خرت‌و‌پرت چگونه است ـ آن ناحیه‌ای که چنان با دقت از چشمانِ کودکانه مهر‌و‌موم شده بود و هیچ پرسشی درباره‌اش پاسخ نمی‌گرفت. اتاق به انتظاراتش پاسخ داد. نخست آنکه بزرگ و کم‌نور بود، و تنها منبعِ روشنایی‌اش پنجره‌یِ بلندی بود که به سویِ همان باغِ ممنوع گشوده می‌شد. دوم آنکه انباری از گنجینه‌هایی تصور‌ناپذیر بود. آن خاله‌یِ ادعایی از همان آدم‌هایی بود که می‌پندارند اشیا از استعمال خراب می‌شوند و به این بهانه، آن‌ها را در گرد و رطوبت رها می‌کند. بخش‌هایی از خانه که نیکلاس بیش از همه می‌شناخت، نسبتاً برهنه و دلگیر بودند، اما اینجا چیزهایی شگفت برای ضیافتِ چشم در میان بود. مهم‌ترین آن‌ها قطعه‌ای از قالیچه‌یِ قاب‌گرفته بود که آشکارا قرار بود پرده‌یِ شومینه باشد. برای نیکلاس آن قالی داستانی زنده و نفس‌کشنده بود؛ روی توماری از پارچه‌هایِ هندی که زیرِ لایه‌ای از گرد در رنگ‌هایی شگفت می‌درخشید نشست، و همه‌یِ جزئیاتِ نگاره را در خود فرو برد. مردی در لباسِ شکارِ روزگاری بسیار دور، تازه گوزنی را با تیر سوراخ کرده بود؛ نمی‌توانست شلیکِ دشواری باشد، چرا که گوزن تنها یکی دو گام از او فاصله داشت؛ در گیاهانِ انبوهی که تصویر می‌نمود، چنان دشوار نبود که خود را تا گوزنِ مشغولِ چرا برسانی، و دو سگِ خال‌خال که برای پیوستن به شکار می‌جستند آشکارا تربیت شده بودند که پاشنه به پاشنه بمانند تا تیر رها شود. این بخش از تصویر ساده بود ـ هرچند گیرا ـ اما آیا شکارچی، آنچه را نیکلاس می‌دید، می‌دید: چهار گرگِ تاخت‌زن از میانِ بیشه به سویش می‌آمدند؟ شاید بیش از چهار گرگِ دیگر نیز پشتِ درختان پنهان باشند، و در هر حال، آیا مرد و سگ‌هایش از پسِ چهار گرگ ـ اگر حمله می‌کردند ـ بر می‌آمدند؟ مرد تنها دو تیر در ترکش داشت، و ممکن بود با یکی یا هر دویِ آن‌ها به خطا برود؛ تنها چیزی که از مهارتِ تیراندازی‌اش می‌دانستی این بود که می‌توانست گوزنی بزرگ را از فاصله‌ای مضحکانه نزدیک بزند. نیکلاس دقایقِ زرینِ بسیار در سنجشِ امکاناتِ صحنه نشست؛ بیش‌تر مایل بود فکر کند بیش از چهار گرگ هستند و مرد و سگ‌هایش در گوشه‌ای تنگ گیر کرده‌اند.

But there were other objects of delight and interest claiming his instant attention: there were quaint twisted candlesticks in the shape of snakes, and a teapot fashioned like a china duck, out of whose open beak the tea was supposed to come. How dull and shapeless the nursery teapot seemed in comparison! And there was a carved sandal-wood box packed tight with aromatic cotton-wool, and between the layers of cotton-wool were little brass figures, hump-necked bulls, and peacocks and goblins, delightful to see and to handle. Less promising in appearance was a large square book with plain black covers; Nicholas peeped into it, and, behold, it was full of coloured pictures of birds. And such birds! In the garden, and in the lanes when he went for a walk, Nicholas came across a few birds, of which the largest were an occasional magpie or wood-pigeon; here were herons and bustards, kites, toucans, tiger-bitterns, brush turkeys, ibises, golden pheasants, a whole portrait gallery of undreamed-of creatures. And as he was admiring the colouring of the mandarin duck and assigning a life-history to it, the voice of his aunt in shrill vociferation of his name came from the gooseberry garden without. She had grown suspicious at his long disappearance, and had leapt to the conclusion that he had climbed over the wall behind the sheltering screen of the lilac bushes; she was now engaged in energetic and rather hopeless search for him among the artichokes and raspberry canes.

اما اشیایِ دیگرِ شوق‌انگیز و گیرا نیز توجهِ بی‌درنگش را می‌طلبیدند: شمعدان‌هایی پیچ‌خورده و غریب به شکلِ مار، و قوریِ چینی به هیأتِ مرغابی، که قرار بود چای از منقارِ بازش بیرون بیاید. در برابرِ این، قوریِ اتاقِ بچه‌ها چه کسل و بی‌شکل می‌نمود! و قوطی‌ای از چوبِ صندلِ تراش‌خورده بود که سفت با پنبه‌یِ معطر پر شده، و میانِ لایه‌هایِ پنبه پیکرک‌هایی برنزی بودند ـ گاوهایِ کوهان‌دار و طاووس‌ها و دیوک‌ها ـ که دیدن و دست زدن به‌شان لذت‌بخش بود. کم‌نویدبخش‌تر در ظاهر، کتابی بزرگ و چهارگوش با جلدِ ساده‌یِ سیاه بود؛ نیکلاس در آن سرک کشید و ـ بنگر! ـ پر بود از تصاویرِ رنگیِ پرندگان. و چه پرندگانی! در باغ و در کوچه‌ها وقتی به پیاده‌روی می‌رفت، نیکلاس به چند پرنده برمی‌خورد که بزرگ‌ترینشان گاه‌گاه کلاغِ آلاتی یا کبوترِ جنگلی بود؛ اینجا حواصیل‌ها و کلنگ‌ها و چاخراق‌ها و توکان‌ها و بوتیمارهایِ ببری و بوقلمون‌هایِ بوته‌ای و لک‌لک‌ها و قرقاول‌هایِ زرین بودند ـ یک گالریِ کاملِ پرتره از موجوداتی که در خواب هم ندیده بود. و در حالی که او رنگ‌آمیزیِ مرغابیِ ماندارین را تحسین می‌کرد و برایش زندگی‌نامه‌ای می‌ساخت، صدایِ خاله که با جیغی تند نامش را می‌خواند از باغچه‌یِ انگورِ فرنگی، از بیرون، آمد. خاله از غیبتِ طولانیِ او به شک افتاده بود، و یک‌سره به این نتیجه پریده بود که او از دیوار، پشتِ پرده‌یِ محافظِ بوته‌هایِ یاس، بالا رفته است؛ حالا با شور و کمی بی‌نتیجگی، در میانِ کنگرفرنگی‌ها و نی‌هایِ تمشک، جست‌و‌جویش می‌کرد.

“Nicholas, Nicholas!” she screamed, “you are to come out of this at once. It’s no use trying to hide there; I can see you all the time.”

فریاد می‌زد: «نیکلاس، نیکلاس! همین حالا از آنجا بیرون بیا. فایده ندارد آنجا قایم شوی؛ تمامِ مدت می‌بینمت.»

It was probably the first time for twenty years that anyone had smiled in that lumber-room.

احتمالاً نخستین بار در طولِ بیست سال بود که در آن اتاقِ خرت‌و‌پرت کسی لبخند می‌زد.

Presently the angry repetitions of Nicholas’ name gave way to a shriek, and a cry for somebody to come quickly. Nicholas shut the book, restored it carefully to its place in a corner, and shook some dust from a neighbouring pile of newspapers over it. Then he crept from the room, locked the door, and replaced the key exactly where he had found it. His aunt was still calling his name when he sauntered into the front garden.

اندکی بعد، تکرارهایِ خشمگینِ نامِ نیکلاس جای خود را به جیغی داد و فریادی که کسی زود بیاید. نیکلاس کتاب را بست، با دقت آن را در گوشه‌اش جای داد، و کمی گرد از تلِ رو...مه‌هایِ کناری بر آن پاشید. سپس از اتاق خزید بیرون، در را قفل کرد و کلید را درست همان‌جا که یافته بود، گذاشت. خاله هنوز نامش را می‌خواند که او با گام‌هایی آرام به باغِ جلویی آمد.

“Who’s calling?” he asked.

پرسید: «کی صدا می‌زند؟»

“Me,” came the answer from the other side of the wall; “didn’t you hear me? I’ve been looking for you in the gooseberry garden, and I’ve slipped into the rain-water tank. Luckily there’s no water in it, but the sides are slippery and I can’t get out. Fetch the little ladder from under the cherry tree—”

پاسخ از آن‌سویِ دیوار آمد: «من. نشنیدی؟ در باغچه‌یِ انگورِ فرنگی دنبالت می‌گشتم و در منبعِ آبِ باران افتادم. خوشبختانه آبی در آن نیست، اما دیواره‌هایش لیز است و نمی‌توانم بیایم بیرون. نردبانِ کوچک را از زیرِ درختِ گیلاس بیاور ـ »

“I was told I wasn’t to go into the gooseberry garden,” said Nicholas promptly.

نیکلاس بی‌درنگ گفت: «به من گفته بودی به باغچه‌یِ انگورِ فرنگی نروم.»

“I told you not to, and now I tell you that you may,” came the voice from the rain-water tank, rather impatiently.

صدایی نسبتاً بی‌حوصله از درونِ منبعِ آبِ باران آمد: «گفتم نرو، و حالا می‌گویم می‌توانی بروی.»

“Your voice doesn’t sound like aunt’s,” objected Nicholas; “you may be the Evil One tempting me to be disobedient. Aunt often tells me that the Evil One tempts me and that I always yield. This time I’m not going to yield.”

نیکلاس اعتراض کرد: «صدایت به صدایِ خاله شبیه نیست؛ شاید همان "شیطان" باشی که می‌خواهد مرا به نافرمانی وسوسه کند. خاله بارها به من می‌گوید شیطان وسوسه‌ام می‌کند و من همیشه تسلیم می‌شوم. این بار قرار نیست تسلیم شوم.»

“Don’t talk nonsense,” said the prisoner in the tank; “go and fetch the ladder.”

زندانیِ منبعِ آب گفت: «یاوه نگو؛ برو نردبان را بیاور.»

“Will there be strawberry jam for tea?” asked Nicholas innocently.

نیکلاس معصومانه پرسید: «برای چای، مربایِ توت‌فرنگی هست؟»

“Certainly there will be,” said the aunt, privately resolving that Nicholas should have none of it.

خاله ـ که در دل تصمیم می‌گرفت نیکلاس از آن سهمی نبرد ـ گفت: «حتماً هست.»

“Now I know that you are the Evil One and not aunt,” shouted Nicholas gleefully; “when we asked aunt for strawberry jam yesterday she said there wasn’t any. I know there are four jars of it in the store cupboard, because I looked, and of course you know it’s there, but she doesn’t, because she said there wasn’t any. Oh, Devil, you have sold yourself!”

نیکلاس با شادمانی فریاد زد: «حالا یقین دارم تو شیطانی، نه خاله؛ دیروز که از خاله مربایِ توت‌فرنگی خواستیم، گفت ندارد. می‌دانم چهار شیشه از آن در گنجه‌یِ انبار هست، چون خودم نگاه کردم، و البته تو می‌دانی آنجاست، اما او نمی‌داند، چون گفت ندارد. آی شیطان، خود را لو دادی!»

There was an unusual sense of luxury in being able to talk to an aunt as though one was talking to the Evil One, but Nicholas knew, with childish discernment, that such luxuries were not to be over-indulged in. He walked noisily away, and it was a kitchenmaid, in search of parsley, who eventually rescued the aunt from the rain-water tank.

حسِ غیرعادیِ تجملی در این بود که بتوانی با خاله چنان حرف بزنی که گویی با شیطان حرف می‌زنی، اما نیکلاس با تشخیصِ کودکانه‌اش می‌دانست در چنین تجملاتی نباید زیاده‌روی کرد. با سر و صدا از آنجا دور شد، و در نهایت این کلفتِ آشپزخانه بود که در پیِ جعفری می‌گشت و خاله را از منبعِ آبِ باران نجات داد.

Tea that evening was partaken of in a fearsome silence. The tide had been at its highest when the children had arrived at Jagborough Cove, so there had been no sands to play on—a circumstance that the aunt had overlooked in the haste of organising her punitive expedition. The tightness of Bobby’s boots had had disastrous effect on his temper the whole of the afternoon, and altogether the children could not have been said to have enjoyed themselves. The aunt maintained the frozen muteness of one who has suffered undignified and unmerited detention in a rain-water tank for thirty-five minutes. As for Nicholas, he, too, was silent, in the absorption of one who has much to think about; it was just possible, he considered, that the huntsman would escape with his hounds while the wolves feasted on the stricken stag.

چایِ آن شب در سکوتی هول‌انگیز نوشیده شد. وقتی بچه‌ها به خلیجِ جَگبورو رسیده بودند، جزر و مد در اوج بود، پس ماسه‌ای برای بازی نمانده بود ـ نکته‌ای که خاله در شتابِ برپاییِ آن سفرِ کیفری، از قلم انداخته بود. تنگیِ پوتین‌هایِ بابی در تمامِ بعدازظهر اثرِ ویرانگری بر خُلقش گذاشته بود، و در مجموع نمی‌شد گفت که بچه‌ها خوش گذرانده‌اند. خاله سکوتِ یخ‌زده‌یِ کسی را حفظ می‌کرد که سی‌و‌پنج دقیقه دچارِ بازداشتی بی‌حرمت و ناروا در منبعِ آبِ باران شده. اما نیکلاس نیز خاموش بود، در غرقگیِ کسی که چیزهایِ بسیار برای اندیشیدن دارد؛ به نظرش رسیده بود که شاید شکارچی با سگ‌هایش بگریزد، در حالی که گرگ‌ها بر سرِ جسدِ گوزنِ زخمی به ضیافت نشسته باشند.