The Gift of the Magi / هدیه‌ی مجوسان #oxford

One dollar and eighty-seven cents. That was all. And sixty cents of it was in pennies. Pennies saved one and two at a time by bulldozing the grocer and the vegetable man and the butcher until one’s cheeks burned with the silent imputation of parsimony that such close dealing implied. Three times Della counted it. One dollar and eighty-seven cents. And the next day would be Christmas.

یک دلار و هشتاد و هفت سِنت. تمامش همین بود. و شصت سِنتِ آن هم پنی بود. پنی‌هایی که یکی‌یکی و دو‌تا‌دو‌تا با چانه‌زدنِ سرسختانه پای خواروبارفروش و سبزی‌فروش و قصاب پس‌انداز شده بود، تا جایی که گونه‌ها از تهمتِ خاموشِ خساستی که چنین معاملاتِ تنگ‌نظرانه‌ای می‌رساند، می‌سوخت. دلا سه بار آن را شمرد. یک دلار و هشتاد و هفت سِنت. و فردا کریسمس بود.

There was clearly nothing to do but flop down on the shabby little couch and howl. So Della did it. Which instigates the moral reflection that life is made up of sobs, sniffles, and smiles, with sniffles predominating.

به‌روشنی کاری نبود جز اینکه آدمی روی نیمکتِ کوچک و فرسوده ولو شود و های‌های گریه کند. دلا همین کار را کرد. که این، آن تأملِ اخلاقی را بر می‌انگیزد که زندگی از هق‌هق و فین‌فین و لبخند ساخته شده است، و سهمِ فین‌فین از همه بیشتر است.

While the mistress of the home is gradually subsiding from the first stage to the second, take a look at the home. A furnished flat at $8 per week. It did not exactly beggar description, but it certainly had that word on the lookout for the mendicancy squad.

تا بانوی خانه به‌تدریج از مرحله‌ی نخست به مرحله‌ی دوم آرام می‌گیرد، نگاهی به خانه بیندازید. آپارتمانی مبله، هفته‌ای هشت دلار. به‌راستی توصیف را به گدایی نمی‌انداخت، اما بی‌گمان همین واژه را در کمینِ گشتِ مأمورانِ گدایی نگه داشته بود.

In the vestibule below was a letter-box into which no letter would go, and an electric button from which no mortal finger could coax a ring. Also appertaining thereunto was a card bearing the name “Mr. James Dillingham Young.”

در دالانِ پایین، صندوقِ نامه‌ای بود که هیچ نامه‌ای در آن جای نمی‌گرفت، و زنگِ برقی‌ای که هیچ انگشتِ آدمی‌زادی نمی‌توانست صدایی از آن بیرون بکشد. به همین مجموعه، کارتی هم تعلق داشت با نام «آقای جیمز دیلینگام یانگ».

The “Dillingham” had been flung to the breeze during a former period of prosperity when its possessor was being paid $30 per week. Now, when the income was shrunk to $20, the letters of “Dillingham” looked blurred, as though they were thinking seriously of contracting to a modest and unassuming D. But whenever Mr. James Dillingham Young came home and reached his flat above he was called “Jim” and greatly hugged by Mrs. James Dillingham Young, already introduced to you as Della. Which is all very good.

«دیلینگام» را در دورانی پیشین از رفاه، که صاحبش هفته‌ای سی دلار حقوق می‌گرفت، به بادِ نمایش داده بودند. حالا که درآمد به بیست دلار آب رفته بود، حروفِ «دیلینگام» تار به نظر می‌رسیدند، گویی جدی فکر می‌کردند به یک «د» کوچک و افتاده تن دهند. اما هرگاه آقای جیمز دیلینگام یانگ به خانه می‌رسید و بالا به آپارتمانش می‌آمد، «جیم» نامیده می‌شد و خانمِ جیمز دیلینگام یانگ ـ همان که پیش‌تر به نامِ دلا به شما معرفی شد ـ به گرمی در آغوشش می‌کشید. که این، چیزِ بسیار خوبی است.

Della finished her cry and attended to her cheeks with the powder rag. She stood by the window and looked out dully at a grey cat walking a grey fence in a grey backyard. Tomorrow would be Christmas Day, and she had only $1.87 with which to buy Jim a present. She had been saving every penny she could for months, with this result. Twenty dollars a week doesn’t go far. Expenses had been greater than she had calculated. They always are. Only $1.87 to buy a present for Jim. Her Jim. Many a happy hour she had spent planning for something nice for him. Something fine and rare and sterling—something just a little bit near to being worthy of the honor of being owned by Jim.

دلا گریه‌اش را تمام کرد و با پارچه‌ی پودر به گونه‌هایش رسید. کنارِ پنجره ایستاد و با حالی پکر به گربه‌ای خاکستری نگاه کرد که روی نرده‌ای خاکستری در حیاط‌خلوتی خاکستری راه می‌رفت. فردا روزِ کریسمس بود، و او تنها یک دلار و هشتاد و هفت سِنت داشت تا برای جیم هدیه‌ای بخرد. ماه‌ها بود هر پنی را که می‌توانست پس‌انداز می‌کرد، و نتیجه همین بود. هفته‌ای بیست دلار جایی نمی‌رساند. مخارج بیش از آنچه حساب کرده بود درآمده بود. همیشه چنین است. تنها یک دلار و هشتاد و هفت سِنت برای خریدنِ هدیه‌ای برای جیم. جیمِ او. ساعت‌های شیرینی را صرفِ نقشه کشیدن برای چیزی خوب برای او کرده بود. چیزی نفیس و نادر و خالص ـ چیزی که اندکی نزدیک به شایستگیِ این افتخار باشد که از آنِ جیم باشد.

There was a pier-glass between the windows of the room. Perhaps you have seen a pier-glass in an $8 flat. A very thin and very agile person may, by observing his reflection in a rapid sequence of longitudinal strips, obtain a fairly accurate conception of his looks. Della, being slender, had mastered the art.

میانِ پنجره‌های اتاق، آینه‌ای دیواری بود. شاید آینه‌ی دیواری در یک آپارتمانِ هشت‌دلاری دیده باشید. آدمی بسیار باریک و بسیار چابک، با مشاهده‌ی بازتابِ خود در توالیِ سریعی از نوارهای طولی، می‌تواند تصوری نسبتاً دقیق از قیافه‌ی خویش به دست آورد. دلا، که باریک‌اندام بود، در این هنر استاد شده بود.

Suddenly she whirled from the window and stood before the glass. Her eyes were shining brilliantly, but her face had lost its color within twenty seconds. Rapidly she pulled down her hair and let it fall to its full length.

ناگهان از پنجره چرخید و در برابر آینه ایستاد. چشمانش با درخششی تابناک می‌درخشید، اما در عرضِ بیست ثانیه چهره‌اش رنگ از دست داد. به‌سرعت موهایش را پایین کشید و گذاشت تا به همه‌ی درازایش فرو ریزد.

Now, there were two possessions of the James Dillingham Youngs in which they both took a mighty pride. One was Jim’s gold watch that had been his father’s and his grandfather’s. The other was Della’s hair. Had the queen of Sheba lived in the flat across the airshaft, Della would have let her hair hang out the window some day to dry just to depreciate Her Majesty’s jewels and gifts. Had King Solomon been the janitor, with all his treasures piled up in the basement, Jim would have pulled out his watch every time he passed, just to see him pluck at his beard from envy.

حالا، جیمز دیلینگام یانگ‌ها دو دارایی داشتند که هر دو به آن‌ها افتخاری بزرگ می‌کردند. یکی ساعتِ طلایِ جیم بود که از آنِ پدرش و پدربزرگش بوده. دیگری موهای دلا. اگر ملکه‌ی سبا در آپارتمانِ آن‌سویِ هواکش زندگی می‌کرد، دلا روزی موهایش را از پنجره می‌آویخت تا خشک شود، فقط برای اینکه از قدر و قیمتِ جواهرات و هدایای علیاحضرت بکاهد. اگر سلیمانِ شاه سرایدار بود، با تمامِ گنج‌هایش در زیرزمین انباشته، جیم هر بار که از کنارش می‌گذشت ساعتش را بیرون می‌کشید، فقط برای آنکه ببیند او از حسد ریشش را می‌کند.

So now Della’s beautiful hair fell about her, rippling and shining like a cascade of brown waters. It reached below her knee and made itself almost a garment for her. And then she did it up again nervously and quickly. Once she faltered for a minute and stood still while a tear or two splashed on the worn red carpet.

پس حالا موهای زیبای دلا گردِ او فرو ریخت، موج می‌زد و چون آبشاری از آب‌های قهوه‌ای می‌درخشید. تا زیرِ زانویش می‌رسید و خود تقریباً جامه‌ای برای او می‌ساخت. و سپس عصبی و شتاب‌زده آن‌ها را دوباره بالا بست. یک لحظه دودل شد و سرِ جای ایستاد، در حالی که یکی دو قطره اشک روی قالیِ سرخِ کهنه چکید.

On went her old brown jacket; on went her old brown hat. With a whirl of skirts and with the brilliant sparkle still in her eyes, she fluttered out the door and down the stairs to the street.

ژاکتِ قهوه‌ایِ کهنه‌اش را پوشید؛ کلاهِ قهوه‌ایِ کهنه‌اش را بر سر گذاشت. با چرخشی از دامن‌ها و درخششی هنوز تابان در چشمانش، از در بیرون پر زد و از پله‌ها به سوی خیابان فرو رفت.

Where she stopped the sign read: “Mme. Sofronie. Hair Goods of All Kinds.” One flight up Della ran, and collected herself, panting. Madame, large, too white, chilly, hardly looked the “Sofronie.”

جایی که ایستاد، تابلو می‌گفت: «مادام سُفرونی. هرگونه فرآورده‌ی مو.» دلا یک طبقه بالا دوید و در حالی که نفس‌نفس می‌زد خود را جمع و جور کرد. مادام ـ تنومند، بیش‌ازحد سفید، سرد ـ به‌سختی به «سفرونی» شبیه می‌نمود.

“Will you buy my hair?” asked Della. “I buy hair,” said Madame. “Take yer hat off and let’s have a sight at the looks of it.” Down rippled the brown cascade. “Twenty dollars,” said Madame, lifting the mass with a practised hand. “Give it to me quick,” said Della.

دلا پرسید: «موهایم را می‌خری؟» مادام گفت: «من مو می‌خرم. کلاهت را بردار تا قیافه‌اش را ببینیم.» آبشارِ قهوه‌ای فرو ریخت. مادام در حالی که توده را با دستی کارآزموده بلند می‌کرد گفت: «بیست دلار.» دلا گفت: «زود بده‌اش به من.»

Oh, and the next two hours tripped by on rosy wings. Forget the hashed metaphor. She was ransacking the stores for Jim’s present. She found it at last. It surely had been made for Jim and no one else. There was no other like it in any of the stores, and she had turned all of them inside out.

آه، و دو ساعتِ بعد بر بال‌هایی گلگون گذشت. این استعاره‌ی درهم‌ریخته را به یاد نیاورید. او داشت فروشگاه‌ها را برای هدیه‌ی جیم زیر و رو می‌کرد. سرانجام پیدایش کرد. به‌یقین برای جیم ساخته شده بود و برای هیچ‌کس دیگر. هیچ نظیرش در هیچ فروشگاهی نبود، و او همه را زیر و رو کرده بود.

It was a platinum fob chain simple and chaste in design, properly proclaiming its value by substance alone and not by meretricious ornamentation—as all good things should do. It was even worthy of The Watch. As soon as she saw it she knew that it must be Jim’s. It was like him. Quietness and value—the description applied to both. Twenty-one dollars they took from her for it, and she hurried home with the 87 cents.

بندِ ساعتی پلاتینی بود، ساده و پاکیزه در طرح، که ارزشش را به درستی نه با زیورِ زرق‌و‌برق‌دار، که با خودِ ماده اعلام می‌کرد ـ همچنان که هر چیزِ خوب باید بکند. حتی شایسته‌ی «همان ساعت» بود. به محضِ آنکه دلا آن را دید، دانست که باید مالِ جیم باشد. شبیهِ خودش بود. آرامش و ارزش ـ این وصف بر هر دو می‌نشست. بیست و یک دلار از او گرفتند و او با هشتاد و هفت سِنتش به خانه شتافت.

When Della reached home her intoxication gave way a little to prudence and reason. She got out her curling irons and lighted the gas and went to work repairing the ravages made by generosity added to love. Which is always a tremendous task, dear friends—a mammoth task.

وقتی دلا به خانه رسید، مستی‌اش اندکی جای به احتیاط و خرد داد. سنجاقک‌های فِربافی‌اش را بیرون آورد، گاز را روشن کرد و دست به کار شد تا ویرانی‌هایی را که سخاوتِ به‌علاوه‌ی عشق به بار آورده بود، مرمت کند. که این، دوستانِ گرامی، همیشه کاری گران است ـ کاری ماموت‌سان.

Within forty minutes her head was covered with tiny, close-lying curls that made her look wonderfully like a truant schoolboy. She looked at her reflection in the mirror long, carefully, and critically. “If Jim doesn’t kill me,” she said to herself, “before he takes a second look at me, he’ll say I look like a Coney Island chorus girl. But what could I do—oh! what could I do with a dollar and eighty-seven cents?”

در عرضِ چهل دقیقه سرش با حلقه‌های ریز و چسبیده پوشیده شد، چنان که او را به طرزِ شگفت‌انگیزی شبیهِ پسری مدرسه‌گریز کرده بود. مدتی طولانی، با دقت و کنجکاوی به بازتابِ خود در آینه نگاه کرد. به خود گفت: «اگر جیم پیش از آنکه بارِ دوم به من نگاه کند مرا نکُشد، خواهد گفت شبیهِ دخترانِ کرِ کُنی‌آیلندم. اما چه می‌توانستم بکنم ـ آه! چه می‌توانستم با یک دلار و هشتاد و هفت سِنت بکنم؟»

At 7 o’clock the coffee was made and the frying-pan was on the back of the stove hot and ready to cook the chops. Jim was never late. Della doubled the fob chain in her hand and sat on the corner of the table near the door that he always entered. Then she heard his step on the stair away down on the first flight, and she turned white for just a moment. She had a habit of saying little silent prayers about the simplest everyday things, and now she whispered: “Please, God, make him think I am still pretty.”

ساعتِ هفت قهوه آماده بود و ماهیتابه گرم و آماده پشتِ اجاق منتظرِ پختنِ تکه‌گوشت‌ها بود. جیم هرگز دیر نمی‌کرد. دلا بندِ ساعت را در دست تا کرد و گوشه‌ی میز نزدیکِ همان دری که او همیشه از آن وارد می‌شد نشست. آنگاه صدای پایش را روی پلکان در پاگردِ اول شنید، و فقط برای لحظه‌ای رنگش پرید. عادت داشت برای ساده‌ترین چیزهای روزمره دعاهای کوچک و خاموشی بکند، و حالا زمزمه کرد: «خدایا، کاری کن فکر کند هنوز زیبایم.»

The door opened and Jim stepped in and closed it. He looked thin and very serious. Poor fellow, he was only twenty-two—and to be burdened with a family! He needed a new overcoat and he was without gloves.

در باز شد و جیم تو آمد و در را بست. لاغر و بسیار جدی می‌نمود. بیچاره، تنها بیست و دو سال داشت ـ و باری یک خانواده بر دوشش! به پالتویی نو محتاج بود و دستکشی هم نداشت.

Jim stopped inside the door, as immovable as a setter at the scent of quail. His eyes were fixed upon Della, and there was an expression in them that she could not read, and it terrified her. It was not anger, nor surprise, nor disapproval, nor horror, nor any of the sentiments that she had been prepared for. He simply stared at her fixedly with that peculiar expression on his face.

جیم پشتِ در ایستاد، چون سگِ شکاریِ ستر در برابرِ بوی بلدرچین، بی‌حرکت. چشمانش بر دلا میخکوب بود، و در آن‌ها حالتی بود که او نمی‌توانست بخواند، و این به وحشتش انداخت. نه خشم بود، نه شگفتی، نه اعتراض، نه وحشت، نه هیچ‌یک از احساساتی که خود را برایشان آماده کرده بود. فقط با همان حالتِ غریب بر چهره خیره به او نگاه می‌کرد.

Della wriggled off the table and went for him. “Jim, darling,” she cried, “don’t look at me that way. I had my hair cut off and sold because I couldn’t have lived through Christmas without giving you a present. It’ll grow out again—you won’t mind, will you? I just had to do it. My hair grows awfully fast. Say ‘Merry Christmas!’ Jim, and let’s be happy. You don’t know what a nice—what a beautiful, nice gift I’ve got for you.”

دلا از روی میز سر خورد و به سوی او رفت. فریاد زد: «جیم، عزیزم، آن‌طور نگاهم نکن. موهایم را بریدم و فروختم، چون نمی‌توانستم بدونِ هدیه‌ای برای تو از کریسمس بگذرم. دوباره درمی‌آید ـ ناراحت نمی‌شوی، می‌شوی؟ ناچار بودم این کار را بکنم. موی من خیلی تند رشد می‌کند. بگو «کریسمست مبارک!» جیم، و بگذار خوشحال باشیم. نمی‌دانی چه هدیه‌ی خوبی ـ چه هدیه‌ی زیبا و دوست‌داشتنی‌ای ـ برایت گرفته‌ام.»

“You’ve cut off your hair?” asked Jim, laboriously, as if he had not arrived at that patent fact yet, even after the hardest mental labor. “Cut it off and sold it,” said Della. “Don’t you like me just as well, anyhow? I’m me without my hair, ain’t I?” Jim looked about the room curiously. “You say your hair is gone?” he said, with an air almost of idiocy. “You needn’t look for it,” said Della. “It’s sold, I tell you—sold and gone, too. It’s Christmas Eve, boy. Be good to me, for it went for you.”

جیم با زحمت پرسید: «موهایت را بریده‌ای؟» انگار حتی پس از سخت‌ترین کارِ ذهنی، هنوز به آن واقعیتِ آشکار نرسیده باشد. دلا گفت: «بریدم و فروختمش. بازهم به همان اندازه دوستم نداری؟ بدونِ موهایم هم منم، نیستم؟» جیم با کنجکاوی به اطرافِ اتاق نگاه کرد. با حالتی تقریباً ابلهانه گفت: «می‌گویی موهایت رفته است؟» دلا گفت: «دنبالش نگرد. می‌گویم فروخته شد ـ فروخته شد و رفت. شبِ کریسمس است پسر. با من خوب باش، چون به خاطر تو رفت.»

Out of his trance Jim seemed quickly to wake. He enfolded his Della. For ten seconds let us regard with discreet scrutiny some inconsequential object in the other direction. Eight dollars a week or a million a year—what is the difference? A mathematician or a wit would give you the wrong answer. The magi brought valuable gifts, but that was not among them. This dark assertion will be illuminated later on.

جیم گویی به‌سرعت از خلسه بیدار شد. دلایش را در آغوش گرفت. اجازه دهید ده ثانیه با ادب و دور از فضولی به چیزی بی‌اهمیت در سویِ دیگر نگاه کنیم. هشته‌ای هشت دلار یا سالی یک میلیون ـ چه فرق می‌کند؟ یک ریاضی‌دان یا یک بذله‌گو پاسخی نادرست خواهد داد. مجوسان هدایایی گرانبها آوردند، اما این یکی در میانشان نبود. این گزاره‌ی تاریک، در ادامه روشن خواهد شد.

Jim drew a package from his overcoat pocket and threw it upon the table. “Don’t make any mistake, Dell,” he said, “about me. I don’t think there’s anything in the way of a haircut or a shave or a shampoo that could make me like my girl any less. But if you’ll unwrap that package you may see why you had me going a while at first.”

جیم بسته‌ای از جیبِ پالتویش بیرون کشید و روی میز انداخت. گفت: «اشتباه نکن دل، درباره‌ی من. هیچ چیزی، نه کوتاهی مو و نه اصلاحِ ریش و نه شامپو زدن، باعث نمی‌شود دخترم را کمتر دوست داشته باشم. اما اگر آن بسته را باز کنی، می‌فهمی چرا اولِ کار آن‌طور به هم ریختم.»

White fingers and nimble tore at the string and paper. And then an ecstatic scream of joy; and then, alas! a quick feminine change to hysterical tears and wails, necessitating the immediate employment of all the comforting powers of the lord of the flat.

انگشتانِ سفید و چابک بند و کاغذ را پاره کردند. و سپس فریادی از شوقِ خلسه‌انگیز؛ و آنگاه افسوس! تغییری ...نه و سریع به اشک و شیون، که فوراً به‌کارگیریِ همه‌ی نیروهای تسلی‌بخشِ سرورِ خانه را لازم می‌کرد.

For there lay The Combs—the set of combs, side and back, that Della had worshipped for long in a Broadway window. Beautiful combs, pure tortoise-shell, with jewelled rims—just the shade to wear in the beautiful vanished hair. They were expensive combs, she knew, and her heart had simply craved and yearned over them without the least hope of possession. And now, they were hers, but the tresses that should have adorned the coveted adornments were gone.

چرا که آنجا «همان شانه‌ها» بود ـ مجموعه‌ی شانه‌ها، یکی برای کنار و یکی برای پشت، که دلا مدت‌ها در ویترینی در برادوی پرستیده بود. شانه‌هایی زیبا، از لاکِ خالصِ سنگ‌پشت، با حاشیه‌هایی جواهرنشان ـ درست همان رنگی که برای موهای زیبایِ ازدست‌رفته زیبنده بود. می‌دانست شانه‌هایی گران‌قیمت‌اند، و دلش بی هیچ امیدی به مالکیتشان فقط سویشان زبانه می‌کشید. و حالا، از آنِ او بودند، اما گیسوانی که می‌بایست این زیورهای محبوب را زیب می‌بخشید، رفته بود.

But she hugged them to her bosom, and at length she was able to look up with dim eyes and a smile and say: “My hair grows so fast, Jim!” And then Della leaped up like a little singed cat and cried, “Oh, oh!” Jim had not yet seen his beautiful present. She held it out to him eagerly upon her open palm. The dull precious metal seemed to flash with a reflection of her bright and ardent spirit.

اما آن‌ها را به سینه فشرد، و سرانجام توانست با چشمانی مه‌گرفته و لبخندی سر بلند کند و بگوید: «جیم، موهایم خیلی تند رشد می‌کند!» سپس دلا چون گربه‌ی کوچکی که جرقه‌ای به او گرفته باشد از جا پرید و فریاد زد: «آه، آه!» جیم هنوز هدیه‌ی زیبایش را ندیده بود. آن را با اشتیاق روی کفِ بازِ دست به سویش گرفت. فلزِ گرانبهای کدر گویی با بازتابی از روحِ تابان و پرشورِ او می‌درخشید.

“Isn’t it a dandy, Jim? I hunted all over town to find it. You’ll have to look at the time a hundred times a day now. Give me your watch. I want to see how it looks on it.” Instead of obeying, Jim tumbled down on the couch and put his hands under the back of his head and smiled. “Dell,” said he, “let’s put our Christmas presents away and keep ’em a while. They’re too nice to use just at present. I sold the watch to get the money to buy your combs. And now suppose you put the chops on.”

«جیم، عالی نیست؟ همه‌ی شهر را گشتم تا پیدایش کنم. حالا باید روزی صد بار به ساعت نگاه کنی. ساعتت را به من بده. می‌خواهم ببینم رویش چه شکلی می‌شود.» جیم به جای اطاعت، روی کاناپه ولو شد، دست‌هایش را زیرِ پسِ سرش گذاشت و لبخند زد. گفت: «دل، بگذار هدیه‌های کریسمسمان را کنار بگذاریم و مدتی نگه‌داریم. الان بیش از آنکه به‌کار آیند خوبند. ساعت را فروختم تا پولِ شانه‌هایت را به دست بیاورم. و حالا، بهتر نیست تکه‌گوشت‌ها را بگذاری روی اجاق؟»

The magi, as you know, were wise men—wonderfully wise men—who brought gifts to the Babe in the manger. They invented the art of giving Christmas presents. Being wise, their gifts were no doubt wise ones, possibly bearing the privilege of exchange in case of duplication. And here I have lamely related to you the uneventful chronicle of two foolish children in a flat who most unwisely sacrificed for each other the greatest treasures of their house. But in a last word to the wise of these days let it be said that of all who give gifts these two were the wisest. Of all who give and receive gifts, such as they are wisest. Everywhere they are wisest. They are the magi.

مجوسان، چنان که می‌دانید، حکمائی بودند ـ حکمائی شگفت‌انگیز ـ که به نوزادِ آغوشِ آخور هدیه آوردند. آنان هنرِ دادنِ هدایای کریسمس را ابداع کردند. چون حکیم بودند، بی‌گمان هدایایشان نیز حکیمانه بود، شاید با امکانِ تعویض در صورتِ تکرار. و من اینجا با لُکنت برایتان وقایعِ بی‌رخدادِ دو کودکِ نادان را در آپارتمانی نقل کردم، که از همه نابخردانه‌تر، بزرگ‌ترین گنج‌های خانه‌شان را برای یکدیگر قربانی کردند. اما در واپسین کلمه به حکیمانِ این روزگار باید گفت که از میانِ همه‌ی هدیه‌دهندگان این دو حکیم‌ترین بودند. در میانِ همه‌ی هدیه‌دهندگان و هدیه‌گیرندگان، چنین کسانی حکیم‌ترین‌اند. در همه جا حکیم‌ترین‌اند. اینان همان مجوسان‌اند.