The Black Cat / گربه‌ی سیاه

For the most wild, yet most homely narrative which I am about to pen, I neither expect nor solicit belief. Mad indeed would I be to expect it, in a case where my very senses reject their own evidence.

برای روایتی به‌غایت وحشی و در عینِ حال به‌غایت خانگی که قصد دارم بر کاغذ آورم، نه باور می‌طلبم و نه باور را انتظار دارم. به‌راستی دیوانه می‌بودم اگر چنین انتظاری داشتم، آن‌جا که خودِ حواسم گواهی خویش را انکار می‌کنند.

Yet, mad am I not—and very surely do I not dream. But to-morrow I die, and to-day I would unburthen my soul. My immediate purpose is to place before the world, plainly, succinctly, and without comment, a series of mere household events.

با این‌حال، من دیوانه نیستم — و یقیناً خواب هم نمی‌بینم. اما فردا می‌میرم، و امروز می‌خواهم بارِ جانم را زمین بگذارم. هدفِ فوریِ من این است که زنجیره‌ای از اتفاقاتِ ساده‌ی خانگی را روشن، فشرده و بی هیچ تفسیری، پیشِ روی جهان بگذارم.

From my infancy I was noted for the docility and humanity of my disposition. My tenderness of heart was even so conspicuous as to make me the jest of my companions.

از کودکی به نرمیِ خو و انسان‌دوستیِ مزاج معروف بودم. مهربانیِ دلم چنان آشکار بود که مایه‌ی ریشخندِ همراهانم می‌شد.

I was especially fond of animals, and was indulged by my parents with a great variety of pets. With these I spent most of my time, and never was so happy as when feeding and caressing them.

به‌ویژه به حیوانات دلبستگیِ خاصی داشتم و پدر و مادرم انواع و اقسامِ حیواناتِ دست‌آموز برایم می‌خریدند. بیشترِ وقتم را با آن‌ها می‌گذراندم و هیچ‌گاه به‌قدرِ هنگامِ غذا دادن و نوازش‌کردنشان شاد نبودم.

I married early, and was happy to find in my wife a disposition not uncongenial with my own. Observing my partiality for domestic pets, she lost no opportunity of procuring those of the most agreeable kind.

زود ازدواج کردم و شاد شدم از اینکه در زنم خوی‌ای ناهمساز با خوی خود نیافتم. چون علاقه‌ام به حیواناتِ خانگی را دید، هیچ فرصتی را برای فراهم آوردنِ دلپذیرترین گونه‌ها از دست نداد.

We had birds, gold-fish, a fine dog, rabbits, a small monkey, and a cat. This latter was a remarkably large and beautiful animal, entirely black, and sagacious to an astonishing degree.

پرنده داشتیم، ماهی قرمز، سگی خوش‌نما، خرگوش‌ها، میمونی کوچک، و یک گربه. این یکی حیوانی بود به‌غایت بزرگ و زیبا، یکپارچه سیاه، و در حدِ شگفت‌انگیزی هوشمند.

In speaking of his intelligence, my wife, who at heart was not a little tinctured with superstition, made frequent allusion to the ancient popular notion, which regarded all black cats as witches in disguise.

وقتی از هوشِ گربه سخن می‌گفتیم، زنم — که در نهاد، اندکی به خرافات آلوده بود — مرتب به باورِ کهنِ مردمی اشاره می‌کرد که هر گربه‌ی سیاه را جادوگری در لباسِ مبدل می‌داند.

Pluto — this was the cat's name — was my favourite pet and playmate. I alone fed him, and he attended me wherever I went about the house. It was even with difficulty that I could prevent him from following me through the streets.

پلوتو — این نامِ گربه بود — حیوانِ دست‌آموز و همبازیِ محبوبِ من شده بود. تنها من به او غذا می‌دادم و او در هر گوشه‌ی خانه به دنبالم می‌آمد. حتی به‌سختی می‌توانستم جلوگیری کنم که در خیابان نیز همراهم بیاید.

Our friendship lasted, in this manner, for several years, during which my general temperament and character — through the instrumentality of the Fiend Intemperance — had experienced a radical alteration for the worse.

دوستیِ ما به این شیوه چند سال دوام آورد، و در این میان مزاج و منشِ کلیِ من — به دستِ دیوِ میگساری — دگرگونیِ ریشه‌ایِ بدی پیدا کرده بود.

I grew, day by day, more moody, more irritable, more regardless of the feelings of others. I suffered myself to use intemperate language to my wife. At length I even offered her personal violence.

روز به روز افسرده‌تر، زودرنج‌تر، و بی‌اعتناتر به احساسِ دیگران می‌شدم. خود را به سخنانِ تندِ بی‌بندوبار با زنم وامی‌گذاشتم. سرانجام حتی دستِ خشونت بر او بلند کردم.

My pets, of course, were made to feel the change in my disposition. I not only neglected, but ill-used them. For Pluto, however, I still retained sufficient regard to restrain me from maltreating him.

حیواناتم، البته، تغییرِ مزاجِ مرا حس کردند. نه‌تنها نادیده‌شان می‌گرفتم، که با آن‌ها بدرفتاری می‌کردم. اما برای پلوتو هنوز چنان احترامی نگه داشته بودم که جلوی بدرفتاری‌ام را می‌گرفت.

But my disease grew upon me — for what disease is like Alcohol! — and at length even Pluto, who was now becoming old, and consequently somewhat peevish, even Pluto began to experience the effects of my ill temper.

اما این بیماری بر من چیره می‌شد — چه بیماری‌ای چون الکل؟ — و سرانجام حتی پلوتو، که اکنون پیر می‌شد و در نتیجه قدری بدخلق، حتی پلوتو پی‌آمدهای کج‌خلقیِ مرا حس کرد.

One night, returning home much intoxicated from one of my haunts about town, I fancied that the cat avoided my presence. I seized him; when, in his fright at my violence, he inflicted a slight wound upon my hand with his teeth.

یک شب، که مست از یکی از پاتوق‌هایم به خانه برمی‌گشتم، خیال کردم گربه از حضورِ من می‌گریزد. او را گرفتم؛ و چون از تندخوییِ من ترسید، با دندان زخمِ کوچکی بر دستم نهاد.

The fury of a demon instantly possessed me. I knew myself no longer. My original soul seemed, at once, to take its flight from my body; and a more than fiendish malevolence, gin-nurtured, thrilled every fibre of my frame.

در دم، خشمِ دیوی بر من چیره شد. خود را نشناختم. روحِ اصلی‌ام گویی در همان لحظه از تنم پر کشید، و کینه‌توزیِ از دیو هم بدتر — که الکل پرورده بودش — بر هر تار از وجودم لرزید.

I took from my waistcoat-pocket a pen-knife, opened it, grasped the poor beast by the throat, and deliberately cut one of its eyes from the socket! I blush, I burn, I shudder, while I pen the damnable atrocity.

چاقویِ کوچکی از جیبِ جلیقه‌ام بیرون کشیدم، گشودم، حیوانِ بیچاره را از گردن گرفتم و با خونسردی یکی از چشمانش را از کاسه بیرون کشیدم! می‌سوزم، می‌لرزم، شرم می‌برم در نوشتنِ این جنایتِ ملعون.

When reason returned with the morning — when I had slept off the fumes of the night's debauch — I experienced a sentiment half of horror, half of remorse, for the crime of which I had been guilty.

چون با بامداد عقل بازآمد — چون بخارِ عیاشیِ شبانه‌ام را به خواب فرو نشاندم — احساسی نیمی از وحشت و نیمی از پشیمانی، از جنایتی که مرتکب شده بودم، در من پدید آمد.

In the meantime the cat slowly recovered. The socket of the lost eye presented, it is true, a frightful appearance, but he no longer appeared to suffer any pain. He went about the house as usual, but, as might be expected, fled in extreme terror at my approach.

در این میان گربه به‌آرامی بهبود می‌یافت. کاسه‌ی چشمِ گم‌شده، البته، منظره‌ای هولناک داشت، اما دیگر گویی دردی نمی‌کشید. در خانه چون پیش رفت و آمد می‌کرد، اما — چنان‌که انتظار می‌رفت — با وحشتِ شدید از نزدیک شدنِ من می‌گریخت.

And then came, as if to my final and irrevocable overthrow, the spirit of PERVERSENESS. Of this spirit philosophy takes no account. Yet I am not more sure that my soul lives, than I am that perverseness is one of the primitive impulses of the human heart.

و آنگاه — گویی برای براندازیِ نهایی و بازگشت‌ناپذیرِ من — روحِ «کجی» بر من فرود آمد. فلسفه از این روح هیچ یاد نمی‌کند. با این‌حال، بیش از یقینم به زنده بودنِ روحم نیستم، که «کجی» یکی از انگیزه‌های آغازینِ دلِ آدمی‌ست.

One morning, in cool blood, I slipped a noose about its neck and hung it to the limb of a tree — hung it with the tears streaming from my eyes, and with the bitterest remorse at my heart — hung it because I knew that it had loved me.

یک بامداد، به خونِ سرد، طنابی بر گردنش انداختم و او را از شاخه‌ی درختی آویختم — در حالی که اشک از چشمانم می‌بارید و تلخ‌ترین پشیمانی در دلم بود — آویختمش زیرا می‌دانستم مرا دوست داشته است.

On the night of the day on which this cruel deed was done, I was aroused from sleep by the cry of fire. The curtains of my bed were in flames. The whole house was blazing. It was with great difficulty that my wife, a servant, and myself, made our escape from the conflagration.

در شبِ همان روزی که این کارِ ستمکارانه را کرده بودم، صدای فریادِ آتش از خواب بیدارم کرد. پرده‌های تختخوابم در شعله بود. تمامِ خانه می‌سوخت. به‌سختی توانستیم — من و زنم و خدمتکار — از این آتش‌سوزی جانِ سالم به در ببریم.

The destruction was complete. My entire worldly wealth was swallowed up, and I resigned myself thenceforward to despair. The next day I visited the ruins. The walls, with one exception, had fallen in. This exception was found in a compartment wall, not very thick, which stood about the middle of the house, and against which had rested the head of my bed.

ویرانی کامل بود. تمامِ داراییِ دنیویم بلعیده شد و من از آن پس به ناامیدی تن دادم. روزِ بعد به ویرانه‌ها سر زدم. دیوارها — جز یکی — فرو ریخته بود. آن دیوارِ استثنایی، تیغه‌ی نه‌چندان ضخیمی بود در میانه‌ی خانه، که سرِ تختِ من به آن تکیه داشت.

Upon the white surface had been graven the figure of a gigantic cat. The impression was given with an accuracy truly marvellous. There was a rope about the animal's neck.

بر سطحِ سفیدِ آن، نقشِ گربه‌ای غول‌پیکر حک شده بود. تصویر چنان دقیق بود که شگفت‌انگیز می‌نمود. طنابی بر گردنِ حیوان دیده می‌شد.

For months I could not rid myself of the phantasm of the cat. One night, sitting half-stupefied in a den of more than infamy, my attention was suddenly drawn to some black object reposing upon the head of one of the immense hogsheads of Gin, which constituted the chief furniture of the apartment.

ماه‌ها نمی‌توانستم از شبحِ گربه رها شوم. یک شب، در میخانه‌ای از بدنام‌ترین‌ها، نیمه‌مست نشسته بودم که نگاهم ناگهان جذبِ شیءِ سیاهی شد که بر سرِ یکی از بشکه‌های بزرگِ جین — که اساسِ اثاثیه‌ی آنجا بود — نشسته بود.

I approached it, and touched it with my hand. It was a black cat — a very large one — fully as large as Pluto, and closely resembling him in every respect but one. Pluto had not a white hair upon any portion of his body; but this cat had a large, although indefinite splotch of white, covering nearly the whole region of the ....

نزدیکش رفتم و با دست لمس کردم. گربه‌ای سیاه بود — بسیار بزرگ — درست به اندازه‌ی پلوتو، و در همه‌چیز شبیه او جز یک نکته. پلوتو حتی یک تارِ موی سفید بر هیچ‌جای بدنش نداشت؛ اما این گربه لکه‌ی سفیدِ بزرگ و نامتعینی داشت که تقریباً تمامِ سینه‌اش را می‌پوشاند.

Upon my touching him, he immediately arose, purred loudly, rubbed against my hand, and appeared delighted with my notice. This, then, was the very creature of which I was in search. I at once offered to purchase him of the landlord; but this person made no claim to him — knew nothing of him — had never seen him before.

به محضِ لمسِ من، برخاست، با صدای بلند خرخر کرد، خود را به دستم سایید و از توجهِ من شادمان نمود. این، پس، همان موجودی بود که در پی‌اش بودم. بی‌درنگ از صاحبِ میخانه خواستم بفروشدش به من؛ اما او ادعایی بر گربه نداشت — نمی‌شناختش — هرگز پیش از این ندیده بودش.

When I prepared to go home the animal evinced a disposition to accompany me. I permitted it to do so; occasionally stooping and patting it as I proceeded. When it reached the house it domesticated itself at once, and became immediately a great favourite with my wife.

چون آماده‌ی بازگشت به خانه شدم، حیوان نشانه‌ی همراهی نمایان کرد. گذاشتم بیاید؛ گه‌گاه خم می‌شدم و او را نوازش می‌کردم. به خانه که رسید، خود را در دم اهلی کرد و فوراً موردِ علاقه‌ی زنم شد.

For my own part, I soon found a dislike to it arising within me. It was just the reverse of what I had anticipated; but — I know not how or why it was — its evident fondness for myself rather disgusted and annoyed me.

اما در درونِ خودم، دیری نپایید که از او بیزار شدم. این درست واژگونِ چیزی بود که انتظار می‌رفت؛ اما — نمی‌دانم چرا و چگونه — همان مهرورزیِ آشکارش به من بود که بیشتر آزرده و منزجرم می‌کرد.

I had not been long in possession of it, before I observed that, like Pluto, it also had been deprived of one of its eyes. This circumstance, however, only endeared it to my wife, who, as I have already said, possessed, in a high degree, that humanity of feeling which had once been my distinguishing trait.

چندی از داشتنش نگذشته بود که دیدم — چون پلوتو — این یکی هم یک چشمش را از دست داده. این اتفاق اما تنها بر محبتِ زنم نسبت به او افزود — زنی که، چنان‌که گفته بودم، به اوجِ والا، آن انسانیتِ احساسی را داشت که زمانی صفتِ بارزِ خودِ من بود.

With my aversion to this cat, however, its partiality for myself seemed to increase. It followed my footsteps with a pertinacity which it would be difficult to make the reader comprehend. Whenever I sat, it would crouch beneath my chair, or spring upon my knees, covering me with its loathsome caresses.

اما هرچه نفرتِ من از این گربه فزون می‌شد، علاقه‌اش به من نیز فزون می‌گشت. با چنان پیگیری‌ای ردِ پای مرا می‌گرفت که برای خواننده درکش دشوار است. هر کجا می‌نشستم، زیرِ صندلی‌ام می‌خزید یا بر زانوانم می‌جست و مرا با نوازش‌های نفرت‌انگیزش می‌پوشاند.

… [داستان به اوجِ تراژیک خود می‌رسد — نویسنده دیوار را می‌چیند، اما گربه را با جسدِ همسرش پشتِ آن دفن می‌کند، و گربه با میویدنش از پشتِ دیوار، رازِ او را آشکار می‌سازد — منبع کامل: Project Gutenberg eBook #2148]

… [داستان به اوجِ تراژیک خود می‌رسد — نویسنده دیوار را می‌چیند، اما گربه را با جسدِ همسرش پشتِ آن دفن می‌کند، و گربه با میویدنش از پشتِ دیوار، رازِ او را آشکار می‌سازد — منبع کامل: Project Gutenberg eBook #2148]