The Tell-Tale Heart / قلب رازگو

TRUE!—nervous—very, very dreadfully nervous I had been and am; but why will you say that I am mad? The disease had sharpened my senses—not destroyed—not dulled them.

درست است! — عصبی — به‌غایت، به‌غایتِ هولناک، عصبی بوده‌ام و هستم؛ اما چرا می‌گویید دیوانه‌ام؟ بیماری حواسم را تیز کرده — نه ویران کرده، نه کند.

Above all was the sense of hearing acute. I heard all things in the heaven and in the earth. I heard many things in hell. How, then, am I mad? Hearken! and observe how healthily—how calmly I can tell you the whole story.

به‌ویژه حسِ شنواییِ من از همه تیزتر بود. هرچه را در آسمان و زمین بود می‌شنیدم. بسیار چیزها هم از دوزخ شنیدم. پس چگونه دیوانه‌ام؟ گوش دهید! و ببینید چقدر سالم — چقدر آرام می‌توانم تمامِ ماجرا را برایتان بگویم.

It is impossible to say how first the idea entered my brain; but once conceived, it haunted me day and night. Object there was none. Passion there was none. I loved the old man. He had never wronged me. He had never given me insult.

محال است بگویم آن فکر چگونه نخستین‌بار به مغزم خطور کرد؛ اما همین که زاده شد، شب و روز پی‌ام را گرفت. هیچ هدفی در میان نبود. هیچ شوری در میان نبود. من پیرمرد را دوست می‌داشتم. هرگز به من بدی نکرده بود. هرگز توهینی به من روا نداشته بود.

For his gold I had no desire. I think it was his eye! yes, it was this! He had the eye of a vulture—a pale blue eye, with a film over it. Whenever it fell upon me, my blood ran cold.

به طلایش هم چشمی نداشتم. گمانم چشمش بود! آری، همین بود! چشمی داشت چون چشمِ کرکس — چشمی آبیِ کم‌رنگ، با غباری بر روی آن. هرگاه بر من می‌افتاد، خونم سرد می‌شد.

And so, very gradually—very gradually—I made up my mind to take the life of the old man, and thus rid myself of the eye forever.

و چنین شد که به‌تدریج — بسیار به‌تدریج — تصمیم گرفتم جانِ پیرمرد را بستانم، و خود را برای همیشه از شرّ آن چشم برهانم.

Now this is the point. You fancy me mad. Madmen know nothing. But you should have seen me. You should have seen how wisely I proceeded—with what caution—with what foresight—with what dissimulation I went to work!

حالا اینجاست نکته. شما گمان می‌کنید دیوانه‌ام. دیوانگان از هیچ‌چیز خبر ندارند. اما باید مرا می‌دیدید. باید می‌دیدید با چه حکمتی پیش رفتم — با چه احتیاطی — با چه دوراندیشی‌ای — با چه ریاکاری‌ای دست به کار شدم!

I was never kinder to the old man than during the whole week before I killed him. And every night, about midnight, I turned the latch of his door and opened it—oh, so gently! And then, when I had made an opening sufficient for my head, I put in a dark lantern, all closed, closed so that no light shone out, and then I thrust in my head.

هرگز در تمامِ آن یک هفته‌ی پیش از کشتنش، با پیرمرد مهربان‌تر از آن نبودم. و هر شب، حدودِ نیمه‌شب، چفتِ درش را می‌چرخاندم و در را می‌گشودم — آه، چه آرام! و بعد، چون شکافی به اندازه‌ی سرم باز می‌کردم، فانوسی تاریک به درون می‌بردم، چنان بسته که هیچ نوری بیرون نمی‌تابید، و آنگاه سرم را تو می‌بردم.

And every morning, when the day broke, I went boldly into the chamber, and spoke courageously to him, calling him by name in a hearty tone, and inquiring how he had passed the night. So you see he would have been a very profound old man, indeed, to suspect that every night, just at twelve, I looked in upon him while he slept.

و هر بامداد، چون روز سر می‌زد، با گستاخی به اتاقش می‌رفتم و با لحنی گرم نامش را می‌خواندم و می‌پرسیدم شب را چگونه گذرانده. می‌بینید پس، باید پیرمردی به‌غایت ژرف‌بین می‌بود تا گمان کند هر شب، درست ساعتِ دوازده، در حالِ خوابش بر او می‌نگرم.

Upon the eighth night I was more than usually cautious in opening the door. A watch's minute hand moves more quickly than did mine. Never before that night had I felt the extent of my own powers — of my sagacity. I could scarcely contain my feelings of triumph.

شبِ هشتم بیش از همیشه در گشودنِ در احتیاط کردم. عقربه‌ی دقیقه‌شمارِ ساعت تندتر از دستِ من حرکت می‌کرد. هرگز پیش از آن شب، گستره‌ی توانایی‌های خویش — زیرکی‌ام — را چنین حس نکرده بودم. به‌سختی می‌توانستم احساسِ پیروزی‌ام را مهار کنم.

To think that there I was, opening the door, little by little, and he not even to dream of my secret deeds or thoughts. I fairly chuckled at the idea; and perhaps he heard me; for he moved on the bed suddenly, as if startled.

به این فکر می‌کردم که اینجا ایستاده‌ام، در را کم‌کم می‌گشایم، و او خوابِ کارها و اندیشه‌های نهانیِ من را هم نمی‌بیند. از این فکر چنان به نشاط افتادم که قاه‌قاه خندیدم؛ و شاید مرا شنید، چه ناگهان در بستر تکانی خورد، گویی وحشت‌زده.

Now you may think that I drew back — but no. His room was as black as pitch with the thick darkness. I knew that he could not see the opening of the door, and I kept pushing it on steadily, steadily.

حال شاید گمان کنید عقب کشیدم — اما نه. اتاقش از تاریکی‌ای غلیظ، سیاه بود چون قیر. می‌دانستم نمی‌تواند گشودنِ در را ببیند. پس همچنان، آهسته‌آهسته، با ثبات، در را می‌فشردم.

I had my head in, and was about to open the lantern, when my thumb slipped upon the tin fastening, and the old man sprang up in bed, crying out — "Who's there?" I kept quite still and said nothing. For a whole hour I did not move a muscle, and in the meantime I did not hear him lie down.

سرم را تو برده بودم و می‌خواستم فانوس را بگشایم که شَستم بر بستِ حلبیِ آن سرید، و پیرمرد در بستر پرید و فریاد زد: «کیست آنجا؟» تمامِ بی‌حرکت ماندم و دم نزدم. تمامِ یک ساعت یک عضله را نجنباندم، و در این میان نشنیدم که دوباره دراز کشیده باشد.

Presently I heard a slight groan, and I knew it was the groan of mortal terror. It was not a groan of pain or of grief — oh, no! — it was the low stifled sound that arises from the bottom of the soul when overcharged with awe.

اندکی بعد ناله‌ای خفیف شنیدم — و دانستم که این ناله‌ی وحشتِ مرگ‌بار است. ناله‌ای از درد یا اندوه نبود — آه، نه! — آن صدای پست و خفه‌ای بود که از قعرِ جان برمی‌خیزد، آن‌گاه که بارِ هیبت بر دل سنگین می‌شود.

I knew the sound well. Many a night, just at midnight, when all the world slept, it has welled up from my own bosom, deepening, with its dreadful echo, the terrors that distracted me.

این صدا را خوب می‌شناختم. شب‌ها بارها، درست در نیمه‌شب، آن‌گاه که همه‌ی جهان به خواب بود، از سینه‌ی خودم برخاسته بود و با پژواکِ هولناکش بر آن وحشت‌هایی که در درونم آشوب می‌کردند، می‌افزود.

When I had waited a long time, very patiently, without hearing him lie down, I resolved to open a little — a very, very little crevice in the lantern. So I opened it — you cannot imagine how stealthily, stealthily — until, at length, a single dim ray, like the thread of a spider, shot out from the crevice and fell upon the vulture eye.

بسیار صبورانه چندی منتظر ماندم و چون نشنیدم دوباره دراز کشیده باشد، تصمیم گرفتم شکافی بسیار کوچک از فانوس بگشایم. پس گشودم — هیچ نمی‌توانید تصور کنید چقدر دزدانه — تا سرانجام یک پرتوی کم‌سو، چون نخی از تارِ عنکبوت، از شکاف بیرون جست و بر چشمِ کرکس افتاد.

It was open — wide, wide open — and I grew furious as I gazed upon it. I saw it with perfect distinctness — all a dull blue, with a hideous veil over it that chilled the very marrow in my bones; but I could see nothing else of the old man's face or person.

باز بود — کاملاً باز، کاملاً گشاده — و چون بر آن خیره شدم، خشم بر من چیره شد. آن را به وضوحِ تمام دیدم — یکپارچه آبیِ کدر، با پرده‌ای کریه بر روی آن که مغزِ استخوانم را به سرما کشاند؛ اما هیچ چیزِ دیگر از صورت یا تنِ پیرمرد نمی‌دیدم.

And now have I not told you that what you mistake for madness is but over-acuteness of the senses? Now, I say, there came to my ears a low, dull, quick sound, such as a watch makes when enveloped in cotton. I knew that sound well, too. It was the beating of the old man's heart.

حالا، مگر نگفته بودم آنچه را شما با دیوانگی اشتباه می‌گیرید، چیزی جز تیزیِ بیش از حدِ حواس نیست؟ می‌گویم اکنون صدایی پست، کدر و تند به گوشم رسید — همچون صدای ساعتی که در پنبه پیچیده شده باشد. این صدا را هم خوب می‌شناختم. این صدا، تپشِ قلبِ پیرمرد بود.

It increased my fury, as the beating of a drum stimulates the soldier into courage. But even yet I refrained and kept still. I scarcely breathed. I held the lantern motionless. I tried how steadily I could maintain the ray upon the eye. Meantime the hellish tattoo of the heart increased.

این صدا خشمم را برافروخت — همان‌گونه که نواختنِ طبل سرباز را به دلیری وامی‌دارد. اما باز هم خویشتن‌داری کردم و بی‌حرکت ماندم. به‌زحمت نفس می‌کشیدم. فانوس را ساکن نگه داشتم. کوشیدم پرتو را تا می‌توانم بر چشمِ پیرمرد ثابت بدارم. در همان حال، طبلِ دوزخیِ آن قلب لحظه به لحظه تندتر می‌شد.

It grew quicker and quicker, and louder and louder, every instant. The old man's terror must have been extreme! It grew louder, I say, louder every moment! And now a new anxiety seized me — the sound would be heard by a neighbour! The old man's hour had come!

لحظه به لحظه تندتر و بلندتر می‌شد. وحشتِ پیرمرد بی‌حد بوده باید! می‌گویم بلندتر، هر دم بلندتر! و اکنون نگرانیِ تازه‌ای بر من چنگ زد — همسایه این صدا را می‌شنود! ساعتِ پیرمرد فرا رسیده بود!

With a loud yell, I threw open the lantern and leaped into the room. He shrieked once — once only. In an instant I dragged him to the floor, and pulled the heavy bed over him. I then smiled gaily, to find the deed so far done. But, for many minutes, the heart beat on with a muffled sound. This, however, did not vex me; it would not be heard through the wall.

با فریادی بلند فانوس را گشودم و به اتاق پریدم. تنها یک‌بار جیغ کشید — تنها یک‌بار. در یک آن کشاندمش بر زمین و تختخوابِ سنگین را روی او واژگون کردم. آنگاه با شادی لب‌خند زدم که این کار تا اینجا انجامیده. اما تا چند دقیقه، آن قلب با صدایی خفه می‌تپید. این، با این حال، مرا نمی‌آزرد — از پشتِ دیوار شنیده نمی‌شد.

At length, it ceased. The old man was dead. I removed the bed and examined the corpse. Yes, he was stone, stone dead. I placed my hand upon the heart and held it there many minutes. There was no pulsation. He was stone dead. His eye would trouble me no more.

سرانجام ایستاد. پیرمرد مرده بود. تخت را برداشتم و جنازه را وارسی کردم. بله، سنگ بود — سنگِ مرده. دستم را بر قلبش گذاشتم و چندین دقیقه نگه داشتم. هیچ تپشی نبود. سنگِ مرده بود. چشمش دیگر مرا نمی‌آزرد.

If still you think me mad, you will think so no longer when I describe the wise precautions I took for the concealment of the body. The night waned, and I worked hastily, but in silence. I dismembered the corpse. I cut off the head and the arms and the legs.

اگر هنوز مرا دیوانه می‌پندارید، چون احتیاط‌های زیرکانه‌ای را که برای پنهان‌کردنِ جسد به‌کار بستم وصف کنم، دیگر چنین نخواهید پنداشت. شب رو به پایان بود و من با عجله — اما در سکوت — کار می‌کردم. جنازه را تکه‌تکه کردم. سر و دست‌ها و پاها را بریدم.

I then took up three planks from the flooring of the chamber, and deposited all between the scantlings. I then replaced the boards so cleverly, so cunningly, that no human eye — not even his — could have detected anything wrong.

سپس سه تخته از کفِ اتاق برداشتم و همه‌چیز را میانِ تیرهای زیرین جای دادم. آنگاه تخته‌ها را چنان زیرکانه و حیله‌گرانه به جای خود گرداندم که هیچ چشمِ آدمی — حتی چشمِ خودش — نمی‌توانست هیچ نشانه‌ای از خطا را در آن کشف کند.

When I had made an end of these labours, it was four o'clock — still dark as midnight. As the bell sounded the hour, there came a knocking at the street door. I went down to open it with a light heart — for what had I now to fear?

چون از این کارها فارغ شدم، ساعت چهار بود — هنوز چون نیمه‌شب تاریک. همین که زنگ، ساعت را اعلام کرد، در زدنِ درِ خیابان شنیده شد. با دلی سبک پایین رفتم تا بگشایم — چه چیزی برای ترسیدن می‌داشتم؟

There entered three men, who introduced themselves with perfect suavity as officers of the police. A shriek had been heard by a neighbour during the night; suspicion of foul play had been aroused; information had been lodged at the police office, and they had been deputed to search the premises.

سه مرد وارد شدند که با کمالِ ادب خود را افسرِ شهربانی معرفی کردند. در شب، همسایه‌ای جیغی شنیده بود؛ بویِ جرم رفته بود؛ خبر به اداره‌ی شهربانی رسیده بود و این‌ها مأمور شده بودند خانه را بکاوند.

I smiled — for what had I to fear? I bade the gentlemen welcome. The shriek, I said, was my own in a dream. The old man, I mentioned, was absent in the country. I took my visitors all over the house. I bade them search — search well.

لب‌خند زدم — چه چیزی برای ترسیدن داشتم؟ به آقایان خوشامد گفتم. جیغ، گفتم، از خودِ من بود در خواب. پیرمرد، گفتم، در ییلاق غایب است. مهمانان را به همه‌جای خانه گرداندم. گفتم بگردید — خوب بگردید.

I led them, at length, to his chamber. I showed them his treasures, secure, undisturbed. In the enthusiasm of my confidence, I brought chairs into the room, and desired them here to rest from their fatigues, while I myself, in the wild audacity of my perfect triumph, placed my own seat upon the very spot beneath which reposed the corpse of the victim.

سرانجام آنان را به اتاقِ پیرمرد بردم. گنج‌هایش را — دست‌نخورده و امن — نشان دادم. در شور و اعتمادبه‌نفسِ خویش، صندلی‌ها به اتاق آوردم و خواستم در آنجا از خستگی بیاسایند. و خودم، در گستاخیِ وحشیانه‌ی پیروزیِ مطلقم، صندلیِ خود را درست بر همان نقطه نهادم که زیرِ آن، جسدِ قربانی آرام گرفته بود.

The officers were satisfied. My manner had convinced them. I was singularly at ease. They sat, and while I answered cheerily, they chatted of familiar things. But, ere long, I felt myself getting pale and wished them gone. My head ached, and I fancied a ringing in my ears.

افسران راضی شدند. شیوه‌ی من قانعشان کرده بود. به‌غایت آرام بودم. نشستند و در حالی که من با خوشی پاسخ می‌دادم، آنان از چیزهای آشنا گفت‌وگو می‌کردند. اما دیری نگذشت که حس کردم رنگم می‌پرد و آرزو کردم بروند. سرم درد می‌گرفت و گمان کردم در گوشم صدایی زنگ می‌خورد.

It was a low, dull, quick sound — much such a sound as a watch makes when enveloped in cotton. I gasped for breath, and yet the officers heard it not. I talked more quickly, more vehemently; but the noise steadily increased. It grew louder — louder — louder! And still the men chatted pleasantly, and smiled.

صدایی بود پست، کدر، تند — درست چون صدای ساعتی که در پنبه پیچیده شده. نفسم بند می‌آمد، اما افسران نمی‌شنیدند. تندتر و آتشین‌تر سخن می‌گفتم — اما صدا پیوسته بلندتر می‌شد. بلندتر — بلندتر — بلندتر! و آن مردان همچنان با خوشی گپ می‌زدند و لب‌خند می‌زدند.

"Villains!" I shrieked, "dissemble no more! I admit the deed! — tear up the planks! — here, here! — it is the beating of his hideous heart!"

فریاد زدم: «ای دغل‌بازان! بس کنید این تظاهر را! اعتراف می‌کنم! — تخته‌ها را برکنید! — اینجا، اینجا! — این تپشِ قلبِ نفرت‌انگیزِ اوست!»

… [پایان داستان — متن کامل از Project Gutenberg eBook #2148]

… [پایان داستان — متن کامل از Project Gutenberg eBook #2148]