کتب پهلوی
مؤلفین قرون اولیهٔ اسلامی
اِبْنِ مُقَفَّعْ
جاحْظ
طَبَری
بلاذُری
اِبْنِ خُرْداذْبِه
دینَوَری
حَمْزَهٔ اصفهانی
اِبْنُ‌النَّدیم
مَسْعودی
اِصْطَخْری
اَبو الفَرج اصفهانی
ابورِیْحانِ بَیْرونی
ثَعالِبی
اَلمَقْدیسی
حمد مسکویه
ابن اثیر
یاقوت
اِبْنِ عِبْری
ابوالفِداء
اِبْنِ خَلْدونْ
اِبْنِ بَطوطه
سال‌شماری در مشرق قدیم
وقتی که می‌خواستند سالی را معیّن کنند، که واقعهٔ مهمی در آن روی نداده بود، می‌نوشتند: «فلان قدر سال بعد از سالی، که فلان واقعهٔ مهم روی داده» ولی، چون متحدالمآلهای مزبور ممکن بود بمحلی فرستاده نشده یا دیر رسیده باشد، بعض شهرها مبادی کوچکی برای حساب سالها، داشتند. در فلسطین نیز، چنانکه از فصل ۱۴، ۲۸ و غیره کتاب اشعیا دیده میشود، ترتیب چنین بود. در مصر هم، چنانکه از سنگ (پالرم) و آثار دیگر مشاهده شده، حساب سالها را بدین منوال داشتند. بعد، در زمان سلسلهٔ دوّم فراعنه، مقرر شد، که سالها را از ابتداء سلطنت
حاشیهنویسی
با ادب و دقت بنویس — فقط متنِ فارسی پذیرفته میشود.
در حال بارگذاری حاشیهها…