The Law of Life / قانونِ زندگی

Old Koskoosh listened greedily. Though his sight had long since faded, his hearing was still acute, and the slightest sound penetrated to the glimmering intelligence which yet abode behind the withered forehead, but which no longer gazed forth upon the things of the world. Ah! that was Sit-cum-to-ha, shrilly anathematizing the dogs as she cuffed and beat them into the harnesses. Sit-cum-to-ha was his daughter's daughter, but she was too busy to waste a thought upon her broken grandfather, sitting alone there in the snow, forlorn and helpless. Camp must be broken. The long trail waited while the short day refused to linger. Life called her, and the duties of life, not death. And he was very close to death now.

پیرمرد کاسکوش حریصانه گوش می‌داد. هرچند دیدش از دیرباز رفته بود، شنوایی‌اش هنوز تیز بود، و کوچک‌ترین صدا به آن ذهنِ سوسوزن می‌رسید که هنوز در پسِ پیشانیِ پلاسیده‌ی او می‌زیست، اما دیگر بر چیزهایِ جهان نمی‌نگریست. آه! آن سیت‌کام‌تو‌ها بود که جیغ‌جیغ سگ‌ها را نفرین می‌کرد و آن‌ها را به‌سویِ یراق سیلی می‌زد و می‌راند. سیت‌کام‌تو‌ها، دخترِ دخترِ او بود، اما چنان مشغول بود که اندیشه‌ای به پدربزرگِ شکسته‌اش نمی‌توانست بسپارد ـ پدربزرگی که آن‌جا تنها در برف نشسته بود، بی‌کس و بی‌چاره. اردوگاه باید برچیده می‌شد. جاده‌ی بلند منتظر بود، در حالی که روزِ کوتاه از درنگ سر باز می‌زد. زندگی او را می‌خواند، و وظایفِ زندگی، نه مرگ. و کاسکوش حالا بسیار به مرگ نزدیک بود.

The thought made the old man panicky for the moment, and he stretched forth a palsied hand which wandered tremblingly over the small heap of dry wood beside him. Reassured that it was indeed there, his hand returned to the shelter of his mangy furs, and he again fell to listening. The sulky crackling of half-frozen hides told him that the chief's moose-skin lodge had been struck, and even then was being rammed and jammed into portable compass. The chief was his son, stalwart and strong, head man of the tribesmen, and a mighty hunter. As the women toiled with the camp luggage, his voice rose, chiding them for their slowness. Old Koskoosh strained his ears. It was the last time he would hear that voice.

این اندیشه پیرمرد را آن لحظه به وحشت انداخت، و دستِ لرزانش را پیش برد، که لرزان‌لرزان روی توده‌ی کوچکِ هیزمِ خشکِ کنارش پرسه می‌زد. آسوده‌خاطر از این‌که هیزم به‌راستی همان‌جاست، دستش به پناهِ پوست‌هایِ کهنه‌اش بازگشت و باز گوش سپرد. ترق‌و‌تروقِ بدخلقِ پوست‌هایِ نیمه‌یخ‌زده به او می‌گفت که آلونکِ پوست‌گوزنیِ رئیس را پیاده کرده‌اند، و همان لحظه هم در حالِ تا‌کردن و جا‌دادنِ آن در اندازه‌ی قابلِ‌حمل بودند. رئیس، پسرش بود، تنومند و نیرومند، سَر‌مردِ قبیله و شکارچی‌ای زبردست. در حالی که ...ن با بسته‌بندیِ اردوگاه می‌کوشیدند، صدایش به اعتراض از کندیِ آن‌ها بلند می‌شد. کاسکوشِ پیر گوش‌هایش را تیز کرد. آخرین بار بود که آن صدا را می‌شنید.

There went Geehow's lodge! And Tusken's! Seven, eight, nine; only the shaman's could be still standing. There! They were at work upon it now. He could hear the shaman grunt as he piled it on the sled. A child whimpered, and a woman soothed it with soft, crooning gutturals. Little Koo-tee, the old man thought, a fretful child, and not overstrong. It would die soon, perhaps, and they would burn a hole through the frozen tundra and pile rocks above to keep the wolverines away. Well, what did it matter? A few years at best, and as many an empty belly as a full one. And in the end, Death waited, ever-hungry and hungriest of them all.

آلونکِ گی‌هاو فرو ریخت! و آلونکِ تاسکن! هفت، هشت، نه؛ تنها آلونکِ شَمن می‌توانست هنوز برپا باشد. آها! حالا هم رویِ آن کار می‌کردند. شنید که شمن نق می‌زد در حالی که آن را روی سُرسُره می‌چپاند. کودکی ناله کرد، و زنی او را با غُرغُرهایِ نرم و گلوگاهیِ خود آرام کرد. پیرمرد اندیشید: «کوچولو کو-تی، کودکی نق‌نقو و چندان نیرومند نیست. شاید به‌زودی بمیرد، و آن‌گاه سوراخی در توندرایِ یخ‌زده می‌سوزانند و رویش سنگ می‌چینند تا گرگینه‌ها دور بمانند. خب، چه فرقی می‌کند؟ در بهترین حالت چند سال، و به‌اندازه‌ی شکم‌هایِ سیر، شکم‌هایِ خالی. و آخرِ کار، مرگ منتظر است، همیشه گرسنه، و گرسنه‌ترینِ همه‌ی آن‌ها.»

What was that? Oh, the men lashing the sleds and drawing tight the thongs. He listened, who would listen no more. The whip-lashes snarled and bit among the dogs. Hear them whine! How they hated the work and the trail! They were off! Sled after sled churned slowly away into the silence. They were gone. They had passed out of his life, and he faced the last bitter hour alone. No. The snow crunched beneath a moccasin; a man stood beside him; upon his head a hand rested gently. His son was good to do this thing. He remembered other old men whose sons had not waited after the tribe. But his son had. He wandered away into the past, till the young man's voice brought him back.

آن چه بود؟ آه، مردان بودند که سُرسُره‌ها را می‌بستند و تسمه‌ها را محکم می‌کشیدند. او که دیگر نخواهد شنید، گوش می‌داد. شلاق‌ها میانِ سگ‌ها غُرید و گاز گرفت. ناله‌ی آن‌ها را بشنو! چه‌قدر از کار و جاده نفرت داشتند! راه افتادند! سُرسُره از پسِ سُرسُره به‌آرامی در سکوت می‌خروشید و دور می‌شد. رفته بودند. از زندگی‌اش بیرون رفته بودند، و او تنها با تلخ‌ترین ساعتِ پایانی روبه‌رو شد. نه. برف زیرِ کفشِ چرمی خرت‌خرت کرد؛ مردی کنارش ایستاد؛ دستی به‌نرمی روی سرش نشست. پسرش خوب بود که این کار را می‌کرد. به یاد می‌آورد پیرمردانِ دیگری را که پسرانشان پس از کوچِ قبیله نمانده بودند. اما پسرِ او مانده بود. به گذشته‌ها رفت، تا صدایِ مردِ جوان بازش گرداند.

"Is it well with you?" he asked. And the old man answered, "It is well." "There be wood beside you," the younger man continued, "and the fire burns bright. The morning is gray, and the cold has broken. It will snow presently. Even now is it snowing." "Ay, even now is it snowing." "The tribesmen hurry. Their bales are heavy, and their bellies flat with lack of feasting. The trail is long and they travel fast. I go now. It is well?" "It is well. I am as a last year's leaf, clinging lightly to the stem. The first breath that blows, and I fall. My voice is become like an old woman's. My eyes no longer show me the way of my feet, and my feet are heavy, and I am tired. It is well."

پسر پرسید: «حالت خوب است؟» پیرمرد پاسخ داد: «خوب است.» مردِ جوان ادامه داد: «هیزم کنارت هست، و آتش روشن می‌سوزد. صبح خاکستری است و سرما شکسته است. به‌زودی برف خواهد بارید. حتی الآن هم می‌بارد.» «آری، حتی همین حالا می‌بارد.» «مردانِ قبیله شتاب دارند. بسته‌هایشان سنگین است، و شکم‌هایشان از نبودِ ضیافت تخت. جاده دراز است و آن‌ها تند می‌روند. من حالا می‌روم. خوب است؟» «خوب است. من چون برگی از سالِ پیشم، سبک به ساقه آویخته. نخستین نسیمی که بوزد، من می‌افتم. صدایم همچون صدایِ پیرزنی شده است. دیگر چشمانم راهِ پاهایم را به من نمی‌نمایانند، و پاهایم سنگین‌اند، و خسته‌ام. خوب است.»

He bowed his head in content till the last noise of the complaining snow had died away, and he knew his son was beyond recall. Then his hand crept out in haste to the wood. It alone stood between him and the eternity that yawned in upon him. At last the measure of his life was a handful of fagots. One by one they would go to feed the fire, and just so, step by step, death would creep upon him. When the last stick had surrendered up its heat, the frost would begin to gather strength. First his feet would yield, then his hands; and the numbness would travel, slowly, from the extremities to the body. His head would fall forward upon his knees, and he would rest. It was easy. All men must die.

با خرسندی سر خم کرد، تا آخرین صدایِ شکوه‌گرِ برف از میان رفت، و دانست که پسرش دیگر برنگشتنی است. آنگاه دستش با شتاب به سویِ هیزم خزید. تنها آن، میانِ او و ابدیتی که در برابرش دهان گشوده بود، ایستاده بود. سرانجام، اندازه‌ی زندگی‌اش یک مشت چوبِ خشک شده بود. یکی یکی به آتش می‌رفتند، و درست به همین شیوه، گام‌به‌گام، مرگ به سویش می‌خزید. وقتی آخرین چوب گرمایش را تسلیم کرد، یخ‌بندان شروع به گردآوردنِ نیرو می‌کرد. نخست پاهایش تسلیم می‌شدند، سپس دست‌هایش؛ و کرختی به‌آرامی از اندام‌هایِ کناری به تن می‌گذشت. سرش به جلو روی زانوها فرو می‌افتاد، و او می‌آسود. آسان بود. همه‌ی مردمان باید بمیرند.

He did not complain. It was the way of life, and it was just. He had been born close to the earth, close to the earth had he lived, and the law thereof was not new to him. It was the law of all flesh. Nature was not kindly to the flesh. She had no concern for that concrete thing called the individual. Her interest lay in the species, the race. This was the deepest abstraction old Koskoosh's barbaric mind was capable of, but he grasped it firmly. He saw it exemplified in all life. The rise of the sap, the bursting greenness of the willow bud, the fall of the yellow leaf—in this alone was told the whole history.

شکوه نکرد. این راهِ زندگی بود، و دادگرانه بود. نزدیک به زمین زاده شده بود، نزدیک به زمین زیسته بود، و این قانون برایش تازه نبود. قانونِ تمامِ گوشت بود. طبیعت با گوشت مهربان نبود. به آن چیزِ ملموسی که فرد نامیده می‌شود، اعتنایی نداشت. منفعتش در گونه و نژاد بود. این ژرف‌ترین تجریدی بود که ذهنِ ابتداییِ کاسکوشِ پیر توانِ آن را داشت، اما او محکم بدان چنگ زد. آن را در هر زندگی‌ای مثال‌زده می‌دید. بالا آمدنِ شیره، انفجارِ سبزیِ غنچه‌ی بید، افتادنِ برگِ زرد ـ تنها در همین یک، تمامِ تاریخ گفته شده بود.

But one task did Nature set the individual. Did he not perform it, he died. Did he perform it, it was all the same, he died. Nature did not care; there were plenty who were obedient, and it was only the obedience in this matter, not the obedient, which lived and lived always. The tribe of Koskoosh was very old. The old men he had known when a boy, had known old men before them. Therefore it was true that the tribe lived, that it stood for the obedience of all its members, way down into the forgotten past, whose very resting-places were unremembered. They did not count; they were episodes. They had passed away like clouds from a summer sky. He also was an episode, and would pass away. Nature did not care. To life she set one task, gave one law. To perpetuate was the task of life, its law was death.

اما طبیعت برایِ فرد تنها یک وظیفه گذاشت. اگر آن را انجام نمی‌داد، می‌مرد. اگر انجام می‌داد، باز هم می‌مرد. طبیعت اعتنایی نداشت؛ فرمانبردارانِ بسیار بودند، و تنها فرمانبرداری در این موضوع، نه فرمانبرداران، بود که می‌زیست و همواره می‌زیست. قبیله‌ی کاسکوش بسیار کهنسال بود. پیرانی که در پسری‌اش می‌شناخت، پیش از خود پیرانی را می‌شناختند. پس راست بود که قبیله می‌زیست، که در گرو فرمانبرداریِ تمامِ اعضایش بود، تا گذشته‌ای فراموش‌شده، که حتی استراحت‌گاه‌هایش از یاد رفته بود. آن‌ها به‌شمار نمی‌آمدند؛ تنها رخدادهایی بودند. چون ابرهایی از آسمانِ تابستانی گذشته بودند. او نیز یک رخداد بود، و می‌گذشت. طبیعت اعتنایی نداشت. به زندگی یک وظیفه داده بود، یک قانون داده بود. وظیفه‌ی زندگی، تداوم بود، و قانونش، مرگ.

A maiden was a good creature to look upon, full-breasted and strong, with spring to her step and light in her eyes. But her task was yet before her. The light in her eyes brightened, her step quickened, she was now bold with the young men, now timid, and she gave them of her own unrest. And ever she grew fairer and yet fairer to look upon, till some hunter, able no longer to withhold himself, took her to his lodge to cook and toil for him and to become the mother of his children. And with the coming of her offspring her looks left her. Her limbs dragged and shuffled, her eyes dimmed and bleared, and only the little children found joy against the withered cheek of the old squaw by the fire. Her task was done. But a little while, on the first pinch of famine or the first long trail, and she would be left, even as he had been left, in the snow, with a little pile of wood. Such was the law.

دوشیزه‌ای، آفریده‌ای خوش‌منظر بود، سینه‌پر و نیرومند، با گامی جهنده و چشمی روشن. اما وظیفه‌اش هنوز پیش روی او بود. روشناییِ چشمانش روشن‌تر می‌شد، گامش تندتر، اکنون با مردانِ جوان جسور می‌شد، اکنون کم‌رو، و آن‌ها را در آشفتگیِ خود سهیم می‌کرد. و همواره زیباتر و زیباتر می‌شد، تا آنکه شکارچی‌ای، که دیگر نمی‌توانست خود را نگاه دارد، او را به آلونکِ خود می‌برد تا برایش بپزد و کار کند و مادرِ کودکانش شود. و با آمدنِ فرزندان، زیبایی از او رفت. اندام‌هایش کشیده و کشان‌کشان شد، چشمانش تار و تیره شد، و تنها کودکانِ کوچک بر گونه‌ی پلاسیده‌ی پیرزنِ کنارِ آتش شادمانی می‌یافتند. وظیفه‌اش به انجام رسیده بود. اندکی بعد، در نخستین فشارِ قحطی یا نخستین جاده‌ی بلند، رهایش می‌کردند، درست همان‌گونه که او را رها کرده بودند، در برف، با توده‌ی کوچکی هیزم. چنین بود قانون.

He placed a stick carefully upon the fire and resumed his meditations. It was the same everywhere, with all things. The mosquitoes vanished with the first frost. The little tree-squirrel crawled away to die. When age settled upon the rabbit it became slow and heavy, and could no longer outfoot its enemies. Even the big bald-face grew clumsy and blind and quarrelsome, in the end to be dragged down by a handful of yelping huskies. He remembered how he had abandoned his own father on an upper reach of the Klondike one winter, the winter before the missionary came with his talk-books and his box of medicines. Many a time had Koskoosh smacked his lips over the recollection of that box, though now his mouth refused to moisten. The "painkiller" had been especially good. But the missionary was a bother after all, for he brought no meat into the camp, and he ate heartily, and the hunters grumbled. But he chilled his lungs on the divide by the Mayo, and the dogs afterwards nosed the stones away and fought over his bones.

چوبی را به‌دقت روی آتش گذاشت و به اندیشه‌هایش بازگشت. در همه‌جا، در همه‌چیز، چنین بود. پشه‌ها با نخستین یخ‌بندان ناپدید می‌شدند. سنجابِ کوچکِ درختی برایِ مردن دورتر می‌خزید. چون پیری بر خرگوش می‌نشست، کند و سنگین می‌شد، و دیگر نمی‌توانست از دشمنان پیشی بگیرد. حتی خرسِ بزرگِ پیشانی‌سفید نیز دست‌و‌پاچلفتی و نابینا و دعوایی می‌شد، تا سرانجام به دستِ مشتی هاسکیِ غُرنده افتد. به یاد می‌آورد چگونه پدرِ خود را در زمستانی در بالادستِ کلوندایک رها کرده بود، زمستانِ پیش از آمدنِ مبلّغی که با کتاب‌هایِ سخن‌گویش و جعبه‌ی داروهایش آمد. کاسکوش بارها لب از یادآوریِ آن جعبه می‌مزمزد، هرچند اکنون دهانش از خیس‌شدن سر باز می‌زد. «درد‌نشان» (مسکن) به‌ویژه خوب بود. اما مبلّغ، بالاخره، دردسر بود، چون گوشتی به اردوگاه نمی‌آورد، و سنگین می‌خورد، و شکارچیان شکوه می‌کردند. اما او ریه‌اش را در گردنه‌ی نزدیکِ مایو یخ زد، و سپس سگ‌ها سنگ‌ها را با پوزه کنار زدند و بر سرِ استخوان‌هایش دعوا کردند.

Koskoosh placed another stick on the fire and harked back deeper into the past. There was the time of the Great Famine, when the old men crouched empty-bellied to the fire, and let fall from their lips dim traditions of the ancient day when the Yukon ran wide open for three winters, and then lay frozen for three summers. He had lost his mother in that famine. In the summer the salmon run had failed, and the tribe looked forward to the winter and the coming of the caribou. Then the winter came, but with it there were no caribou. Never had the like been known, not even in the lives of the old men. But the caribou did not come, and it was the seventh year, and the rabbits had not replenished, and the dogs were naught but bundles of bones. And through the long darkness the children wailed and died, and the women, and the old men; and not one in ten of the tribe lived to meet the sun when it came back in the spring. That was a famine!

کاسکوش چوبِ دیگری روی آتش گذاشت و به گذشته‌هایی ژرف‌تر بازگشت. زمانِ قحطیِ بزرگ بود، که پیرمردها تهی‌شکم پایِ آتش قوز می‌کردند و سنت‌هایِ مه‌گرفته‌ی روزگارِ کهن از زبانشان فرو می‌افتاد، روزگاری که یوکان سه زمستان، باز و گشوده روان بود، و سپس سه تابستان یخ‌زده ماند. مادرش را در آن قحطی از دست داده بود. در تابستان دوره‌ی ماهیِ سالمون شکست خورده بود، و قبیله چشم به زمستان و آمدنِ کاریبو داشت. آن‌گاه زمستان آمد، اما کاریبویی با آن نیامد. مانندش هرگز شنیده نشده بود، حتی در زندگیِ پیرمردها. اما کاریبو نیامد، و سالِ هفتم بود، و خرگوش‌ها دوباره زاد نگرفته بودند، و سگ‌ها چیزی نبودند جز توده‌هایی از استخوان. در تاریکیِ بلند، کودکان شیون می‌کردند و می‌مردند، و ...ن و پیرمردان نیز چنین؛ و کم‌تر از یک‌دهمِ قبیله زنده ماند تا چون بهار آفتاب بازآمد، با آن دیدار کند. آن قحطی بود!

But he had seen times of plenty, too, when the meat spoiled on their hands, and the dogs were fat and worthless with overeating—times when they let the game go unkilled, and the women were fertile, and the lodges were cluttered with sprawling men-children and women-children. Then it was the men became high-stomached, and revived ancient quarrels, and crossed the divides to the south to kill the Pellys, and to the west that they might sit by the dead fires of the Tananas. He remembered, when a boy, during a time of plenty, when he saw a moose pulled down by the wolves. Zing-ha lay with him in the snow and watched—Zing-ha, who later became the craftiest of hunters, and who, in the end, fell through an air-hole on the Yukon. They found him, a month afterward, just as he had crawled halfway out and frozen stiff to the ice.

اما روزگارانِ فراوانی را نیز دیده بود، که گوشت در دستانشان فاسد می‌شد و سگ‌ها از پُرخوری چاق و بی‌فایده می‌شدند ـ روزگارانی که شکار را نکشته رها می‌کردند، و ...ن بارور بودند و آلونک‌ها از پسر‌بچه‌ها و دختر‌بچه‌هایِ ولوشده پُر بودند. آن‌گاه بود که مردان شکم‌پُر می‌شدند، و دعواهایِ کهنه را زنده می‌کردند، و از گردنه‌ها به جنوب می‌رفتند تا پلی‌ها را بکشند، و به غرب تا کنارِ آتش‌هایِ مرده‌ی تاناناها بنشینند. به یاد می‌آورد، در پسری، در یک روزگارِ فراوانی، که گوزنی را به دستِ گرگ‌ها بر زمین افتاده دید. زینگ‌ها در برف کنارش دراز کشید و تماشا کرد ـ زینگ‌ها، که بعدها زرنگ‌ترین شکارچی شد، و سرانجام در سوراخِ هواییِ یوکان فرو افتاد. یک ماه بعد یافتندش، در همان حالی که نیمه از سوراخ بیرون خزیده و در یخ خشک شده بود.

But the moose. Zing-ha and he had gone out that day to play at hunting after the manner of their fathers. On the bed of the creek they struck the fresh track of a moose, and with it the tracks of many wolves. "An old one," Zing-ha, who was quicker at reading the sign, said—"an old one who cannot keep up with the herd. The wolves have cut him out from his brothers, and they will never leave him." And it was so. It was their way. By day and by night, never resting, snarling on his heels, snapping at his nose, they would stay by him to the end. How Zing-ha and he felt the blood-... quicken! The finish would be a sight to see!

اما داستانِ گوزن. آن روز، او و زینگ‌ها بیرون رفته بودند تا به شیوه‌ی پدرانشان به بازیِ شکار بپردازند. در بسترِ جوبار به ردپایِ تازه‌ی گوزنی برخوردند، و همراه با آن، ردپایِ گرگ‌هایِ بسیار. زینگ‌ها، که در خواندنِ نشانه‌ها چابک‌تر بود، گفت: «پیر است ـ پیری که نمی‌تواند با گله همگام شود. گرگ‌ها او را از برادرانش جدا کرده‌اند، و دیگر هرگز رهایش نخواهند کرد.» و چنین بود. شیوه‌ی آن‌ها بود. روز و شب، بی استراحت، خرناس‌کشان بر پاشنه‌ی او، گازکشان بر پوزه‌اش، تا پایان همراهش می‌ماندند. زینگ‌ها و او چه‌قدر تشنگیِ خون را تندتر حس کردند! پایان منظره‌ای دیدنی می‌شد!

Eager-footed, they took the trail, and even he, Koskoosh, slow of sight and an unversed tracker, could have followed it blind, it was so wide. Hot were they on the heels of the chase, reading the grim tragedy, fresh-written, at every step. Now they came to where the moose had made a stand. Thrice the length of a grown man's body, in every direction, had the snow been stamped about and uptossed. In the midst were the deep impressions of the splay-hoofed game, and all about, everywhere, were the lighter footmarks of the wolves. Some, while their brothers harried the kill, had lain to one side and rested. The full-stretched impress of their bodies in the snow was as perfect as though made the moment before. One wolf had been caught in a wild lunge of the maddened victim and trampled to death. A few bones, well picked, bore witness.

پر‌شور پای در راه گذاشتند، و حتی او، کاسکوش، که کندِ دید و ردگیری ناآزموده بود، می‌توانست کور آن رد را دنبال کند، چنان پهن بود. تشنه پشتِ سرِ شکار افتاده بودند، تراژدیِ هولناک را، تازه نوشته، در هر گامی می‌خواندند. اکنون به جایی رسیدند که گوزن ایستاده بود. در هر جهت، به‌اندازه‌ی سه‌برابرِ بدنِ یک مردِ بزرگ، برف کوبیده و رویِ‌هم انباشته شده بود. در میانش، نقش‌هایِ ژرفِ سُمِ پهنِ شکار بود، و در پیرامون، در همه‌جا، نقش‌هایِ سبک‌ترِ پاهایِ گرگ‌ها. برخی، در حالی که برادرانشان به شکار حمله می‌کردند، در کناری دراز کشیده و استراحت کرده بودند. اثرِ کاملِ بدن‌هایشان در برف چنان بی‌نقص بود که گویی همان لحظه‌ی پیش ساخته شده. یک گرگ در حمله‌ی دیوانه‌وارِ شکارِ خشمگین گیر افتاده و زیرِ پا له شده بود. چند استخوانِ خوب‌جویده‌شده گواهی می‌داد.

Again, they ceased the uplift of their snowshoes at a second stand. Here the great animal had fought desperately. Twice had he been dragged down, as the snow attested, and twice had he shaken his assailants clear and gained footing once more. He had done his task long since, but none the less was life dear to him. Zing-ha said it was a strange thing, a moose once down to get free again; but this one certainly had. The shaman would see signs and wonders in this when they told him.

باز در ایستگاهی دوم برف‌گیرهایشان را از حرکت بازداشتند. این‌جا، آن جانورِ بزرگ نومیدانه جنگیده بود. دو بار به زیر کشیده شده بود ـ چنان‌که برف گواه بود ـ و دو بار حمله‌کنندگانش را از خود تکانده و دوباره ایستاده بود. وظیفه‌اش را از دیرباز انجام داده بود، با این همه، زندگی برایش گرامی بود. زینگ‌ها گفت چیزی غریب است که گوزنی پس از فرو افتادن بتواند رها شود؛ اما این یکی به‌حتم چنین کرده بود. وقتی به شَمن می‌گفتند، در این، نشانه‌ها و شگفتی‌ها می‌دید.

And yet again, they come to where the moose had made to mount the bank and gain the timber. But his foes had laid on from behind, till he reared and fell back upon them, crushing two deep into the snow. It was plain the kill was at hand, for their brothers had left them untouched. Two more stands were hurried past, brief in time-length and very close together. The trail was red now, and the clean stride of the great beast had grown short and slovenly. Then they heard the first sounds of the battle—not the full-throated chorus of the chase, but the short, snappy bark which spoke of close quarters and teeth to flesh. Crawling up the wind, Zing-ha bellied it through the snow, and with him crept he, Koskoosh, who was to be chief of the tribesmen in the years to come. Together they shoved aside the under branches of a young spruce and peered forth. It was the end they saw.

و باز، به جایی رسیدند که گوزن خواسته بود از کرانه بالا برود و خود را به جنگل برساند. اما دشمنانش از پشت بر او نشسته بودند، تا سرپا شد و بر آنان عقب افتاد، و دو تا را در برف فرو کوبید. آشکار بود که کشتن نزدیک است، چون برادرانشان دو لاشه‌ی هم‌کیشِ‌خود را دست‌نخورده رها کرده بودند. از دو ایستگاهِ دیگر شتاب‌زده گذشتند، که در زمان کوتاه و بسیار به‌هم نزدیک بودند. ردپا حالا قرمز بود، و گامِ پاکِ آن جانورِ بزرگ کوتاه و شلخته شده بود. آن‌گاه نخستین صدایِ نبرد را شنیدند ـ نه آن سرودِ پُرگلویِ شکار، بلکه پارسِ کوتاه و تند، که از تن به تن و دندان به گوشت می‌گفت. کاسکوش، که قرار بود در سال‌هایِ آینده رئیسِ قبیله باشد، با زینگ‌ها، بر شکم در میانِ برف، روبه‌رویِ باد می‌خزید. با هم شاخه‌هایِ پایینِ یک کاجِ جوان را کنار زدند و نگاه کردند. آن‌چه دیدند، پایان بود.

The picture, like all of youth's impressions, was still strong with him, and his dim eyes watched the end played out as vividly as in that far-off time. Koskoosh marvelled at this, for in the days which followed, when he was a leader of men and a head of councillors, he had done great deeds and made his name a curse in the mouths of the Pellys, to say naught of the strange white man he had killed, knife to knife, in open fight.

این تصویر، چون همه‌ی نقش‌هایِ جوانی، در او نیرومند مانده بود، و چشمانِ مه‌گرفته‌اش پایان را به همان شفافیِ آن زمانِ دور تماشا می‌کرد. کاسکوش از این در شگفت بود، چراکه در روزگارانِ بعد، که سرورِ مردان و رئیسِ شوراها بود، کارهایِ بزرگ کرده و نامش را در دهانِ پلی‌ها به نفرینی بدل کرده بود، تا چه رسد به آن سپیدپوستِ غریب که او در نبردِ آشکار، کارد به کارد، کشته بود.

For long he pondered on the days of his youth, till the fire died down and the frost bit deeper. He replenished it with two sticks this time, and gauged his grip on life by what remained. If Sit-cum-to-ha had only remembered her grandfather, and gathered a larger armful, his hours would have been longer. It would have been easy. But she was ever a careless child, and honored not her ancestors from the time the Beaver, son of the son of Zing-ha, first cast eyes upon her. Well, what mattered it? Had he not done likewise in his own quick youth? For a while he listened to the silence. Perhaps the heart of his son might soften, and he would come back with the dogs to take his old father on with the tribe to where the caribou ran thick and the fat hung heavy upon them.

مدت‌ها بر روزهایِ جوانی‌اش اندیشید، تا آتش فرو نشست و سرما ژرف‌تر گزید. این‌بار با دو چوب آن را پر کرد، و چنگش بر زندگی را با آن‌چه باقی مانده بود سنجید. اگر سیت‌کام‌تو‌ها تنها پدربزرگش را به یاد می‌آورد و بغل‌مشتِ بزرگ‌تری گرد می‌آورد، ساعت‌هایِ او بلندتر می‌شد. کاری آسان بود. اما او همیشه کودکی سهل‌انگار بود، و از زمانی که بیور، پسرِ پسرِ زینگ‌ها، نخست‌بار چشم بر او انداخت، اجدادش را گرامی نمی‌داشت. خب، چه فرقی می‌کرد؟ آیا خودِ او در جوانیِ تندِ خویش، چنین نکرده بود؟ مدتی گوش به سکوت داد. شاید دلِ پسرش نرم شود، و او با سگ‌ها بازگردد تا پدرِ پیرش را با قبیله ببرد به آن‌جا که کاریبوها چگال می‌دویدند و چربی بر آن‌ها سنگین می‌آویخت.

He strained his ears, his restless brain for the moment stilled. Not a stir, nothing. He alone took breath in the midst of the great silence. It was very lonely. Hark! What was that? A chill passed over his body. The familiar, long-drawn howl broke the void, and it was close at hand. Then on his darkened eyes was projected the vision of the moose—the old bull moose—the torn flanks and bloody sides, the riddled mane, and the great branching horns, down low and tossing to the last. He saw the flashing forms of gray, the gleaming eyes, the lolling tongues, the slavered fangs. And he saw the inexorable circle close in till it became a dark point in the midst of the stamped snow.

گوش‌هایش را تیز کرد، و ذهنِ بی‌قرارش برایِ لحظه‌ای آرام گرفت. هیچ جنبشی، هیچ. تنها او در میانِ سکوتِ بزرگ نفس می‌کشید. بسیار تنها بود. هان! آن چه بود؟ سرمایی بر تنش گذشت. زوزه‌ی آشنا و کشیده، تهیا را شکست، و نزدیک بود. آن‌گاه بر چشمانِ تاریکش تصویرِ گوزن نمایان شد ـ گوزنِ نرِ پیر ـ پهلوهایِ پاره و خونین، یالِ سوراخ‌سوراخ‌شده، و شاخ‌هایِ بزرگِ شاخه‌دار، که تا واپسین دم پایین و تکان‌خور می‌نمود. اشکالِ خاکستریِ برق‌...ن را دید، چشمانِ درخشان، زبان‌هایِ آویخته، دندان‌هایِ کف‌آلود. و دید آن دایره‌ی بی‌رحم می‌بندد و می‌بندد تا در میانِ برفِ کوبیده‌شده، به نقطه‌ای تاریک بدل شود.

A cold muzzle thrust against his cheek, and at its touch his soul leaped back to the present. His hand shot into the fire and dragged out a burning faggot. Overcome for the nonce by his hereditary fear of man, the brute retreated, raising a prolonged call to his brothers; and greedily they answered, till a ring of crouching, jaw-slobbered gray was stretched round about. The old man listened to the drawing in of this circle. He waved his brand wildly, and sniffs turned to snarls; but the panting brutes refused to scatter. Now one wormed his chest forward, dragging his haunches after, now a second, now a third; but never a one drew back.

پوزه‌ای سرد به گونه‌اش خورد، و در آن لمس، جانش به اکنون بازجست. دستش به درونِ آتش پرید و چوبی شعله‌ور بیرون کشید. آن جانور برایِ لحظه، از ترسِ اجدادی‌اش از انسان، عقب نشست و آوازی کشیده برایِ برادرانش بلند کرد؛ و آن‌ها حریصانه پاسخ دادند، تا حلقه‌ای از خاکستری‌هایِ قوزکرده و کف‌از‌فکین‌چکنده، در پیرامون کشیده شد. پیرمرد به جمع‌شدنِ این حلقه گوش می‌داد. مشعلش را وحشیانه می‌چرخاند، و بوکشیدن‌ها به خرناس بدل شد؛ اما آن جانورانِ نفس‌...ن از پراکنده‌شدن سر باز زدند. اکنون یکی سینه پیش می‌کرم‌خراست و کفل را به‌دنبال می‌کشید، اکنون دومی، اکنون سومی؛ اما هیچ‌یک عقب نمی‌نشست.

Why should he cling to life? he asked, and dropped the blazing stick into the snow. It sizzled and went out. The circle grunted uneasily, but held its own. Again he saw the last stand of the old bull moose, and Koskoosh dropped his head wearily upon his knees. What did it matter after all? Was it not the law of life?

از خود پرسید: «چرا باید به زندگی چنگ بزنم؟» و چوبِ شعله‌ور را در برف افتاد. جزجز کرد و خاموش شد. حلقه ناآرام نق زد، اما جای خود را نگاه داشت. باز ایستادگیِ پایانیِ گوزنِ نرِ پیر را دید، و کاسکوش سرش را خسته بر زانوها رها کرد. آخر چه فرقی می‌کرد؟ آیا قانونِ زندگی همین نبود؟