The policeman on the beat moved up the avenue impressively. The impressiveness was habitual and not for show, for spectators were few. The time was barely 10 o'clock at night, but chilly gusts of wind with a taste of rain in them had well nigh de-peopled the streets.
پاسبانِ گشت با وقاری چشمگیر در خیابان پیش میرفت. این وقار، عادتِ او بود، نه برای نمایش؛ چه، تماشاگران اندک بودند. ساعت بهزحمت دهِ شب بود، اما تندبادهای سرد، که بویِ باران را با خود داشتند، خیابانها را تقریباً از مردم تهی کرده بودند.
Trying doors as he went, twirling his club with many intricate and artful movements, turning now and then to cast his watchful eye adown the pacific thoroughfare, the officer, with his stalwart form and slight swagger, made a fine picture of a guardian of the peace. The vicinity was one that kept early hours. Now and then you might see the lights of a cigar store or of an all-night lunch counter; but the majority of the doors belonged to business places that had long since been closed.
همانطور که میرفت، درها را میآزمود، باتومش را با حرکاتی پیچیده و هنرمندانه میچرخاند و گاهبهگاه سر میگرداند تا چشمِ هشیارش را در امتدادِ خیابانِ آرام بیفکند. آن مأمور، با هیکلِ ستبر و راهرفتنِ کمی خرامان، تصویرِ زیبایی از نگاهبانِ صلح بود. این محله از آن محلههایی بود که زود میخوابید. گاهبهگاه نورِ یک سیگارفروشی یا پیشخوانِ ناهارخوریِ شبانه به چشم میخورد؛ اما بیشترِ درها متعلق به مغازههایی بود که از مدتی پیش بسته شده بودند.
When about midway of a certain block the policeman suddenly slowed his walk. In the doorway of a darkened hardware store a man leaned, with an unlighted cigar in his mouth. As the policeman walked up to him the man spoke up quickly.
حدودِ میانهی یکی از بلوکها، پاسبان ناگهان گامهایش را آهسته کرد. در سرسرای یک ابزارفروشیِ تاریک، مردی تکیه داده بود و سیگاری خاموش بر لب داشت. همینکه پاسبان به او نزدیک شد، آن مرد بهسرعت زبان گشود.
"It's all right, officer," he said, reassuringly. "I'm just waiting for a friend. It's an appointment made twenty years ago. Sounds a little funny to you, doesn't it? Well, I'll explain if you'd like to make certain it's all straight. About that long ago there used to be a restaurant where this store stands—'Big Joe' Brady's restaurant."
با لحنی اطمینانبخش گفت: «همهچی روبهراه است، جناب سروان. منتظرِ یک دوستم. قراری است که بیست سال پیش گذاشتهایم. کمی خندهدار بهنظر میرسد، نه؟ خب، اگر میخواهی مطمئن شوی همهچی درست است، توضیح میدهم. تقریباً همین بیست سال پیش، جایی که حالا این مغازه ایستاده، رستورانی بود — رستورانِ "جوِ گُنده" برِیدی.»
"Until five years ago," said the policeman. "It was torn down then."
پاسبان گفت: «تا پنج سال پیش بود. آن وقت خرابش کردند.»
The man in the doorway struck a match and lit his cigar. The light showed a pale, square-jawed face with keen eyes, and a little white scar near his right eyebrow. His scarfpin was a large diamond, oddly set.
مردِ ایستاده در سرسرا کبریتی کشید و سیگارش را روشن کرد. روشناییِ شعله، چهرهای رنگپریده با چانهی چهارگوش و چشمانی تیزبین را نمایان ساخت، و جایزخمِ کوچک و سفیدی نزدیکِ ابرویِ راستش. سنجاقِ کراواتش الماسی درشت بود که به شکلی غریب نشانده شده بود.
"Twenty years ago to-night," said the man, "I dined here at 'Big Joe' Brady's with Jimmy Wells, my best chum, and the finest chap in the world. He and I were raised here in New York, just like two brothers, together. I was eighteen and Jimmy was twenty. The next morning I was to start for the West to make my fortune. You couldn't have dragged Jimmy out of New York; he thought it was the only place on earth. Well, we agreed that night that we would meet here again exactly twenty years from that date and time, no matter what our conditions might be or from what distance we might have to come. We figured that in twenty years each of us ought to have our destiny worked out and our fortunes made, whatever they were going to be."
مرد گفت: «درست بیست سال پیش، در همین شب، اینجا در رستورانِ "جوِ گُنده" برِیدی شام خوردم با جیمی وِلز، بهترین رفیقم و شریفترین مردِ دنیا. من و او در همین نیویورک بزرگ شده بودیم، انگار دو برادر، با هم. من هجدهساله بودم و جیمی بیستساله. بامدادِ روزِ بعد قرار بود راهیِ غرب شوم تا بختم را بیازمایم. جیمی را به هیچقیمتی نمیشد از نیویورک بیرون کشید؛ گمان میکرد اینجا تنها جایِ روی زمین است. خلاصه، آن شب قرار گذاشتیم که درست بیست سال بعد، در همین تاریخ و همین ساعت، اینجا یکدیگر را ببینیم؛ هر وضعی که داشته باشیم و از هر فاصلهای که باید بیاییم. حساب کردیم در بیست سال هرکداممان باید سرنوشتمان را ساخته باشیم و بختمان را به دست آورده باشیم، هر سرنوشت و هر بختی که قرار بوده باشد.»
"It sounds pretty interesting," said the policeman. "Rather a long time between meets, though, it seems to me. Haven't you heard from your friend since you left?"
پاسبان گفت: «جالب بهنظر میرسد. اما فاصلهی بین دو دیدار به نظرم کمی طولانی است. از وقتی رفتهای، خبری از دوستت نشنیدهای؟»
"Well, yes, for a time we corresponded," said the other. "But after a year or two we lost track of each other. You see, the West is a pretty big proposition, and I kept hustling around over it pretty lively. But I know Jimmy will meet me here if he's alive, for he always was the truest, stanchest old chap in the world. He'll never forget. I came a thousand miles to stand in this door to-night, and it's worth it if my old partner turns up."
آن یکی گفت: «خب، بله، مدتی نامه رد و بدل کردیم. اما پس از یکی دو سال ردِ هم را گم کردیم. میدانی، غرب جایِ پهناوری است و من هم پیوسته در آن جنبوجوش داشتم. اما میدانم اگر جیمی زنده باشد، اینجا به دیدنم میآید؛ چون همیشه راستترین و وفادارترین رفیقِ دنیا بود. هرگز فراموش نمیکند. هزار مایل آمدهام تا امشب در این درگاه بایستم، و اگر همدمِ قدیمیام پیدایش شود، ارزشش را داشته است.»
The waiting man pulled out a handsome watch, the lids of it set with small diamonds.
مردِ منتظر، ساعتِ زیبایی از جیب درآورد که دَرَش با الماسهای ریز نشانده شده بود.
"Three minutes to ten," he announced. "It was exactly ten o'clock when we parted here at the restaurant door."
اعلام کرد: «سه دقیقه به ده. درست ساعتِ ده بود که اینجا، در درِ رستوران، از هم جدا شدیم.»
"Did pretty well out West, didn't you?" asked the policeman.
پاسبان پرسید: «در غرب کارت خوب گرفته، نه؟»
"You bet! I hope Jimmy has done half as well. He was a kind of plodder, though, good fellow as he was. I've had to compete with some of the sharpest wits going to get my pile. A man gets in a groove in New York. It takes the West to put a razor-edge on him."
«بیبرو برگرد! امیدوارم جیمی نصفش را هم به دست آورده باشد. هرچند آدمِ کند و آرامی بود، با همهی نیکیاش. من ناچار بودم با تیزهوشترین آدمهای روزگار رقابت کنم تا به این جایی برسم. آدم در نیویورک در شیاری میافتد. این غرب است که او را تیز مثلِ تیغ میکند.»
The policeman twirled his club and took a step or two.
پاسبان باتومش را چرخاند و یکی دو گام برداشت.
"I'll be on my way. Hope your friend comes around all right. Going to call time on him sharp?"
«من راهی شوم. امیدوارم رفیقت سر برسد. میخواهی سرِ ساعت برایش وقت تعیین کنی؟»
"I should say not!" said the other. "I'll give him half an hour at least. If Jimmy is alive on earth he'll be here by that time. So long, officer."
آن یکی گفت: «نه، بههیچوجه! دستِکم نیمساعت به او مهلت میدهم. اگر جیمی روی زمین زنده باشد، تا آن موقع اینجا خواهد بود. خداحافظ، جناب سروان.»
"Good-night, sir," said the policeman, passing on along his beat, trying doors as he went.
پاسبان گفت: «شبخوش، آقا.» و در امتدادِ مسیرِ گشتش پیش رفت و همانطور که میرفت، درها را میآزمود.
There was now a fine, cold drizzle falling, and the wind had risen from its uncertain puffs into a steady blow. The few foot passengers astir in that quarter hurried dismally and silently along with coat collars turned high and pocketed hands. And in the door of the hardware store the man who had come a thousand miles to fill an appointment, uncertain almost to absurdity, with the friend of his youth, smoked his cigar and waited.
حالا نمنمِ بارانی سرد میبارید و باد از وزشهای نامنظمِ خود به وزشی پیوسته بدل شده بود. اندک رهگذرانی که در آن محله در رفتوآمد بودند، با یقههای بالا زده و دستهای فرورفته در جیب، در سکوت و دلتنگی شتاب میگرفتند. و در درگاهِ ابزارفروشی، مردی که هزار مایل آمده بود تا به قراری وفا کند که تقریباً تا حدِ نامعقولی نامطمئن بود — قراری با دوستِ ایامِ جوانیاش — سیگارش را دود میکرد و چشمبهراه بود.
About twenty minutes he waited, and then a tall man in a long overcoat, with collar turned up to his ears, hurried across from the opposite side of the street. He went directly to the waiting man.
حدودِ بیست دقیقه چشم به راه ماند، و آنگاه مردی بلندقامت با پالتویی بلند و یقهی برافراشته تا گوشها، از آن سویِ خیابان شتابان گذشت و یکراست به سویِ مردِ منتظر آمد.
"Is that you, Bob?" he asked, doubtfully.
با تردید پرسید: «تو هستی، باب؟»
"Is that you, Jimmy Wells?" cried the man in the door.
مردِ ایستاده در درگاه فریاد زد: «تو هستی، جیمی وِلز؟»
"Bless my heart!" exclaimed the new arrival, grasping both the other's hands with his own. "It's Bob, sure as fate. I was certain I'd find you here if you were still in existence. Well, well, well!—twenty years is a long time. The old restaurant's gone, Bob; I wish it had lasted, so we could have had another dinner there. How has the West treated you, old man?"
تازهوارد در حالی که هر دو دستِ آن دیگری را در دستان خود میفشرد، فریاد زد: «خدا را شکر! این باب است، به یقینِ تقدیر. مطمئن بودم اگر هنوز در قیدِ حیات باشی، اینجا پیدایت میکنم. چه میگویم، چه میگویم — بیست سال زمانِ درازی است. رستورانِ قدیمی از بین رفته، باب؛ ایکاش پابرجا مانده بود تا یک شام دیگر هم آنجا میخوردیم. غرب با تو چه کرده، دوستِ قدیمی؟»
"Bully; it has given me everything I asked it for. You've changed lots, Jimmy. I never thought you were so tall by two or three inches."
«عالی؛ هرچه از او خواستم، به من داد. تو خیلی تغییر کردهای، جیمی. هیچوقت فکر نمیکردم دو سه اینچ بلندتر شده باشی.»
"Oh, I grew a bit after I was twenty."
«آه، بعد از بیستسالگی کمی قد کشیدم.»
"Doing well in New York, Jimmy?"
«در نیویورک کارت خوب است، جیمی؟»
"Moderately. I have a position in one of the city departments. Come on, Bob; we'll go around to a place I know of, and have a good long talk about old times."
«متوسط است. در یکی از ادارات شهر سمتی دارم. بیا، باب؛ میرویم جایی که میشناسم و یک گفتوگوی طولانی و خوب دربارهی روزگارِ قدیم میکنیم.»
The two men started up the street, arm in arm. The man from the West, his egotism enlarged by success, was beginning to outline the history of his career. The other, submerged in his overcoat, listened with interest.
دو مرد، بازو در بازو، در خیابان به راه افتادند. مردِ آمده از غرب، که خودخواهیاش با موفقیت بزرگتر شده بود، شروع به ترسیمِ تاریخچهی زندگیاش کرد. آن یکی، فرورفته در پالتویش، با علاقه گوش میداد.
At the corner stood a drug store, brilliant with electric lights. When they came into this glare each of them turned simultaneously to gaze upon the other's face.
در نبشِ خیابان داروخانهای ایستاده بود، درخشان از چراغهای برق. همینکه زیر این روشنایی رسیدند، هر دو همزمان سر چرخاندند تا به چهرهی دیگری بنگرند.
The man from the West stopped suddenly and released his arm.
مردِ آمده از غرب ناگهان ایستاد و بازویش را رها کرد.
"You're not Jimmy Wells," he snapped. "Twenty years is a long time, but not long enough to change a man's nose from a Roman to a pug."
با تندی گفت: «تو جیمی وِلز نیستی. بیست سال زمانِ درازی است، اما نه آنقدر دراز که بینیِ مردی را از رومی به پهن و کوتاه تبدیل کند.»
"It sometimes changes a good man into a bad one," said the tall man. "You've been under arrest for ten minutes, 'Silky' Bob. Chicago thinks you may have dropped over our way and wires us she wants to have a chat with you. Going quietly, are you? That's sensible. Now, before we go on to the station here's a note I was asked to hand you. You may read it here at the window. It's from Patrolman Wells."
مردِ بلندقامت گفت: «گاهی مردِ نیکی را به مردِ بدی بدل میکند. ده دقیقه است که بازداشتی، باب "ابریشمی". شیکاگو گمان میکند ممکن است سری به این طرفها زده باشی و به ما تلگراف زده که میخواهد با تو صحبتی کند. آرام میآیی، نه؟ این عاقلانه است. حالا، پیش از آنکه به ایستگاه برویم، یادداشتی هست که از من خواستهاند به دستِ تو برسانم. میتوانی اینجا، کنارِ پنجره، آن را بخوانی. از پاسبان وِلز است.»
The man from the West unfolded the little piece of paper handed him. His hand was steady when he began to read, but it trembled a little by the time he had finished. The note was rather short.
مردِ آمده از غرب، تکهکاغذِ کوچکی را که به دستش داده بودند، باز کرد. وقتی شروع به خواندن کرد دستش آرام بود، اما تا به پایانِ خواندن رسید، اندکی میلرزید. یادداشت کوتاه بود.
Bob: I was at the appointed place on time. When you struck the match to light your cigar I saw it was the face of the man wanted in Chicago. Somehow I couldn't do it myself, so I went around and got a plain clothes man to do the job. — JIMMY.
«باب: سرِ وقت در محلِ قرار حاضر بودم. وقتی کبریت کشیدی تا سیگارت را روشن کنی، دیدم چهرهی همان مردی است که در شیکاگو تحت تعقیب است. بههر روی نتوانستم خودم این کار را بکنم، پس رفتم و یک مأمورِ لباسشخصی فرستادم تا کار را انجام دهد. — جیمی.»
حاشیهنویسی
با ادب و دقت بنویس — فقط متنِ فارسی پذیرفته میشود.
در حال بارگذاری حاشیهها…