The Apostate / مرتد

"Now I wake me up to work; I pray the Lord I may not shirk. If I should die before the night, I pray the Lord my work's all right. Amen."

«اکنون بیدار می‌شوم تا کار کنم؛ از خدا می‌خواهم که از کار سر باز نزنم. اگر پیش از شب بمیرم، از خدا می‌خواهم که کارم درست بوده باشد. آمین.»

"If you don't git up, Johnny, I won't give you a bite to eat!"

«اگر بلند نشوی جانی، یک لقمه هم برای خوردن به تو نمی‌دهم!»

The threat had no effect on the boy. He clung stubbornly to sleep, fighting for its oblivion as the dreamer fights for his dream. The boy's hands loosely clenched themselves, and he made feeble, spasmodic blows at the air. These blows were intended for his mother, but she betrayed practised familiarity in avoiding them as she shook him roughly by the shoulder.

تهدید بر پسر اثری نکرد. لجوجانه به خواب چنگ زده بود و برایِ فراموشیِ آن می‌جنگید، چنان که رؤیابین برایِ رؤیایش می‌جنگد. دست‌هایِ پسر سست‌بسته بودند و ضربه‌هایِ نحیف و پی‌درپی به هوا می‌زد. این ضربه‌ها برایِ مادرش بود، اما مادر با چالاکیِ آدمی کارآزموده از آن‌ها طفره می‌رفت، در حالی که شانه‌اش را به‌درشتی تکان می‌داد.

"Lemme 'lone!" It was a cry that began, muffled, in the deeps of sleep, that swiftly rushed upward, like a wail, into passionate belligerence, and that died away and sank down into an inarticulate whine. It was a bestial cry, as of a soul in torment, filled with infinite protest and pain.

«ولم کن!» فریادی بود که خفه از ژرفایِ خواب آغاز شد، به‌سرعت چون شیون به ستیزی پرشور بالا آمد، و آنگاه فرو نشست و در ناله‌ای نامفهوم خاموش شد. فریادِ جانوری بود، چون فریادِ جانی در عذاب، آکنده از اعتراض و دردِ بی‌پایان.

But she did not mind. She was a sad-eyed, tired-faced woman, and she had grown used to this task, which she repeated every day of her life. She got a grip on the bedclothes and tried to strip them down; but the boy, ceasing his punching, clung to them desperately. In a huddle, at the foot of the bed, he still remained covered. Then she tried dragging the bedding to the floor. The boy opposed her. She braced herself. Hers was the superior weight, and the boy and bedding gave, the former instinctively following the latter in order to shelter against the chill of the room that bit into his body.

اما مادر اعتنایی نکرد. زنی بود غم‌چشم و خسته‌چهره، و به این کار خو کرده بود، کاری که هر روزِ زندگی‌اش تکرار می‌شد. لحاف را گرفت و کوشید پایین بکشد؛ اما پسر، که از ...ی دست برداشته بود، با ناامیدی به آن چسبید. کز کرده بر پایِ تخت، همچنان زیرِ پوشش ماند. آن‌گاه کوشید لحاف را تا کفِ اتاق بکشد. پسر مقاومت کرد. مادر خود را محکم گرفت. وزنِ او بیشتر بود، و پسر و لحاف هر دو فرو ریختند ـ پسر غریزتاً به‌دنبالِ لحاف، تا از سرمایِ اتاق که در تنش می‌جوید پناه گیرد.

As he toppled on the edge of the bed it seemed that he must fall head-first to the floor. But consciousness fluttered up in him. He righted himself and for a moment perilously balanced. Then he struck the floor on his feet. On the instant his mother seized him by the shoulders and shook him. Again his fists struck out, this time with more force and directness. At the same time his eyes opened. She released him. He was awake.

چون بر لبه‌ی تخت سرنگون شد، گویی به‌حتم می‌بایست با سَر بر کف بیفتد. اما هوش در او پر زد. خود را راست گرفت و لحظه‌ای در تعادلی خطرناک ماند. سپس روی پاهایش بر کف فرود آمد. مادر در همان دم شانه‌هایش را گرفت و تکانش داد. باز مشت‌هایش جلو آمد، این بار با نیرو و نشانه‌گیری بیشتر. در همان حال چشمانش گشوده شد. مادر رهایش کرد. بیدار شده بود.

"All right," he mumbled. She caught up the lamp and hurried out, leaving him in darkness. "You'll be docked," she warned back to him.

«باشد»، زیرِ لب گفت. مادر چراغ را برداشت و شتابان بیرون رفت و او را در تاریکی گذاشت. از پشتِ در هشدار داد: «از مزدت کم می‌کنند.»

He did not mind the darkness. When he had got into his clothes, he went out into the kitchen. His tread was very heavy for so thin and light a boy. His legs dragged with their own weight, which seemed unreasonable because they were such skinny legs. He drew a broken-bottomed chair to the table.

تاریکی برایش اهمیتی نداشت. چون لباس پوشید، به آشپزخانه رفت. گام‌هایش برایِ پسری چنان لاغر و سبک بسیار سنگین بود. پاهایش زیرِ وزنِ خود کشیده می‌شد، که با توجه به نزاریِ آن‌ها نامعقول می‌نمود. صندلیِ شکسته‌نشیمنی را به سویِ میز کشید.

"Johnny," his mother called sharply. He arose as sharply from the chair, and, without a word, went to the sink. It was a greasy, filthy sink. A smell came up from the outlet. He took no notice of it. That a sink should smell was to him part of the natural order, just as it was a part of the natural order that the soap should be grimy with dish-water and hard to lather. Nor did he try very hard to make it lather. Several splashes of the cold water from the running faucet completed the function. He did not wash his teeth. For that matter he had never seen a toothbrush, nor did he know that there existed beings in the world who were guilty of so great a foolishness as tooth washing.

مادر تند صدایش کرد: «جانی!» او نیز با همان تندی از صندلی برخاست و بی هیچ سخنی به سویِ ظرف‌شویی رفت. ظرف‌شویی‌ای چرب و چرکین بود. بویی از فاضلابش بالا می‌آمد. اعتنایی نکرد. بویناکیِ ظرف‌شویی برایش بخشی از نظامِ طبیعی بود، چنان‌که چرکینیِ صابون به آبِ ظرف و دیرکف‌کردنش نیز بخشی از همان نظام بود. چندان هم نمی‌کوشید کف کند. چند پاشِ آبِ سرد از شیر، این کار را به انجام می‌رساند. دندان‌هایش را نمی‌شست. در واقع، هرگز مسواکی ندیده بود و نمی‌دانست در دنیا کسانی هستند که به چنین حماقتی همچون شستنِ دندان مرتکب می‌شوند.

"You might wash yourself wunst a day without bein' told," his mother complained. She was holding a broken lid on the pot as she poured two cups of coffee. He made no remark, for this was a standing quarrel between them, and the one thing upon which his mother was hard as adamant. "Wunst" a day it was compulsory that he should wash his face. He dried himself on a greasy towel, damp and dirty and ragged, that left his face covered with shreds of lint.

مادر گله کرد: «بدون اینکه بگویمت، می‌توانستی روزی یک بار خودت را بشویی.» در حالی که دو فنجان قهوه می‌ریخت، دَرِ شکسته‌ی قابلمه را نگه داشته بود. جانی چیزی نگفت، چون این مشاجره‌ای دائمی میانِ آن‌ها بود و تنها چیزی بود که مادر در آن چون سنگ سخت بود. روزی «یک بار» شستنِ صورت اجباری بود. خود را با حوله‌ای چرب، نمناک و کثیف و کهنه خشک کرد، که چهره‌اش را با تکه‌پرزهایی پوشاند.

"I wish we didn't live so far away," she said, as he sat down. "I try to do the best I can. You know that. But a dollar on the rent is such a savin', an' we've more room here. You know that." He scarcely followed her. He had heard it all before, many times. The range of her thought was limited, and she was ever harking back to the hardship worked upon them by living so far from the mills.

وقتی نشست، مادر گفت: «کاش این‌قدر دور زندگی نمی‌کردیم. تمامِ سعیم را می‌کنم. خودت می‌دانی. اما یک دلار در اجاره صرفه‌جویی است، و این‌جا جایمان بزرگ‌تر است. خودت می‌دانی.» جانی به‌زحمت گوش می‌داد. این‌ها را بارها شنیده بود. دامنه‌ی فکرِ مادر تنگ بود و همیشه به همین مرارتِ زندگی در دوریِ از کارخانه‌ها برمی‌گشت.

"A dollar means more grub," he remarked sententiously. "I'd sooner do the walkin' an' git the grub." He ate hurriedly, half chewing the bread and washing the unmasticated chunks down with coffee. The hot and muddy liquid went by the name of coffee. Johnny thought it was coffee—and excellent coffee. That was one of the few of life's illusions that remained to him. He had never drunk real coffee in his life.

با لحنی پنددهنده گفت: «یک دلار یعنی نان بیشتر. ترجیح می‌دهم راه بروم و نان بیشتری به دست بیاورم.» شتاب‌زده خورد، نان را نیم‌جویده با قهوه فرو می‌داد. آن مایعِ داغ و گل‌آلود به نامِ قهوه می‌رفت. جانی گمان می‌کرد قهوه است ـ و قهوه‌ای عالی. این یکی از معدود توهماتی بود که هنوز از زندگی برایش مانده بود. در عمرش هرگز قهوه‌ی واقعی ننوشیده بود.

In addition to the bread, there was a small piece of cold pork. His mother refilled his cup with coffee. As he was finishing the bread, he began to watch if more was forthcoming. She intercepted his questioning glance. "Now, don't be hoggish, Johnny," was her comment. "You've had your share. Your brothers an' sisters are smaller'n you."

افزون بر نان، تکه‌ی کوچکی گوشتِ سردِ خوک هم بود. مادر فنجانش را دوباره پر کرد. چون نان را تمام می‌کرد، چشم می‌گرداند تا ببیند آیا تکه‌ی دیگری در راه است یا نه. مادر نگاهِ پُرسش‌گرش را در راه گرفت. گفت: «خب جانی، حریص نباش. سهمت را گرفتی. برادر و خواهرت از تو کوچک‌ترند.»

He did not answer the rebuke. He was not much of a talker. Also, he ceased his hungry glancing for more. He was uncomplaining, with a patience that was as terrible as the school in which it had been learned. He finished his coffee, wiped his mouth on the back of his hand, and started to rise.

پاسخی به سرزنش نداد. اهلِ حرف زدن نبود. نگاهِ گرسنه‌اش برایِ تکه‌ی بیشتر را نیز رها کرد. شکایت نمی‌کرد، با شکیبایی‌ای که چون مدرسه‌ای که آن را در آن آموخته بود، هولناک بود. قهوه‌اش را تمام کرد، با پشتِ دست دهانش را پاک کرد و خواست برخیزد.

"Wait a second," she said hastily. "I guess the loaf kin stand you another slice—a thin un." There was legerdemain in her actions. With all the seeming of cutting a slice from the loaf for him, she put loaf and slice back in the bread box and conveyed to him one of her own two slices. She believed she had deceived him, but he had noted her sleight-of-hand. Nevertheless, he took the bread shamelessly. He had a philosophy that his mother, because of her chronic sickliness, was not much of an eater anyway.

با شتاب گفت: «یک لحظه صبر کن. گمانم نان می‌تواند یک برشِ دیگر هم به تو بدهد ـ یک برشِ نازک.» در حرکاتش شعبده‌بازی بود. با همه‌ی ظاهرسازی برای بریدنِ یک برش از نان برایِ او، در عمل نان و برش را به نان‌دان بازگرداند و یکی از دو برشِ خود را به او داد. باور داشت که جانی را گول زده، اما او دست‌چاپلوسی‌اش را دیده بود. با این همه، بی شرم نان را گرفت. در فلسفه‌اش این بود که مادر، به سببِ بیماریِ مزمنش، به‌هرحال زیاد نمی‌خورد.

She saw that he was chewing the bread dry, and reached over and emptied her coffee cup into his. "Don't set good somehow on my stomach this morning," she explained.

مادر دید که نان را خشک می‌جود، و دست دراز کرد و فنجانِ قهوه‌ی خود را در فنجانِ او ریخت. توضیح داد: «این صبح به‌جا نمی‌نشیند روی معده‌ام.»

A distant whistle, prolonged and shrieking, brought both of them to their feet. She glanced at the tin alarm-clock on the shelf. The hands stood at half-past five. The rest of the factory world was just arousing from sleep. She drew a shawl about her shoulders, and on her head put a dingy hat, shapeless and ancient. "We've got to run," she said, turning the wick of the lamp and blowing down the chimney.

سوتی دور و کشیده و گوش‌خراش هر دو را روی پایشان آورد. مادر نگاهی به ساعتِ زنگیِ حلبی روی تاقچه انداخت. عقربه‌ها بر پنج و نیم ایستاده بودند. باقیِ دنیایِ کارخانه‌ای تازه از خواب برمی‌خاست. شالی بر شانه‌اش انداخت و کلاهی تیره و بی‌شکل و کهنه را بر سر گذاشت. گفت: «باید بدویم.» فتیله‌ی چراغ را پایین کشید و در شیشه‌اش فوت کرد.

They groped their way out and down the stairs. It was clear and cold, and Johnny shivered at the first contact with the outside air. The stars had not yet begun to pale in the sky, and the city lay in blackness. Both Johnny and his mother shuffled their feet as they walked. There was no ambition in the leg muscles to swing the feet clear of the ground.

کورمال راهشان را بیرون و از پلکان پایین یافتند. هوا صاف و سرد بود، و جانی با نخستین برخورد با هوایِ بیرون لرزید. ستاره‌ها هنوز در آسمان به کم‌رنگی نگراییده بودند، و شهر در سیاهی فرو بود. جانی و مادرش هر دو پاهایشان را روی زمین می‌کشیدند. در ماهیچه‌های پایشان شوقی برایِ بلندکردنِ پا از زمین نمانده بود.

After fifteen silent minutes, his mother turned off to the right. "Don't be late," was her final warning from out of the dark that was swallowing her up.

پس از پانزده دقیقه‌ی خاموش، مادر به سمتِ راست پیچید. آخرین هشدارش از دلِ تاریکی‌ای که او را در خود می‌بلعید بیرون آمد: «دیر نکن.»

He made no response, steadily keeping on his way. In the factory quarter, doors were opening everywhere, and he was soon one of a multitude that pressed onward through the dark. As he entered the factory gate the whistle blew again. He glanced at the east. Across a ragged sky-line of housetops a pale light was beginning to creep. This much he saw of the day as he turned his back upon it and joined his work gang.

پاسخی نداد و یکنواخت راهش را پی گرفت. در محله‌ی کارخانه‌ها، درها از هر سو باز می‌شدند، و او به‌زودی یکی از انبوهی شد که از میانِ تاریکی به جلو می‌فشردند. چون از دروازه‌ی کارخانه گذشت، سوت دوباره به صدا درآمد. به مشرق نگاهی انداخت. از فرازِ خطِ آسمانیِ کنگره‌دارِ پشت‌بام‌ها، روشناییِ کم‌رنگی رخ می‌نمود. این تمامِ آن چیزی بود که از روز دید، چون پشت بر آن کرد و به دسته‌ی کارش پیوست.

He took his place in one of many long rows of machines. Before him, above a bin filled with small bobbins, were large bobbins revolving rapidly. Upon these he wound the jute-twine of the small bobbins. The work was simple. All that was required was celerity. The small bobbins were emptied so rapidly, and there were so many large bobbins that did the emptying, that there were no idle moments.

جایش را در یکی از ردیف‌هایِ بلندِ ماشین‌ها گرفت. در برابرش، بالایِ ظرفی پُر از قرقره‌هایِ کوچک، قرقره‌هایِ بزرگی به‌سرعت می‌چرخیدند. ریسمانِ گونیِ قرقره‌هایِ کوچک را بر قرقره‌هایِ بزرگ می‌پیچید. کار ساده بود. تنها چابکی لازم بود. قرقره‌هایِ کوچک چنان به‌سرعت تخلیه می‌شدند و قرقره‌هایِ بزرگِ تخلیه‌کننده چنان فراوان بودند که لحظه‌ای بی‌کار نمی‌ماند.

He worked mechanically. When a small bobbin ran out, he used his left hand for a brake, stopping the large bobbin and at the same time, with thumb and forefinger, catching the flying end of twine. Also, at the same time, with his right hand, he caught up the loose twine-end of a small bobbin. These various acts with both hands were performed simultaneously and swiftly. Then there would come a flash of his hands as he looped the weaver's knot and released the bobbin. There was nothing difficult about weaver's knots. He once boasted he could tie them in his sleep. And for that matter, he sometimes did, toiling centuries long in a single night at tying an endless succession of weaver's knots.

ماشینی کار می‌کرد. وقتی قرقره‌ی کوچکی تمام می‌شد، با دستِ چپ ترمز می‌گرفت، قرقره‌ی بزرگ را می‌ایستاند و در همان لحظه با شَست و سبابه سرِ پراکنده‌ی ریسمان را می‌گرفت. هم‌زمان با دستِ راست سرِ شُلِ ریسمانِ قرقره‌ی کوچک را برمی‌داشت. این اعمالِ گوناگون با هر دو دست هم‌زمان و چابک انجام می‌شد. سپس دستانش چون برق می‌جنبیدند تا گرهِ بافنده را ببندد و قرقره را رها کند. گره‌هایِ بافنده هیچ دشواری نداشتند. زمانی لاف زده بود که می‌تواند آن‌ها را در خواب ببندد. و در واقع، گاه چنین می‌کرد و قرن‌ها در یک شب تلاش می‌کرد تا رشته‌ای بی‌پایان از گره‌هایِ بافنده ببندد.

Some of the boys shirked, wasting time and machinery by not replacing the small bobbins when they ran out. And there was an overseer to prevent this. He caught Johnny's neighbour at the trick, and boxed his ears. "Look at Johnny there—why ain't you like him?" the overseer wrathfully demanded.

بعضی پسران تن‌پروری می‌کردند و با عوض‌نکردنِ قرقره‌هایِ کوچک پس از تمام‌شدن، وقت و ماشین را تلف می‌کردند. سرکارگری بود که جلویِ این کار را می‌گرفت. همسایه‌ی جانی را به همین کلک گیر انداخت و گوش‌هایش را پیچاند. سرکارگر با خشم خواست: «به جانی نگاه کن ـ چرا مثل او نیستی؟»

Johnny's bobbins were running full blast, but he did not thrill at the indirect praise. There had been a time… but that was long ago, very long ago. His apathetic face was expressionless as he listened to himself being held up as a shining example. He was the perfect worker. He knew that. He had been told so, often. It was a commonplace, and besides it didn't seem to mean anything to him any more. From the perfect worker he had evolved into the perfect machine. When his work went wrong, it was with him as with the machine, due to faulty material. It would have been as possible for a perfect nail-die to cut imperfect nails as for him to make a mistake.

قرقره‌هایِ جانی با تمامِ توان می‌چرخیدند، اما او از این ستایشِ غیرمستقیم بر هیجان نمی‌آمد. زمانی بود که... اما آن خیلی پیش بود، خیلی پیش. چهره‌ی بی‌اعتنایش بی‌حالت بود، در حالی که می‌شنید او را همچون نمونه‌ای درخشان مطرح می‌کنند. کارگرِ بی‌نقصِ کامل بود. خود می‌دانست. بارها گفته شده بود. حرفی همیشگی بود، و گذشته از آن، دیگر برایش معنایی نداشت. از کارگرِ کامل به ماشینِ کامل تبدیل شده بود. وقتی کارش خراب می‌شد، چون ماشین، خرابی از موادِ ناقص بود. به همان‌قدر ممکن بود قالبِ بی‌نقصِ میخ، میخی ناقص بسازد که او اشتباهی بکند.

And small wonder. There had never been a time when he had not been in intimate relationship with machines. Machinery had almost been bred into him, and at any rate he had been brought up on it. Twelve years before, there had been a small flutter of excitement in the loom room of this very mill. Johnny's mother had fainted. They stretched her out on the floor in the midst of the shrieking machines. A couple of elderly women were called from their looms. The foreman assisted. And in a few minutes there was one more soul in the loom room than had entered by the doors. It was Johnny, born with the pounding, crashing roar of the looms in his ears, drawing with his first breath the warm, moist air that was thick with flying lint. He had coughed that first day in order to rid his lungs of the lint; and for the same reason he had coughed ever since.

و عجبی نبود. هرگز زمانی نبود که او با ماشین‌ها در پیوندی نزدیک نباشد. ماشینی‌گری تقریباً در نهادش پروریده شده بود، و در هر صورت با آن بزرگ شده بود. دوازده سال پیش، در همان سالنِ بافندگیِ این کارخانه، هیجانی کوچک پدید آمده بود. مادرِ جانی از حال رفته بود. او را در میانِ ماشین‌هایِ غُرنده روی کف دراز کرده بودند. دو زنِ سال‌خورده را از پایِ نخ‌ریسی‌هایشان فراخواندند. سرکارگر کمک کرد. و چند دقیقه بعد، در سالنِ بافندگی یک جان بیشتر از آن‌چه از درها داخل شده بود حضور داشت. آن، جانی بود، که با غرشِ کوبنده و درهم‌شکنِ نخ‌ریسی‌ها در گوش زاده شد، و با نخستین نفس هوایِ گرم و نمناک و آکنده از پرزِ پرنده را به درون کشید. در آن نخستین روز سرفه کرد تا پرزها را از ریه‌اش بیرون کند؛ و به همان دلیل از آن پس همیشه سرفه می‌کرد.

The boy alongside of Johnny whimpered and sniffed. The boy's face was convulsed with hatred for the overseer who kept a threatening eye on him from a distance; but every bobbin was running full. The boy yelled terrible oaths into the whirling bobbins before him; but the sound did not carry half a dozen feet, the roaring of the room holding it in and containing it like a wall.

پسرِ کنارِ جانی می‌نالید و فین‌فین می‌کرد. صورتِ پسر از نفرت نسبت به سرکارگری که از دور با چشمی تهدیدآمیز می‌پاییدش به‌هم تابیده بود؛ اما هر قرقره‌ای پُر می‌چرخید. پسر سوگندهایِ هولناکی به قرقره‌هایِ چرخانِ پیشِ‌رویش می‌نعره‌زد؛ اما صدا حتی شش گام هم نمی‌رفت، زیرا غرشِ سالن آن را چون دیواری در درون می‌گرفت و حبس می‌کرد.

Of all this Johnny took no notice. He had a way of accepting things. Besides, things grow monotonous by repetition, and this particular happening he had witnessed many times. It seemed to him as useless to oppose the overseer as to defy the will of a machine. Machines were made to go in certain ways and to perform certain tasks. It was the same with the overseer.

جانی به هیچ‌یک از این‌ها توجه نمی‌کرد. شیوه‌اش پذیرفتنِ چیزها بود. گذشته از آن، چیزها در تکرار یکنواخت می‌شوند و این رخدادِ ویژه را بارها دیده بود. مخالفت با سرکارگر برایش به همان‌قدر بیهوده می‌نمود که سرپیچی از خواستِ یک ماشین. ماشین‌ها ساخته شده بودند که به شیوه‌هایِ خاصی بروند و وظایفِ خاصی انجام دهند. سرکارگر نیز چنین بود.

But at eleven o'clock there was excitement in the room. In an apparently occult way the excitement instantly permeated everywhere. The one-legged boy who worked on the other side of Johnny bobbed swiftly across the floor to a bin truck that stood empty. Into this he dived out of sight, crutch and all. The superintendent of the mill was coming along, accompanied by a young man. He was well dressed and wore a starched shirt—a gentleman, in Johnny's classification of men, and also, "the Inspector."

اما در ساعتِ یازده، در سالن هیاهویی بر پا شد. به شیوه‌ای ظاهراً مرموز، هیاهو در یک‌آن همه‌جا را در نوردید. پسرکِ یک‌پایی که در سویِ دیگرِ جانی کار می‌کرد، چالاک از کف گذشت و خود را به سویِ گاریِ خالیِ ظرف‌ها رساند. در آن فرو رفت تا از دید پنهان شود، با چوبِ زیربغل و همه‌چیز. مدیرِ کارخانه از راه می‌رسید، همراهِ مردِ جوانی. خوش‌پوش بود و پیراهنی آهارزده داشت ـ به طبقه‌بندیِ مردانه‌ی جانی، یک «جنتلمن»، و نیز «بازرس».

He looked sharply at the boys as he passed along. Sometimes he stopped and asked questions. When he did so, he was compelled to shout at the top of his lungs, at which moments his face was ludicrously contorted with the strain of making himself heard. His quick eye noted the empty machine alongside of Johnny's, but he said nothing. Johnny also caught his eye, and he stopped abruptly. He caught Johnny by the arm to draw him back a step from the machine; but with an exclamation of surprise he released the arm.

بازرس در گذرش پسران را تیزبینانه می‌نگریست. گاه می‌ایستاد و پرسش می‌کرد. آن‌گاه ناگزیر بود تا از تهِ ریه‌اش فریاد بزند، و در آن لحظات چهره‌اش از فشارِ شنواندنِ خود به‌خنده‌داری به‌هم تابیده می‌شد. چشمِ تیزش ماشینِ خالیِ کنارِ ماشینِ جانی را دید، اما چیزی نگفت. چشمش به جانی نیز افتاد و ناگهان ایستاد. بازویِ جانی را گرفت تا یک گام از ماشین کنارش بکشد؛ اما با ندایی شگفت‌زده بازو را رها کرد.

"Pretty skinny," the superintendent laughed anxiously. "Pipe stems," was the answer. "Look at those legs. The boy's got the rickets—incipient, but he's got them. If epilepsy doesn't get him in the end, it will be because tuberculosis gets him first."

مدیر با خنده‌ای نگران گفت: «خیلی لاغر است.» پاسخ آمد: «همچون ساقه‌هایِ پیپ. به این پاهایش نگاه کن. این پسر راشیتیسم دارد ـ هنوز در آغاز، اما دارد. اگر آخرسر صرع گریبانش را نگیرد، به آن جهت است که سل پیش از آن خواهد گرفت.»

Johnny listened, but did not understand. Furthermore he was not interested in future ills. There was an immediate and more serious ill that threatened him in the form of the inspector. "Now, my boy, I want you to tell me the truth," the inspector said, or shouted, bending close to the boy's ear to make him hear. "How old are you?" "Fourteen," Johnny lied, and he lied with the full force of his lungs. So loudly did he lie that it started him off in a dry, hacking cough that lifted the lint which had been settling in his lungs all morning.

جانی گوش می‌داد، اما نمی‌فهمید. وانگهی، به دردهایِ آینده علاقه نداشت. دردی فوری و جدی‌تر در شکلِ بازرس تهدیدش می‌کرد. بازرس گفت ـ یا فریاد زد ـ و برایِ شنواندن خم شد تا دهانش به گوشِ پسر برسد: «خب، پسر، می‌خواهم به من راست بگویی. چند سالت است؟» جانی دروغ گفت: «چهارده.» و با تمامِ توانِ ریه‌اش دروغ گفت. چنان بلند دروغ گفت که گریبانش به سرفه‌ای خشک و خراشنده گرفت که پرزهایی را که تمامِ صبح در ریه‌اش نشسته بود، بالا آورد.

"Looks sixteen at least," said the superintendent. "Or sixty," snapped the inspector. "He's always looked that way." "How long?" asked the inspector, quickly. "For years. Never gets a bit older." "Or younger, I dare say. I suppose he's worked here all those years?" "Off and on—but that was before the new law was passed," the superintendent hastened to add.

مدیر گفت: «دستِ‌کم شانزده می‌نماید.» بازرس تند گفت: «یا شصت.» «همیشه همین‌طور بوده.» بازرس به‌سرعت پرسید: «چند سال است؟» «سال‌ها. حتی ذره‌ای پیر نمی‌شود.» «یا جوان‌تر، گمان می‌کنم. حدس می‌زنم تمامِ این سال‌ها این‌جا کار کرده باشد؟» مدیر شتاب‌زده افزود: «گاه و بی‌گاه ـ اما آن پیش از تصویبِ قانونِ جدید بود.»

"Machine idle?" the inspector asked, pointing at the unoccupied machine beside Johnny's, in which the part-filled bobbins were flying like mad. "Looks that way." The superintendent motioned the overseer to him and shouted in his ear and pointed at the machine. "Machine's idle," he reported back to the inspector.

بازرس به ماشینِ بی‌متصدیِ کنارِ ماشینِ جانی اشاره کرد، که در آن قرقره‌هایِ نیمه‌پر دیوانه‌وار می‌چرخیدند، و پرسید: «ماشین بی‌کار است؟» «چنین می‌نماید.» مدیر به سرکارگر اشاره کرد که نزدش بیاید و در گوشش فریاد زد و به ماشین اشاره کرد. سپس به بازرس گزارش داد: «ماشین بی‌کار است.»

They passed on, and Johnny returned to his work, relieved in that the ill had been averted. But the one-legged boy was not so fortunate. The sharp-eyed inspector haled him out at arms length from the bin truck. His lips were quivering, and his face had all the expression of one upon whom was fallen profound and irremediable disaster. The overseer looked astounded, as though for the first time he had laid eyes on the boy, while the superintendent's face expressed shock and displeasure.

گذشتند، و جانی به کارش بازگشت، آسوده از این‌که آن درد پس‌زده شده بود. اما پسرکِ یک‌پا چنین بختی نداشت. بازرسِ تیزچشم او را با بازویِ کشیده از گاری بیرون کشید. لب‌هایش می‌لرزید، و چهره‌اش حالتِ کسی را داشت که فاجعه‌ای ژرف و بی‌چاره بر سرش فرود آمده باشد. سرکارگر چنان بهت‌زده می‌نمود که گویی نخستین‌بار است پسر را می‌بیند، در حالی که چهره‌ی مدیر شوک و دلخوری را نشان می‌داد.

"I know him," the inspector said. "He's twelve years old. I've had him discharged from three factories inside the year. This makes the fourth." He turned to the one-legged boy. "You promised me, word and honour, that you'd go to school." The one-legged boy burst into tears. "Please, Mr. Inspector, two babies died on us, and we're awful poor."

بازرس گفت: «می‌شناسمش. دوازده ساله است. در همین یک سال او را از سه کارخانه اخراج کرده‌ام. این چهارمی است.» به پسرِ یک‌پا رو کرد: «به من قول دادی، با نام و ناموس، که به مدرسه می‌روی.» پسرِ یک‌پا گریست. «خواهش می‌کنم آقایِ بازرس، دو نوزادمان مردند، و ما به‌سختی فقیریم.»

"What makes you cough that way?" the inspector demanded, as though charging him with crime. And as in denial of guilt, the one-legged boy replied: "It ain't nothin'. I jes' caught a cold last week, Mr. Inspector, that's all." In the end the one-legged boy went out of the room with the inspector, the latter accompanied by the anxious and protesting superintendent.

بازرس چنان پرسید که گویی او را به جرمی متهم می‌کند: «چرا این‌طور سرفه می‌کنی؟» و پسرکِ یک‌پا، گویی منکرِ گناهش باشد، پاسخ داد: «چیزی نیست. هفته‌ی پیش سرما خوردم، آقایِ بازرس، همین.» سرانجام پسرکِ یک‌پا با بازرس از سالن بیرون رفت، و بازرس را مدیرِ نگران و معترض همراهی می‌کرد.

After that monotony settled down again. The long morning and the longer afternoon wore away and the whistle blew for quitting time. Darkness had already fallen when Johnny passed out through the factory gate. In the interval the sun had made a golden ladder of the sky, flooded the world with its gracious warmth, and dropped down and disappeared in the west behind a ragged sky-line of housetops.

پس از آن یکنواختی دوباره فرود آمد. صبحِ بلند و عصرِ بلندتر سپری شد و سوتِ پایانِ کار به صدا درآمد. وقتی جانی از دروازه‌ی کارخانه بیرون می‌رفت، تاریکی پیش‌تر فرو افتاده بود. در این فاصله، خورشید آسمان را به نردبانی زرین بدل کرده، جهان را با گرمیِ بخشاینده‌اش پُر کرده، و در مغرب پشتِ خطِ کنگره‌دارِ پشت‌بام‌ها فرو افتاده و ناپدید شده بود.

Supper was the family meal of the day—the one meal at which Johnny encountered his younger brothers and sisters. It partook of the nature of an encounter, to him, for he was very old, while they were distressingly young. He had no patience with their excessive and amazing juvenility. He did not understand it. His own childhood was too far behind him. He was like an old and irritable man, annoyed by the turbulence of their young spirits that was to him arrant silliness. He glowered silently over his food, finding compensation in the thought that they would soon have to go to work. That would take the edge off of them and make them sedate and dignified—like him. Thus it was, after the fashion of the human, that Johnny made of himself a yardstick with which to measure the universe.

شام، وعده‌ی خانوادگیِ روز بود ـ تنها وعده‌ای که جانی با برادران و خواهرانِ کوچک‌ترش روبه‌رو می‌شد. این روبه‌رویی برایش حقیقتاً حالِ یک رویارویی داشت، چون او بسیار پیر بود و آن‌ها به‌نحوِ آزاردهنده‌ای جوان. با نوجوانیِ افراطی و حیرت‌انگیزِ آن‌ها شکیبا نبود. آن را نمی‌فهمید. کودکیِ خودش بسیار دور بود. چون پیرمردی زودرنج بود، که از شور و آشوبِ روحِ جوانِ آن‌ها به ستوه می‌آمد، و آن را احمقیِ محض می‌دانست. در سکوت بر بشقابش اخم می‌کرد، و در این اندیشه که آن‌ها هم به‌زودی مجبور به کار خواهند شد، دلداری می‌یافت. آن کار تیزی‌شان را می‌گرفت و آن‌ها را خوددار و باوقار می‌کرد ـ مانندِ او. بدین‌سان، چنان که رسمِ انسان است، جانی از خود معیاری ساخت تا جهان را با آن بسنجد.

During the meal, his mother explained in various ways and with infinite repetition that she was trying to do the best she could; so that it was with relief, the scant meal ended, that Johnny shoved back his chair and arose. He debated for a moment between bed and the front door, and finally went out the latter. He did not go far. He sat down on the stoop, his knees drawn up and his narrow shoulders drooping forward, his elbows on his knees and the palms of his hands supporting his chin.

در طولِ وعده، مادرش به شیوه‌هایِ گوناگون و با تکرارِ بی‌پایان توضیح داد که دارد تمامِ تلاشش را می‌کند؛ به‌گونه‌ای که چون وعده‌ی اندک پایان یافت، جانی با آسودگی صندلی‌اش را عقب راند و برخاست. لحظه‌ای میانِ تخت و درِ خانه دو دل ماند، و سرانجام از در بیرون رفت. زیاد دور نشد. روی پلکانِ ورودی نشست، زانوها بالا کشیده، شانه‌هایِ تنگش به جلو خم، آرنج‌ها بر زانوها و کفِ دست‌هایش زیرِ چانه.

As he sat there, he did no thinking. He was just resting. So far as his mind was concerned, it was asleep. His brothers and sisters came out, and with other children played noisily about him. An electric globe at the corner lighted their frolics. He was peevish and irritable, that they knew; but the spirit of adventure lured them into teasing him. They joined hands before him, and, keeping time with their bodies, chanted in his face weird and uncomplimentary doggerel. At first he snarled curses at them—curses he had learned from the lips of various foremen. Finding this futile, and remembering his dignity, he relapsed into dogged silence.

همان‌طور که آن‌جا نشسته بود، فکر نمی‌کرد. تنها استراحت می‌کرد. تا آن‌جا که به ذهنش مربوط بود، خواب بود. برادران و خواهرانش بیرون آمدند و با بقیه‌ی بچه‌ها پُر هیاهو در پیرامونش بازی می‌کردند. حبابِ برقیِ سرِ گذرگاه شادمانی‌شان را روشن می‌کرد. می‌دانستند که او بدخلق و زودرنج است؛ اما روحِ ماجراجویی آن‌ها را به مسخره‌کردنش می‌کشاند. دست در دستِ هم در برابرش گرفتند و، با هماهنگیِ تن‌ها، چرندیاتِ غریب و توهین‌آمیزی در صورتش می‌خواندند. ابتدا بر آن‌ها فحش می‌کشید ـ فحش‌هایی که از زبانِ سرکارگرانِ مختلف یاد گرفته بود. چون این را بی‌فایده دید و وقارش به یادش آمد، به سکوتی سرسختانه فرو رفت.

His brother Will, next to him in age, having just passed his tenth birthday, was the ringleader. Johnny did not possess particularly kindly feelings toward him. His life had early been embittered by continual giving over and giving way to Will. He had a definite feeling that Will was greatly in his debt and was ungrateful about it. In his own playtime, far back in the dim past, he had been robbed of a large part of that playtime by being compelled to take care of Will. Will was a baby then, and then, as now, their mother had spent her days in the mills. To Johnny had fallen the part of little father and little mother as well.

برادرش ویل، که در سن از او پایین‌تر بود و تازه دهمین زادروزش را گذرانده بود، رهبرِ این بازی بود. جانی نسبت به او احساسِ مهربانِ ویژه‌ای نداشت. زندگی‌اش از همان آغاز با تسلیمِ مداوم به ویل و تن‌دادن به او تلخ شده بود. باوری راسخ داشت که ویل بدهیِ بسیاری به او دارد و در این باره ناسپاس است. در زمانِ بازیِ خودش، در گذشته‌ای دور و مات، بخشِ بزرگی از آن وقتِ بازی به سببِ مجبورشدنش به نگاه‌داری از ویل، از او دزدیده شده بود. ویل آن زمان نوزاد بود، و آن زمان نیز چون اکنون، مادرشان روزها را در کارخانه می‌گذراند. سهمِ جانی، نقشِ پدرِ کوچک و مادرِ کوچک به‌توأمان بود.

Will seemed to show the benefit of the giving over and the giving way. He was well-built, fairly rugged, as tall as his elder brother and even heavier. It was as though the life-blood of the one had been diverted into the other's veins. And in spirits it was the same. Johnny was jaded, worn out, without resilience, while his younger brother seemed bursting and spilling over with exuberance.

ویل از این تسلیم و تن‌دادن سودِ آشکار برده بود. خوش‌اندام و نسبتاً تنومند بود، به همان بلندیِ برادرِ بزرگ‌ترش و حتی سنگین‌تر. گویی خونِ یکی به رگ‌هایِ دیگری منحرف شده بود. در روحیه نیز چنین بود. جانی فرسوده، خسته و بی‌انعطاف بود، در حالی که برادرِ کوچک‌ترش گویی از سرزندگی می‌ترکید و سرریز می‌کرد.

The mocking chant rose louder and louder. Will leaned closer as he danced, thrusting out his tongue. Johnny's left arm shot out and caught the other around the neck. At the same time he rapped his bony fist to the other's nose. It was a pathetically bony fist, but that it was sharp to hurt was evidenced by the squeal of pain it produced. The other children were uttering frightened cries, while Johnny's sister, Jennie, had dashed into the house.

سرودِ تمسخر بلندتر و بلندتر می‌شد. ویل در رقص نزدیک‌تر می‌خمید و زبانش را بیرون می‌آورد. بازویِ چپِ جانی برق‌آسا بیرون پرید و گردنِ ویل را گرفت. در همان‌حال، مشتِ استخوانی‌اش را بر بینیِ او کوبید. مشتی استخوانیِ رقت‌انگیز بود، اما این‌که برایِ آسیب‌رساندن تیز است، با جیغِ دردی که برخاست آشکار شد. باقیِ بچه‌ها فریادهایِ ترسیده می‌زدند، در حالی که جنی، خواهرِ جانی، به سویِ خانه دویده بود.

He thrust Will from him, kicked him savagely on the shins, then reached for him and slammed him face downward in the dirt. Nor did he release him till the face had been rubbed into the dirt several times. Then the mother arrived, an anaemic whirlwind of solicitude and maternal wrath.

ویل را از خود راند، با وحشیگری به ساق‌هایش لگد زد، سپس به سویش رفت و او را با چهره روی خاک کوبید. تا چندین‌بار صورتش را در خاک نمالید رهایش نکرد. آن‌گاه مادر رسید، گردبادی کم‌خون از نگرانی و خشمِ مادرانه.

"Why can't he leave me alone?" was Johnny's reply to her upbraiding. "Can't he see I'm tired?" "I'm as big as you," Will raged in her arms, his face a mass of tears, dirt, and blood. "I'm as big as you now, an' I'm goin' to git bigger. Then I'll lick you—see if I don't."

پاسخِ جانی به سرزنشِ مادر این بود: «چرا تنهایم نمی‌گذارد؟ نمی‌بیند خسته‌ام؟» ویل در آغوشِ مادر می‌خروشید، چهره‌اش انبوهی از اشک و خاک و خون بود: «من به‌بزرگیِ تو شده‌ام. الان به‌بزرگیِ توام، و قرار است بزرگ‌تر هم بشوم. آن‌وقت کتکت می‌زنم ـ ببین اگر نزدم.»

"You ought to be to work, seein' how big you are," Johnny snarled. "That's what's the matter with you. You ought to be to work. An' it's up to your ma to put you to work." "But he's too young," she protested. "He's only a little boy." "I was younger'n him when I started to work."

جانی خرناس کشید: «حالا که این‌قدر بزرگی، باید سرِ کار باشی. درست‌و‌حسابی همین است. باید کار کنی. و این به عهده‌ی مادرت است که سرِ کارت بگذارد.» مادر اعتراض کرد: «اما هنوز خیلی کوچک است. تنها یک پسرکِ کوچک است.» «من از او کوچک‌تر بودم وقتی شروع به کار کردم.»

Johnny's mouth was open, further to express the sense of unfairness that he felt, but the mouth closed with a snap. He turned gloomily on his heel and stalked into the house and to bed. The door of his room was open to let in warmth from the kitchen. As he undressed in the semi-darkness he could hear his mother talking with a neighbour woman who had dropped in. His mother was crying, and her speech was punctuated with spiritless sniffles.

دهانِ جانی باز ماند تا بیشتر از احساسِ بی‌انصافیِ خود سخن بگوید، اما دهان با صدایی ناگهانی بسته شد. تیره و تلخ بر پاشنه چرخید و رفت به خانه و به تخت. درِ اتاقش باز بود تا گرمایِ آشپزخانه را به درون بیاورد. در نیمه‌تاریکی لباس درمی‌آورد و می‌توانست بشنود که مادرش با زنِ همسایه‌ای که سر زده بود سخن می‌گفت. مادر می‌گریست و گفتارش با فین‌فین‌هایِ بی‌جان قطع می‌شد.

"I can't make out what's gittin' into Johnny," he could hear her say. "He didn't used to be this way. He was a patient little angel. An' he is a good boy," she hastened to defend. "He's worked faithful, an' he did go to work too young. But it wasn't my fault. I do the best I can, I'm sure." Prolonged sniffling from the kitchen, and Johnny murmured to himself as his eyelids closed down, "You betcher life I've worked faithful."

می‌شنید مادر می‌گفت: «نمی‌فهمم چه به جانی افتاده. این‌طور نبود. فرشته‌ای کوچک و صبور بود.» با شتاب دفاع می‌کرد: «و پسرِ خوبی است. وفادارانه کار کرده، و خیلی زود سرِ کار رفت. اما این تقصیرِ من نبود. تمامِ تلاشم را می‌کنم، باور کنید.» فین‌فینِ کشیده از آشپزخانه. و جانی همان‌طور که پلک‌هایش پایین می‌آمد، با خود زمزمه کرد: «حتم بدان وفادارانه کار کرده‌ام.»

The next morning he was torn bodily by his mother from the grip of sleep. Then came the meagre breakfast, the tramp through the dark, and the pale glimpse of day across the housetops as he turned his back on it and went in through the factory gate. It was another day, of all the days, and all the days were alike.

صبحِ روزِ بعد، مادر او را از چنگِ خواب جسمانی بیرون کشید. سپس صبحانه‌ی ناچیز، گام‌زدن در تاریکی، و آن نگاهِ کم‌رنگ به روز در فرازِ پشت‌بام‌ها در حالی که پشت بر آن می‌کرد و از دروازه‌ی کارخانه می‌گذشت. یک روز از همه‌ی روزها بود، و همه‌ی روزها به هم می‌مانستند.

And yet there had been variety in his life—at the times he changed from one job to another, or was taken sick. When he was six, he was little mother and father to Will and the other children still younger. At seven he went into the mills—winding bobbins. When he was eight, he got work in another mill. His new job was marvellously easy. All he had to do was to sit down with a little stick in his hand and guide a stream of cloth that flowed past him. This stream of cloth came out of the maw of a machine, passed over a hot roller, and went on its way elsewhere. But he sat always in one place, beyond the reach of daylight, a gas-jet flaring over him, himself part of the mechanism.

با این حال، در زندگی‌اش گوناگونی‌ای بود ـ در مواقعی که از کاری به کارِ دیگر می‌رفت، یا بیمار می‌شد. وقتی شش‌ساله بود، برایِ ویل و بچه‌هایِ کوچک‌ترِ دیگر مادر و پدرِ کوچک بود. در هفت‌سالگی به کارخانه‌ها رفت ـ پیچیدنِ قرقره. وقتی هشت‌ساله شد، در کارخانه‌ای دیگر کار گرفت. شغلِ تازه‌اش به‌طرزی شگفت‌انگیز آسان بود. تنها کاری که می‌بایست بکند این بود که با چوبی کوچک در دست بنشیند و جریانی از پارچه را که از کنارش می‌گذشت هدایت کند. این جریانِ پارچه از کامِ ماشینی بیرون می‌آمد، از روی غلتکی داغ می‌گذشت و راهش را به جایی دیگر می‌گرفت. اما او همیشه در یک جا می‌نشست، فراتر از دسترسِ روشناییِ روز، با شعله‌ی گازی که بر سرش می‌سوخت، و خود بخشی از سازوکار.

He was very happy at that job, in spite of the moist heat, for he was still young and in possession of dreams and illusions. And wonderful dreams he dreamed as he watched the steaming cloth streaming endlessly by. But there was no exercise about the work, no call upon his mind, and he dreamed less and less, while his mind grew torpid and drowsy. Nevertheless, he earned two dollars a week, and two dollars represented the difference between acute starvation and chronic underfeeding.

در آن شغل، با وجودِ گرمایِ مرطوب، بسیار خوشحال بود، چون هنوز جوان بود و رؤیاها و توهماتی در اختیار داشت. و رؤیاهایی شگفت می‌دید، در حالی که جریانِ بخارآلودِ پارچه را که بی‌پایان می‌گذشت تماشا می‌کرد. اما در کار نه ورزشی بود، نه فراخوانی برایِ ذهن، و او کم‌کم رؤیا کم‌تر می‌دید، در حالی که ذهنش به سستی و خواب‌آلودگی می‌گرایید. با این حال، هفته‌ای دو دلار درمی‌آورد، و دو دلار، تفاوتِ میانِ گرسنگیِ شدید و کم‌خوریِ مزمن بود.

But when he was nine, he lost his job. Measles was the cause of it. After he recovered, he got work in a glass factory. The pay was better, and the work demanded skill. It was piecework, and the more skilful he was, the bigger wages he earned. Here was incentive. And under this incentive he developed into a remarkable worker.

اما در نُه‌سالگی، شغلش را از دست داد. سرخک علتش بود. پس از بهبود، در کارخانه‌ی شیشه‌گری کاری گرفت. مزد بهتر بود و کار مهارت می‌خواست. کار، قطعه‌ای بود و هرچه ماهرتر می‌شد، مزدِ بیشتری می‌گرفت. این‌جا انگیزه بود. و زیرِ این انگیزه، به کارگری برجسته بدل شد.

It was simple work, the tying of glass stoppers into small bottles. At his waist he carried a bundle of twine. He held the bottles between his knees so that he might work with both hands. Thus, in a sitting position and bending over his own knees, his narrow shoulders grew humped and his chest was contracted for ten hours each day. This was not good for the lungs, but he tied three hundred dozen bottles a day.

کارش ساده بود ـ بستنِ سرپوش‌هایِ شیشه‌ای بر شیشه‌هایِ کوچک. در کمرش دسته‌ای ریسمان داشت. شیشه‌ها را میانِ زانوهایش می‌گرفت تا بتواند با دو دست کار کند. بدین‌سان، در حالتِ نشسته و خم بر زانو، شانه‌هایِ تنگش قوز می‌گرفتند و سینه‌اش هر روز ده ساعت جمع می‌شد. این برایِ ریه خوب نبود، اما او روزانه سیصد دوجین شیشه می‌بست.

The superintendent was very proud of him, and brought visitors to look at him. In ten hours three hundred dozen bottles passed through his hands. This meant that he had attained machine-like perfection. All waste movements were eliminated. Every motion of his thin arms, every movement of a muscle in the thin fingers, was swift and accurate. He worked at high tension, and the result was that he grew nervous. At night his muscles twitched in his sleep, and in the daytime he could not relax and rest. He remained keyed up and his muscles continued to twitch. Also he grew sallow and his lint-cough grew worse. Then pneumonia laid hold of the feeble lungs within the contracted chest, and he lost his job in the glass-works.

مدیر به او بسیار افتخار می‌کرد و بازدیدکنندگان را برایِ تماشایش می‌آورد. در ده ساعت، سیصد دوجین شیشه از دستانش می‌گذشت. این یعنی به کمالِ ماشینی رسیده است. هر حرکتِ بی‌فایده‌ای حذف شده بود. هر جنبشِ بازوانِ نازکش، هر تکانِ ماهیچه در انگشتانِ باریکش، چابک و دقیق بود. در فشاری بالا کار می‌کرد، و نتیجه این شد که عصبی شد. شب‌ها در خواب ماهیچه‌هایش می‌پرید، و در روز نمی‌توانست آرام بگیرد. کوک‌شده باقی می‌ماند و ماهیچه‌هایش همچنان می‌پرید. وانگهی رنگ‌پریده شد و سرفه‌ی پرز‌ها بدتر شد. آنگاه ذات‌الریه به ریه‌هایِ ناتوانِ درونِ سینه‌ی جمع‌شده‌اش چنگ زد، و شغلش را در کارخانه‌ی شیشه از دست داد.

Now he had returned to the jute mills where he had first begun with winding bobbins. But promotion was waiting for him. He was a good worker. He would next go on the starcher, and later he would go into the loom room. There was nothing after that except increased efficiency.

حال به همان کارخانه‌ی گونیِ کنفی بازگشته بود که در آن نخست با پیچیدنِ قرقره آغاز کرده بود. اما ترفیع در انتظارش بود. کارگرِ خوبی بود. بعد به دستگاهِ آهارزنی می‌رفت، و سپس به سالنِ بافندگی. پس از آن چیزی نمانده بود جز افزایشِ کارآیی.

The machinery ran faster than when he had first gone to work, and his mind ran slower. He no longer dreamed at all, though his earlier years had been full of dreaming. Once he had been in love. It was when he first began guiding the cloth over the hot roller, and it was with the daughter of the superintendent. She was much older than he, a young woman, and he had seen her at a distance only a paltry half-dozen times. But that made no difference. On the surface of the cloth stream that poured past him, he pictured radiant futures wherein he performed prodigies of toil, invented miraculous machines, won to the mastership of the mills, and in the end took her in his arms and kissed her soberly on the brow.

ماشین‌ها تندتر از زمانی که او نخست سرِ کار رفته بود می‌رفتند، و ذهنِ او کندتر. دیگر اصلاً رؤیا نمی‌دید، حال‌آن‌که سال‌هایِ نخستینش پُر از رؤیا بود. زمانی عاشق شده بود. آن، وقتی بود که نخست‌بار شروع به هدایتِ پارچه روی غلتکِ داغ کرد، و این عشق به دخترِ مدیر بود. او بسیار از جانی بزرگ‌تر بود، زنی جوان، و او تنها از دور و تنها همان شش‌بارِ ناچیز دیده بودش. اما این تفاوتی نمی‌کرد. بر سطحِ جریانِ پارچه که از کنارش می‌گذشت، آینده‌های درخشانی تصور می‌کرد ـ که در آن‌ها معجزه‌هایِ کاری می‌کرد، ماشین‌هایِ شگفت‌انگیزی اختراع می‌کرد، به ریاستِ کارخانه‌ها می‌رسید، و در آخر او را در آغوش می‌گرفت و آرام بر پیشانی‌اش بوسه می‌زد.

But that was all in the long ago, before he had grown too old and tired to love. Also, she had married and gone away, and his mind had gone to sleep. Yet it had been a wonderful experience, and he used often to look back upon it as other men and women look back upon the time they believed in fairies. He had never believed in fairies nor Santa Claus; but he had believed implicitly in the smiling future his imagination had wrought into the steaming cloth stream.

اما همه‌ی این‌ها در گذشته‌ای دور بود، پیش از آن‌که برای عشق ورزیدن زیادی پیر و خسته شود. وانگهی، آن زن ازدواج کرده و رفته بود، و ذهنِ او به خواب رفته بود. با این همه، تجربه‌ای شگفت‌انگیز بود، و او گاه‌گاه به آن همچون دیگرانی که به دورانِ ایمانِ خود به پری‌ها می‌نگرند، می‌نگریست. هرگز به پری یا بابانوئل ایمان نیاورده بود؛ اما به آن آینده‌ی خندانی که خیالش بر جریانِ بخارآلودِ پارچه می‌بافت، ایمانی قاطع داشت.

He had become a man very early in life. At seven, when he drew his first wages, began his adolescence. A certain feeling of independence crept up in him, and the relationship between him and his mother changed. Somehow, as an earner and breadwinner, doing his own work in the world, he was more like an equal with her. Manhood, full-blown manhood, had come when he was eleven, at which time he had gone to work on the night shift for six months. No child works on the night shift and remains a child.

بسیار زود در زندگی، مرد شده بود. در هفت‌سالگی، چون نخستین مزدش را گرفت، نوجوانی‌اش آغاز شد. حسی از استقلال در او سر برآورد، و رابطه‌ی او با مادرش دیگر شد. به‌نوعی، چون درآمدآور و نان‌آور بود و در جهان کارِ خویش را پیش می‌برد، بیشتر چون برابرِ او بود. مردانگیِ کامل و تمام، در یازده‌سالگی به‌سراغش آمده بود، زمانی که شش ماه در شیفتِ شب کار کرد. هیچ کودکی در شیفتِ شب کار نمی‌کند و کودک باقی می‌ماند.

There had been several great events in his life. One of these had been when his mother bought some California prunes. Two others had been the two times when she cooked custard. Those had been events. He remembered them kindly. And at that time his mother had told him of a blissful dish she would sometime make—"floating island," she had called it, "better than custard." For years he had looked forward to the day when he would sit down to the table with floating island before him, until at last he had relegated the idea of it to the limbo of unattainable ideals.

چند رویدادِ بزرگ در زندگی‌اش بود. یکی از آن‌ها زمانی بود که مادرش آلویِ کالیفرنیا خریده بود. دو رویدادِ دیگر، آن دو باری بود که خاگینه (کاستارد) درست کرده بود. آن‌ها رویداد بودند. به مهربانی آن‌ها را به یاد می‌آورد. و آن زمان، مادرش از خوراکِ خوشایندی که روزی درست خواهد کرد گفته بود ـ «جزیره‌ی شناور» نامیده بودش، «بهتر از کاستارد». سال‌ها چشم‌به‌راهِ روزی بود که سرِ میز با «جزیره‌ی شناور» در برابرش بنشیند، تا سرانجام تصورش را به برزخِ آرمان‌هایِ دست‌نیافتنی فرستاد.

Once he found a silver quarter lying on the sidewalk. That, also, was a great event in his life, withal a tragic one. He knew his duty on the instant the silver flashed on his eyes, before even he had picked it up. At home, as usual, there was not enough to eat, and home he should have taken it as he did his wages every Saturday night. Right conduct in this case was obvious; but he never had any spending of his money, and he was suffering from candy hunger. He was ravenous for the sweets that only on red-letter days he had ever tasted in his life.

یک‌بار سکه‌ی نقره‌ای چارک‌دلاری روی پیاده‌رو یافت. آن نیز یکی از رویدادهایِ بزرگِ زندگی‌اش بود، و در ضمن، تراژیک. در همان دم که نقره در چشمانش برق زد، پیش از آن‌که حتی برش‌دارد، وظیفه‌اش را می‌دانست. در خانه، چون همیشه، خوراکِ کافی نبود، و باید مانندِ مزدِ هر شنبه‌شب آن را به خانه می‌برد. رفتارِ درست در این مورد آشکار بود؛ اما او هرگز پولی برایِ خرج‌کردن نداشت، و در گرسنگیِ شیرینی بود. ولعی برایِ آب‌نباتی داشت که در عمرش تنها در روزهایِ خاص چشیده بود.

He did not attempt to deceive himself. He knew it was sin, and deliberately he sinned when he went on a fifteen-cent candy debauch. Ten cents he saved for a future orgy; but not being accustomed to the carrying of money, he lost the ten cents. This occurred at the time when he was suffering all the torments of conscience, and it was to him an act of divine retribution. He had a frightened sense of the closeness of an awful and wrathful God. God had seen, and God had been swift to punish, denying him even the full wages of sin.

نکوشید خود را فریب دهد. می‌دانست گناه است، و آگاهانه گناه کرد چون پانزده سنت در آب‌نباتِ افراطی خرج کرد. ده سنت را برایِ بزمی در آینده ذخیره کرد؛ اما چون به حمل‌کردنِ پول عادت نداشت، آن ده سنت را گم کرد. این در زمانی روی داد که او در تمامِ عذابِ وجدان بود، و این برایش کنشی از مکافاتِ الهی بود. حسی هراسان از نزدیکیِ خدایی هولناک و خشمگین داشت. خدا دیده بود، و خدا تند به مجازات دست برده، حتی مزدِ کاملِ گناه را هم از او دریغ کرده بود.

In memory he always looked back upon that as the one great criminal deed of his life, and at the recollection his conscience always awoke and gave him another twinge. It was the one skeleton in his closet. Also, being so made, and circumstanced, he looked back upon the deed with regret. He was dissatisfied with the manner in which he had spent the quarter. He could have invested it better, and, out of his later knowledge of the quickness of God, he would have beaten God out by spending the whole quarter at one fell swoop. In retrospect he spent the quarter a thousand times, and each time to better advantage.

در حافظه‌اش، همیشه به آن همچون یگانه عملِ مجرمانه‌ی بزرگِ زندگی‌اش می‌نگریست، و در یادآوری، وجدانش بیدار می‌شد و گزشِ دیگری به او می‌داد. آن یگانه استخوانِ مخفیِ گنجه‌اش بود. وانگهی، چنان که ساخته شده بود و در چنان موقعیتی، با پشیمانی به این کار می‌نگریست. از شیوه‌ی خرج‌کردنِ آن چارک ناراضی بود. می‌توانست آن را بهتر سرمایه‌گذاری کند، و بنا بر دانشِ بعدی‌اش از سرعتِ خدا، می‌توانست با خرج‌کردنِ کلِ چارک در یک بار، از خدا پیش بیفتد. در نگاهِ پسین، آن چارک را هزار بار خرج کرد، و هر بار به نفعِ بیشتر.

There was one other memory of the past, dim and faded, but stamped into his soul everlasting by the savage feet of his father. It was more like a nightmare than a remembered vision of a concrete thing—more like the race-memory of man that makes him fall in his sleep and that goes back to his arboreal ancestry.

یک خاطره‌ی دیگر از گذشته بود، مات و کم‌رنگ، اما به‌سببِ پاهایِ وحشیِ پدرش، تا ابد در جانش حک شده. بیشتر چون کابوس بود تا تصویری به‌یادمانده از چیزی واقعی ـ بیشتر چون حافظه‌ی نژادیِ انسان که موجبِ سقوطِ او در خواب می‌شود و به اجدادِ درخت‌نشینش بازمی‌گردد.

This particular memory never came to Johnny in broad daylight when he was wide awake. It came at night, in bed, at the moment that his consciousness was sinking down and losing itself in sleep. It always aroused him to frightened wakefulness, and for the moment, in the first sickening start, it seemed to him that he lay crosswise on the foot of the bed. In the bed were the vague forms of his father and mother. He never saw what his father looked like. He had but one impression of his father, and that was that he had savage and pitiless feet.

این خاطره‌ی ویژه هرگز در روزِ روشن، وقتی او کاملاً بیدار بود، به سراغش نمی‌آمد. شب‌ها در رخت‌خواب می‌آمد، در لحظه‌ای که هوشیاری‌اش فرو می‌نشست و در خواب گم می‌شد. همیشه او را به بیداریِ هراسان می‌انگیخت، و در آن دم، در نخستین تکانِ تهوع‌آور، چنین به نظرش می‌رسید که عرضی بر پایه‌ی تخت دراز کشیده است. در تخت، اشکالِ مبهمِ پدر و مادرش بودند. هرگز ندید پدرش چه شکلی بوده. تنها یک تصویر از پدر داشت، و آن این بود که پاهایی وحشی و بی‌رحم داشت.

His earlier memories lingered with him, but he had no late memories. All days were alike. Yesterday or last year were the same as a thousand years—or a minute. Nothing ever happened. There were no events to mark the march of time. Time did not march. It stood always still. It was only the whirling machines that moved, and they moved nowhere—in spite of the fact that they moved faster.

خاطراتِ آغازین‌اش با او می‌ماند، اما خاطره‌ی تازه‌ای نداشت. همه‌ی روزها به هم می‌مانست. دیروز یا پارسال، همانندِ هزار سال بود ـ یا یک دقیقه. هیچ هرگز رخ نمی‌داد. رویدادی نبود که گذرِ زمان را علامت بگذارد. زمان پیش نمی‌رفت. همیشه بی‌حرکت می‌ایستاد. تنها ماشین‌هایِ چرخان بودند که حرکت می‌کردند، و آن‌ها به جایی نمی‌رفتند ـ با وجودِ این‌که تندتر می‌رفتند.

When he was fourteen, he went to work on the starcher. It was a colossal event. Something had at last happened that could be remembered beyond a night's sleep or a week's pay-day. It marked an era. It was a machine Olympiad, a thing to date from. "When I went to work on the starcher," or, "after," or "before I went to work on the starcher," were sentences often on his lips.

در چهارده‌سالگی، به دستگاهِ آهارزنی رفت. این رویدادی غول‌آسا بود. سرانجام چیزی رخ داده بود که می‌شد آن را فراتر از خوابِ یک شب یا روزِ مزدِ یک هفته به یاد آورد. عصری را علامت می‌گذاشت. المپیادی ماشینی بود، چیزی که تاریخ از آن سرچشمه می‌گرفت. جمله‌هایی چون «وقتی به دستگاهِ آهارزنی رفتم»، یا «پس از این‌که»، یا «پیش از آن‌که به دستگاهِ آهارزنی بروم»، بسیار بر زبانش بود.

He celebrated his sixteenth birthday by going into the loom room and taking a loom. Here was an incentive again, for it was piece-work. And he excelled, because the clay of him had been moulded by the mills into the perfect machine. At the end of three months he was running two looms, and, later, three and four.

شانزدهمین زادروزش را با رفتن به سالنِ بافندگی و گرفتنِ یک کرگاهِ بافندگی جشن گرفت. این‌جا باز انگیزه بود، چون کار قطعه‌ای بود. و سرآمد شد، چون گِلِ وجودش به‌دستِ کارخانه به ماشینِ کامل بدل شده بود. پس از سه ماه، دو کرگاهِ بافندگی را اداره می‌کرد، و بعدتر، سه و چهار را.

At the end of his second year at the looms he was turning out more yards than any other weaver, and more than twice as much as some of the less skilful ones. And at home things began to prosper as he approached the full stature of his earning power. Not, however, that his increased earnings were in excess of need. The children were growing up. They ate more. And they were going to school, and school-books cost money. And somehow, the faster he worked, the faster climbed the prices of things. Even the rent went up, though the house had fallen from bad to worse disrepair.

در پایانِ دومین سالش پایِ کرگاه‌ها، بیشتر از هر بافنده‌ی دیگری یارد پارچه تولید می‌کرد، و بیش از دو برابرِ بعضی از بافندگانِ کم‌مهارت‌تر. در خانه، با نزدیک‌شدنش به بالاترین حدِ توانِ درآمدزایی، اوضاع رو به بهبود گذاشت. اما درآمدِ افزون‌یافته‌اش بیش از نیاز نبود. کودکان بزرگ می‌شدند. بیشتر می‌خوردند. به مدرسه می‌رفتند، و کتاب‌هایِ مدرسه پول می‌خواست. و به‌نوعی، هرچه تندتر کار می‌کرد، قیمت‌ها تندتر بالا می‌رفت. حتی اجاره بالا رفت، با این‌که خانه از بد به بدتر می‌رسید.

He had grown taller; but with his increased height he seemed leaner than ever. Also, he was more nervous. With the nervousness increased his peevishness and irritability. The children had learned by many bitter lessons to fight shy of him. His mother respected him for his earning power, but somehow her respect was tinctured with fear.

بلندتر شده بود؛ اما با افزایشِ قدش، لاغرتر از همیشه می‌نمود. وانگهی، عصبی‌تر بود. با عصبیت، بدخلقی و زودرنجی‌اش نیز بیشتر شد. کودکان با درس‌هایِ تلخِ بسیار آموخته بودند که از او دوری کنند. مادرش به‌خاطرِ توانِ درآمدزایی‌اش به او احترام می‌گذاشت، اما به‌نوعی، احترامش با ترس آمیخته بود.

There was no joyousness in life for him. The procession of the days he never saw. The nights he slept away in twitching unconsciousness. The rest of the time he worked, and his consciousness was machine consciousness. Outside this his mind was a blank. He had no ideals, and but one illusion; namely, that he drank excellent coffee. He was a work-beast. He had no mental life whatever; yet deep down in the crypts of his mind, unknown to him, were being weighed and sifted every hour of his toil, every movement of his hands, every twitch of his muscles, and preparations were making for a future course of action that would amaze him and all his little world.

در زندگی هیچ شادی برایش نبود. صفِ روزها را هرگز نمی‌دید. شب‌ها را در بی‌هوشیِ پُرتکان می‌خوابید. باقیِ وقتش کار می‌کرد، و هوشش هوشِ ماشینی بود. بیرون از این، ذهنش لوحی سپید بود. آرمانی نداشت، و تنها یک توهم: یعنی این‌که قهوه‌ی عالی می‌نوشد. جانوری کاری بود. هیچ زندگیِ ذهنی‌ای نداشت؛ با این حال، در ژرفنایِ سرداب‌هایِ ذهنش، بی‌اطلاعِ خود، هر ساعتِ زحمتش، هر حرکتِ دستانش، هر تکانِ ماهیچه‌اش سنجیده و بیخته می‌شد، و آمادگی‌هایی برایِ راهِ آینده‌ای از کنش در حال‌انجام بود که هم خود او و هم تمامِ دنیایِ کوچکش را به شگفتی وامی‌داشت.

It was in the late spring that he came home from work one night aware of unusual tiredness. There was a keen expectancy in the air as he sat down to the table, but he did not notice. He went through the meal in moody silence, mechanically eating what was before him. The children um'd and ah'd and made smacking noises with their mouths. But he was deaf to them.

در اواخرِ بهار بود که یک شب از کار به خانه آمد، آگاه از خستگی‌ای غیرعادی. در هوا انتظاری تیز بود، چون پایِ میز نشست، اما متوجه نشد. وعده را در سکوتی بدخلق گذراند و به‌طورِ ماشینی آنچه پیش‌رویش بود می‌خورد. کودکان آه و اوه و صداهایِ مزمزه می‌کردند. اما او نسبت به آنان کر بود.

"D'ye know what you're eatin'?" his mother demanded at last, desperately. He looked vacantly at the dish before him, and vacantly at her. "Floatin' island," she announced triumphantly. "Oh," he said. "Floating island!" the children chorussed loudly. "Oh," he said. And after two or three mouthfuls, he added, "I guess I ain't hungry to-night."

سرانجام مادر ناامیدانه پرسید: «می‌دانی چه می‌خوری؟» جانی به بشقابش با نگاهی تهی نگریست، و به مادر نیز چنان تهی. مادر پیروزمندانه اعلام کرد: «جزیره‌ی شناور.» گفت: «اوه.» کودکان بلند یک‌صدا فریاد زدند: «جزیره‌ی شناور!» گفت: «اوه.» و پس از دو سه قاشق، افزود: «گمان نکنم امشب گرسنه‌ام باشد.»

He dropped the spoon, shoved back his chair, and arose wearily from the table. "An' I guess I'll go to bed." His feet dragged more heavily than usual as he crossed the kitchen floor. Undressing was a Titan's task, a monstrous futility, and he wept weakly as he crawled into bed, one shoe still on. He was aware of a rising, swelling something inside his head that made his brain thick and fuzzy. His lean fingers felt as big as his wrist, while in the ends of them was a remoteness of sensation vague and fuzzy like his brain. The small of his back ached intolerably. All his bones ached. He ached everywhere. And in his head began the shrieking, pounding, crashing, roaring of a million looms. All space was filled with flying shuttles. They darted in and out, intricately, amongst the stars. He worked a thousand looms himself, and ever they speeded up, faster and faster, and his brain unwound, faster and faster, and became the thread that fed the thousand flying shuttles.

قاشق را رها کرد، صندلی را عقب راند و خسته از پایِ میز برخاست. «و گمان کنم به تخت بروم.» چون از کفِ آشپزخانه گذشت، پاهایش سنگین‌تر از همیشه کشیده می‌شد. لباس‌درآوردن کاری تیتانی، بیهودگی‌ای هیولاوار بود، و در حالی که به تخت می‌خزید، یک کفش هنوز در پایش، به‌نرمی گریست. آگاه بود که در سرش چیزی در حالِ اوج‌گرفتن و تورم است که مغزش را غلیظ و گُنگ می‌کند. انگشتانِ نزارش به اندازه‌ی مچش بزرگ می‌نمود، و در سرِ آن‌ها دوریِ حسی بود گُنگ و مغلوط، چون مغزش. کمرش به‌طورِ تحمل‌ناپذیری درد می‌کرد. تمامِ استخوان‌هایش درد می‌کرد. در همه‌جایش درد بود. و در سرش غرشِ کوبنده‌ی درهم‌شکنِ میلیون‌ها کرگاهِ بافندگی آغاز شد. تمامِ فضا از ماکوهایِ پرنده پر شده بود. در میانِ ستارگان به دقت و درهم‌تنیده، بیرون و تو می‌جستند. خود او هزار کرگاه را می‌گرداند، و آن‌ها همواره تندتر و تندتر می‌شدند، و مغزش تندتر و تندتر باز می‌شد، و به نخی بدل می‌شد که هزار ماکویِ پرنده را تغذیه می‌کرد.

He did not go to work next morning. He was too busy weaving colossally on the thousand looms that ran inside his head. His mother went to work, but first she sent for the doctor. It was a severe attack of la grippe, he said. Jennie served as nurse and carried out his instructions.

صبحِ روزِ بعد سرِ کار نرفت. بیش از حد مشغولِ بافتنی غول‌آسا روی هزار کرگاهِ بافندگی در درونِ سرش بود. مادر سرِ کار رفت، اما نخست دنبالِ پزشک فرستاد. پزشک گفت حمله‌ای شدید از آنفلوآنزاست. جنی به‌عنوانِ پرستار خدمت کرد و دستورهایِ او را اجرا کرد.

It was a very severe attack, and it was a week before Johnny dressed and tottered feebly across the floor. Another week, the doctor said, and he would be fit to return to work. The foreman of the loom room visited him on Sunday afternoon, the first day of his convalescence. The best weaver in the room, the foreman told his mother. His job would be held for him. He could come back to work a week from Monday. "Why don't you thank 'im, Johnny?" his mother asked anxiously. "He's ben that sick he ain't himself yet," she explained apologetically to the visitor.

حمله‌ای بسیار سخت بود، و یک هفته طول کشید تا جانی لباس بپوشد و سست از کف اتاق بگذرد. پزشک گفت یک هفته‌ی دیگر و آماده‌ی بازگشت به کار خواهد بود. سرکارگرِ سالنِ بافندگی روزِ یکشنبه بعدازظهر، نخستین روزِ نقاهتش، به دیدارش آمد. سرکارگر به مادر گفت او بهترین بافنده‌ی سالن است. شغلش برایش نگاه داشته می‌شود. می‌توانست هفته‌ی بعد، از دوشنبه، به کار بازگردد. مادر نگران پرسید: «چرا از او تشکر نمی‌کنی، جانی؟» با حالتی پوزش‌خواه به مهمان توضیح داد: «آن‌قدر بیمار بوده که هنوز خودش نیست.»

Johnny sat hunched up and gazing steadfastly at the floor. He sat in the same position long after the foreman had gone. It was warm outdoors, and he sat on the stoop in the afternoon. Sometimes his lips moved. He seemed lost in endless calculations.

جانی قوز کرده نشسته بود و خیره به کف می‌نگریست. مدتی پس از رفتنِ سرکارگر هم در همان حال نشست. بیرون گرم بود، و بعدازظهر بر پلکانِ ورودی نشست. گاه‌گاه لب‌هایش می‌جنبید. گویی در حسابی بی‌پایان گم شده بود.

Next morning, after the day grew warm, he took his seat on the stoop. He had pencil and paper this time with which to continue his calculations, and he calculated painfully and amazingly. "What comes after millions?" he asked at noon, when Will came home from school. "An' how d'ye work 'em?"

صبحِ روزِ بعد، چون روز گرم شد، جایش را بر پلکان گرفت. این‌بار مداد و کاغذ داشت تا حساب‌هایش را ادامه دهد، و با درد و شگفتی محاسبه می‌کرد. ظهر، چون ویل از مدرسه به خانه آمد، پرسید: «پس از میلیون‌ها چه می‌آید؟ و چگونه با آن‌ها کار می‌کنند؟»

That afternoon finished his task. Each day, but without paper and pencil, he returned to the stoop. He was greatly absorbed in the one tree that grew across the street. He studied it for hours at a time, and was unusually interested when the wind swayed its branches and fluttered its leaves. Throughout the week he seemed lost in a great communion with himself. On Sunday, sitting on the stoop, he laughed aloud, several times, to the perturbation of his mother, who had not heard him laugh for years.

آن بعدازظهر کارش را تمام کرد. هر روز، اما بی مداد و کاغذ، به پلکان بازمی‌گشت. به‌شدت در آن یک درختی که در آن سویِ خیابان روییده بود مستغرق بود. ساعت‌ها به آن می‌نگریست، و به‌طرزی غیرعادی علاقه‌مند می‌شد چون باد شاخه‌هایش را می‌جنباند و برگ‌هایش را به اهتزاز می‌آورد. در سراسرِ هفته در گفتگویی بزرگ با خویش گم می‌نمود. روزِ یکشنبه، بر پلکان نشسته، چند بار بلند خندید، و مادر را که سال‌ها بود خنده‌اش را نشنیده بود، آشفته کرد.

Next morning, in the early darkness, she came to his bed to rouse him. He had had his fill of sleep all the week, and awoke easily. He made no struggle, nor did he attempt to hold on to the bedding when she stripped it from him. He lay quietly, and spoke quietly. "It ain't no use, ma." "You'll be late," she said, under the impression that he was still stupid with sleep. "I'm awake, ma, an' I tell you it ain't no use. You might as well lemme alone. I ain't goin' to git up."

صبحِ روزِ بعد، در تاریکیِ زود، مادر به سرِ تختش آمد تا بیدارش کند. تمامِ هفته خوابش را خورده بود و به‌سادگی بیدار شد. تقلایی نکرد، و چون مادر لحاف را از او کشید، نکوشید آن را نگاه دارد. آرام دراز کشید و آرام سخن گفت: «فایده ندارد، مادر.» مادر، با این تصور که او هنوز از خواب گیج است، گفت: «دیرت می‌شود.» «من بیدارم، مادر، و به‌تو می‌گویم فایده ندارد. بهتر است تنهایم بگذاری. بلند نمی‌شوم.»

"But you'll lose your job!" she cried. "I ain't goin' to git up," he repeated in a strange, passionless voice. She did not go to work herself that morning. This was sickness beyond any sickness she had ever known. Fever and delirium she could understand; but this was insanity. She pulled the bedding up over him and sent Jennie for the doctor.

فریاد کشید: «اما شغلت را از دست می‌دهی!» با صدایی غریب و بی‌شور تکرار کرد: «بلند نمی‌شوم.» آن صبح مادر هم سرِ کار نرفت. این بیماری‌ای بود فراتر از هر بیماری‌ای که می‌شناخت. تب و هذیان را می‌فهمید؛ اما این جنون بود. لحاف را روی او کشید و جنی را به دنبالِ پزشک فرستاد.

When that person arrived, Johnny was sleeping gently, and gently he awoke and allowed his pulse to be taken. "Nothing the matter with him," the doctor reported. "Badly debilitated, that's all. Not much meat on his bones." "He's always been that way," his mother volunteered. "Now go 'way, ma, an' let me finish my snooze." Johnny spoke sweetly and placidly, and sweetly and placidly he rolled over on his side and went to sleep.

وقتی آن کس رسید، جانی به آرامی می‌خوابید، و به آرامی بیدار شد و گذاشت تا نبضش را بگیرند. پزشک گزارش داد: «چیزی‌اش نیست. سخت ناتوان است، همین. گوشتِ زیادی روی استخوان‌هایش نیست.» مادر داوطلب توضیح داد: «همیشه همین‌طور بوده.» «حالا برو مادر، و بگذار چرتم را تمام کنم.» جانی شیرین و آرام سخن گفت، و شیرین و آرام به پهلو غلتید و به خواب رفت.

At ten o'clock he awoke and dressed himself. He walked out into the kitchen, where he found his mother with a frightened expression on her face. "I'm goin' away, ma," he announced, "an' I jes' want to say good-bye." She threw her apron over her head and sat down suddenly and wept. He waited patiently. "I might a-known it," she was sobbing. "Where?" she finally asked, removing the apron from her head and gazing up at him with a stricken face in which there was little curiosity. "I don't know—anywhere."

ساعتِ ده بیدار شد و لباس پوشید. به آشپزخانه رفت و مادر را با چهره‌ای ترسیده در آن‌جا یافت. اعلام کرد: «دارم می‌روم، مادر، و فقط می‌خواهم خداحافظی کنم.» مادر پیش‌بندش را بر سر انداخت و ناگهان نشست و گریست. جانی شکیبا منتظر ماند. مادر گریه می‌کرد: «می‌توانستم بدانم.» سرانجام، پیش‌بند را از سر برداشت و با چهره‌ای داغان که در آن کنجکاویِ کمی بود، به او نگریست و پرسید: «کجا؟» «نمی‌دانم ـ هر جا.»

As he spoke, the tree across the street appeared with dazzling brightness on his inner vision. It seemed to lurk just under his eyelids, and he could see it whenever he wished. "An' your job?" she quavered. "I ain't never goin' to work again." "My God, Johnny!" she wailed, "don't say that!" What he had said was blasphemy to her. As a mother who hears her child deny God, was Johnny's mother shocked by his words.

چون سخن می‌گفت، درختِ آن‌سویِ خیابان با درخشانیِ خیره‌کننده بر دیدِ درونی‌اش پدیدار شد. گویی همان زیرِ پلک‌هایش کمین کرده بود، و هرگاه می‌خواست می‌توانست ببیندش. مادر لرزان پرسید: «و شغلت؟» «دیگر هرگز سرِ کار نمی‌روم.» مادر فریاد کشید: «خدایا، جانی! این را نگو!» آن‌چه گفته بود برایش کفر بود. مادرِ جانی، چون مادری که فرزندش انکارِ خدا کند، از کلامش شوکه شده بود.

"What's got into you, anyway?" she demanded, with a lame attempt at imperativeness. "Figures," he answered. "Jes' figures. I've ben doin' a lot of figurin' this week, an' it's most surprisin'." "I don't see what that's got to do with it," she sniffled. Johnny smiled patiently, and his mother was aware of a distinct shock at the persistent absence of his peevishness and irritability.

با تلاشی نارسا برایِ گرفتنِ لحنی آمرانه پرسید: «آخر چه به سرت آمده؟» پاسخ داد: «اعداد. فقط اعداد. این هفته خیلی محاسبه کرده‌ام، و بسیار شگفت‌انگیز است.» فین‌فین کرد: «نمی‌فهمم این چه ربطی دارد.» جانی شکیبا لبخند زد، و مادر از تداومِ نبودنِ بدخلقی و زودرنجی‌اش شوکی آشکار حس کرد.

"I'll show you," he said. "I'm plum' tired out. What makes me tired? Moves. I've ben movin' ever since I was born. I'm tired of movin', an' I ain't goin' to move any more. Remember when I worked in the glass-house? I used to do three hundred dozen a day. Now I reckon I made about ten different moves to each bottle. That's thirty-six thousan' moves a day. Ten days, three hundred an' sixty thousan' moves. One month, one million an' eighty thousan' moves. Chuck out the eighty thousan'"—he spoke with the complacent beneficence of a philanthropist—"chuck out the eighty thousan', that leaves a million moves a month—twelve million moves a year.

گفت: «نشانت می‌دهم. حسابی خسته‌ام. چه چیزی خسته‌ام می‌کند؟ حرکت‌ها. از وقتی به دنیا آمده‌ام حرکت کرده‌ام. از حرکت خسته‌ام، و دیگر حرکت نمی‌کنم. یادت می‌آید وقتی در کارخانه‌ی شیشه‌گری کار می‌کردم؟ روزی سیصد دوجین بسته می‌بستم. حالا حساب می‌کنم برایِ هر شیشه حدودِ ده حرکتِ مختلف می‌کردم. روزی سی و شش هزار حرکت. در ده روز، سیصد و شصت هزار حرکت. یک ماه، یک میلیون و هشتاد هزار حرکت. هشتاد هزار را بیندازیم بیرون،» ـ با خیرخواهیِ خشنودانه‌ی یک نیکوکار سخن می‌گفت ـ «هشتاد هزار را بیندازیم بیرون، می‌ماند ماهی یک میلیون حرکت ـ سالی دوازده میلیون حرکت.»

"At the looms I'm movin' twic'st as much. That makes twenty-five million moves a year, an' it seems to me I've ben a movin' that way 'most a million years. "Now this week I ain't moved at all. I ain't made one move in hours an' hours. I tell you it was swell, jes' settin' there, hours an' hours, an' doin' nothin'. I ain't never ben happy before. I never had any time. I've ben movin' all the time. That ain't no way to be happy. An' I ain't going to do it any more. I'm jes' goin' to set, an' set, an' rest, an' rest, and then rest some more."

«پایِ کرگاه‌ها دو برابر حرکت می‌کنم. این می‌شود سالی بیست و پنج میلیون حرکت، و به نظرم می‌رسد حدودِ یک میلیون سال است که چنین حرکت می‌کنم. حالا این هفته هیچ حرکت نکرده‌ام. ساعت‌ها و ساعت‌ها هیچ حرکتی نکرده‌ام. بگذار بگویم، چه‌قدر عالی بود، همان‌جا نشستن، ساعت‌ها و ساعت‌ها، و هیچ‌کاری نکردن. تا حالا هرگز شاد نبوده‌ام. هیچ‌وقت وقت نداشته‌ام. تمامِ مدت حرکت کرده‌ام. این راهِ شاد بودن نیست. و دیگر این کار را نمی‌کنم. فقط می‌نشینم، و می‌نشینم، و استراحت می‌کنم، و استراحت می‌کنم، و سپس باز هم استراحت می‌کنم.»

"But what's goin' to come of Will an' the children?" she asked despairingly. "That's it, 'Will an' the children,'" he repeated. But there was no bitterness in his voice. He had long known his mother's ambition for the younger boy, but the thought of it no longer rankled. Nothing mattered any more. Not even that.

ناامیدانه پرسید: «اما چه به سرِ ویل و کودکان می‌آید؟» تکرار کرد: «همین است، 'ویل و کودکان'.» اما در صدایش تلخی نبود. مدت‌ها بود که از آرزویِ مادر برایِ پسرِ کوچک‌تر آگاه بود، اما فکرش دیگر آزارش نمی‌داد. دیگر هیچ‌چیز اهمیت نداشت. حتی آن هم.

"I know, ma, what you've ben plannin' for Will—keepin' him in school to make a book-keeper out of him. But it ain't no use, I've quit. He's got to go to work." "An' after I have brung you up the way I have," she wept, starting to cover her head with the apron and changing her mind.

«می‌دانم، مادر، که برایِ ویل چه برنامه‌ای ریخته‌ای ـ نگه داشتنش در مدرسه تا حسابدار شود. اما فایده ندارد، من کار را ول کرده‌ام. باید سرِ کار برود.» مادر گریست: «و بعد از این‌که این‌طور بزرگت کرده‌ام...» شروع کرد پیش‌بند را روی سر بکشد و تصمیمش را عوض کرد.

"You never brung me up," he answered with sad kindliness. "I brung myself up, ma, an' I brung up Will. He's bigger'n me, an' heavier, an' taller. When I was a kid, I reckon I didn't git enough to eat. When he come along an' was a kid, I was workin' an' earnin' grub for him too. But that's done with. Will can go to work, same as me, or he can go to hell, I don't care which. I'm tired. I'm goin' now. Ain't you goin' to say goodbye?"

با مهربانیِ غمگین پاسخ داد: «تو هرگز بزرگم نکردی. من خودم بزرگ شدم، مادر، و ویل را هم بزرگ کردم. او از من بزرگ‌تر، سنگین‌تر و بلندتر است. وقتی من کودک بودم، گمانم به‌اندازه‌ی کافی نمی‌خوردم. وقتی او آمد و کودک بود، من کار می‌کردم و برایِ او هم نان درمی‌آوردم. اما آن تمام شد. ویل می‌تواند چون من سرِ کار برود، یا برود به جهنم، فرقی برایم نمی‌کند. خسته‌ام. حالا می‌روم. خداحافظی نمی‌کنی؟»

She made no reply. The apron had gone over her head again, and she was crying. He paused a moment in the doorway. "I'm sure I done the best I knew how," she was sobbing.

پاسخی نداد. پیش‌بند دوباره روی سرش رفته بود و گریه می‌کرد. جانی لحظه‌ای در درگاه ایستاد. مادر گریه می‌کرد: «حتم دارم تا حدی که می‌دانستم، بهترین کار را کردم.»

He passed out of the house and down the street. A wan delight came into his face at the sight of the lone tree. "Jes' ain't goin' to do nothin'," he said to himself, half aloud, in a crooning tone. He glanced wistfully up at the sky, but the bright sun dazzled and blinded him.

از خانه بیرون رفت و خیابان را پایین آمد. در دیدارِ آن درختِ تنها، شادیِ کم‌رنگی به چهره‌اش آمد. زیرِ لب، با لحنی زمزمه‌گون، نیمه‌بلند به خود گفت: «فقط قرار است هیچ‌کاری نکنم.» با حسرت به آسمان نگاه کرد، اما خورشیدِ روشن، چشم‌هایش را خیره و نابینا کرد.

It was a long walk he took, and he did not walk fast. It took him past the jute-mill. The muffled roar of the loom room came to his ears, and he smiled. It was a gentle, placid smile. He hated no one, not even the pounding, shrieking machines. There was no bitterness in him, nothing but an inordinate hunger for rest.

راهِ بلندی پیمود، و تند نمی‌رفت. از کنارِ کارخانه‌ی گونیِ کنفی گذشت. غرشِ خفه‌ی سالنِ بافندگی به گوشش رسید، و لبخند زد. لبخندی نرم و آرام بود. از هیچ‌کس متنفر نبود، حتی از ماشین‌هایِ کوبنده و جیغ‌کشنده. در او تلخی نبود، چیزی نبود جز گرسنگی‌ای بی‌اندازه برایِ استراحت.

The houses and factories thinned out and the open spaces increased as he approached the country. At last the city was behind him, and he was walking down a leafy lane beside the railroad track. He did not walk like a man. He did not look like a man. He was a travesty of the human. It was a twisted and stunted and nameless piece of life that shambled like a sickly ape, arms loose-hanging, stoop-shouldered, narrow-chested, grotesque and terrible.

چون به حومه نزدیک می‌شد، خانه‌ها و کارخانه‌ها رقیق و فضاهایِ باز افزون می‌شدند. سرانجام شهر پشتِ‌سرش ماند، و در گذرگاهی پوشیده از برگ، در کنارِ ریلِ آهن می‌رفت. مانندِ یک انسان راه نمی‌رفت. مانندِ یک انسان به نظر نمی‌آمد. مسخره‌نمایی از انسان بود. تکه‌ای از زندگی بود پیچ‌خورده و کوچک و بی‌نام که چون میمونی بیمار می‌لنگید، بازوها آویزان، شانه‌ها قوز، سینه‌ تنگ، عجیب و هولناک.

He passed by a small railroad station and lay down in the grass under a tree. All afternoon he lay there. Sometimes he dozed, with muscles that twitched in his sleep. When awake, he lay without movement, watching the birds or looking up at the sky through the branches of the tree above him. Once or twice he laughed aloud, but without relevance to anything he had seen or felt.

از کنارِ ایستگاهِ کوچکِ راه‌آهن گذشت و در علف، زیرِ درختی دراز کشید. تمامِ بعدازظهر آن‌جا دراز کشید. گاه چرت می‌زد، با ماهیچه‌هایی که در خواب می‌پریدند. وقتی بیدار بود، بی‌حرکت دراز می‌کشید و پرندگان را تماشا می‌کرد یا از میانِ شاخه‌هایِ درختِ بالایِ سرش به آسمان می‌نگریست. یکی دو بار بلند خندید، اما بی هیچ ربطی به آنچه دیده یا حس کرده بود.

After twilight had gone, in the first darkness of the night, a freight train rumbled into the station. When the engine was switching cars on to the side-track, Johnny crept along the side of the train. He pulled open the side-door of an empty box-car and awkwardly and laboriously climbed in. He closed the door. The engine whistled. Johnny was lying down, and in the darkness he smiled.

چون گرگ‌و‌میش رفت، در نخستین تاریکیِ شب، قطارِ باری غرشی به ایستگاه درآمد. وقتی موتور واگن‌ها را به خطِ کناری منتقل می‌کرد، جانی در امتدادِ کنارِ قطار خزید. درِ کناریِ یک واگنِ خالی را به‌سختی و با تلاش گشود و دست‌و‌پاچلفتی به درون رفت. در را بست. موتور سوت زد. جانی دراز کشیده بود، و در تاریکی لبخند زد.