To Build a Fire / آتش روشن کردن

Day had broken cold and grey, exceedingly cold and grey, when the man turned aside from the main Yukon trail and climbed the high earth-bank, where a dim and little-travelled trail led eastward through the fat spruce timberland. It was a steep bank, and he paused for breath at the top, excusing the act to himself by looking at his watch. It was nine o’clock. There was no sun nor hint of sun, though there was not a cloud in the sky. It was a clear day, and yet there seemed an intangible pall over the face of things, a subtle gloom that made the day dark, and that was due to the absence of sun. This fact did not worry the man. He was used to the lack of sun. It had been days since he had seen the sun, and he knew that a few more days must pass before that cheerful orb, due south, would just peep above the sky-line and dip immediately from view.

روز سرد و خاکستری دمیده بود، بسیار سرد و خاکستری، چون مرد از جاده‌ی اصلیِ یوکان به یک سو پیچید و از تپه‌ی بلندِ خاکی بالا رفت، جایی که جاده‌ای مات و کم‌رفت‌و‌آمد، به سویِ خاور، از میانِ جنگلِ پرپشتِ صنوبر می‌گذشت. تپه شیب‌دار بود و او در بالا برای گرفتنِ نفس درنگ کرد، و به خود این بهانه را داد که به ساعتش نگاه کند. ساعت نه بود. نه خورشیدی بود و نه نشانی از خورشید، هرچند در آسمان حتی یک ابر هم نبود. روز روشن بود، و با این حال گویی پرده‌ای ناملموس بر چهره‌ی چیزها افتاده بود، اندوهی نازک که روز را تاریک می‌نمود، و این از غیابِ خورشید بود. این واقعیت مرد را پریشان نمی‌کرد. به نبودنِ خورشید خو گرفته بود. روزها گذشته بود که خورشیدی ندیده بود، و می‌دانست که چند روزِ دیگر باید بگذرد تا آن گویِ روح‌بخش، در نقطه‌ی جنوب، به‌زحمت از خط‌الافق بالا آید و بی‌درنگ از دیده پنهان شود.

The man flung a look back along the way he had come. The Yukon lay a mile wide and hidden under three feet of ice. On top of this ice were as many feet of snow. It was all pure white, rolling in gentle undulations where the ice-jams of the freeze-up had formed. North and south, as far as his eye could see, it was unbroken white, save for a dark hair-line that curved and twisted from around the spruce-covered island to the south, and that curved and twisted away into the north, where it disappeared behind another spruce-covered island. This dark hair-line was the trail—the main trail—that led south five hundred miles to the Chilcoot Pass, Dyea, and salt water; and that led north seventy miles to Dawson, and still on to the north a thousand miles to Nulato, and finally to St. Michael on Bering Sea, a thousand miles and half a thousand more.

مرد نگاهی به راهی که آمده بود واپس انداخت. یوکان یک میل پهنا داشت و در زیرِ سه پای یخ پنهان بود. بر فرازِ این یخ، به همان اندازه برف نشسته بود. همه‌اش سفیدِ ناب بود، که در موج‌های ملایم می‌غلتید آنجا که تَلِ یخ‌های فصلِ یخ‌بندان شکل گرفته بودند. شمال و جنوب، تا چشم کار می‌کرد، سفیدیِ یک‌دست بود، جز خطی تیره و موی‌مانند که از پشتِ جزیره‌ی صنوبرپوش در جنوب می‌پیچید و می‌چرخید، و به سویِ شمال می‌پیچید و می‌چرخید و آنجا پشتِ جزیره‌ای دیگر، صنوبرپوش، ناپدید می‌شد. این خطِ تیره و باریک همان جاده بود — جاده‌ی اصلی — که پانصد میل به سویِ جنوب می‌رفت تا گذرگاهِ چیلکوت و دیه‌آ و آب‌های شور؛ و هفتاد میل به سویِ شمال تا داوسن، و باز هزار میل دیگر به سویِ شمال تا نولاتو، و سرانجام تا سنت میکائیل بر دریای برینگ، هزار میل و پانصد میلِ دیگر.

But all this—the mysterious, far-reaching hairline trail, the absence of sun from the sky, the tremendous cold, and the strangeness and weirdness of it all—made no impression on the man. It was not because he was long used to it. He was a new-comer in the land, a chechaquo, and this was his first winter. The trouble with him was that he was without imagination. He was quick and alert in the things of life, but only in the things, and not in the significances. Fifty degrees below zero meant eighty odd degrees of frost. Such fact impressed him as being cold and uncomfortable, and that was all. It did not lead him to meditate upon his frailty as a creature of temperature, and upon man’s frailty in general, able only to live within certain narrow limits of heat and cold; and from there on it did not lead him to the conjectural field of immortality and man’s place in the universe. Fifty degrees below zero stood for a bite of frost that hurt and that must be guarded against by the use of mittens, ear-flaps, warm moccasins, and thick socks. Fifty degrees below zero was to him just precisely fifty degrees below zero. That there should be anything more to it than that was a thought that never entered his head.

اما تمامِ این‌ها — جاده‌ی رازآلودِ موی‌سان و دوردست، غیابِ خورشید از آسمان، سرمای هولناک، و غرابت و غریبیِ همه‌چیز — هیچ تأثیری در مرد نمی‌گذاشت. این از آن نبود که از دیرباز با اینها خو گرفته باشد. در این سرزمین تازه‌وارد بود، یک «چه‌چاکوو»، و این نخستین زمستانش بود. عیبش این بود که بی‌خیال بود. در امورِ زندگی چابک و هشیار بود، اما تنها در امور، نه در معانیِ آن‌ها. پنجاه درجه زیرِ صفر یعنی هشتاد و چند درجه یخ. این واقعیت بر او چنین می‌نمود که سرد و ناخوشایند است، و همین. او را به تأمل در شکنندگیِ خویش به‌عنوانِ موجودی وابسته به دما، و در شکنندگیِ آدمی به طورِ کلی — که تنها در محدوده‌ای تنگ از گرما و سرما می‌تواند زنده بماند — نمی‌کشاند؛ و از آن‌جا نیز به میدانِ گمانه‌زنیِ جاودانگی و جایگاهِ آدمی در گیتی هدایت‌اش نمی‌کرد. پنجاه درجه زیرِ صفر، گزشی از یخ بود که درد می‌داد و باید با دستکش‌ها و گوش‌پوش‌ها و موکاسین‌های گرم و جوراب‌های ضخیم از آن حفاظت می‌شد. پنجاه درجه زیرِ صفر برای او، دقیقاً، پنجاه درجه زیرِ صفر بود. اینکه چیزی بیش از این در آن نهفته باشد، هرگز به ذهنش خطور نکرده بود.

As he turned to go on, he spat speculatively. There was a sharp, explosive crackle that startled him. He spat again. And again, in the air, before it could fall to the snow, the spittle crackled. He knew that at fifty below spittle crackled on the snow, but this spittle had crackled in the air. Undoubtedly it was colder than fifty below—how much colder he did not know. But the temperature did not matter. He was bound for the old claim on the left fork of Henderson Creek, where the boys were already. They had come over across the divide from the Indian Creek country, while he had come the roundabout way to take a look at the possibilities of getting out logs in the spring from the islands in the Yukon. He would be in to camp by six o’clock; a bit after dark, it was true, but the boys would be there, a fire would be going, and a hot supper would be ready. As for lunch, he pressed his hand against the protruding bundle under his jacket. It was also under his shirt, wrapped up in a handkerchief and lying against the ... skin. It was the only way to keep the biscuits from freezing. He smiled agreeably to himself as he thought of those biscuits, each cut open and sopped in bacon grease, and each enclosing a generous slice of fried bacon.

چون چرخید تا راه بیفتد، با کنجکاوی تُف انداخت. صدایی تیز و انفجاری از تق‌تق برخاست که او را به جا انداخت. باز تف کرد. و باز، در هوا، پیش از آنکه به برف برسد، آبِ دهان تق‌تق کرد. می‌دانست که در پنجاه درجه زیرِ صفر، آبِ دهان روی برف تق‌تق می‌کند، اما این آبِ دهان در هوا تق‌تق کرده بود. بی‌گمان از پنجاه درجه زیرِ صفر سردتر بود — چقدر سردتر، نمی‌دانست. اما دما اهمیتی نداشت. عازمِ همان معدنِ قدیمی در شاخه‌ی چپِ نهرِ هندرسون بود، آنجا که رفقا از پیش رسیده بودند. آن‌ها از سرزمینِ نهرِ ایندیان، از مَرز‌گذرگاه، آمده بودند، اما او راهِ پُردور را برگزیده بود تا امکانِ بیرون آوردنِ تنه‌های درخت را در بهار، از جزیره‌های یوکان، بسنجد. تا ساعتِ شش به اردوگاه می‌رسید؛ کمی بعد از تاریک‌شدن، درست است، اما رفقا آنجا بودند، آتش روشن بود، و شامِ گرم آماده. اما چاشت، دستش را روی بسته‌ی برآمده زیرِ کاپشنش فشرد. آن نیز زیرِ پیراهنش بود، در دستمالی پیچیده و بر پوستِ برهنه نشسته. این تنها راهِ نگه‌داشتنِ بیسکویت‌ها از یخ‌بستن بود. به یادِ آن بیسکویت‌ها، که هر یک گشوده و در چربیِ بیکن غوطه‌ور بود، و هر یک تکه‌ای درشت از بیکنِ سرخ‌کرده را در خود داشت، با خوشایندی به خود لبخند زد.

He plunged in among the big spruce trees. The trail was faint. A foot of snow had fallen since the last sled had passed over, and he was glad he was without a sled, travelling light. In fact, he carried nothing but the lunch wrapped in the handkerchief. He was surprised, however, at the cold. It certainly was cold, he concluded, as he rubbed his numbed nose and cheek-bones with his mittened hand. He was a warm-whiskered man, but the hair on his face did not protect the high cheek-bones and the eager nose that thrust itself aggressively into the frosty air.

در میانِ صنوبرهای تنومند فرو رفت. جاده مات بود. از زمانی که آخرین سورتمه از آنجا گذشته بود، یک پا برف باریده بود، و او خوشحال بود که بی‌سورتمه است و سبک می‌رود. در حقیقت چیزی همراه نداشت جز همان چاشتِ در دستمال پیچیده. اما از سرما در شگفت بود. بی‌گمان سرد بود، در دل گفت، و با دستِ دستکش‌پوش بینی و گونه‌های کرختش را مالید. مردِ ریش‌پشتِ گرمی بود، اما موی صورتش از استخوان‌های بلندِ گونه و بینیِ مشتاقش که با تهاجم به هوای یخ‌زده فرو می‌رفت محافظت نمی‌کرد.

At the man’s heels trotted a dog, a big native husky, the proper wolf-dog, grey-coated and without any visible or temperamental difference from its brother, the wild wolf. The animal was depressed by the tremendous cold. It knew that it was no time for travelling. Its instinct told it a truer tale than was told to the man by the man’s judgment. In reality, it was not merely colder than fifty below zero; it was colder than sixty below, than seventy below. It was seventy-five below zero. Since the freezing-point is thirty-two above zero, it meant that one hundred and seven degrees of frost obtained. The dog did not know anything about thermometers. Possibly in its brain there was no sharp consciousness of a condition of very cold such as was in the man’s brain. But the brute had its instinct. It experienced a vague but menacing apprehension that subdued it and made it slink along at the man’s heels, and that made it question eagerly every unwonted movement of the man as if expecting him to go into camp or to seek shelter somewhere and build a fire. The dog had learned fire, and it wanted fire, or else to burrow under the snow and cuddle its warmth away from the air.

در پی پاشنه‌ی مرد، سگی یورتمه می‌رفت، یک هاسکیِ بومیِ تنومند، یک گرگ‌سگِ تمام‌عیار، با پوششی خاکستری که هیچ تفاوتِ ظاهری یا خُلق‌و‌خویی با برادرش، گرگِ وحشی، نداشت. حیوان از سرمای هولناک گرفته و افسرده بود. می‌دانست که وقتِ سفر نیست. غریزه‌اش روایتی صادق‌تر برایش می‌گفت از آنچه قضاوتِ مرد به مرد می‌گفت. در واقع، نه‌تنها از پنجاه درجه زیرِ صفر سردتر بود، بلکه از شصت زیرِ صفر، از هفتاد زیرِ صفر هم سردتر بود. هفتاد و پنج درجه زیرِ صفر بود. چون نقطه‌ی انجماد سی و دو درجه بالای صفر است، این یعنی صد و هفت درجه یخ. سگ از دماسنج چیزی نمی‌دانست. شاید در مغزش آن آگاهیِ روشن از وضعیتِ سرمای زیاد که در مغزِ مرد بود وجود نداشت. اما حیوان غریزه‌اش را داشت. حسی مبهم اما تهدیدآمیز را تجربه می‌کرد که سرکوبش می‌کرد و وادارش می‌کرد در پی پاشنه‌ی مرد بخزد، و وادارش می‌کرد هر حرکتِ نامتعارفِ مرد را مشتاقانه پُرسش کند، گویی منتظر است که مرد به اردوگاه برود یا جایی پناه بجوید و آتشی روشن کند. سگ آتش را شناخته بود، و آتش می‌خواست، وگرنه می‌خواست زیرِ برف لانه کند و گرمیِ خود را از هوا پنهان نگه دارد.

The frozen moisture of its breathing had settled on its fur in a fine powder of frost, and especially were its jowls, muzzle, and eyelashes whitened by its crystalled breath. The man’s red beard and moustache were likewise frosted, but more solidly, the deposit taking the form of ice and increasing with every warm, moist breath he exhaled. Also, the man was chewing tobacco, and the muzzle of ice held his lips so rigidly that he was unable to clear his chin when he expelled the juice. The result was that a crystal beard of the colour and solidity of amber was increasing its length on his chin. If he fell down it would shatter itself, like glass, into brittle fragments. But he did not mind the appendage. It was the penalty all tobacco-chewers paid in that country, and he had been out before in two cold snaps. They had not been so cold as this, he knew, but by the spirit thermometer at Sixty Mile he knew they had been registered at fifty below and at fifty-five.

رطوبتِ یخ‌زده‌ی نفسش بر پشمش به‌صورتِ پودرِ ریزِ یخ نشسته بود، و به‌ویژه آرواره‌ها و پوزه و مژگانش از نفسِ بلورین‌اش سفید شده بودند. ریش و سبیلِ قرمزِ مرد نیز همان‌گونه یخ‌بسته بود، اما محکم‌تر، و رسوب به شکلِ یخ در می‌آمد و با هر دمِ گرم و مرطوبی که بیرون می‌داد افزون می‌شد. به علاوه، مرد توتون می‌جوید، و آن پوزه‌ی یخین چنان لب‌هایش را خشک نگاه داشته بود که نمی‌توانست چانه‌اش را، هنگامِ بیرون دادنِ آبِ توتون، پاک کند. نتیجه آن بود که ریشی بلورین، به رنگ و سختیِ کهربا، بر چانه‌اش دراز می‌شد. اگر می‌افتاد، چون شیشه، به قطعاتِ شکننده می‌شکست. اما به این زائده اهمیت نمی‌داد. این جریمه‌ای بود که همه‌ی توتون‌جوها در آن سرزمین می‌پرداختند، و او پیش‌تر در دو دوره‌ی سرما در بیرون بوده بود. می‌دانست که آن‌ها به این اندازه سرد نبودند، اما با دماسنجِ الکلی در «شصت‌مایلی» می‌دانست که در پنجاه و در پنجاه و پنج زیرِ صفر ثبت شده بودند.

He held on through the level stretch of woods for several miles, crossed a wide flat of nigger-heads, and dropped down a bank to the frozen bed of a small stream. This was Henderson Creek, and he knew he was ten miles from the forks. He looked at his watch. It was ten o’clock. He was making four miles an hour, and he calculated that he would arrive at the forks at half-past twelve. He decided to celebrate that event by eating his lunch there.

چند میل در امتدادِ بخشِ هموارِ جنگل ادامه داد، از یک پهنه‌ی پهنِ توده‌های علفیِ سرسخت گذشت، و از تپه‌ای پایین آمد و به بسترِ یخ‌بسته‌ی جوبارِ کوچکی رسید. این نهرِ هندرسون بود، و می‌دانست که ده میل تا دوراهی فاصله دارد. به ساعتش نگاه کرد. ده بود. در ساعت چهار میل می‌پیمود، و حساب کرد که در ساعتِ دوازده و نیم به دوراهی می‌رسد. تصمیم گرفت آن واقعه را با خوردنِ چاشتش در آنجا جشن بگیرد.

The dog dropped in again at his heels, with a tail drooping discouragement, as the man swung along the creek-bed. The furrow of the old sled-trail was plainly visible, but a dozen inches of snow covered the marks of the last runners. In a month no man had come up or down that silent creek. The man held steadily on. He was not much given to thinking, and just then particularly he had nothing to think about save that he would eat lunch at the forks and that at six o’clock he would be in camp with the boys. There was nobody to talk to and, had there been, speech would have been impossible because of the ice-muzzle on his mouth. So he continued monotonously to chew tobacco and to increase the length of his amber beard.

سگ باز در پی پاشنه‌ی مرد افتاد، و دمش از دلسردی آویزان بود، در حالی که مرد در امتدادِ بسترِ نهر پیش می‌رفت. شیارِ جاده‌ی کهنه‌ی سورتمه به‌روشنی دیده می‌شد، اما یک پای برف نشانه‌های آخرین سورتمه‌ها را پوشانده بود. یک ماه بود که کسی بالا یا پایینِ آن نهرِ خاموش نیامده بود. مرد استوار پیش می‌رفت. چندان اهلِ اندیشیدن نبود، و در آن لحظه به ویژه چیزی برای اندیشیدن نداشت جز اینکه در دوراهی چاشتش را خواهد خورد و در ساعتِ شش با رفقا در اردوگاه خواهد بود. کسی برای حرف زدن نبود، و اگر هم بود، سخن گفتن به‌سببِ آن پوزه‌ی یخینِ بر دهانش، ناممکن می‌بود. پس پیوسته و یکنواخت توتون می‌جوید و طولِ ریشِ کهربایی‌اش را افزون می‌کرد.

Once in a while the thought reiterated itself that it was very cold and that he had never experienced such cold. As he walked along he rubbed his cheek-bones and nose with the back of his mittened hand. He did this automatically, now and again changing hands. But rub as he would, the instant he stopped his cheek-bones went numb, and the following instant the end of his nose went numb. He was sure to frost his cheeks; he knew that, and experienced a pang of regret that he had not devised a nose-strap of the sort Bud wore in cold snaps. Such a strap passed across the cheeks, as well, and saved them. But it didn’t matter much, after all. What were frosted cheeks? A bit painful, that was all; they were never serious.

هر چندی، این اندیشه در ذهنش تکرار می‌شد که هوا بسیار سرد است و او هرگز چنین سرمایی را تجربه نکرده. در حین راه رفتن، گونه‌ها و بینی‌اش را با پشتِ دستِ دستکش‌پوشش می‌مالید. این کار را به‌طورِ خودکار می‌کرد، و گاه دست عوض می‌کرد. اما هر چقدر هم می‌مالید، لحظه‌ای که می‌ایستاد گونه‌هایش بی‌حس می‌شد، و لحظه‌ای پس از آن نوکِ بینی‌اش. به‌یقین گونه‌هایش یخ می‌زدند؛ این را می‌دانست، و درجه‌ای از پشیمانی را تجربه کرد که آن بندِ بینی را، از همان نوعی که «باد» در سرماها می‌پوشید، تدارک ندیده بود. آن بند از روی گونه‌ها هم می‌گذشت، و آن‌ها را نجات می‌داد. اما در نهایت چندان مهم نبود. گونه‌های یخ‌زده چه بودند؟ کمی دردناک، همین؛ هرگز جدی نمی‌شد.

Empty as the man’s mind was of thoughts, he was keenly observant, and he noticed the changes in the creek, the curves and bends and timber-jams, and always he sharply noted where he placed his feet. Once, coming around a bend, he shied abruptly, like a startled horse, curved away from the place where he had been walking, and retreated several paces back along the trail. The creek he knew was frozen clear to the bottom—no creek could contain water in that arctic winter—but he knew also that there were springs that bubbled out from the hillsides and ran along under the snow and on top the ice of the creek. He knew that the coldest snaps never froze these springs, and he knew likewise their danger. They were traps. They hid pools of water under the snow that might be three inches deep, or three feet. Sometimes a skin of ice half an inch thick covered them, and in turn was covered by the snow. Sometimes there were alternate layers of water and ice-skin, so that when one broke through he kept on breaking through for a while, sometimes wetting himself to the waist.

هرچند ذهنِ مرد از اندیشه تهی بود، اما حسابی هشیار و مراقب بود، و تغییراتِ نهر، انحناها و خم‌ها و گره‌های چوب را می‌دید، و همیشه با دقت می‌دید پایش را کجا می‌گذارد. یک بار، چون از پیچی می‌گذشت، ناگهان رم کرد، مانندِ اسبی هراسان، از جایی که در آن راه می‌رفت کنار پیچید، و چند گام در امتدادِ جاده به عقب بازگشت. می‌دانست که نهر تا کفش یکسره یخ بسته است — هیچ نهری در آن زمستانِ قطبی نمی‌توانست آب در خود نگه دارد — اما می‌دانست که چشمه‌هایی هم هستند که از کناره‌های تپه می‌جوشند و در زیرِ برف، و روی یخِ نهر، جاری می‌شوند. می‌دانست که سردترین موج‌های سرما هرگز این چشمه‌ها را یخ نمی‌بستند، و خطرشان را نیز می‌شناخت. آن‌ها دام بودند. حوض‌چه‌هایی از آب را زیرِ برف پنهان می‌کردند که ممکن بود سه اینچ ژرفا داشته باشند یا سه پا. گاه پوسته‌ای از یخ به ضخامتِ نیم‌اینچ روی‌شان را می‌پوشاند، و خود آن پوسته زیرِ برف پنهان می‌شد. گاه لایه‌های متناوبِ آب و پوسته‌ی یخ بودند، چنان که چون یکی می‌شکست، آدم مدتی مدام می‌شکست، و گاه تا کمر خیس می‌شد.

That was why he had shied in such panic. He had felt the give under his feet and heard the crackle of a snow-hidden ice-skin. And to get his feet wet in such a temperature meant trouble and danger. At the very least it meant delay, for he would be forced to stop and build a fire, and under its protection to bare his feet while he dried his socks and moccasins. He stood and studied the creek-bed and its banks, and decided that the flow of water came from the right. He reflected awhile, rubbing his nose and cheeks, then skirted to the left, stepping gingerly and testing the footing for each step. Once clear of the danger, he took a fresh chew of tobacco and swung along at his four-mile gait.

علتِ آن وحشت‌اش همین بود. زیرِ پایش فرو رفتنی را حس کرده بود و تق‌تقِ پوسته‌ی یخینِ پنهان زیرِ برف را شنیده بود. و خیس‌شدنِ پاها در چنان دمایی به معنای دردسر و خطر بود. دستِ کم به معنای تأخیر بود، زیرا ناچار بود بایستد و آتشی روشن کند، و در پناهِ آن پاهایش را برهنه کند و جوراب‌ها و موکاسین‌هایش را خشک کند. ایستاد و بسترِ نهر و کناره‌هایش را وارسی کرد، و دریافت که جریانِ آب از راست می‌آید. اندکی اندیشید، در حالی که بینی و گونه‌هایش را می‌مالید، سپس به چپ زد، و با احتیاط گام بر می‌داشت و در هر گام جای پایش را می‌آزمود. چون از خطر گذشت، توتونِ تازه‌ای در دهان نهاد و با همان گامِ چهار مایل در ساعت پیش رفت.

In the course of the next two hours he came upon several similar traps. Usually the snow above the hidden pools had a sunken, candied appearance that advertised the danger. Once again, however, he had a close call; and once, suspecting danger, he compelled the dog to go on in front. The dog did not want to go. It hung back until the man shoved it forward, and then it went quickly across the white, unbroken surface. Suddenly it broke through, floundered to one side, and got away to firmer footing. It had wet its forefeet and legs, and almost immediately the water that clung to it turned to ice. It made quick efforts to lick the ice off its legs, then dropped down in the snow and began to bite out the ice that had formed between the toes. This was a matter of instinct. To permit the ice to remain would mean sore feet. It did not know this. It merely obeyed the mysterious prompting that arose from the deep crypts of its being. But the man knew, having achieved a judgment on the subject, and he removed the mitten from his right hand and helped tear out the ice-particles. He did not expose his fingers more than a minute, and was astonished at the swift numbness that smote them. It certainly was cold. He pulled on the mitten hastily, and beat the hand savagely across his chest.

در طولِ دو ساعتِ بعد چند دامِ مشابه پیش پایش آمد. معمولاً برفِ روی حوض‌های پنهان، ظاهری فرورفته و قند‌مانند داشت که از خطر خبر می‌داد. اما یک بار دیگر هم نزدیک بود گرفتار شود؛ و یک بار، به‌گمانِ خطر، سگ را وادار کرد جلوتر برود. سگ نمی‌خواست برود. عقب می‌کشید تا مرد او را به جلو هل داد، و سپس به‌سرعت از روی سطحِ سفید و دست‌نخورده گذشت. ناگهان شکست، به یک سو دست و پا زد، و خود را به جای سفت‌تری رساند. پاهای جلویی و ساق‌هایش خیس شده بود، و تقریباً بی‌درنگ آبی که به آن چسبیده بود یخ شد. کوشش‌هایی تند کرد تا یخ را از روی ساق‌هایش بلیسد، سپس در برف نشست و شروع کرد به جویدنِ یخی که بینِ انگشتانش بسته بود. این کاری غریزی بود. به‌جاماندنِ یخ یعنی پاهای زخمی. این را نمی‌دانست. تنها از ندایی رازآلود که از ژرفای وجودش بر می‌خاست اطاعت می‌کرد. اما مرد می‌دانست، چون درباره‌ی این موضوع داوری کرده بود، و دستکشِ دستِ راستش را در آورد و در بیرون آوردنِ ذرّاتِ یخ به سگ یاری داد. بیش از یک دقیقه انگشتانش را در معرضِ هوا نگذاشت، و از کرختیِ سریعی که به آنان تاخت در شگفت شد. به‌یقین سرد بود. شتاب‌زده دستکش را پوشید و دست را با خشونت بر سینه‌اش کوبید.

At twelve o’clock the day was at its brightest. Yet the sun was too far south on its winter journey to clear the horizon. The bulge of the earth intervened between it and Henderson Creek, where the man walked under a clear sky at noon and cast no shadow. At half-past twelve, to the minute, he arrived at the forks of the creek. He was pleased at the speed he had made. If he kept it up, he would certainly be with the boys by six. He unbuttoned his jacket and shirt and drew forth his lunch. The action consumed no more than a quarter of a minute, yet in that brief moment the numbness laid hold of the exposed fingers. He did not put the mitten on, but, instead, struck the fingers a dozen sharp smashes against his leg. Then he sat down on a snow-covered log to eat. The sting that followed upon the striking of his fingers against his leg ceased so quickly that he was startled, he had had no chance to take a bite of biscuit. He struck the fingers repeatedly and returned them to the mitten, baring the other hand for the purpose of eating. He tried to take a mouthful, but the ice-muzzle prevented. He had forgotten to build a fire and thaw out. He chuckled at his foolishness, and as he chuckled he noted the numbness creeping into the exposed fingers. Also, he noted that the stinging which had first come to his toes when he sat down was already passing away. He wondered whether the toes were warm or numbed. He moved them inside the moccasins and decided that they were numbed.

ساعت دوازده، روز در روشن‌ترین حالتش بود. با این حال، خورشید در سفرِ زمستانی‌اش چنان دور به جنوب رفته بود که نمی‌توانست از خط‌الافق بالاتر آید. برآمدگیِ زمین میانِ آن و نهرِ هندرسون، جایی که مرد در ظهر زیرِ آسمانی شفاف راه می‌رفت و هیچ سایه‌ای نمی‌انداخت، فاصله انداخته بود. در دوازده و نیم، درست بر دقیقه، به دوراهی‌ی نهر رسید. از سرعتی که گرفته بود خشنود بود. اگر همین گونه پیش می‌رفت، حتماً تا شش با رفقا می‌بود. کاپشن و پیراهنش را گشود و چاشتش را بیرون آورد. این کار بیش از یک‌چهارمِ دقیقه نمی‌خواست، با این حال در همان لحظه‌ی کوتاه کرختی بر انگشتانِ برهنه چنگ انداخت. دستکش را نپوشید، در عوض ده‌بار با شدت انگشت‌هایش را به پایش کوبید. سپس بر کنده‌ی برف‌پوشی نشست تا بخورد. سوزشی که از کوفتنِ انگشت‌ها بر پایش پدید آمده بود چنان زود فروکش کرد که او یکّه خورد، حتی فرصت نکرده بود یک لقمه بیسکویت بخورد. مدام انگشت‌ها را کوفت و به دستکش بازگرداند، و دستِ دیگر را برای خوردن برهنه کرد. کوشید لقمه‌ای بردارد، اما پوزه‌ی یخین نگذاشت. فراموش کرده بود آتشی روشن کند و خود را آب کند. به حماقتِ خود خندید، و در همان لحظه‌ی خندیدن، کرختی را دید که در انگشتانِ برهنه می‌خزد. همچنین دید که آن سوزشی که نخست هنگامِ نشستن به انگشتانِ پایش آمده بود، در حالِ فروکش است. در دل گفت آیا انگشتانِ پایش گرم‌اند یا کرخت. آن‌ها را درونِ موکاسین‌ها تکان داد و قرار دارد که کرخت‌اند.

He pulled the mitten on hurriedly and stood up. He was a bit frightened. He stamped up and down until the stinging returned into the feet. It certainly was cold, was his thought. That man from Sulphur Creek had spoken the truth when telling how cold it sometimes got in the country. And he had laughed at him at the time! That showed one must not be too sure of things. There was no mistake about it, it was cold. He strode up and down, stamping his feet and threshing his arms, until reassured by the returning warmth. Then he got out matches and proceeded to make a fire. From the undergrowth, where high water of the previous spring had lodged a supply of seasoned twigs, he got his firewood. Working carefully from a small beginning, he soon had a roaring fire, over which he thawed the ice from his face and in the protection of which he ate his biscuits. For the moment the cold of space was outwitted. The dog took satisfaction in the fire, stretching out close enough for warmth and far enough away to escape being singed.

شتاب‌زده دستکش را پوشید و برخاست. کمی ترسیده بود. بالا و پایین می‌جهید تا سوزش به پاهایش بازگشت. به‌یقین سرد بود، در دل گفت. آن مرد از نهرِ سولفور، وقتی می‌گفت در این سرزمین گاهی چقدر سرد می‌شود، راست می‌گفت. و او در همان زمان به او خندیده بود! این نشان می‌داد که آدم نباید درباره‌ی چیزها چندان مطمئن باشد. در آن خطایی نبود، سرد بود. بالا و پایین گام بر می‌داشت، با پاهایش می‌کوفت و بازوانش را تکان می‌داد، تا با بازگشتِ گرما خاطرش آسوده شد. سپس کبریت‌ها را در آورد و به ساختنِ آتش پرداخت. از بوته‌های زیرین، آنجا که آبِ بلندِ بهارِ گذشته اندوخته‌ای از شاخه‌های خشکانده را جا گذاشته بود، هیزمش را گرد آورد. با احتیاط، از آغازی کوچک کار کرد، و دیری نگذشت که آتشی غرنده داشت، که بر فرازِ آن یخ را از چهره‌اش آب کرد و در پناهش بیسکویت‌هایش را خورد. در آن لحظه، سرمای فضا را به فریب درآورده بود. سگ از آتش خرسند بود، آنقدر نزدیک می‌خوابید که گرما گیرد و آنقدر دور که نسوزد.

When the man had finished, he filled his pipe and took his comfortable time over a smoke. Then he pulled on his mittens, settled the ear-flaps of his cap firmly about his ears, and took the creek trail up the left fork. The dog was disappointed and yearned back toward the fire. This man did not know cold. Possibly all the generations of his ancestry had been ignorant of cold, of real cold, of cold one hundred and seven degrees below freezing-point. But the dog knew; all its ancestry knew, and it had inherited the knowledge. And it knew that it was not good to walk abroad in such fearful cold. It was the time to lie snug in a hole in the snow and wait for a curtain of cloud to be drawn across the face of outer space whence this cold came. On the other hand, there was keen intimacy between the dog and the man. The one was the toil-slave of the other, and the only caresses it had ever received were the caresses of the whip-lash and of harsh and menacing throat-sounds that threatened the whip-lash. So the dog made no effort to communicate its apprehension to the man. It was not concerned in the welfare of the man; it was for its own sake that it yearned back toward the fire. But the man whistled, and spoke to it with the sound of whip-lashes, and the dog swung in at the man’s heels and followed after.

چون مرد خوردنش را تمام کرد، پیپش را پر کرد و در آرامش به دودکشیدن نشست. سپس دستکش‌هایش را پوشید، گوش‌پوش‌های کلاهش را محکم بر گوش‌هایش نشاند، و راهِ نهر را به سویِ شاخه‌ی چپ گرفت. سگ ناامید بود و آرزو می‌کرد به سویِ آتش باز گردد. این مرد سرما را نمی‌شناخت. شاید همه‌ی نسل‌های نیاکانش از سرما، از سرمای واقعی، از سرمای صد و هفت درجه زیرِ نقطه‌ی انجماد، بی‌خبر بوده بودند. اما سگ می‌دانست؛ همه‌ی نیاکانش می‌دانستند، و او این دانش را به‌ارث برده بود. و می‌دانست که در چنان سرمای ترسناک بیرون رفتن خوب نیست. وقتِ آن بود که در حفره‌ای در برف به نرمی دراز بکشد و منتظر بماند تا پرده‌ای از ابر بر چهره‌ی فضای بیرون، آنجا که این سرما از آنجا می‌آمد، کشیده شود. از سویی دیگر، میانِ سگ و مرد نزدیکیِ تیزی بود. یکی برده‌ی رنجِ دیگری بود، و تنها نوازش‌هایی که از مرد دیده بود، نوازش‌های تازیانه و صدایی خشن و تهدیدکننده در گلو بود که از تازیانه خبر می‌داد. پس سگ هیچ کوششی برای انتقالِ نگرانی‌اش به مرد نمی‌کرد. به رفاهِ مرد علاقه‌ای نداشت؛ به خاطرِ خود بود که آرزویِ بازگشت به آتش را داشت. اما مرد سوت زد، و با صدایی که از تازیانه خبر می‌داد سخن گفت، و سگ در پی پاشنه‌ی مرد افتاد و در پی او روان شد.

The man took a chew of tobacco and proceeded to start a new amber beard. Also, his moist breath quickly powdered with white his moustache, eyebrows, and lashes. There did not seem to be so many springs on the left fork of the Henderson, and for half an hour the man saw no signs of any. And then it happened. At a place where there were no signs, where the soft, unbroken snow seemed to advertise solidity beneath, the man broke through. It was not deep. He wetted himself half-way to the knees before he floundered out to the firm crust.

مرد توتونی در دهان نهاد و شروع کرد به پروردنِ ریشی کهربایی از نو. همچنین، نفسِ مرطوبش به سرعت سبیل و ابرو و مژگانش را با پودرِ سفید آراست. در شاخه‌ی چپِ هندرسون، چندان چشمه‌ای به نظر نمی‌رسید، و مرد نیم ساعت هیچ نشانه‌ای از چشمه ندید. و آن‌گاه اتفاق افتاد. در جایی که نشانه‌ای نبود، آنجا که برفِ نرم و دست‌نخورده به‌جامد بودنِ زیرِ خود گواهی می‌داد، مرد فرو رفت. ژرف نبود. تا میانه‌ی ساق پایش خیس شد پیش از آن که دست و پا بزند و خود را به پوسته‌ی محکم بیاندازد.

He was angry, and cursed his luck aloud. He had hoped to get into camp with the boys at six o’clock, and this would delay him an hour, for he would have to build a fire and dry out his foot-gear. This was imperative at that low temperature—he knew that much; and he turned aside to the bank, which he climbed. On top, tangled in the underbrush about the trunks of several small spruce trees, was a high-water deposit of dry firewood—sticks and twigs principally, but also larger portions of seasoned branches and fine, dry, last-year’s grasses. He threw down several large pieces on top of the snow. This served for a foundation and prevented the young flame from drowning itself in the snow it otherwise would melt. The flame he got by touching a match to a small shred of birch-bark that he took from his pocket. This burned even more readily than paper. Placing it on the foundation, he fed the young flame with wisps of dry grass and with the tiniest dry twigs.

خشمگین بود و با صدایِ بلند به بختش ناسزا گفت. امیدوار بود ساعتِ شش با رفقا در اردوگاه باشد، و این یک ساعت او را به تأخیر می‌انداخت، چون باید آتشی روشن می‌کرد و کفش‌و‌جوراب‌هایش را خشک می‌کرد. در آن دمای پایین این لازم بود — این را خوب می‌دانست؛ و به سویِ کنار پیچید و از تپه بالا رفت. در بالا، در میانِ بوته‌های زیرین، در گردِ تنه‌های چند صنوبرِ کوچک، یک تَلِ هیزمِ خشک از آبِ بلندِ سال‌های پیش جا مانده بود — اغلب چوب‌ها و شاخه‌های کوچک، اما همچنین شاخه‌های بزرگ‌ترِ خشک‌شده و علف‌های ظریف و خشکیده‌ی سالِ گذشته. چند تکه‌ی بزرگ را روی برف انداخت. این بنیانی شد و نگذاشت شعله‌ی جوان در برفی که ذوبش می‌کرد غرق شود. شعله را با کشیدنِ کبریت به تکه‌ای کوچک از پوستِ توس که از جیبش بیرون آورد به دست آورد. این از کاغذ هم سریع‌تر می‌سوخت. آن را روی بنیان نهاد، و شعله‌ی جوان را با تارهای علفِ خشک و کوچک‌ترین شاخه‌های خشک تغذیه کرد.

He worked slowly and carefully, keenly aware of his danger. Gradually, as the flame grew stronger, he increased the size of the twigs with which he fed it. He squatted in the snow, pulling the twigs out from their entanglement in the brush and feeding directly to the flame. He knew there must be no failure. When it is seventy-five below zero, a man must not fail in his first attempt to build a fire—that is, if his feet are wet. If his feet are dry, and he fails, he can run along the trail for half a mile and restore his circulation. But the circulation of wet and freezing feet cannot be restored by running when it is seventy-five below. No matter how fast he runs, the wet feet will freeze the harder.

آرام و با احتیاط کار می‌کرد و به خطری که در پیش بود به‌تیزی آگاه بود. به‌تدریج، چون شعله نیرومندتر شد، بر اندازه‌ی شاخه‌هایی که با آن‌ها تغذیه می‌کرد افزود. در برف چمباتمه زده بود و شاخه‌ها را از درهم‌رفتگیِ بوته بیرون می‌کشید و یکراست به شعله می‌داد. می‌دانست که نباید شکست بخورد. وقتی هفتاد و پنج درجه زیرِ صفر است، آدم نباید در نخستین کوششش برای روشن کردنِ آتش شکست بخورد — یعنی اگر پاهایش خیس باشند. اگر پاهایش خشک باشند و شکست بخورد، می‌تواند نیم میلی در جاده بدود و خون‌گردی‌اش را احیا کند. اما خون‌گردی‌ی پاهای خیس و یخ‌بسته را در هفتاد و پنج زیرِ صفر نمی‌توان با دویدن احیا کرد. هر چقدر هم تند بدود، پاهای خیس سخت‌تر یخ می‌بندند.

All this the man knew. The old-timer on Sulphur Creek had told him about it the previous fall, and now he was appreciating the advice. Already all sensation had gone out of his feet. To build the fire he had been forced to remove his mittens, and the fingers had quickly gone numb. His pace of four miles an hour had kept his heart pumping blood to the surface of his body and to all the extremities. But the instant he stopped, the action of the pump eased down. The cold of space smote the unprotected tip of the planet, and he, being on that unprotected tip, received the full force of the blow. The blood of his body recoiled before it. The blood was alive, like the dog, and like the dog it wanted to hide away and cover itself up from the fearful cold. So long as he walked four miles an hour, he pumped that blood, willy-nilly, to the surface; but now it ebbed away and sank down into the recesses of his body. The extremities were the first to feel its absence. His wet feet froze the faster, and his exposed fingers numbed the faster, though they had not yet begun to freeze. Nose and cheeks were already freezing, while the skin of all his body chilled as it lost its blood.

این همه را مرد می‌دانست. آن کهنه‌کارِ نهرِ سولفور پاییزِ گذشته در باره‌ی آن به او گفته بود، و اکنون آن پند را قدر می‌نهاد. از پاهایش حسّ به‌کلّی رفته بود. برای روشن کردنِ آتش ناچار شده بود دستکش‌هایش را در آورد، و انگشت‌هایش به سرعت کرخت شده بودند. سرعتِ چهار مایل در ساعتش قلبش را به پمپاژِ خون به سطحِ بدن و به همه‌ی اطراف وادار می‌کرد. اما لحظه‌ای که ایستاد، کارِ این پمپ کاهش یافت. سرمای فضا بر نوکِ بی‌حفاظِ سیّاره ضربه می‌زد، و او که بر آن نوکِ بی‌حفاظ بود، تمامِ نیروی ضربه را دریافت می‌کرد. خونِ بدنش در برابرش پس می‌رفت. خون زنده بود، چون سگ، و چون سگ می‌خواست پنهان شود و خود را از این سرمای ترسناک بپوشاند. تا زمانی که چهار مایل در ساعت راه می‌رفت، خواه‌ناخواه آن خون را به سطحِ بدن می‌فرستاد؛ اما اکنون خون پس می‌نشست و در ژرفای بدنش فرو می‌رفت. اطراف نخستین جایی بود که غیابِ خون را حس می‌کرد. پاهای خیسش سریع‌تر یخ می‌بستند، و انگشتانِ برهنه‌اش سریع‌تر کرخت می‌شدند، هرچند هنوز یخ نبسته بودند. بینی و گونه‌ها هم‌اکنون یخ می‌بستند، در حالی که پوستِ تمامِ بدنش از کم‌خونی سرد می‌شد.

But he was safe. Toes and nose and cheeks would be only touched by the frost, for the fire was beginning to burn with strength. He was feeding it with twigs the size of his finger. In another minute he would be able to feed it with branches the size of his wrist, and then he could remove his wet foot-gear, and, while it dried, he could keep his ... feet warm by the fire, rubbing them at first, of course, with snow. The fire was a success. He was safe. He remembered the advice of the old-timer on Sulphur Creek, and smiled. The old-timer had been very serious in laying down the law that no man must travel alone in the Klondike after fifty below. Well, here he was; he had had the accident; he was alone; and he had saved himself. Those old-timers were rather womanish, some of them, he thought. All a man had to do was to keep his head, and he was all right. Any man who was a man could travel alone. But it was surprising, the rapidity with which his cheeks and nose were freezing. And he had not thought his fingers could go lifeless in so short a time. Lifeless they were, for he could scarcely make them move together to grip a twig, and they seemed remote from his body and from him. When he touched a twig, he had to look and see whether or not he had hold of it. The wires were pretty well down between him and his finger-ends.

اما او در امان بود. انگشتانِ پا و بینی و گونه‌ها تنها به یخ‌زدگی تاب می‌خوردند، چون آتش داشت با نیرو می‌سوخت. آن را با شاخه‌هایی به اندازه‌ی انگشتش تغذیه می‌کرد. در دقیقه‌ای دیگر می‌توانست با شاخه‌هایی به اندازه‌ی مچش تغذیه کند، و سپس می‌توانست کفش‌و‌جورابِ خیسش را در آورد، و در حالی که آن‌ها خشک می‌شدند، پاهای برهنه‌اش را کنارِ آتش گرم نگه دارد، البته نخست با برف می‌مالید‌شان. آتش موفق بود. در امان بود. نصیحتِ آن کهنه‌کار از نهرِ سولفور به یادش آمد، و لبخند زد. کهنه‌کار بسیار جدی بود وقتی این قانون را می‌گذاشت که هیچ مردی پس از پنجاه زیرِ صفر در کلوندایک نباید تنها سفر کند. خب، اینک او بود؛ اتفاق هم افتاده بود؛ تنها بود؛ و خود را نجات داده بود. آن کهنه‌کاران، بعضی‌شان، حسابی زن‌مأنوس بودند، در دل گفت. تنها کاری که یک مرد باید بکند این بود که سرش را در اختیار داشته باشد، و خوب بود. هر مردی که مرد بود می‌توانست تنها سفر کند. اما سرعتِ یخ‌بستنِ گونه‌ها و بینی‌اش شگفت‌انگیز بود. و فکر نمی‌کرد انگشتانش بتوانند در چنین زمانِ کوتاهی بی‌جان شوند. بی‌جان بودند، چون به‌زحمت می‌توانست آن‌ها را به هم نزدیک کند تا شاخه‌ای را بگیرد، و گویا از بدنش و از خودش دور بودند. وقتی شاخه‌ای را لمس می‌کرد، باید نگاه می‌کرد و می‌دید که آیا گرفته یا نه. سیم‌ها میانش و سرِ انگشتانش حسابی قطع شده بودند.

All of which counted for little. There was the fire, snapping and crackling and promising life with every dancing flame. He started to untie his moccasins. They were coated with ice; the thick German socks were like sheaths of iron half-way to the knees; and the mocassin strings were like rods of steel all twisted and knotted as by some conflagration. For a moment he tugged with his numbed fingers, then, realizing the folly of it, he drew his sheath-knife.

همه‌ی این‌ها کمتر اهمیت داشت. آتش آنجا بود، تق‌تق‌کنان و چخ‌چخ‌کنان، و با هر شعله‌ی رقصان وعده‌ی زندگی می‌داد. شروع کرد به باز کردنِ بندِ موکاسین‌هایش. با یخ پوشیده بودند؛ جوراب‌های ضخیمِ آلمانی تا میانه‌ی ساق چون نیامِ آهن بودند؛ و بندهای موکاسین چون میله‌های فولاد به هم پیچ خورده و گره‌خورده بودند، گویی در آتش‌سوزی. لحظه‌ای با انگشتانِ کرختش کشید، سپس، چون به نادانیِ این کار آگاه شد، چاقوی نیامی‌اش را در آورد.

But before he could cut the strings, it happened. It was his own fault or, rather, his mistake. He should not have built the fire under the spruce tree. He should have built it in the open. But it had been easier to pull the twigs from the brush and drop them directly on the fire. Now the tree under which he had done this carried a weight of snow on its boughs. No wind had blown for weeks, and each bough was fully freighted. Each time he had pulled a twig he had communicated a slight agitation to the tree—an imperceptible agitation, so far as he was concerned, but an agitation sufficient to bring about the disaster. High up in the tree one bough capsized its load of snow. This fell on the boughs beneath, capsizing them. This process continued, spreading out and involving the whole tree. It grew like an avalanche, and it descended without warning upon the man and the fire, and the fire was blotted out! Where it had burned was a mantle of fresh and disordered snow.

اما پیش از آنکه بتواند بندها را ببرد، اتفاق افتاد. خطایِ خودش بود، یا بهتر بگوییم، اشتباهش. نباید آتش را زیرِ درختِ صنوبر می‌ساخت. باید آن را در فضای باز می‌ساخت. اما بیرون کشیدنِ شاخه‌ها از بوته و افکندنِ آنان به‌یکراست در آتش آسان‌تر بود. اکنون درختی که او این کار را در زیرش کرده بود، باری از برف بر شاخه‌هایش داشت. هفته‌ها بود که بادی نوزیده، و هر شاخه پربار بود. هر بار که شاخه‌ای کشیده بود، تکانی خفیف به درخت داده بود — تکانی که برای او محسوس نبود، اما برای آوردنِ فاجعه کافی بود. در بالای درخت، یک شاخه بارِ برفش را وارونه کرد. این بر شاخه‌های زیرین افتاد و آن‌ها را نیز وارونه کرد. این روند ادامه یافت، و گسترش یافت و تمامِ درخت را در بر گرفت. چون بهمن بزرگ شد، و بی‌هشدار بر مرد و آتش فرود آمد، و آتش خاموش شد! آنجا که سوخته بود، اکنون پوشش بی‌سامانی از برفِ تازه بود.

The man was shocked. It was as though he had just heard his own sentence of death. For a moment he sat and stared at the spot where the fire had been. Then he grew very calm. Perhaps the old-timer on Sulphur Creek was right. If he had only had a trail-mate he would have been in no danger now. The trail-mate could have built the fire. Well, it was up to him to build the fire over again, and this second time there must be no failure. Even if he succeeded, he would most likely lose some toes. His feet must be badly frozen by now, and there would be some time before the second fire was ready.

مرد یکّه خورد. گویی هم‌اکنون حکمِ مرگِ خود را شنیده باشد. لحظه‌ای نشست و به جایی که آتش بود خیره ماند. سپس بسیار آرام شد. شاید آن کهنه‌کار از نهرِ سولفور حق داشت. اگر تنها یک هم‌جاده داشت، اکنون در هیچ خطری نبود. هم‌جاده می‌توانست آتش را روشن کند. خب، بر عهده‌ی او بود که آتش را از نو روشن کند، و این بارِ دوم نباید شکست بخورد. حتی اگر موفق می‌شد، احتمالاً چند انگشتِ پایش را از دست می‌داد. تا حال پاهایش باید سخت یخ زده باشند، و تا آماده‌شدنِ آتشِ دوم زمانی می‌گذشت.

Such were his thoughts, but he did not sit and think them. He was busy all the time they were passing through his mind, he made a new foundation for a fire, this time in the open; where no treacherous tree could blot it out. Next, he gathered dry grasses and tiny twigs from the high-water flotsam. He could not bring his fingers together to pull them out, but he was able to gather them by the handful. In this way he got many rotten twigs and bits of green moss that were undesirable, but it was the best he could do. He worked methodically, even collecting an armful of the larger branches to be used later when the fire gathered strength. And all the while the dog sat and watched him, a certain yearning wistfulness in its eyes, for it looked upon him as the fire-provider, and the fire was slow in coming.

چنین اندیشه‌هایش بود، اما این‌ها را نشسته و ساکن نمی‌اندیشید. تمامِ مدت که این‌ها از ذهنش می‌گذشت، مشغول بود؛ بنیانی نو برای آتش ساخت، این بار در فضای باز؛ جایی که هیچ درختِ خائنی نتواند خاموشش کند. سپس، علف‌های خشک و شاخه‌های کوچک را از تَلِ سال‌های پیش گرد آورد. نمی‌توانست انگشتانش را به هم بفشارد تا آن‌ها را بیرون بکشد، اما می‌توانست آن‌ها را با مشت گرد آورد. به این شیوه، چندین شاخه‌ی پوسیده و تکه‌هایی از خَزه‌ی سبز نیز نصیبش شد که ناخوشایند بودند، اما بهترین کاری بود که می‌توانست بکند. منظم کار می‌کرد، و حتی بغلی از شاخه‌های بزرگ‌تر را گرد آورد تا بعداً، چون آتش نیرو می‌گرفت، به کار آید. و تمامِ این مدت سگ نشسته بود و تماشایش می‌کرد، با حسرتی پایدار در چشمانش، چون او را آتش‌رسان می‌دید، و آتش کند می‌آمد.

When all was ready, the man reached in his pocket for a second piece of birch-bark. He knew the bark was there, and, though he could not feel it with his fingers, he could hear its crisp rustling as he fumbled for it. Try as he would, he could not clutch hold of it. And all the time, in his consciousness, was the knowledge that each instant his feet were freezing. This thought tended to put him in a panic, but he fought against it and kept calm. He pulled on his mittens with his teeth, and threshed his arms back and forth, beating his hands with all his might against his sides. He did this sitting down, and he stood up to do it; and all the while the dog sat in the snow, its wolf-brush of a tail curled around warmly over its forefeet, its sharp wolf-ears pricked forward intently as it watched the man. And the man as he beat and threshed with his arms and hands, felt a great surge of envy as he regarded the creature that was warm and secure in its natural covering.

چون همه‌چیز آماده شد، مرد دست در جیبش برد تا تکه‌ی دومی از پوستِ توس بیرون آورد. می‌دانست که پوست آنجاست، و هرچند با انگشت‌هایش نمی‌توانست لمسش کند، می‌توانست خِش‌خِشِ تُردش را در حالی که به دنبالش می‌گشت بشنود. هرچه می‌کرد، نمی‌توانست آن را بگیرد. و تمامِ مدت، در هوشیاری‌اش، این آگاهی بود که هر لحظه پاهایش یخ می‌بندد. این اندیشه او را به وحشت می‌انداخت، اما با آن می‌جنگید و آرام می‌ماند. با دندان دستکش‌هایش را پوشید و بازوانش را تکان داد، و با تمامِ توانش دست‌هایش را به پهلوهایش کوبید. این کار را نشسته می‌کرد، و ایستاده هم می‌کرد؛ و تمامِ مدت سگ در برف نشسته بود، با دمِ گرگ‌مانندش که گرم بر پاهای جلویی‌اش پیچیده بود، و گوش‌های تیزِ گرگ‌سانش راست به جلو افراشته، در حالی که مرد را تماشا می‌کرد. و مرد، در حالی که بازو و دست‌هایش را می‌تکاند و می‌کوفت، موجی بزرگ از حسد احساس می‌کرد، چون به آن جانوری می‌نگریست که در پوششِ طبیعی‌اش گرم و در امان بود.

After a time he was aware of the first far-away signals of sensation in his beaten fingers. The faint tingling grew stronger till it evolved into a stinging ache that was excruciating, but which the man hailed with satisfaction. He stripped the mitten from his right hand and fetched forth the birch-bark. The exposed fingers were quickly going numb again. Next he brought out his bunch of sulphur matches. But the tremendous cold had already driven the life out of his fingers. In his effort to separate one match from the others, the whole bunch fell in the snow. He tried to pick it out of the snow, but failed. The dead fingers could neither touch nor clutch. He was very careful. He drove the thought of his freezing feet, and nose, and cheeks, out of his mind, devoting his whole soul to the matches. He watched, using the sense of vision in place of that of touch, and when he saw his fingers on each side the bunch, he closed them—that is, he willed to close them, for the wires were drawn, and the fingers did not obey. He pulled the mitten on the right hand, and beat it fiercely against his knee. Then, with both mittened hands, he scooped the bunch of matches, along with much snow, into his lap. Yet he was no better off.

پس از مدتی، نخستین نشانه‌های دوردستِ حس را در انگشتانِ کوفته‌اش حس کرد. آن گزگزِ ضعیف نیرومندتر شد تا به دردی سوزان بدل گردد که جانکاه بود، اما مرد آن را با رضایت پذیرفت. دستکش را از دستِ راستش جدا کرد و پوستِ توس را بیرون آورد. انگشتانِ برهنه به‌سرعت دوباره کرخت می‌شدند. سپس دسته‌ی کبریت‌های گوگردی‌اش را بیرون آورد. اما سرمای هولناک از پیش جان را از انگشتانش بیرون رانده بود. در تلاش برای جدا کردنِ یک کبریت از دیگری، تمامِ دسته در برف افتاد. کوشید آن را از برف بیرون آورد، نتوانست. انگشتانِ مرده نه می‌توانستند لمس کنند و نه چنگ بزنند. بسیار محتاط بود. اندیشه‌ی یخ‌زدنِ پاها و بینی و گونه‌هایش را از ذهنش راند، و تمامِ روحش را به کبریت‌ها داد. می‌دید، و حسِّ بینایی را به جای حسِّ لامسه به کار می‌گرفت، و چون انگشتانش را در دو سویِ دسته دید، آن‌ها را بست — یعنی خواست که ببندد، چون سیم‌ها قطع بودند و انگشتان فرمان نمی‌بردند. دستکش را بر دستِ راستش کشید، و آن را با خشونت بر زانویش کوبید. سپس، با هر دو دستِ دستکش‌پوشش، دسته‌ی کبریت‌ها را همراه با مقداری برف به دامنش انداخت. با این همه، حالش بهتر نشد.

After some manipulation he managed to get the bunch between the heels of his mittened hands. In this fashion he carried it to his mouth. The ice crackled and snapped when by a violent effort he opened his mouth. He drew the lower jaw in, curled the upper lip out of the way, and scraped the bunch with his upper teeth in order to separate a match. He succeeded in getting one, which he dropped on his lap. He was no better off. He could not pick it up. Then he devised a way. He picked it up in his teeth and scratched it on his leg. Twenty times he scratched before he succeeded in lighting it. As it flamed he held it with his teeth to the birch-bark. But the burning brimstone went up his nostrils and into his lungs, causing him to cough spasmodically. The match fell into the snow and went out.

پس از چند دستکاری توانست دسته را میانِ کفِ هر دو دستِ دستکش‌پوشش بگیرد. به این شیوه آن را به دهانش رساند. یخ تَرَق‌تَرَق صدا می‌داد چون با کوششی شدید دهانش را گشود. آرواره‌ی پایین را به درون کشید، لبِ بالا را از سرِ راه کنار زد، و با دندان‌های بالایش دسته را تراشید تا یک کبریت جدا شود. توانست یکی را بگیرد، که در دامنش افتاد. حالش بهتر نشد. نمی‌توانست آن را بردارد. آن‌گاه راهی یافت. آن را با دندانش برداشت و بر پایش کشید. بیست بار کشید تا توانست روشنش کند. چون شعله گرفت، آن را با دندانش بر پوستِ توس نگه داشت. اما گوگردِ سوزان از سوراخ‌های بینی‌اش بالا رفت و به شُش‌هایش رسید، و او را به سرفه‌ی پی‌درپی انداخت. کبریت در برف افتاد و خاموش شد.

The old-timer on Sulphur Creek was right, he thought in the moment of controlled despair that ensued: after fifty below, a man should travel with a partner. He beat his hands, but failed in exciting any sensation. Suddenly he bared both hands, removing the mittens with his teeth. He caught the whole bunch between the heels of his hands. His arm-muscles not being frozen enabled him to press the hand-heels tightly against the matches. Then he scratched the bunch along his leg. It flared into flame, seventy sulphur matches at once! There was no wind to blow them out. He kept his head to one side to escape the strangling fumes, and held the blazing bunch to the birch-bark. As he so held it, he became aware of sensation in his hand. His flesh was burning. He could smell it. Deep down below the surface he could feel it. The sensation developed into pain that grew acute. And still he endured it, holding the flame of the matches clumsily to the bark that would not light readily because his own burning hands were in the way, absorbing most of the flame.

آن کهنه‌کار از نهرِ سولفور حق داشت، در آن لحظه‌ی نومیدیِ مهارشده اندیشید: پس از پنجاه زیرِ صفر، آدم باید با هم‌نشین سفر کند. دست‌هایش را کوفت، اما نتوانست هیچ حسّی برانگیزد. ناگهان هر دو دست را برهنه کرد، با دندان دستکش‌هایش را در آورد. تمامِ دسته را میانِ کفِ هر دو دستش گرفت. ماهیچه‌های بازویش یخ نبسته بودند و این به او اجازه می‌داد کفِ دست‌ها را محکم بر کبریت‌ها فشار دهد. سپس دسته را در امتدادِ پایش کشید. شعله گرفت، هفتاد کبریتِ گوگردی یکجا! بادی نبود تا خاموششان کند. سرش را به یک سو نگه داشت تا از دودِ خفه‌کننده فرار کند، و دسته‌ی شعله‌ور را بر پوستِ توس نهاد. در حالی که چنین نگه‌اش می‌داشت، آگاه شد که در دستش حسی پیدا می‌شود. گوشتش می‌سوخت. می‌توانست بویش را حس کند. در ژرفای زیرِ سطح می‌توانست حسش کند. آن حس به دردی تبدیل شد که تیز شد. و باز هم تاب می‌آورد، و شعله‌ی کبریت‌ها را به نحوی دست‌و‌پاچلفتی بر پوست نگه می‌داشت — پوستی که به‌راحتی روشن نمی‌شد، چون دستانِ سوزانِ خودش در راه بودند و بیشترِ شعله را می‌بلعیدند.

At last, when he could endure no more, he jerked his hands apart. The blazing matches fell sizzling into the snow, but the birch-bark was alight. He began laying dry grasses and the tiniest twigs on the flame. He could not pick and choose, for he had to lift the fuel between the heels of his hands. Small pieces of rotten wood and green moss clung to the twigs, and he bit them off as well as he could with his teeth. He cherished the flame carefully and awkwardly. It meant life, and it must not perish. The withdrawal of blood from the surface of his body now made him begin to shiver, and he grew more awkward. A large piece of green moss fell squarely on the little fire. He tried to poke it out with his fingers, but his shivering frame made him poke too far, and he disrupted the nucleus of the little fire, the burning grasses and tiny twigs separating and scattering. He tried to poke them together again, but in spite of the tenseness of the effort, his shivering got away with him, and the twigs were hopelessly scattered. Each twig gushed a puff of smoke and went out. The fire-provider had failed. As he looked apathetically about him, his eyes chanced on the dog, sitting across the ruins of the fire from him, in the snow, making restless, hunching movements, slightly lifting one forefoot and then the other, shifting its weight back and forth on them with wistful eagerness.

سرانجام، چون دیگر تاب نمی‌آورد، دست‌هایش را از هم پاره کرد. کبریت‌های شعله‌ور با صدای جزجز در برف افتادند، اما پوستِ توس روشن شده بود. شروع کرد علف‌های خشک و کوچک‌ترین شاخه‌ها را بر شعله بگذارد. نمی‌توانست انتخاب و گزینش کند، چون باید سوخت را میانِ کفِ دست‌هایش بلند می‌کرد. تکه‌های کوچکِ چوبِ پوسیده و خَزه‌ی سبز به شاخه‌ها چسبیده بودند، و او آن‌ها را با دندانش، تا جایی که می‌توانست، می‌گزید و جدا می‌کرد. با احتیاط و درمانده شعله را گرامی می‌داشت. این یعنی زندگی، و نباید از میان می‌رفت. پس‌کشیدنِ خون از سطحِ بدنش اکنون باعث شد بلرزد، و درمانده‌تر شد. تکه‌ای بزرگ از خَزه‌ی سبز درست روی آتشِ کوچک افتاد. کوشید آن را با انگشت‌هایش بیرون بزند، اما لرزشِ تنه‌اش باعث شد بیش از حد فرو ببرد، و هسته‌ی آتشِ کوچک را بر هم زد، و علف‌های سوزان و شاخه‌های کوچک از هم جدا شدند و پراکنده گشتند. کوشید آن‌ها را دوباره به هم نزدیک کند، اما با وجود کشمکشِ تلاش، لرزشش بر او چیره شد، و شاخه‌ها بی‌بازگشت پراکنده شدند. هر شاخه دودی برخیزاند و خاموش شد. آتش‌رسان شکست خورده بود. چون با بی‌حسی دور و برش را نگاه کرد، چشمش به سگ افتاد که در آن سویِ ویرانه‌ی آتش از او، در برف نشسته بود، و حرکاتی بی‌قرار و قوزکرده می‌کرد، گاه یک پای جلویی‌اش را اندکی بالا می‌برد و گاه پای دیگر را، و وزنش را با اشتیاقِ آرزومندانه بر آن‌ها جابه‌جا می‌کرد.

The sight of the dog put a wild idea into his head. He remembered the tale of the man, caught in a blizzard, who killed a steer and crawled inside the carcass, and so was saved. He would kill the dog and bury his hands in the warm body until the numbness went out of them. Then he could build another fire. He spoke to the dog, calling it to him; but in his voice was a strange note of fear that frightened the animal, who had never known the man to speak in such way before. Something was the matter, and its suspicious nature sensed danger,—it knew not what danger but somewhere, somehow, in its brain arose an apprehension of the man. It flattened its ears down at the sound of the man’s voice, and its restless, hunching movements and the liftings and shiftings of its forefeet became more pronounced but it would not come to the man. He got on his hands and knees and crawled toward the dog. This unusual posture again excited suspicion, and the animal sidled mincingly away.

دیدنِ سگ اندیشه‌ای وحشی به سرش انداخت. داستانِ مردی به یادش آمد که در بوران گرفتار شده بود و گاو‌نری را کشت و درونِ لاشه‌اش خزید، و چنین نجات یافت. سگ را می‌کشت و دستانش را در تنِ گرمِ او دفن می‌کرد تا کرختی از آن‌ها برود. سپس می‌توانست آتشی دیگر روشن کند. با سگ سخن گفت، و او را فرا خواند؛ اما در صدایش نشانی غریب از ترس بود که حیوان را ترساند، چون هرگز ندیده بود مرد بدین‌گونه سخن گوید. چیزی نادرست بود، و طبیعتِ بدگمانش خطر را حس می‌کرد — نمی‌دانست چه خطر، اما جایی، به‌نوعی، در مغزش هراسی نسبت به مرد پدید آمد. به صدای مرد گوش‌هایش را به پایین چسباند، و حرکاتِ بی‌قرار و قوزکرده‌اش و بالا و پایین‌کردنِ پاهای جلویی‌اش آشکارتر شد؛ اما به مرد نزدیک نمی‌شد. بر دست و زانو افتاد و به سویِ سگ خزید. این حالتِ غیرمعمول باز شکّ سگ را بر می‌انگیخت، و حیوان با گام‌های ظریف کنار رفت.

The man sat up in the snow for a moment and struggled for calmness. Then he pulled on his mittens, by means of his teeth, and got upon his feet. He glanced down at first in order to assure himself that he was really standing up, for the absence of sensation in his feet left him unrelated to the earth. His ... position in itself started to drive the webs of suspicion from the dog’s mind; and when he spoke peremptorily, with the sound of whip-lashes in his voice, the dog rendered its customary allegiance and came to him. As it came within reaching distance, the man lost his control. His arms flashed out to the dog, and he experienced genuine surprise when he discovered that his hands could not clutch, that there was neither bend nor feeling in the fingers. He had forgotten for the moment that they were frozen and that they were freezing more and more. All this happened quickly, and before the animal could get away, he encircled its body with his arms. He sat down in the snow, and in this fashion held the dog, while it snarled and whined and struggled.

مرد لحظه‌ای در برف نشست و برای آرامش با خود کشمکش کرد. سپس با دندان دستکش‌هایش را پوشید و بر پای ایستاد. ابتدا به پایین نگاه کرد تا اطمینان یابد که واقعاً ایستاده، زیرا غیابِ حسّ در پاهایش او را از زمین بیگانه ساخته بود. خودِ ایستادنش به‌خودی‌خود شروع کرد به دور کردنِ تارهای شکّ از ذهنِ سگ؛ و چون با لحنی آمرانه — با صدایی که نشانِ تازیانه داشت — سخن گفت، سگ بیعتِ معمولش را به جا آورد و به سویش آمد. چون به اندازه‌ی دسترس نزدیک شد، مرد اختیار از کف داد. بازوانش به سویِ سگ پرید، و وقتی دریافت که دستانش نمی‌توانند چنگ بزنند، که در انگشت‌ها نه خمیدنی هست و نه حسّی، حقیقتاً شگفت‌زده شد. در آن لحظه فراموش کرده بود که آن‌ها یخ زده‌اند و دارند بیشتر و بیشتر یخ می‌بندند. این همه به سرعت اتفاق افتاد، و پیش از آنکه حیوان بتواند فرار کند، تنش را با بازوانش حلقه کرد. در برف نشست، و به این شیوه سگ را نگه داشت، در حالی که سگ خرناس می‌کشید و می‌نالید و دست و پا می‌زد.

But it was all he could do, hold its body encircled in his arms and sit there. He realized that he could not kill the dog. There was no way to do it. With his helpless hands he could neither draw nor hold his sheath-knife nor throttle the animal. He released it, and it plunged wildly away, with tail between its legs, and still snarling. It halted forty feet away and surveyed him curiously, with ears sharply pricked forward. The man looked down at his hands in order to locate them, and found them hanging on the ends of his arms. It struck him as curious that one should have to use his eyes in order to find out where his hands were. He began threshing his arms back and forth, beating the mittened hands against his sides. He did this for five minutes, violently, and his heart pumped enough blood up to the surface to put a stop to his shivering. But no sensation was aroused in the hands. He had an impression that they hung like weights on the ends of his arms, but when he tried to run the impression down, he could not find it.

اما تنها همین کار را می‌توانست بکند، تنش را در بازوانش حلقه کند و آنجا بنشیند. دریافت که نمی‌تواند سگ را بکشد. هیچ راهی برای انجامش نبود. با دست‌های ناتوانش نه می‌توانست چاقوی نیامی‌اش را بکشد و نه آن را بگیرد و نه حیوان را خفه کند. رهایش کرد، و سگ دیوانه‌وار با دمی میانِ پاها، در حالی که هنوز خرناس می‌کشید، دور جهید. چهل پا دورتر ایستاد و با کنجکاوی او را وارسی کرد، با گوش‌هایی تیز که به جلو افراشته بودند. مرد به دست‌هایش پایین نگاه کرد تا جای‌شان را پیدا کند، و آن‌ها را آویزان از سرِ بازوهایش یافت. به نظرش غریب آمد که آدم باید برای یافتنِ جای دست‌هایش از چشم‌هایش استفاده کند. شروع به تکان دادنِ بازوهایش به جلو و عقب کرد، و دست‌های دستکش‌پوشش را به پهلوهایش می‌کوفت. پنج دقیقه این کار را به شدت کرد، و قلبش آنقدر خون به سطح فرستاد که لرزش از او رفت. اما در دست‌ها هیچ حسی برانگیخته نشد. این تصور را داشت که آن‌ها چون وزنه‌هایی از سرِ بازوهایش آویزان‌اند، اما چون می‌کوشید این تصور را دنبال کند، نمی‌یافتش.

A certain fear of death, dull and oppressive, came to him. This fear quickly became poignant as he realized that it was no longer a mere matter of freezing his fingers and toes, or of losing his hands and feet, but that it was a matter of life and death with the chances against him. This threw him into a panic, and he turned and ran up the creek-bed along the old, dim trail. The dog joined in behind and kept up with him. He ran blindly, without intention, in fear such as he had never known in his life. Slowly, as he ploughed and floundered through the snow, he began to see things again—the banks of the creek, the old timber-jams, the leafless aspens, and the sky. The running made him feel better. He did not shiver. Maybe, if he ran on, his feet would thaw out; and, anyway, if he ran far enough, he would reach camp and the boys. Without doubt he would lose some fingers and toes and some of his face; but the boys would take care of him, and save the rest of him when he got there. And at the same time there was another thought in his mind that said he would never get to the camp and the boys; that it was too many miles away, that the freezing had too great a start on him, and that he would soon be stiff and dead. This thought he kept in the background and refused to consider. Sometimes it pushed itself forward and demanded to be heard, but he thrust it back and strove to think of other things.

هراسی معیّن از مرگ، کرخت و فشاررا، به سراغش آمد. این هراس به سرعت تیز شد، چون دریافت که دیگر سخن بر سرِ یخ‌زدنِ انگشتان و پاها یا از دست دادنِ دست‌ها و پاها نیست، بلکه سخن بر سرِ زندگی و مرگ است و بختش با او نیست. این او را به وحشت انداخت، و چرخید و در بسترِ نهر، در امتدادِ جاده‌ی کهنه و مات، دوید. سگ از پشت پیوست و با او همگام شد. کور و بی‌قصد می‌دوید، در ترسی که در زندگی‌اش هرگز نشناخته بود. آرام‌آرام، در حالی که در برف شخم می‌زد و دست و پا می‌زد، باز چیزها را می‌دید — کناره‌های نهر، توده‌های کهنه‌ی چوب، تبریزی‌های بی‌برگ، و آسمان. دویدن حالش را بهتر می‌کرد. نمی‌لرزید. شاید اگر می‌دوید، پاهایش از انجماد در می‌آمدند؛ و در هر صورت، اگر دور می‌دوید، به اردوگاه و رفقا می‌رسید. بی‌گمان چند انگشتِ دست و پا و قسمتی از صورتش را از دست می‌داد، اما رفقا از او مراقبت می‌کردند، و بقیه‌اش را وقتی می‌رسید نجات می‌دادند. و در همان زمان اندیشه‌ای دیگر در ذهنش بود که می‌گفت هرگز به اردوگاه و رفقا نخواهد رسید؛ که مسافت بسیار است، که یخ‌زدگی بسیار بر او پیشی گرفته، و که به‌زودی سفت و مرده خواهد بود. این اندیشه را در پس‌زمینه نگه می‌داشت و از اندیشیدن به آن سر باز می‌زد. گاه خود را به جلو می‌راند و می‌خواست شنیده شود، اما او پسش می‌زد و می‌کوشید به چیزهای دیگر بیندیشد.

It struck him as curious that he could run at all on feet so frozen that he could not feel them when they struck the earth and took the weight of his body. He seemed to himself to skim along above the surface and to have no connection with the earth. Somewhere he had once seen a winged Mercury, and he wondered if Mercury felt as he felt when skimming over the earth.

به نظرش غریب آمد که می‌تواند بر پاهایی چنان یخ‌زده بدود که هنگامِ برخورد به زمین و گرفتنِ وزنِ بدنش هیچ حسّشان نمی‌کند. به نظرِ خودش گویی روی سطح می‌لغزد و هیچ پیوندی با زمین ندارد. جایی، روزی، عطاردِ بال‌دار را دیده بود، و در دل گفت آیا عطارد هم هنگامِ لغزیدن بر روی زمین چنین حسی داشته است.

His theory of running until he reached camp and the boys had one flaw in it: he lacked the endurance. Several times he stumbled, and finally he tottered, crumpled up, and fell. When he tried to rise, he failed. He must sit and rest, he decided, and next time he would merely walk and keep on going. As he sat and regained his breath, he noted that he was feeling quite warm and comfortable. He was not shivering, and it even seemed that a warm glow had come to his chest and trunk. And yet, when he touched his nose or cheeks, there was no sensation. Running would not thaw them out. Nor would it thaw out his hands and feet. Then the thought came to him that the frozen portions of his body must be extending. He tried to keep this thought down, to forget it, to think of something else; he was aware of the panicky feeling that it caused, and he was afraid of the panic. But the thought asserted itself, and persisted, until it produced a vision of his body totally frozen. This was too much, and he made another wild run along the trail. Once he slowed down to a walk, but the thought of the freezing extending itself made him run again.

نظریه‌ی او درباره‌ی دویدن تا رسیدن به اردوگاه و رفقا، یک ایراد داشت: تابِ آن را نداشت. چند بار سکندری خورد، و سرانجام تلوتلو خورد و افتاد. چون کوشید برخیزد، نتوانست. در دل گفت باید بنشینم و استراحت کنم، و بارِ بعد فقط راه می‌روم و پیش می‌روم. در حالی که می‌نشست و نفسش را باز می‌یافت، متوجه شد که حسابی گرم و آسوده است. نمی‌لرزید، و حتی به نظرش رسید که گرمیِ ملایمی به سینه و تنه‌اش آمده. با این همه، چون به بینی یا گونه‌هایش دست می‌زد، حسّی نبود. دویدن آن‌ها را آب نمی‌کرد. دست‌ها و پاهایش را هم آب نمی‌کرد. آن‌گاه به فکرش رسید که قسمت‌های یخ‌زده‌ی بدنش باید در حالِ گسترش باشند. کوشید این فکر را فرو نشاند، فراموش کند، به چیزی دیگر بیندیشد؛ از حسِّ وحشتی که آن می‌انگیخت آگاه بود، و از آن وحشت می‌ترسید. اما اندیشه خود را اثبات می‌کرد، و ادامه می‌یافت، تا تصویری از یخ‌بستنِ کاملِ بدنش پدید آورد. این بسیار بود، و باز دیوانه‌وار در امتدادِ جاده دوید. یک بار گام‌هایش را آرام کرد، اما فکرِ گسترشِ یخ‌زدگی او را دوباره به دویدن واداشت.

And all the time the dog ran with him, at his heels. When he fell down a second time, it curled its tail over its forefeet and sat in front of him facing him curiously eager and intent. The warmth and security of the animal angered him, and he cursed it till it flattened down its ears appeasingly. This time the shivering came more quickly upon the man. He was losing in his battle with the frost. It was creeping into his body from all sides. The thought of it drove him on, but he ran no more than a hundred feet, when he staggered and pitched headlong. It was his last panic. When he had recovered his breath and control, he sat up and entertained in his mind the conception of meeting death with dignity. However, the conception did not come to him in such terms. His idea of it was that he had been making a fool of himself, running around like a chicken with its head cut off—such was the simile that occurred to him. Well, he was bound to freeze anyway, and he might as well take it decently. With this new-found peace of mind came the first glimmerings of drowsiness. A good idea, he thought, to sleep off to death. It was like taking an anaesthetic. Freezing was not so bad as people thought. There were lots worse ways to die.

و تمامِ این مدت سگ همراه او می‌دوید، چسبیده به پاشنه‌اش. وقتی بارِ دوم افتاد، دمش را روی پاهای جلویی‌اش پیچید و در مقابلش رو به او نشست، با کنجکاویِ مشتاق و متمرکز. گرمی و امنیتِ آن جانور خشمگینش می‌کرد، و او چنان به آن ناسزا گفت که گوش‌هایش را آشتی‌جویانه پایین چسباند. این بار لرزش زودتر به مرد رسید. در جنگش با یخ می‌باخت. یخ‌زدگی از همه سو در بدنش می‌خزید. اندیشه‌اش به جلو می‌راندش، اما بیش از صد پا ندوید که سکندری خورد و با سَر افتاد. این آخرین وحشتش بود. چون نفس و اختیارش را بازیافت، نشست و در ذهنش این تصور را پروراند که با شأن به استقبالِ مرگ برود. با این حال، این تصور به این شکل به ذهنش نمی‌رسید. تصورش این بود که داشته خود را احمق جلوه می‌داده، چون مرغی که سرش را بریده باشند این‌سو‌و‌آن‌سو دویده — همین تشبیه به ذهنش رسید. خب، در هر صورت سرنوشتش یخ‌زدن بود، و بهتر بود آن را با شأن پذیرا شود. با این آرامشِ تازه‌یافته‌ی ذهن، نخستین درخش‌های خواب‌آلودگی رسید. در دل گفت: «فکر خوبی است، تا مرگ خوابیدن. مثلِ بیهوش‌کننده است.» یخ‌زدن آنچنان که مردم می‌پنداشتند بد نبود. راه‌های بسیاری بدتر برای مردن وجود داشت.

He pictured the boys finding his body next day. Suddenly he found himself with them, coming along the trail and looking for himself. And, still with them, he came around a turn in the trail and found himself lying in the snow. He did not belong with himself any more, for even then he was out of himself, standing with the boys and looking at himself in the snow. It certainly was cold, was his thought. When he got back to the States he could tell the folks what real cold was. He drifted on from this to a vision of the old-timer on Sulphur Creek. He could see him quite clearly, warm and comfortable, and smoking a pipe.

تصویر کرد چگونه فردا رفقا جسدش را خواهند یافت. ناگهان خود را همراهِ آن‌ها یافت، که در جاده می‌آمدند و دنبالش می‌گشتند. و باز با آن‌ها، از پیچی در جاده گذشت و خود را افتاده در برف یافت. دیگر به خود متعلق نبود، چون حتی همان لحظه از خود بیرون بود، با رفقا ایستاده، و به خود در برف نگاه می‌کرد. به یقین سرد بود — این اندیشه‌اش بود. وقتی به ایالات بر می‌گشت، می‌توانست به آشنایان بگوید سرمای واقعی چیست. از این، به تصویری از آن کهنه‌کارِ نهرِ سولفور رفت. می‌توانست او را به‌روشنی ببیند، گرم و آسوده، و در حالِ دودکشیدنِ پیپ.

“You were right, old hoss; you were right,” the man mumbled to the old-timer of Sulphur Creek.

مرد زیر لب به آن کهنه‌کارِ نهرِ سولفور گفت: «حق با تو بود، پیرمرد؛ حق با تو بود.»

Then the man drowsed off into what seemed to him the most comfortable and satisfying sleep he had ever known. The dog sat facing him and waiting. The brief day drew to a close in a long, slow twilight. There were no signs of a fire to be made, and, besides, never in the dog’s experience had it known a man to sit like that in the snow and make no fire. As the twilight drew on, its eager yearning for the fire mastered it, and with a great lifting and shifting of forefeet, it whined softly, then flattened its ears down in anticipation of being chidden by the man. But the man remained silent. Later, the dog whined loudly. And still later it crept close to the man and caught the scent of death. This made the animal bristle and back away. A little longer it delayed, howling under the stars that leaped and danced and shone brightly in the cold sky. Then it turned and trotted up the trail in the direction of the camp it knew, where were the other food-providers and fire-providers.

آن‌گاه مرد در آنچه به‌نظرش راحت‌ترین و رضایت‌بخش‌ترین خوابِ عمرش بود فرو رفت. سگ روبه‌رویش نشست و منتظر ماند. روزِ کوتاه در گرگ‌و‌میشی بلند و کند به پایان می‌رسید. نشانی از روشن کردنِ آتش نبود، و گذشته از آن، در تمامِ تجربه‌ی سگ هرگز ندیده بود مردی این‌گونه در برف بنشیند و آتشی نسازد. چون گرگ‌و‌میش پیش می‌آمد، اشتیاقِ سوزانش به آتش بر او چیره شد، و با جابه‌جا کردنِ زیاد و بلند کردنِ پاهای جلویی‌اش، آرام ناله کرد، سپس گوش‌هایش را پایین خواباند، گویی منتظرِ سرزنشِ مرد است. اما مرد خاموش ماند. اندکی بعد، سگ به‌بلندی ناله کرد. و باز بعد، به مرد نزدیک‌تر خزید و بوی مرگ را گرفت. این، حیوان را به وحشت انداخت و واپس کشید. اندکی دیگر درنگ کرد، در زیرِ ستارگانی که در آسمانِ سرد می‌جهیدند و می‌رقصیدند و درخشان می‌تابیدند، زوزه کشید. سپس چرخید و در امتدادِ جاده، به سویِ اردوگاهی که می‌شناخت، یورتمه رفت — جایی که آن دیگران، خوراک‌رسانان و آتش‌رسانان، بودند.