Love of Life / عشق به زندگی

"This out of all will remain-- They have lived and have tossed: So much of the game will be gain, Though the gold of the dice has been lost."

«از همه‌ی این‌ها، تنها این می‌ماند ـ زیسته‌اند و در تلاطم بوده‌اند: همین‌قدر از بازی، سود است، هرچند زرِ تاس‌ها از کف رفته باشد.»

They limped painfully down the bank, and once the foremost of the two men staggered among the rough-strewn rocks. They were tired and weak, and their faces had the drawn expression of patience which comes of hardship long endured. They were heavily burdened with blanket packs which were strapped to their shoulders. Head-straps, passing across the forehead, helped support these packs. Each man carried a rifle. They walked in a stooped posture, the shoulders well forward, the head still farther forward, the eyes bent upon the ground.

از کرانه به‌رنج می‌لنگیدند و پایین می‌آمدند، و یک‌بار آن مردی که در پیش بود، در میانِ سنگ‌هایِ ناهموارِ پراکنده تلوتلو خورد. خسته و ناتوان بودند، و چهره‌هایشان آن حالتِ کشیده‌ی شکیبایی را داشت که از تحملِ دیرپایِ سختی برمی‌خیزد. زیرِ بارِ سنگینِ بقچه‌هایِ پتویی بودند که به شانه‌هایشان بسته شده بود. تسمه‌هایی که از پیشانی می‌گذشت، به نگه‌داشتنِ این بارها کمک می‌کرد. هر دو تفنگی داشتند. خمیده راه می‌رفتند، شانه‌ها به جلو، سَر باز هم جلوتر، و چشم‌ها بر زمین دوخته.

"I wish we had just about two of them cartridges that's layin' in that cache of ourn," said the second man.

مردِ دومی گفت: «کاش فقط دو تا از آن فشنگ‌ها که در آن انبارِ ما افتاده، با خودمان داشتیم.»

His voice was utterly and drearily expressionless. He spoke without enthusiasm; and the first man, limping into the milky stream that foamed over the rocks, vouchsafed no reply.

صدایش سرتاسر بی‌حالت و دل‌گیر بود. بی هیچ شوری سخن می‌گفت؛ و مردِ اول، که لنگ‌لنگان به درونِ جویبارِ شیری‌رنگی که بر سنگ‌ها کف می‌کرد گام می‌نهاد، پاسخی نداد.

The other man followed at his heels. They did not remove their foot-gear, though the water was icy cold--so cold that their ankles ached and their feet went numb. In places the water dashed against their knees, and both men staggered for footing.

مردِ دیگر پشتِ پاشنه‌ی او می‌آمد. کفش‌هایشان را درنیاوردند، گرچه آب چون یخ سرد بود ـ چنان سرد که قوزکشان به درد آمد و پاهایشان بی‌حس شد. در جاهایی آب به زانوهایشان می‌خورد، و هر دو در پی جای پا تلوتلو می‌خوردند.

The man who followed slipped on a smooth boulder, nearly fell, but recovered himself with a violent effort, at the same time uttering a sharp exclamation of pain. He seemed faint and dizzy and put out his free hand while he reeled, as though seeking support against the air. When he had steadied himself he stepped forward, but reeled again and nearly fell. Then he stood still and looked at the other man, who had never turned his head.

مردی که در پی می‌آمد، روی تخته‌سنگی صاف لغزید، نزدیک بود بیفتد، اما با کوششی شدید خود را نگاه داشت، و در همان دم نعره‌ای تیز از درد سر داد. ضعیف و گیج می‌نمود و در حالی که می‌چرخید، دستِ آزادش را پیش برد، گویی در هوا تکیه‌گاهی می‌جوید. چون خود را راست کرد، یک گام پیش رفت، اما باز پیچید و نزدیک بود بیفتد. آن‌گاه ایستاد و به آن مردِ دیگر نگاه کرد، که سَر برنمی‌گرداند.

The man stood still for fully a minute, as though debating with himself. Then he called out:

مرد یک دقیقه‌ی تمام ایستاد، گویی با خود مشورت می‌کرد. سپس فریاد زد:

"I say, Bill, I've sprained my ankle."

«بیل، می‌گویم، قوزکم پیچ خورد.»

Bill staggered on through the milky water. He did not look around. The man watched him go, and though his face was expressionless as ever, his eyes were like the eyes of a wounded deer.

بیل تلوتلو خوران از میانِ آبِ شیری گذشت. به پشتِ سر نگاه نکرد. مرد رفتنش را تماشا می‌کرد، و گرچه چهره‌اش چون همیشه بی‌حالت بود، چشمانش به چشمانِ آهویی زخمی می‌مانست.

The other man limped up the farther bank and continued straight on without looking back. The man in the stream watched him. His lips trembled a little, so that the rough thatch of brown hair which covered them was visibly agitated. His tongue even strayed out to moisten them.

آن مردِ دیگر، لنگ‌لنگان از کرانه‌ی آن‌سو بالا رفت و بی‌آنکه نگاه به پشت کند، یکراست پیش رفت. مردی که در جویبار بود، تماشایش می‌کرد. لب‌هایش اندکی می‌لرزید، چنان‌که آن خرمنِ زبرِ مویِ قهوه‌ای که رویشان را پوشانده بود، آشکارا تکان می‌خورد. حتی زبانش بیرون آمد تا آن‌ها را تر کند.

"Bill!" he cried out.

فریاد زد: «بیل!»

It was the pleading cry of a strong man in distress, but Bill's head did not turn. The man watched him go, limping grotesquely and lurching forward with stammering gait up the slow slope toward the soft sky-line of the low-lying hill. He watched him go till he passed over the crest and disappeared. Then he turned his gaze and slowly took in the circle of the world that remained to him now that Bill was gone.

فریادِ التماسِ مردی نیرومند در رنج بود، اما سرِ بیل برنگشت. مرد رفتنش را تماشا می‌کرد، که زشت و کج می‌لنگید و با گامی الکن، در سرازیریِ کند به سویِ خطِ نرمِ افقِ آن تپه‌ی پست تلوتلو می‌خورد و پیش می‌رفت. تماشایش کرد تا از فرازِ تپه گذشت و ناپدید شد. آن‌گاه نگاهش را برگرداند و آرام آن دایره‌ی جهان را که اکنون با رفتنِ بیل برایش مانده بود، در چشم گرفت.

Near the horizon the sun was smouldering dimly, almost obscured by formless mists and vapors, which gave an impression of mass and density without outline or tangibility. The man pulled out his watch, the while resting his weight on one leg. It was four o'clock, and as the season was near the last of July or first of August,--he did not know the precise date within a week or two,--he knew that the sun roughly marked the northwest. He looked to the south and knew that somewhere beyond those bleak hills lay the Great Bear Lake; also, he knew that in that direction the Arctic Circle cut its forbidding way across the Canadian Barrens. This stream in which he stood was a feeder to the Coppermine River, which in turn flowed north and emptied into Coronation Gulf and the Arctic Ocean. He had never been there, but he had seen it, once, on a Hudson Bay Company chart.

نزدیکِ افق، خورشید تار و خاموش می‌سوخت، تقریباً پشتِ مه‌ها و بخارهایی بی‌شکل پنهان بود، که حسِ توده و چگالی را بی هیچ خط و مَحسوسی به رخ می‌کشید. مرد، در حالی که وزنش را بر یک پا نگاه داشته بود، ساعتش را بیرون کشید. ساعت چهار بود، و چون فصل به آخرهای جولای یا نخستین روزهای اوت می‌گرایید ـ تاریخِ دقیق را در یکی‌دو هفته نمی‌دانست ـ می‌دانست که خورشید به‌تقریب شمال‌غرب را نشان می‌دهد. به سویِ جنوب نگاه کرد و دانست که جایی فراسویِ آن تپه‌هایِ بی‌رنگ، دریاچه‌ی خرسِ بزرگ آرمیده است؛ هم می‌دانست که در آن سو، مدارِ قطبی راهِ ممنوعش را از سرتاسرِ بایرستان‌هایِ کانادا برمی‌بُرد. این جوباری که در آن ایستاده بود، شاخه‌ای از رودِ کاپرماین بود، که خود به شمال جاری می‌شد و در خلیجِ کرونیشن و اقیانوسِ منجمدِ شمالی می‌ریخت. هرگز آن‌جا نرفته بود، اما یک‌بار، روی نقشه‌ی «شرکتِ خلیجِ هودسن» دیده بودش.

Again his gaze completed the circle of the world about him. It was not a heartening spectacle. Everywhere was soft sky-line. The hills were all low-lying. There were no trees, no shrubs, no grasses--naught but a tremendous and terrible desolation that sent fear swiftly dawning into his eyes.

باز نگاهش دایره‌ی جهانِ پیرامون را به انجام رساند. منظره‌ای دل‌گرم‌کننده نبود. در همه‌جا، خطِ نرمِ افق. تپه‌ها همه پست بودند. نه درختی، نه بوته‌ای، نه علفی ـ هیچ نبود مگر ویرانیِ سهمگین و هولناکی که ترس را به‌شتاب در چشمانش می‌رویاند.

"Bill!" he whispered, once and twice; "Bill!"

زمزمه کرد ـ یک‌بار، دو بار: «بیل! بیل!»

He cowered in the midst of the milky water, as though the vastness were pressing in upon him with overwhelming force, brutally crushing him with its complacent awfulness. He began to shake as with an ague-fit, till the gun fell from his hand with a splash. This served to rouse him. He fought with his fear and pulled himself together, groping in the water and recovering the weapon. He hitched his pack farther over on his left shoulder, so as to take a portion of its weight from off the injured ankle. Then he proceeded, slowly and carefully, wincing with pain, to the bank.

در میانِ آبِ شیری‌رنگ، خود را در هم کشید، گویی پهناوری با نیرویی کوبنده بر او می‌فشرد و با هولناکیِ خشنود و بی‌اعتنایش او را وحشیانه له می‌کرد. چون کسی که تب نوبه‌ای گرفته باشد، به لرزه افتاد، تا تفنگ از دستش با تَرَقّه‌ای در آب افتاد. این رویداد بیدارش کرد. با ترسش جنگید و خود را گرد آورد، در آب کورمال‌کنان، اسلحه را بازیافت. بقچه را روی شانه‌ی چپش بالاتر کشید، تا بخشی از وزنش را از روی قوزکِ آسیب‌دیده بردارد. آن‌گاه آرام و با احتیاط، اخم‌کنان از درد، به سویِ کرانه پیش رفت.

He did not stop. With a desperation that was madness, unmindful of the pain, he hurried up the slope to the crest of the hill over which his comrade had disappeared--more grotesque and comical by far than that limping, jerking comrade. But at the crest he saw a shallow valley, empty of life. He fought with his fear again, overcame it, hitched the pack still farther over on his left shoulder, and lurched on down the slope.

نایستاد. با نومیدی‌ای که دیوانگی بود، بی‌اعتنا به درد، در سرازیری شتافت تا به فرازِ تپه‌ای رسد که هم‌سفرش از آن گذشته و ناپدید شده بود ـ بسی زشت‌تر و خنده‌دارتر از آن هم‌سفرِ لنگ‌لنگانِ پرتاب‌شونده. اما در فراز، دره‌ای کم‌عمق دید، تهی از هرگونه جان. باز با ترسش جنگید و بر آن چیره شد، بقچه را باز هم بیشتر بر شانه‌ی چپ کشید و در سرازیری تلوتلوخوران پیش رفت.

The bottom of the valley was soggy with water, which the thick moss held, spongelike, close to the surface. This water squirted out from under his feet at every step, and each time he lifted a foot the action culminated in a sucking sound as the wet moss reluctantly released its grip. He picked his way from muskeg to muskeg, and followed the other man's footsteps along and across the rocky ledges which thrust like islets through the sea of moss.

تهِ دره از آب خیس بود، آبی که خزه‌ی ضخیم چون اسفنج، نزدیکِ سطح در خود نگاه می‌داشت. این آب در هر گامی از زیرِ پاهایش بیرون می‌جست، و هر بار که پایی بلند می‌کرد، با صدایِ مکیدنی پایان می‌گرفت، چنان‌که خزه‌ی مرطوب با اکراه چنگش را شل می‌کرد. از باتلاقِ خزه‌ای به باتلاقِ دیگر راه می‌جست، و گام‌های آن مردِ دیگر را در امتدادِ تخته‌سنگ‌هایی که چون جزایر کوچک از دلِ دریایِ خزه برآمده بود و از روی آن‌ها، دنبال می‌کرد.

Though alone, he was not lost. Farther on he knew he would come to where dead spruce and fir, very small and weazened, bordered the shore of a little lake, the _titchin-nichilie_, in the tongue of the country, the "land of little sticks." And into that lake flowed a small stream, the water of which was not milky. There was rush-grass on that stream--this he remembered well--but no timber, and he would follow it till its first trickle ceased at a divide. He would cross this divide to the first trickle of another stream, flowing to the west, which he would follow until it emptied into the river Dease, and here he would find a cache under an upturned canoe and piled over with many rocks. And in this cache would be ammunition for his empty gun, fish-hooks and lines, a small net--all the utilities for the killing and snaring of food. Also, he would find flour,--not much,--a piece of bacon, and some beans.

هرچند تنها بود، گم نشده بود. می‌دانست که جلوتر به جایی می‌رسد که در آن، نوئل و کاجِ مرده ـ ریز و چروکیده ـ کناره‌ی دریاچه‌ای کوچک را در بر می‌گیرند، دریاچه‌ای که در زبانِ آن سرزمین «تیچین‌نیچیلیه»، یعنی «سرزمینِ ترکه‌هایِ کوچک» خوانده می‌شد. و به آن دریاچه، جوباری کوچک می‌ریخت که آبش شیری نبود. روی آن جوبار، علفِ نِی بود ـ این را خوب به یاد داشت ـ اما چوبی نبود، و او دنبال آن می‌رفت تا نخستین جریانش در سرِ گردنه‌ای پایان گیرد. از این گردنه می‌گذشت تا به نخستین جریانِ جوبارِ دیگری برسد که به سویِ غرب جاری بود، و آن را دنبال می‌کرد تا در رودِ دیز می‌ریخت، و در آنجا، در زیرِ کانوی واژگون و انباشته در زیرِ کوهی از سنگ، انباری می‌یافت. در این انبار، فشنگ برایِ تفنگِ خالی‌اش بود، قلاب و نخِ ماهیگیری، توری کوچک ـ تمامِ ابزارِ کشتن و دام‌انداختن برایِ خوراک. هم آنجا آرد ـ نه چندان ـ تکه‌ای گوشتِ نمک‌سود، و اندکی لوبیا می‌یافت.

Bill would be waiting for him there, and they would paddle away south down the Dease to the Great Bear Lake. And south across the lake they would go, ever south, till they gained the Mackenzie. And south, still south, they would go, while the winter raced vainly after them, and the ice formed in the eddies, and the days grew chill and crisp, south to some warm Hudson Bay Company post, where timber grew tall and generous and there was grub without end.

بیل آنجا چشم به راهش می‌نشست، و با هم پارو می‌زدند و به جنوب، در طولِ دیز، به سویِ دریاچه‌ی خرسِ بزرگ می‌رفتند. و از دریاچه به جنوب می‌گذشتند، همواره به جنوب، تا به مکنزی برسند. و به جنوب، باز هم به جنوب می‌رفتند، در حالی که زمستان بیهوده در پی‌شان می‌تاخت، و یخ در گرداب‌ها می‌بست، و روزها سرد و تیز می‌شد، تا به جایگاهی گرم از شرکتِ خلیجِ هودسن برسند، جایی که چوب بلند و فراخ می‌روید و خوراک بی‌پایان است.

These were the thoughts of the man as he strove onward. But hard as he strove with his body, he strove equally hard with his mind, trying to think that Bill had not deserted him, that Bill would surely wait for him at the cache. He was compelled to think this thought, or else there would not be any use to strive, and he would have lain down and died. And as the dim ball of the sun sank slowly into the northwest he covered every inch--and many times--of his and Bill's flight south before the downcoming winter. And he conned the grub of the cache and the grub of the Hudson Bay Company post over and over again. He had not eaten for two days; for a far longer time he had not had all he wanted to eat. Often he stooped and picked pale muskeg berries, put them into his mouth, and chewed and swallowed them. A muskeg berry is a bit of seed enclosed in a bit of water. In the mouth the water melts away and the seed chews sharp and bitter. The man knew there was no nourishment in the berries, but he chewed them patiently with a hope greater than knowledge and defying experience.

این‌ها اندیشه‌هایِ مرد بود، در حالی که می‌کوشید جلو رود. اما به همان سختی که با تنش می‌کوشید، با ذهنش نیز می‌جنگید، تا چنین بیندیشد که بیل او را رها نکرده است، که بیل به‌حتم پیشِ انبار به انتظارش خواهد ماند. ناگزیر به این اندیشه بود، وگرنه کوشیدن سودی نداشت و بر زمین می‌افتاد و می‌مرد. و در حالی که گویِ تارِ خورشید آرام در شمال‌غرب فرو می‌نشست، هر وجبی از گریزشان به جنوب در پیشاپیشِ زمستانِ فرود آینده را ـ بارها و بارها ـ در ذهن پیمود. و خوراکِ انبار و خوراکِ جایگاهِ خلیجِ هودسن را بارها از بَر کرد. دو روز بود چیزی نخورده بود؛ مدتی بسیار بلندتر بود که هرچه می‌خواست، نخورده بود. بسی پیش می‌خم می‌شد و توت‌هایِ کم‌رنگِ باتلاقی می‌چید، در دهان می‌گذاشت و می‌جوید و فرومی‌داد. توتِ باتلاقی، تخمی است محصور در اندکی آب. در دهان، آب می‌گدازد و تخم تیز و تلخ زیرِ دندان می‌آید. مرد می‌دانست که در توت‌ها مایه‌ای نیست، اما با شکیبایی می‌جویدشان، با امیدی بزرگ‌تر از دانش و در تَن دادن به تجربه.

At nine o'clock he stubbed his toe on a rocky ledge, and from sheer weariness and weakness staggered and fell. He lay for some time, without movement, on his side. Then he slipped out of the pack-straps and clumsily dragged himself into a sitting posture. It was not yet dark, and in the lingering twilight he groped about among the rocks for shreds of dry moss. When he had gathered a heap he built a fire,--a smouldering, smudgy fire,--and put a tin pot of water on to boil.

ساعت نه، انگشتِ پا به تخته‌سنگی خورد، و از فرطِ خستگی و ناتوانی تلوتلو خورد و افتاد. مدتی بی هیچ جنبشی به پهلو افتاده بود. سپس از تسمه‌هایِ بقچه بیرون آمد و دست‌و‌پایی به نشستن کشید. هنوز تاریک نشده بود، و در گرگ‌و‌میشِ کشدار، در میانِ سنگ‌ها به جستجویِ تکه‌هایِ خزه‌ی خشک گشت. چون توده‌ای فراهم آورد، آتشی برافروخت ـ آتشی نیم‌سوز و دودی ـ و دیگی حلبی پُرِ آب بر آن نهاد تا بجوشد.

He unwrapped his pack and the first thing he did was to count his matches. There were sixty-seven. He counted them three times to make sure. He divided them into several portions, wrapping them in oil paper, disposing of one bunch in his empty tobacco pouch, of another bunch in the inside band of his battered hat, of a third bunch under his shirt on the chest. This accomplished, a panic came upon him, and he unwrapped them all and counted them again. There were still sixty-seven.

بقچه را گشود و نخستین کاری که کرد، شمردنِ کبریت‌هایش بود. شصت و هفت تا بودند. سه بار شمردشان تا مطمئن شود. آن‌ها را به چند دسته تقسیم کرد، در کاغذِ روغنی پیچید، یک دسته را در کیسه‌ی توتونِ خالی‌اش گذاشت، دسته‌ای دیگر را در لایِ نوارِ درونیِ کلاهِ کهنه‌اش، و دسته‌ی سوم را زیرِ پیراهنش بر سینه. چون این کار به انجام رسید، وحشتی به جانش افتاد و همه را باز کرد و دوباره شمرد. هنوز شصت و هفت تا بودند.

He dried his wet foot-gear by the fire. The moccasins were in soggy shreds. The blanket socks were worn through in places, and his feet were raw and bleeding. His ankle was throbbing, and he gave it an examination. It had swollen to the size of his knee. He tore a long strip from one of his two blankets and bound the ankle tightly. He tore other strips and bound them about his feet to serve for both moccasins and socks. Then he drank the pot of water, steaming hot, wound his watch, and crawled between his blankets.

کفشِ خیسش را پایِ آتش خشکاند. موکاسین‌ها به تکه‌هایی خیس و پاره بدل شده بود. جورابِ پشمی در جاهایی فرسوده بود و پاهایش خام و خون‌آلوده. قوزکش می‌تپید، آن را نگاه کرد. به اندازه‌ی زانویش ورم کرده بود. نوارِ بلندی از یکی از دو پتویش پاره کرد و قوزکش را محکم بست. نوارهایِ دیگری پاره کرد و دورِ پاهایش بست تا هم به جایِ موکاسین باشد، هم به جایِ جوراب. سپس آن دیگ آبِ جوشان را نوشید، ساعتش را کوک کرد و میانِ پتوها خزید.

He slept like a dead man. The brief darkness around midnight came and went. The sun arose in the northeast--at least the day dawned in that quarter, for the sun was hidden by gray clouds.

چون مرده‌ای خفت. تاریکیِ کوتاهِ پیرامونِ نیمه‌شب آمد و رفت. خورشید در شمال‌شرق برآمد ـ یا دستِ‌کم روز در آن سو سپید شد، چون خورشید پشتِ ابرهایِ خاکستری پنهان بود.

At six o'clock he awoke, quietly lying on his back. He gazed straight up into the gray sky and knew that he was hungry. As he rolled over on his elbow he was startled by a loud snort, and saw a bull caribou regarding him with alert curiosity. The animal was not mere than fifty feet away, and instantly into the man's mind leaped the vision and the savor of a caribou steak sizzling and frying over a fire. Mechanically he reached for the empty gun, drew a bead, and pulled the trigger. The bull snorted and leaped away, his hoofs rattling and clattering as he fled across the ledges.

ساعتِ شش بیدار شد، آرام به پشت خوابیده. مستقیم به آسمانِ خاکستری چشم دوخت و دانست که گرسنه است. چون بر آرنج چرخید، صدایِ خرناسی بلند جا خورده‌اش کرد، و گوزنِ نری دید که با کنجکاویِ هوشیار نگاهش می‌کرد. جانور بیش از پنجاه پا فاصله نداشت، و در دَم تصویر و طعمِ تکه‌ای استیکِ گوزن که روی آتش جزجز می‌کند و سرخ می‌شود، در ذهنِ مرد جست. ماشینی، دست به تفنگِ خالی برد، نشانه گرفت و ماشه را کشید. گوزن خرنّاسی کشید و در حالی که سُم‌هایش روی تخته‌سنگ‌ها به تلقتلق و تق‌تق می‌خورد، گریخت.

The man cursed and flung the empty gun from him. He groaned aloud as he started to drag himself to his feet. It was a slow and arduous task.

مرد ناسزا گفت و تفنگِ خالی را از خود دور انداخت. ناله‌کنان بلند، شروع به کشیدنِ خود به پاهایش کرد. کاری کند و دشوار بود.

His joints were like rusty hinges. They worked harshly in their sockets, with much friction, and each bending or unbending was accomplished only through a sheer exertion of will. When he finally gained his feet, another minute or so was consumed in straightening up, so that he could stand ... as a man should stand.

مفاصلش به لولاهایی زنگ‌زده می‌مانست. در حُفره‌هایشان زمخت و با اصطکاکِ بسیار کار می‌کردند، و هر خم و راست کردنی تنها به یاریِ کوششی خالص از اراده انجام می‌گرفت. چون سرانجام بر پاهایش ایستاد، دقیقه‌ای دیگر صرفِ راست شدن کرد، تا بتواند چون مردی که باید، استوار بایستد.

He crawled up a small knoll and surveyed the prospect. There were no trees, no bushes, nothing but a gray sea of moss scarcely diversified by gray rocks, gray lakelets, and gray streamlets. The sky was gray. There was no sun nor hint of sun. He had no idea of north, and he had forgotten the way he had come to this spot the night before. But he was not lost. He knew that. Soon he would come to the land of the little sticks. He felt that it lay off to the left somewhere, not far--possibly just over the next low hill.

از تپه‌ی کوچکی بالا خزید و چشم‌انداز را نگریست. نه درختی بود، نه بوته‌ای، هیچ نبود مگر دریایی خاکستری از خزه که به‌زحمت با سنگ‌هایِ خاکستری، دریاچک‌هایِ خاکستری و جوبارک‌هایِ خاکستری گوناگون می‌شد. آسمان خاکستری بود. نه خورشیدی بود، نه نشانی از خورشید. نمی‌دانست شمال کجاست، و راهی را که شبِ گذشته به این نقطه آمده بود، از یاد برده بود. اما گم نشده بود. این را می‌دانست. به‌زودی به سرزمینِ ترکه‌هایِ کوچک می‌رسید. حس می‌کرد که جایی به سویِ چپ افتاده است، نه چندان دور ـ شاید فقط آن سویِ این تپه‌ی پستِ بعدی.

He went back to put his pack into shape for travelling. He assured himself of the existence of his three separate parcels of matches, though he did not stop to count them. But he did linger, debating, over a squat moose-hide sack. It was not large. He could hide it under his two hands. He knew that it weighed fifteen pounds,--as much as all the rest of the pack,--and it worried him. He finally set it to one side and proceeded to roll the pack. He paused to gaze at the squat moose-hide sack. He picked it up hastily with a defiant glance about him, as though the desolation were trying to rob him of it; and when he rose to his feet to stagger on into the day, it was included in the pack on his back.

بازگشت تا بقچه را آماده‌ی سفر کند. خود را از بودنِ سه دسته‌ی جداگانه‌ی کبریت‌هایش مطمئن کرد، گرچه برایِ شمردن نایستاد. اما بر سرِ کیسه‌ای تپلِ از پوستِ گوزن، درنگ و مشورت کرد. بزرگ نبود. زیرِ دو دستش پنهانش می‌توانست کرد. می‌دانست که پانزده پوند سنگین است ـ هم‌اندازه‌ی همه‌ی بارِ دیگر ـ و این نگرانش می‌کرد. سرانجام آن را کنار گذاشت و به پیچیدنِ بقچه پرداخت. ایستاد و به آن کیسه‌ی تپل از پوستِ گوزن چشم دوخت. شتاب‌زده آن را برداشت، با نگاهی پرخاش‌جویانه به پیرامون، گویی آن ویرانی می‌کوشد آن را از او برباید؛ و چون بر پاهایش ایستاد تا تلوتلو خوران به درونِ روز رود، آن کیسه نیز در بقچه‌ی پشتش جا داشت.

He bore away to the left, stopping now and again to eat muskeg berries. His ankle had stiffened, his limp was more pronounced, but the pain of it was as nothing compared with the pain of his stomach. The hunger pangs were sharp. They gnawed and gnawed until he could not keep his mind steady on the course he must pursue to gain the land of little sticks. The muskeg berries did not allay this gnawing, while they made his tongue and the roof of his mouth sore with their irritating bite.

به سویِ چپ راه گرفت، گاه‌گاه می‌ایستاد تا توتِ باتلاقی بخورد. قوزکش خشک شده بود، لنگیدنش آشکارتر شده بود، اما درد آن در برابرِ دردِ شکمش هیچ بود. تیرکشِ گرسنگی تیز بود. می‌خورد و می‌خورد تا آنجا که نمی‌توانست ذهنش را بر مسیری که باید برایِ رسیدن به سرزمینِ ترکه‌هایِ کوچک پیش گیرد، استوار نگاه دارد. توت‌هایِ باتلاقی این خوردن را تسکین نمی‌داد، در همان‌حال، با گزشِ آزارنده‌شان، زبان و سقفِ دهانش را زخم می‌کرد.

He came upon a valley where rock ptarmigan rose on whirring wings from the ledges and muskegs. Ker--ker--ker was the cry they made. He threw stones at them, but could not hit them. He placed his pack on the ground and stalked them as a cat stalks a sparrow. The sharp rocks cut through his pants' legs till his knees left a trail of blood; but the hurt was lost in the hurt of his hunger. He squirmed over the wet moss, saturating his clothes and chilling his body; but he was not aware of it, so great was his fever for food. And always the ptarmigan rose, whirring, before him, till their ker--ker--ker became a mock to him, and he cursed them and cried aloud at them with their own cry.

به دره‌ای رسید که در آن، قَرقاولِ کوهی با بال‌هایِ غُرّان از تخته‌سنگ‌ها و باتلاق‌ها برمی‌خاست. صدایشان: کِر ـ کِر ـ کِر. سنگ به آن‌ها می‌انداخت، اما به نشان نمی‌خورد. بقچه را بر زمین گذاشت و چون گربه‌ای که به گنجشک می‌خزد، به سویشان خزید. سنگ‌هایِ تیز پاچه‌ی شلوارش را پاره می‌کرد تا آنجا که زانوانش رد خون بر جای می‌گذاشتند؛ اما این درد در دردِ گرسنگی گم می‌شد. روی خزه‌ی خیس می‌خزید، لباس‌هایش را خیس و تنش را سرد می‌کرد؛ اما هیچ از آن خبر نداشت، چنان تبِ خوراک سرکش بود. و قَرقاول‌ها همواره پیشِ پایش به‌غُرّش برمی‌خاستند، تا کِر ـ کِر ـ کِرشان به مسخره‌ای بدل شد، و او بر آن‌ها نفرین می‌کرد و با همان فریادشان بر آن‌ها بانگ می‌زد.

Once he crawled upon one that must have been asleep. He did not see it till it shot up in his face from its rocky nook. He made a clutch as startled as was the rise of the ptarmigan, and there remained in his hand three tail-feathers. As he watched its flight he hated it, as though it had done him some terrible wrong. Then he returned and shouldered his pack.

یک‌بار بر سرِ یکی خزید که گمان داشت در خواب است. آن را ندید تا اینکه از جایگاهِ سنگی‌اش به سویِ صورتِ او پرید. چنگی به همان جا خوردگیِ پروازِ قَرقاول از او سر زد، و سه پَرِ دُمی در دستش ماند. در حالی که پروازش را تماشا می‌کرد، از آن نفرت می‌داشت، گویی بدیِ هولناکی در حقش کرده باشد. سپس بازگشت و بقچه را بر شانه گرفت.

As the day wore along he came into valleys or swales where game was more plentiful. A band of caribou passed by, twenty and odd animals, tantalizingly within rifle range. He felt a wild desire to run after them, a certitude that he could run them down. A black fox came toward him, carrying a ptarmigan in his mouth. The man shouted. It was a fearful cry, but the fox, leaping away in fright, did not drop the ptarmigan.

چون روز پیش می‌رفت، به دره‌ها یا گودی‌هایی رسید که در آن‌ها شکار فراوان‌تر بود. دسته‌ای از گو...نِ کاریبو گذشتند، بیست‌وچند سَر، آزاردهنده در تیررسِ تفنگ. آرزویی وحشی در او جوشید که در پی‌شان بدود، و بی‌تردید می‌دانست که می‌تواند به آن‌ها برسد. روباهی سیاه به سویش آمد، در دهانش قَرقاولی داشت. مرد فریاد زد. فریادی هراسناک بود، اما روباه، که از ترس برجست و گریخت، قَرقاول را رها نکرد.

Late in the afternoon he followed a stream, milky with lime, which ran through sparse patches of rush-grass. Grasping these rushes firmly near the root, he pulled up what resembled a young onion-sprout no larger than a shingle-nail. It was tender, and his teeth sank into it with a crunch that promised deliciously of food. But its fibers were tough. It was composed of stringy filaments saturated with water, like the berries, and devoid of nourishment. He threw off his pack and went into the rush-grass on hands and knees, crunching and munching, like some bovine creature.

پسین‌گاهِ روز، در پی جوباری افتاد که از آهک شیری‌رنگ بود، و از میانِ پاره‌هایِ پراکنده‌ی علفِ نِی می‌گذشت. این نی‌ها را محکم نزدیکِ ریشه می‌گرفت و چیزی شبیه ساقه‌ی تازه‌ی پیاز بیرون می‌کشید، نه بزرگ‌تر از میخی کوچک. نرم بود و دندان‌هایش با خَرَپَخَری که نویدبخشِ خوراکی لذیذ بود در آن فرو می‌رفت. اما رشته‌هایش سفت بود. از تارهایِ نخ‌مانندی ساخته بود که چون توت‌ها از آب اشباع و خالی از مایه بود. بقچه را افکند و بر دست‌و‌پا به میانِ نی‌ها رفت، جویان و چریدن‌کنان، چون جانوری گاوسان.

He was very weary and often wished to rest--to lie down and sleep; but he was continually driven on--not so much by his desire to gain the land of little sticks as by his hunger. He searched little ponds for frogs and dug up the earth with his nails for worms, though he knew in spite that neither frogs nor worms existed so far north.

بسیار خسته بود و اغلب آرزو می‌کرد بیاساید ـ بخوابد و بخوابد؛ اما پیوسته رانده می‌شد ـ نه چندان از سرِ آرزویِ رسیدن به سرزمینِ ترکه‌هایِ کوچک، که از گرسنگی. در آب‌گیرهایِ کوچک به جستجویِ قورباغه می‌گشت، و با ناخن‌هایش خاک را به جستجویِ کرم می‌کاوید، گرچه در دل می‌دانست که در این دورایِ شمالی نه قورباغه‌ای هست، نه کرمی.

He looked into every pool of water vainly, until, as the long twilight came on, he discovered a solitary fish, the size of a minnow, in such a pool. He plunged his arm in up to the shoulder, but it eluded him. He reached for it with both hands and stirred up the milky mud at the bottom. In his excitement he fell in, wetting himself to the waist. Then the water was too muddy to admit of his seeing the fish, and he was compelled to wait until the sediment had settled.

بیهوده در هر آب‌گیر می‌نگریست، تا اینکه چون گرگ‌و‌میشِ کشدار فرود آمد، در یکی از این آب‌گیرها ماهی‌ای تک‌افتاده، به اندازه‌ی یک ماهی‌قزل کوچک، یافت. بازویش را تا شانه در آب فرو برد، اما ماهی از کف رفت. با هر دو دست به سویش رفت و لجنِ شیریِ ته را به‌هم‌زد. در هیجانش به آب افتاد و تا کمر خیس شد. آن‌گاه آب چنان گل‌آلود شد که نمی‌گذاشت ماهی را ببیند، و ناچار باید می‌ماند تا رسوب ته‌نشین شود.

The pursuit was renewed, till the water was again muddied. But he could not wait. He unstrapped the tin bucket and began to bale the pool. He baled wildly at first, splashing himself and flinging the water so short a distance that it ran back into the pool. He worked more carefully, striving to be cool, though his heart was pounding against his chest and his hands were trembling. At the end of half an hour the pool was nearly dry. Not a cupful of water remained. And there was no fish. He found a hidden crevice among the stones through which it had escaped to the adjoining and larger pool--a pool which he could not empty in a night and a day. Had he known of the crevice, he could have closed it with a rock at the beginning and the fish would have been his.

تعقیب از سر گرفته شد، تا باز آب گِل‌آلود شد. اما نتوانست منتظر بماند. سطلِ حلبی را باز کرد و به خالی کردنِ آب‌گیر پرداخت. ابتدا وحشیانه آب می‌کشید، روی خود می‌پاشید و آب را چنان نزدیک پرت می‌کرد که باز به آب‌گیر برمی‌گشت. با دقت بیشتر کار کرد، می‌کوشید خونسرد باشد، گرچه قلبش به سینه‌اش می‌کوبید و دست‌هایش می‌لرزید. در پایانِ نیم‌ساعت، آب‌گیر تقریباً خشک شد. حتی یک فنجان آب نمانده بود. و ماهی نبود. شکافی پنهان در میانِ سنگ‌ها یافت که ماهی از راهِ آن به آب‌گیرِ مجاور و بزرگ‌تر گریخته بود ـ آب‌گیری که در یک شبانه‌روز نمی‌توانست خالی‌اش کند. اگر از همان آغاز شکاف را می‌دانست، می‌توانست با سنگی ببنددش و ماهی از آنِ او می‌شد.

Thus he thought, and crumpled up and sank down upon the wet earth. At first he cried softly to himself, then he cried loudly to the pitiless desolation that ringed him around; and for a long time after he was shaken by great dry sobs.

چنین اندیشید و در هم پیچید و بر خاکِ خیس فروریخت. ابتدا آرام با خود گریست، سپس بلند بر ویرانیِ بی‌رحمی که در دایره‌اش گرفته بود، گریست؛ و مدتی دراز پس از آن، با هق‌هقِ خشکِ بزرگی به لرزه بود.

He built a fire and warmed himself by drinking quarts of hot water, and made camp on a rocky ledge in the same fashion he had the night before. The last thing he did was to see that his matches were dry and to wind his watch. The blankets were wet and clammy. His ankle pulsed with pain. But he knew only that he was hungry, and through his restless sleep he dreamed of feasts and banquets and of food served and spread in all imaginable ways.

آتشی برافروخت و با نوشیدنِ قابلمه‌قابلمه آبِ گرم خود را گرم کرد و بر تخته‌سنگی، به همان شیوه‌ی شبِ پیش، اردو زد. آخرین کاری که کرد، این بود که از خشک بودنِ کبریت‌ها مطمئن شود و ساعتش را کوک کند. پتوها خیس و چسبناک بودند. قوزکش از درد می‌تپید. اما تنها این را می‌دانست که گرسنه است، و در خوابِ بی‌قرارش، رؤیایِ ضیافت‌ها و مهمانی‌ها و خوراک‌هایی را می‌دید که به هر شیوه‌ای که در تصور آید، چیده و گسترده بود.

He awoke chilled and sick. There was no sun. The gray of earth and sky had become deeper, more profound. A raw wind was blowing, and the first flurries of snow were whitening the hilltops. The air about him thickened and grew white while he made a fire and boiled more water. It was wet snow, half rain, and the flakes were large and soggy. At first they melted as soon as they came in contact with the earth, but ever more fell, covering the ground, putting out the fire, spoiling his supply of moss-fuel.

سرد و بیمار بیدار شد. خورشید نبود. خاکستریِ زمین و آسمان ژرف‌تر و عمیق‌تر شده بود. بادی خشن می‌وزید، و نخستین گردبادهایِ برف، تپه‌هایِ بلند را سپید می‌کرد. هوایِ پیرامون، در حالی که او آتش برمی‌افروخت و باز آب می‌جوشاند، چگال و سپید می‌شد. برف خیس بود، نیم‌باران، و دانه‌هایش درشت و خیس. ابتدا به محضِ تماس با زمین آب می‌شدند، اما بیش‌از‌پیش می‌بارید، زمین را می‌پوشاند، آتش را خاموش می‌کرد، و انبارِ خزه‌ی سوختش را تباه می‌نمود.

This was a signal for him to strap on his pack and stumble onward, he knew not where. He was not concerned with the land of little sticks, nor with Bill and the cache under the upturned canoe by the river Dease. He was mastered by the verb "to eat." He was hunger-mad. He took no heed of the course he pursued, so long as that course led him through the swale bottoms. He felt his way through the wet snow to the watery muskeg berries, and went by feel as he pulled up the rush-grass by the roots. But it was tasteless stuff and did not satisfy. He found a weed that tasted sour and he ate all he could find of it, which was not much, for it was a creeping growth, easily hidden under the several inches of snow.

این برایش نشانه‌ای بود که بقچه را ببندد و، نمی‌دانست به کجا، تلوتلو خوران پیش رود. سرزمینِ ترکه‌هایِ کوچک برایش اهمیتی نداشت، نه بیل و انبارِ زیرِ کانویِ واژگون در کنارِ رودِ دیز. فعلِ «خوردن» بر او چیره بود. از گرسنگی دیوانه شده بود. به مسیری که می‌پیمود اعتنایی نداشت، مادام که آن مسیر او را در میانِ ته‌هایِ پُست می‌گذراند. در میانِ برفِ خیس، راه‌جویانه به سویِ توت‌هایِ آب‌دارِ باتلاقی پیش می‌رفت، و در حالی که نی را از ریشه می‌کند، با حس راه می‌برد. اما چیزی بی‌مزه بود و سیر نمی‌کرد. علفی یافت که مزه‌ای ترش داشت و هرچه از آن یافت، خورد، که چندان نبود، چون رستنی‌ای خزنده بود که زیرِ چند اینچ برف به‌آسانی پنهان می‌شد.

He had no fire that night, nor hot water, and crawled under his blanket to sleep the broken hunger-sleep. The snow turned into a cold rain. He awakened many times to feel it falling on his upturned face. Day came--a gray day and no sun. It had ceased raining. The keenness of his hunger had departed. Sensibility, as far as concerned the yearning for food, had been exhausted. There was a dull, heavy ache in his stomach, but it did not bother him so much. He was more rational, and once more he was chiefly interested in the land of little sticks and the cache by the river Dease.

آن شب نه آتشی داشت، نه آبِ گرم، و زیرِ پتو خزید تا خوابِ گُسسته‌ی گرسنگی را بخوابد. برف به بارانی سرد بدل شد. بارها بیدار شد تا آن را در حالِ فرو ریختن بر چهره‌ی روبه‌بالایش حس کند. روز آمد ـ روزی خاکستری و بی‌خورشید. باران بند آمده بود. تیزیِ گرسنگی‌اش رفته بود. حساسیت، تا آنجا که به آرزویِ خوراک مربوط می‌شد، تمام شده بود. دردی کند و سنگین در شکمش بود، اما چندان آزارش نمی‌داد. عاقل‌تر بود، و باز سرزمینِ ترکه‌هایِ کوچک و انبارِ کنارِ رودِ دیز، عمده‌ترین دل‌مشغولی‌اش بود.

He ripped the remnant of one of his blankets into strips and bound his bleeding feet. Also, he recinched the injured ankle and prepared himself for a day of travel. When he came to his pack, he paused long over the squat moose-hide sack, but in the end it went with him.

باقی‌مانده‌ی یکی از پتوهایش را به نوارهایی پاره کرد و پاهایِ خون‌چکانش را بست. هم‌چنین قوزکِ آسیب‌دیده را دوباره محکم بست و خود را آماده‌ی یک روز سفر کرد. چون به بقچه رسید، مدتی دراز بر سرِ آن کیسه‌ی تپلِ از پوستِ گوزن درنگ کرد، اما در پایان آن نیز با او رفت.

The snow had melted under the rain, and only the hilltops showed white. The sun came out, and he succeeded in locating the points of the compass, though he knew now that he was lost. Perhaps, in his previous days' wanderings, he had edged away too far to the left. He now bore off to the right to counteract the possible deviation from his true course.

برف زیرِ باران آب شده بود و تنها بلندایِ تپه‌ها سپید می‌نمود. خورشید درآمد، و توانست جهت‌هایِ قطب‌نما را بیابد، گرچه اکنون می‌دانست که گم شده است. شاید در سرگردانی‌هایِ روزهایِ گذشته، بیش از حد به سویِ چپ کشیده شده بود. اکنون به سویِ راست راه می‌گرفت تا انحرافِ احتمالی از مسیرِ درست را خنثا کند.

Though the hunger pangs were no longer so exquisite, he realized that he was weak. He was compelled to pause for frequent rests, when he attacked the muskeg berries and rush-grass patches. His tongue felt dry and large, as though covered with a fine hairy growth, and it tasted bitter in his mouth. His heart gave him a great deal of trouble. When he had travelled a few minutes it would begin a remorseless thump, thump, thump, and then leap up and away in a painful flutter of beats that choked him and made him go faint and dizzy.

هرچند تیرکشِ گرسنگی دیگر چندان نافذ نبود، دریافت که ناتوان است. ناگزیر بود بارها بایستد و بیاساید، و در آن دم‌ها به توت‌هایِ باتلاقی و پاره‌هایِ نی حمله می‌برد. زبانش خشک و بزرگ می‌نمود، گویی پوششی ریزِ کرک‌مانند بر آن نشسته باشد، و در دهانش تلخ مزه می‌داد. قلبش بسیار آزارش می‌داد. چون چند دقیقه‌ای راه می‌رفت، تپشی بی‌رحمانه‌ی توپ، توپ، توپ آغاز می‌شد، و سپس در پرپری دردناک از ضربان‌ها بالا می‌جست و دور می‌شد، که گلویش را می‌گرفت و او را گیج و بی‌حال می‌کرد.

In the middle of the day he found two minnows in a large pool. It was impossible to bale it, but he was calmer now and managed to catch them in his tin bucket. They were no longer than his little finger, but he was not particularly hungry. The dull ache in his stomach had been growing duller and fainter. It seemed almost that his stomach was dozing. He ate the fish raw, masticating with painstaking care, for the eating was an act of pure reason. While he had no desire to eat, he knew that he must eat to live.

نیمه‌ی روز، در آب‌گیری بزرگ دو ماهیِ ریز یافت. خالی‌کردنش ممکن نبود، اما اکنون آرام‌تر بود و توانست آن‌ها را در سطلِ حلبی‌اش بگیرد. از انگشتِ کوچکش بزرگ‌تر نبودند، اما او چندان گرسنه نبود. دردِ کندِ شکمش پیوسته کندتر و کم‌رنگ‌تر می‌شد. گویی شکمش به چرت رفته بود. ماهی‌ها را خام خورد، با دقتی پُر زحمت می‌جوید، چون خوردن کرداری از سرِ خِرَدِ ناب بود. هیچ میلی به خوردن نداشت، اما می‌دانست که برایِ زنده ماندن باید بخورد.

In the evening he caught three more minnows, eating two and saving the third for breakfast. The sun had dried stray shreds of moss, and he was able to warm himself with hot water. He had not covered more than ten miles that day; and the next day, travelling whenever his heart permitted him, he covered no more than five miles. But his stomach did not give him the slightest uneasiness. It had gone to sleep. He was in a strange country, too, and the caribou were growing more plentiful, also the wolves. Often their yelps drifted across the desolation, and once he saw three of them slinking away before his path.

شامگاه سه ماهیِ دیگر گرفت، دو تا را خورد و سومی را برایِ صبحانه نگاه داشت. خورشید پاره‌هایِ پراکنده‌ی خزه را خشکانده بود، و توانست با آبِ گرم خود را گرم کند. آن روز بیش از ده مایل نپیموده بود؛ و روزِ بعد، با راه‌رفتنی که هرگاه قلبش اجازه می‌داد، بیش از پنج مایل نرفت. اما شکمش کم‌ترین آزاری به او نمی‌داد. به خواب رفته بود. در سرزمینی غریب نیز بود، و کاریبوها فراوان‌تر می‌شدند، و گرگ‌ها نیز همچنین. اغلب زوزه‌هایشان در آن ویرانی می‌پیچید، و یک‌بار سه تای آن‌ها را دید که از پیشِ راهش پنهانی می‌خزیدند.

Another night; and in the morning, being more rational, he untied the leather string that fastened the squat moose-hide sack. From its open mouth poured a yellow stream of coarse gold-dust and nuggets. He roughly divided the gold in halves, caching one half on a prominent ledge, wrapped in a piece of blanket, and returning the other half to the sack. He also began to use strips of the one remaining blanket for his feet. He still clung to his gun, for there were cartridges in that cache by the river Dease.

شبی دیگر؛ و در صبح، چون عاقل‌تر شده بود، بندِ چرمیِ کیسه‌ی تپلِ پوستِ گوزن را گشود. از دهانه‌ی گشوده‌اش، جریانی زرد از خاکِ زرِ درشت‌دانه و قطعاتِ زر فروریخت. زر را تقریباً به دو نیم تقسیم کرد، نیمی را در پاره‌ای پتو پیچید و بر تخته‌سنگی برجسته به امانت گذاشت، و نیمی دیگر را به کیسه بازگرداند. هم‌چنین به استفاده از نوارهایِ تنها پتویِ باقی‌مانده‌اش برایِ پاهایش پرداخت. هنوز به تفنگش چنگ زده بود، چون در آن انبارِ کنارِ رودِ دیز فشنگ‌ها بودند.

This was a day of fog, and this day hunger awoke in him again. He was very weak and was afflicted with a giddiness which at times blinded him. It was no uncommon thing now for him to stumble and fall; and stumbling once, he fell squarely into a ptarmigan nest. There were four newly hatched chicks, a day old--little specks of pulsating life no more than a mouthful; and he ate them ravenously, thrusting them alive into his mouth and crunching them like egg-shells between his teeth. The mother ptarmigan beat about him with great outcry. He used his gun as a club with which to knock her over, but she dodged out of reach. He threw stones at her and with one chance shot broke a wing. Then she fluttered away, running, trailing the broken wing, with him in pursuit.

روزِ مه بود، و این روز گرسنگی در او باز بیدار شد. بسیار ناتوان بود و به سرگیجه‌ای گرفتار، که گاه‌گاه کورش می‌کرد. دیگر تلوتلوخوردن و افتادنش غیرعادی نبود؛ و یک‌بار با تلوتلویی، درست در میانِ لانه‌ی قَرقاولی افتاد. چهار جوجه‌ی تازه‌از‌تخم‌درآمده، به‌سن یک روز، بودند ـ نقطه‌هایی کوچک از زندگیِ تپنده، نه بیش از یک لقمه؛ و گرسنه‌وار آن‌ها را خورد، زنده در دهانش می‌چپاند و چون پوستِ تخم‌مرغ زیرِ دندان می‌جوید. مادر قَرقاول با هیاهویِ بزرگ گردِ او می‌زد. تفنگ را چون چماقی به کار برد تا اندازدش، اما او از تیررس می‌گریخت. به سویش سنگ پراند و با یک گلوله‌ی بختی، بالش شکست. آن‌گاه او دوان‌دوان پر زد و گریخت، و بالِ شکسته را در پی می‌کشید، و مرد در پی‌اش.

The little chicks had no more than whetted his appetite. He hopped and bobbed clumsily along on his injured ankle, throwing stones and screaming hoarsely at times; at other times hopping and bobbing silently along, picking himself up grimly and patiently when he fell, or rubbing his eyes with his hand when the giddiness threatened to overpower him.

جوجه‌هایِ کوچک تنها اشتهایش را تیز کرده بودند. بر قوزکِ آسیب‌دیده، دست‌و‌پاچلفتی می‌جهید و بالا و پایین می‌رفت، گاه سنگ می‌انداخت و خشن جیغ می‌زد؛ گاه دیگر در سکوت می‌جهید و بالا و پایین می‌رفت، چون می‌افتاد، تلخ و شکیبا خود را برمی‌خیزاند، یا وقتی سرگیجه تهدید به چیرگی می‌کرد، چشمانش را با دست می‌مالید.

The chase led him across swampy ground in the bottom of the valley, and he came upon footprints in the soggy moss. They were not his own--he could see that. They must be Bill's. But he could not stop, for the mother ptarmigan was running on. He would catch her first, then he would return and investigate.

این تعقیب او را از زمینِ باتلاقیِ تهِ دره گذراند، و در خزه‌ی خیس جایِ پاهایی یافت. از آنِ خود نبود ـ این را می‌دید. می‌بایست از آنِ بیل باشد. اما نمی‌توانست بایستد، چون مادر قَرقاول می‌دوید. نخست او را می‌گرفت، سپس بازمی‌گشت و جستجو می‌کرد.

He exhausted the mother ptarmigan; but he exhausted himself. She lay panting on her side. He lay panting on his side, a dozen feet away, unable to crawl to her. And as he recovered she recovered, fluttering out of reach as his hungry hand went out to her. The chase was resumed. Night settled down and she escaped. He stumbled from weakness and pitched head foremost on his face, cutting his cheek, his pack upon his back. He did not move for a long while; then he rolled over on his side, wound his watch, and lay there until morning.

مادر قَرقاول را به ستوه آورد؛ اما خود را نیز. مادر قَرقاول له‌له‌...ن به پهلو افتاد. او نیز له‌له‌...ن به پهلو افتاد، در دوازده پاییِ او، ناتوان از خزیدن به سویش. و چون او جان می‌گرفت، قَرقاول هم جان می‌گرفت، و چون دستِ گرسنه‌اش به سویش می‌رفت، از تیررس می‌گریخت. تعقیب از سر گرفته شد. شب فرو افتاد و قَرقاول گریخت. از ناتوانی تلوتلو خورد و با سر بر چهره افتاد، گونه‌اش پاره شد، و بقچه بر پشتش بود. زمانی دراز نجنبید؛ سپس به پهلو غلتید، ساعتش را کوک کرد، و آنجا تا صبح ماند.

Another day of fog. Half of his last blanket had gone into foot-wrappings. He failed to pick up Bill's trail. It did not matter. His hunger was driving him too compellingly--only--only he wondered if Bill, too, were lost. By midday the irk of his pack became too oppressive. Again he divided the gold, this time merely spilling half of it on the ground. In the afternoon he threw the rest of it away, there remaining to him only the half-blanket, the tin bucket, and the rifle.

روزِ دیگری از مه. نیمی از آخرین پتویش به نوارِ پاپوش بدل شده بود. ردِ بیل را پیدا نتوانست کرد. اهمیتی نداشت. گرسنگی آن‌قدر سرسختانه‌اش می‌راند ـ تنها ـ تنها در شگفت بود که آیا بیل هم گم شده است. نیمه‌ی روز، آزارِ بقچه بسیار جانفرسا شد. باز زر را تقسیم کرد، این‌بار صرفاً نیمی از آن را بر زمین ریخت. عصر، باقیِ آن را دور انداخت، و تنها برایش نیمه‌ی پتو، سطلِ حلبی، و تفنگ ماند.

An hallucination began to trouble him. He felt confident that one cartridge remained to him. It was in the chamber of the rifle and he had overlooked it. On the other hand, he knew all the time that the chamber was empty. But the hallucination persisted. He fought it off for hours, then threw his rifle open and was confronted with emptiness. The disappointment was as bitter as though he had really expected to find the cartridge.

وهمی به آزارش پرداخت. مطمئن بود که یک فشنگ برایش مانده است. در محفظه‌ی تفنگ بود و او نادیده‌اش گرفته بود. از سویِ دیگر، در سراسرِ این مدت می‌دانست که محفظه خالی است. اما وهم سرکوب نمی‌شد. ساعت‌ها با آن جنگید، سپس تفنگ را گشود و با خلأ روبه‌رو شد. نومیدی چنان تلخ بود که گویی به‌راستی انتظارِ یافتنِ فشنگ را داشت.

He plodded on for half an hour, when the hallucination arose again. Again he fought it, and still it persisted, till for very relief he opened his rifle to unconvince himself. At times his mind wandered farther afield, and he plodded on, a mere automaton, strange conceits and whimsicalities gnawing at his brain like worms. But these excursions out of the real were of brief duration, for ever the pangs of the hunger-bite called him back. He was jerked back abruptly once from such an excursion by a sight that caused him nearly to faint. He reeled and swayed, doddering like a drunken man to keep from falling. Before him stood a horse. A horse! He could not believe his eyes. A thick mist was in them, intershot with sparkling points of light. He rubbed his eyes savagely to clear his vision, and beheld, not a horse, but a great brown bear. The animal was studying him with bellicose curiosity.

نیم‌ساعت سنگین‌قدم پیش رفت، که باز وهم سر برآورد. باز با آن جنگید، و باز پای فشرد، تا تنها برایِ تسکین، تفنگ را گشود تا خود را قانع کند که اشتباه می‌کند. گاه ذهنش به جاهایی دورتر می‌خَزید، و او چون آدمکی خودکار پیش می‌رفت، و خیالاتی غریب و خواست‌هایی نامعقول، چون کرم، مغزش را می‌جویدند. اما این سفرهایِ بیرون از واقعیت کوتاه بود، چون همواره تیرکشِ گزشِ گرسنگی او را بازمی‌خواند. یک‌بار از چنین سفری ناگاه به ضربه بازگردانده شد، با منظره‌ای که نزدیک بود از حال بُردش. تلوتلو خورد و نوسان کرد، و چون مردی مست تاب می‌خورد تا نیفتد. در برابرش، اسبی ایستاده بود. اسب! چشمانش را باور نمی‌توانست کرد. مه‌ی ضخیمی در آن‌ها بود، با نقطه‌هایی درخشان از نور درآمیخته. چشمانش را وحشیانه مالید تا دیدش را روشن کند، و نه اسبی، بلکه خرسی بزرگ و قهوه‌ای دید. جانور با کنجکاویِ ستیزه‌جویانه او را برانداز می‌کرد.

The man had brought his gun halfway to his shoulder before he realized. He lowered it and drew his hunting-knife from its beaded sheath at his hip. Before him was meat and life. He ran his thumb along the edge of his knife. It was sharp. The point was sharp. He would fling himself upon the bear and kill it. But his heart began its warning thump, thump, thump. Then followed the wild upward leap and tattoo of flutters, the pressing as of an iron band about his forehead, the creeping of the dizziness into his brain.

مرد، پیش از آنکه دریابد، تفنگش را نیمه‌راه به شانه برده بود. آن را پایین آورد و کاردِ شکارش را از غلافِ مهره‌دوزی‌شده‌ی پهلویش بیرون کشید. در پیشِ رویش، گوشت و زندگی بود. شَستش را بر لبه‌ی کارد کشید. تیز بود. نوکش تیز بود. خود را بر خرس می‌افکند و می‌کشتش. اما قلبش هشدارِ توپ، توپ، توپش را آغاز کرد. سپس جهشِ وحشیِ بالا و طبلِ پرپرها از پی آمد، و فشاری چون نوارِ آهنی به دورِ پیشانی‌اش، و خَزیدنِ سرگیجه به درونِ مغزش.

His desperate courage was evicted by a great surge of fear. In his weakness, what if the animal attacked him? He drew himself up to his most imposing stature, gripping the knife and staring hard at the bear. The bear advanced clumsily a couple of steps, reared up, and gave vent to a tentative growl. If the man ran, he would run after him; but the man did not run. He was animated now with the courage of fear. He, too, growled, savagely, terribly, voicing the fear that is to life germane and that lies twisted about life's deepest roots.

جرئتِ نومیدانه‌اش به موجی بزرگ از ترس بیرون رانده شد. در ناتوانی‌اش، اگر جانور به او حمله می‌کرد چه؟ خود را تا حدِ هیبت‌انگیزترین قامتش بالا کشید، کارد را در چنگ گرفت و سخت به خرس خیره شد. خرس دست‌و‌پاچلفتی چند گامی پیش آمد، روی پاهایش بلند شد، و غُرّشی آزمایشی برآورد. اگر مرد می‌گریخت، در پی‌اش می‌دوید؛ اما مرد نگریخت. اکنون به جرئتِ ترس جان گرفته بود. او نیز غرّید، وحشیانه، هولناک، و آن ترسی را که با زندگی خویش است و در تنیده‌ترین ریشه‌هایش پیچیده، به آواز می‌آورد.

The bear edged away to one side, growling menacingly, himself appalled by this mysterious creature that appeared upright and unafraid. But the man did not move. He stood like a statue till the danger was past, when he yielded to a fit of trembling and sank down into the wet moss.

خرس به یک سو خزید، تهدیدآمیز غرّید، خود از این موجودِ اسرارآمیز که سرپا و بی‌ترس می‌نمود، بهت‌زده بود. اما مرد نجنبید. چون مجسمه‌ای ایستاد تا خطر گذشت، و آن‌گاه به حمله‌ای از لرزش تن داد و بر خزه‌ی خیس فروریخت.

He pulled himself together and went on, afraid now in a new way. It was not the fear that he should die passively from lack of food, but that he should be destroyed violently before starvation had exhausted the last particle of the endeavor in him that made toward surviving. There were the wolves. Back and forth across the desolation drifted their howls, weaving the very air into a fabric of menace that was so tangible that he found himself, arms in the air, pressing it back from him as it might be the walls of a wind-blown tent.

خود را گرد آورد و راه افتاد، اکنون به شیوه‌ای تازه می‌هراسید. ترسش از این نبود که بی‌جنب از کم‌بود خوراک بمیرد، بلکه از این بود که پیش از آنکه قحطی واپسین ذره‌ی کوششی را که در او به سویِ بقا روان است، فرسوده کند، با خشونت نابود شود. گرگ‌ها بودند. در ویرانی، زوزه‌هایشان به این سو و آن سو پراکنده بود، و هوا را به بافتی از تهدید می‌بافت، چنان ملموس که او خود را می‌یافت در حالی که دست‌ها در هوا، آن را از خود پس می‌راند، گویی دیوارهایِ خیمه‌ای باد‌خورده باشد.

Now and again the wolves, in packs of two and three, crossed his path. But they sheered clear of him. They were not in sufficient numbers, and besides they were hunting the caribou, which did not battle, while this strange creature that walked ... might scratch and bite.

گاه و بی‌گاه گرگ‌ها، در دسته‌هایِ دو سه‌تایی، از مسیرش می‌گذشتند. اما از او کنار می‌کشیدند. شمارشان کافی نبود، و گذشته از آن، در پیِ گوزن‌هایِ کاریبو بودند که نمی‌جنگیدند، در حالی که این موجودِ غریب که سرپا راه می‌رفت، شاید چنگ می‌کشید و گاز می‌گرفت.

In the late afternoon he came upon scattered bones where the wolves had made a kill. The debris had been a caribou calf an hour before, squawking and running and very much alive. He contemplated the bones, clean-picked and polished, pink with the cell-life in them which had not yet died. Could it possibly be that he might be that ere the day was done! Such was life, eh? A vain and fleeting thing. It was only life that pained. There was no hurt in death. To die was to sleep. It meant cessation, rest. Then why was he not content to die?

پایانِ پسین، به استخوان‌هایی پراکنده برخورد که گرگ‌ها در آنجا شکاری زده بودند. این بازمانده‌ها، یک ساعت پیش، گوساله‌ای کاریبو بود ـ جیغ‌کشان و دوان و سرشار از زندگی. به استخوان‌ها خیره شد، پاک‌گزیده و صیقل‌خورده، صورتیِ زندگیِ سلولی‌ای که هنوز نمرده بود. شاید خودِ او پیش از پایانِ این روز چنین می‌شد! این بود زندگی، آری؟ چیزی پوچ و گذرا. تنها زندگی بود که درد می‌داد. در مرگ هیچ آزاری نبود. مردن، خوابیدن بود. به معنایِ بازایستادن و آسایش بود. پس چرا به مردن خشنود نبود؟

But he did not moralize long. He was squatting in the moss, a bone in his mouth, sucking at the shreds of life that still dyed it faintly pink. The sweet meaty taste, thin and elusive almost as a memory, maddened him. He closed his jaws on the bones and crunched. Sometimes it was the bone that broke, sometimes his teeth. Then he crushed the bones between rocks, pounded them to a pulp, and swallowed them. He pounded his fingers, too, in his haste, and yet found a moment in which to feel surprise at the fact that his fingers did not hurt much when caught under the descending rock.

اما دیر بر سرِ پندآموزی نماند. در خزه چمباته زده بود، استخوانی در دهان، و ته‌مانده‌هایِ زندگی را که هنوز با کم‌رنگیِ صورتی، آن را رنگ می‌کرد، می‌مکید. طعمِ شیرینِ گوشت‌مانند، که تنها و گریزان چون خاطره‌ای بود، دیوانه‌اش کرد. آرواره‌ها را بر استخوان‌ها بست و خَرَپَخر کرد. گاه استخوان می‌شکست، گاه دندان. سپس استخوان‌ها را میانِ سنگ‌ها له کرد، تا حدِ خمیر کوبید و فروداد. در شتابش انگشتانش را نیز کوبید، و با این‌حال لحظه‌ای یافت تا شگفت‌زده شود از اینکه چون انگشتانش زیرِ سنگِ فرود آینده گیر می‌کرد، چندان درد نمی‌گرفت.

Came frightful days of snow and rain. He did not know when he made camp, when he broke camp. He travelled in the night as much as in the day. He rested wherever he fell, crawled on whenever the dying life in him flickered up and burned less dimly. He, as a man, no longer strove. It was the life in him, unwilling to die, that drove him on. He did not suffer. His nerves had become blunted, numb, while his mind was filled with weird visions and delicious dreams.

روزهایی هولناک از برف و باران در رسید. نمی‌دانست کی اردو می‌زند، کی اردو برمی‌کند. شب همان‌قدر سفر می‌کرد که روز. هرجا می‌افتاد، می‌آسود، و هرگاه زندگیِ در حالِ مرگ در او جرقه‌ای می‌زد و کم‌تار می‌سوخت، می‌خزید. او، چون یک انسان، دیگر نمی‌کوشید. آن زندگی در او بود، نخواهانِ مردن، که او را پیش می‌راند. رنج نمی‌کشید. اعصابش کند و بی‌حس شده بود، و ذهنش از پنداشت‌هایِ غریب و رؤیاهایِ خوش، پر بود.

But ever he sucked and chewed on the crushed bones of the caribou calf, the least remnants of which he had gathered up and carried with him. He crossed no more hills or divides, but automatically followed a large stream which flowed through a wide and shallow valley. He did not see this stream nor this valley. He saw nothing save visions. Soul and body walked or crawled side by side, yet apart, so slender was the thread that bound them.

اما همواره استخوان‌هایِ خرد‌شده‌ی گوساله‌ی کاریبو را که کوچک‌ترین ته‌مانده‌هایش را گرد آورده و با خود می‌برد، می‌مکید و می‌جوید. دیگر از تپه و گردنه نمی‌گذشت، بلکه خودکار در پیِ جوبارِ بزرگی می‌رفت که از دره‌ای پهن و کم‌عمق روان بود. نه این جوبار را می‌دید، نه این دره را. هیچ نمی‌دید مگر پنداشت‌ها. روح و تن دوش‌به‌دوش راه می‌رفتند یا می‌خزیدند، باز جدا از هم، چنان نازک بود نخی که آن‌ها را به‌هم بسته بود.

He awoke in his right mind, lying on his back on a rocky ledge. The sun was shining bright and warm. Afar off he heard the squawking of caribou calves. He was aware of vague memories of rain and wind and snow, but whether he had been beaten by the storm for two days or two weeks he did not know.

با خودِ راستینش بیدار شد، به پشت بر تخته‌سنگی خوابیده. خورشید روشن و گرم می‌تابید. از دور صدایِ جیغِ گوساله‌هایِ کاریبو می‌شنید. خاطره‌هایِ مه‌آلودی از باران و باد و برف داشت، اما اینکه طوفان دو روز کوبیده بودش یا دو هفته، نمی‌دانست.

For some time he lay without movement, the genial sunshine pouring upon him and saturating his miserable body with its warmth. A fine day, he thought. Perhaps he could manage to locate himself. By a painful effort he rolled over on his side. Below him flowed a wide and sluggish river. Its unfamiliarity puzzled him. Slowly he followed it with his eyes, winding in wide sweeps among the bleak, bare hills, bleaker and barer and lower-lying than any hills he had yet encountered. Slowly, deliberately, without excitement or more than the most casual interest, he followed the course of the strange stream toward the sky-line and saw it emptying into a bright and shining sea. He was still unexcited. Most unusual, he thought, a vision or a mirage--more likely a vision, a trick of his disordered mind. He was confirmed in this by sight of a ship lying at anchor in the midst of the shining sea. He closed his eyes for a while, then opened them. Strange how the vision persisted! Yet not strange. He knew there were no seas or ships in the heart of the barren lands, just as he had known there was no cartridge in the empty rifle.

مدتی بی‌جنب آرمیده بود، آفتابِ مهربان بر او می‌بارید و تنِ بی‌نوایش را با گرمایش اشباع می‌کرد. روزی خوش، اندیشید. شاید بتواند جایش را بیابد. با تلاشی دردناک به پهلو غلتید. در زیرِ او، رودی پهن و سنگین جاری بود. ناآشنایی‌اش گیجش کرد. آرام آن را با چشمانش دنبال کرد، که در پیچ‌و‌خم‌هایی پهن در میانِ تپه‌هایِ بی‌رنگ و عریان می‌گذشت ـ تپه‌هایی بی‌رنگ‌تر و عریان‌تر و پست‌تر از همه‌ی تپه‌هایی که تا کنون دیده بود. آرام و سنجیده، بی هیچ هیجانی یا چیزی فراتر از معمولی‌ترین کنجکاوی، رودِ ناآشنا را تا افق دنبال کرد و دید که در دریایی روشن و درخشان می‌ریزد. هنوز هیجانی نداشت. بسی غریب، اندیشید، چشم‌اندازی یا سرابی ـ بیشتر چشم‌اندازی، نیرنگی از ذهنِ آشفته‌اش. این را با دیدنِ کشتی‌ای که در میانِ دریایِ درخشان به لنگر افتاده بود، تأیید کرد. مدتی چشم‌هایش را بست، سپس گشود. شگفتا که چشم‌انداز پایدار بود! اما شگفت نبود. می‌دانست که در دلِ سرزمین‌هایِ بایر، نه دریایی هست و نه کشتی‌ای، چنان‌که می‌دانست در آن تفنگِ خالی فشنگی نبود.

He heard a snuffle behind him--a half-choking gasp or cough. Very slowly, because of his exceeding weakness and stiffness, he rolled over on his other side. He could see nothing near at hand, but he waited patiently. Again came the snuffle and cough, and outlined between two jagged rocks not a score of feet away he made out the gray head of a wolf. The sharp ears were not pricked so sharply as he had seen them on other wolves; the eyes were bleared and bloodshot, the head seemed to droop limply and forlornly. The animal blinked continually in the sunshine. It seemed sick. As he looked it snuffled and coughed again.

صدایِ بویکشیدنی از پشت سرش شنید ـ نفسی نیم‌خفه یا سرفه‌ای. بسیار آرام، به سببِ ناتوانی و خشکیِ بسیار، به پهلویِ دیگرش غلتید. نزدیک به دستش چیزی نمی‌دید، اما با صبر منتظر ماند. باز بویکشیدن و سرفه آمد، و در میانِ دو تخته‌سنگِ دندانه‌دار، در فاصله‌ی کم‌تر از بیست پا، سرِ خاکستریِ گرگی را تشخیص داد. گوش‌هایِ تیز چنان که در گرگ‌هایِ دیگر دیده بود، تیز نشده بودند؛ چشمان تار و خون‌گرفته بود، سر گویی شل و افسرده آویزان بود. جانور پیوسته در آفتاب پلک می‌زد. بیمار می‌نمود. در حالی که او می‌نگریست، گرگ باز بویید و سرفه کرد.

This, at least, was real, he thought, and turned on the other side so that he might see the reality of the world which had been veiled from him before by the vision. But the sea still shone in the distance and the ship was plainly discernible. Was it reality, after all? He closed his eyes for a long while and thought, and then it came to him. He had been making north by east, away from the Dease Divide and into the Coppermine Valley. This wide and sluggish river was the Coppermine. That shining sea was the Arctic Ocean. That ship was a whaler, strayed east, far east, from the mouth of the Mackenzie, and it was lying at anchor in Coronation Gulf. He remembered the Hudson Bay Company chart he had seen long ago, and it was all clear and reasonable to him.

این، دستِ‌کم، واقعی بود، اندیشید، و به پهلویِ دیگر چرخید تا بتواند واقعیتِ جهانی را که پیشتر چشم‌انداز بر او پوشانده بود، ببیند. اما دریا هنوز در دور می‌درخشید و کشتی روشن دیده می‌شد. مگر در پایان واقعی بود؟ مدتی دراز چشم‌هایش را بست و اندیشید، و آن‌گاه به یادش آمد. به شمال‌شرق رفته بود، دور از گردنه‌ی دیز و به درونِ دره‌ی کاپرماین. این رودِ پهن و سنگین، همان کاپرماین بود. آن دریایِ درخشان، اقیانوسِ منجمدِ شمالی بود. آن کشتی، نهنگ‌گیری بود که از دهانه‌ی مکنزی به شرق، خیلی شرق، منحرف شده و در خلیجِ کرونیشن لنگر انداخته بود. نقشه‌ی شرکتِ خلیجِ هودسن را که مدت‌ها پیش دیده بود، به یاد آورد، و همه برایش روشن و معقول می‌نمود.

He sat up and turned his attention to immediate affairs. He had worn through the blanket-wrappings, and his feet were shapeless lumps of raw meat. His last blanket was gone. Rifle and knife were both missing. He had lost his hat somewhere, with the bunch of matches in the band, but the matches against his chest were safe and dry inside the tobacco pouch and oil paper. He looked at his watch. It marked eleven o'clock and was still running. Evidently he had kept it wound.

نشست و توجهش را به کارهایِ بی‌درنگ کشاند. نوارهایِ پتو فرسوده بود و پاهایش، توده‌هایی بی‌شکل از گوشتِ خام. آخرین پتویش رفته بود. تفنگ و کارد، هر دو گم بودند. کلاهش را در جایی گم کرده بود، با دسته‌ی کبریت‌هایِ درونِ نوارش، اما کبریت‌هایِ روی سینه‌اش، در درونِ کیسه‌ی توتون و کاغذِ روغنی، سالم و خشک بود. به ساعتش نگاه کرد. ساعت یازده را نشان می‌داد و هنوز کار می‌کرد. ظاهراً کوکش را نگاه داشته بود.

He was calm and collected. Though extremely weak, he had no sensation of pain. He was not hungry. The thought of food was not even pleasant to him, and whatever he did was done by his reason alone. He ripped off his pants' legs to the knees and bound them about his feet. Somehow he had succeeded in retaining the tin bucket. He would have some hot water before he began what he foresaw was to be a terrible journey to the ship.

آرام و جمع بود. هرچند بی‌نهایت ناتوان، حسِ دردی نداشت. گرسنه نبود. اندیشه‌ی خوراک حتی برایش خوشایند نبود، و هر کاری می‌کرد، تنها از سرِ خِرَد بود. پاچه‌هایِ شلوارش را تا زانو پاره کرد و دورِ پاهایش بست. به نحوی توانسته بود سطلِ حلبی را نگه دارد. می‌خواست پیش از آنکه آن سفری را که می‌دید هولناک خواهد بود، به سویِ کشتی آغاز کند، اندکی آبِ گرم بخورد.

His movements were slow. He shook as with a palsy. When he started to collect dry moss, he found he could not rise to his feet. He tried again and again, then contented himself with crawling about on hands and knees. Once he crawled near to the sick wolf. The animal dragged itself reluctantly out of his way, licking its chops with a tongue which seemed hardly to have the strength to curl. The man noticed that the tongue was not the customary healthy red. It was a yellowish brown and seemed coated with a rough and half-dry mucus.

حرکاتش کند بود. چون بیمارِ فلج می‌لرزید. چون خواست خزه‌ی خشک گرد آورد، دید نمی‌تواند بر پاهایش بایستد. بارها و بارها کوشید، سپس به خزیدن بر دست‌و‌زانو خرسند شد. یک‌بار به نزدیکیِ گرگِ بیمار خزید. جانور با اکراه خود را از سرِ راهش کنار کشید، و لب و لوچه‌اش را با زبانی می‌لیسید که گویی به‌زحمت توانِ پیچ‌خوردن داشت. مرد متوجه شد که زبان، آن سرخیِ معمولِ سالم را ندارد. زرد‌قهوه‌ای بود و گویی پوششی از مخاطِ زبر و نیم‌خشک بر آن نشسته باشد.

After he had drunk a quart of hot water the man found he was able to stand, and even to walk as well as a dying man might be supposed to walk. Every minute or so he was compelled to rest. His steps were feeble and uncertain, just as the wolf's that trailed him were feeble and uncertain; and that night, when the shining sea was blotted out by blackness, he knew he was nearer to it by no more than four miles.

پس از آنکه یک کوارت آبِ گرم نوشید، مرد دید که می‌تواند بایستد، و حتی به همان شیوه که از مردی در حالِ مرگ انتظار می‌رود، راه برود. هر دقیقه یک‌بار ناگزیر بود بیاساید. گام‌هایش سست و نامطمئن بود، درست همان‌گونه که گام‌هایِ گرگی که در پی‌اش می‌آمد، سست و نامطمئن بود؛ و آن شب، چون دریایِ درخشان در سیاهی محو شد، دانست که بیش از چهار مایل به آن نزدیک نشده است.

Throughout the night he heard the cough of the sick wolf, and now and then the squawking of the caribou calves. There was life all around him, but it was strong life, very much alive and well, and he knew the sick wolf clung to the sick man's trail in the hope that the man would die first. In the morning, on opening his eyes, he beheld it regarding him with a wistful and hungry stare. It stood crouched, with tail between its legs, like a miserable and woe-begone dog. It shivered in the chill morning wind, and grinned dispiritedly when the man spoke to it in a voice that achieved no more than a hoarse whisper.

سراسرِ شب، سرفه‌ی گرگِ بیمار را می‌شنید، و گاه و بی‌گاه جیغِ گوساله‌هایِ کاریبو را. زندگی پیرامونش بود، اما زندگی‌ای نیرومند، بسیار زنده و سالم، و او می‌دانست که گرگِ بیمار به ردِ مردِ بیمار چنگ زده، به این امید که مرد نخست بمیرد. صبح، چون چشم گشود، آن را دید که با نگاهی حسرت‌بار و گرسنه می‌نگردش. خمیده ایستاده بود، دُم میانِ پاها، چون سگی فلک‌زده و درمانده. در بادِ سردِ صبح می‌لرزید، و چون مرد با صدایی که چیزی بیش از زمزمه‌ای خشن از کار درنیامد، با او سخن گفت، با بی‌حالی پوزخند زد.

The sun rose brightly, and all morning the man tottered and fell toward the ship on the shining sea. The weather was perfect. It was the brief Indian Summer of the high latitudes. It might last a week. To-morrow or next day it might he gone.

خورشید روشن برآمد، و سراسرِ صبح، مرد به سویِ کشتی، بر دریایِ درخشان، تلوتلو می‌خورد و می‌افتاد. هوا بی‌نقص بود. تابستانِ کوتاهِ سرخ‌پوستیِ عرض‌هایِ بالا بود. شاید یک هفته دوام بیاورد. فردا یا پس‌فردا شاید برود.

In the afternoon the man came upon a trail. It was of another man, who did not walk, but who dragged himself on all fours. The man thought it might be Bill, but he thought in a dull, uninterested way. He had no curiosity. In fact, sensation and emotion had left him. He was no longer susceptible to pain. Stomach and nerves had gone to sleep. Yet the life that was in him drove him on. He was very weary, but it refused to die. It was because it refused to die that he still ate muskeg berries and minnows, drank his hot water, and kept a wary eye on the sick wolf.

پسین‌گاه، مرد به ردپایی برخورد. از مردی دیگر بود که راه نمی‌رفت، بلکه خود را بر چهار دست و پا می‌کشید. مرد اندیشید شاید بیل باشد، اما به شیوه‌ای کند و بی‌اعتنا اندیشید. کنجکاوی نداشت. در واقع، حس و عاطفه او را ترک کرده بود. دیگر آماج درد نبود. شکم و اعصاب به خواب رفته بود. با این‌حال زندگی‌ای که در او بود، او را پیش می‌راند. بسیار خسته بود، اما زندگی از مردن سر باز می‌زد. به سببِ همین سرباززدن از مردن بود که هنوز توتِ باتلاقی و ماهی‌هایِ ریز می‌خورد، آبِ گرمش را می‌نوشید، و چشمی هشیار بر گرگِ بیمار داشت.

He followed the trail of the other man who dragged himself along, and soon came to the end of it--a few fresh-picked bones where the soggy moss was marked by the foot-pads of many wolves. He saw a squat moose-hide sack, mate to his own, which had been torn by sharp teeth. He picked it up, though its weight was almost too much for his feeble fingers. Bill had carried it to the last. Ha! ha! He would have the laugh on Bill. He would survive and carry it to the ship in the shining sea. His mirth was hoarse and ghastly, like a raven's croak, and the sick wolf joined him, howling lugubriously. The man ceased suddenly. How could he have the laugh on Bill if that were Bill; if those bones, so pinky-white and clean, were Bill?

ردِ آن مردِ دیگر را که خود را می‌کشید دنبال کرد، و به‌زودی به پایانِ آن رسید ـ چند استخوانِ تازه‌گزیده، جایی که خزه‌ی خیس با کفِ پاهایِ بسیار گرگ نشان‌دار شده بود. کیسه‌ای تپلِ از پوستِ گوزن دید ـ همسانِ آنِ خود ـ که دندان‌هایِ تیز پاره‌اش کرده بود. آن را برداشت، گرچه وزنش برایِ انگشتانِ سستش تقریباً زیاد بود. بیل تا واپسین دم آن را با خود حمل کرده بود. هه! هه! بر بیل خواهد خندید. زنده می‌مانَد و آن را به کشتی، در دریایِ درخشان می‌برد. خنده‌اش خشن و وحشتناک بود، چون قارقارِ غُرابی، و گرگِ بیمار با او همراه شد و سوگوار زوزه کشید. مرد ناگاه خاموش شد. چگونه می‌توانست بر بیل بخندد، اگر آن بیل بود؛ اگر آن استخوان‌ها، آن‌چنان سفیدِ مایل به صورتی و پاکیزه، بیل بود؟

He turned away. Well, Bill had deserted him; but he would not take the gold, nor would he suck Bill's bones. Bill would have, though, had it been the other way around, he mused as he staggered on.

روی برگرداند. خب، بیل او را رها کرده بود؛ اما او زر را برنمی‌داشت، و استخوان‌هایِ بیل را نمی‌مکید. بیل، اگر جای‌شان عوض بود، چنین می‌کرد ـ این را در حالی که تلوتلو خوران پیش می‌رفت، در خود می‌گفت.

He came to a pool of water. Stooping over in quest of minnows, he jerked his head back as though he had been stung. He had caught sight of his reflected face. So horrible was it that sensibility awoke long enough to be shocked. There were three minnows in the pool, which was too large to drain; and after several ineffectual attempts to catch them in the tin bucket he forbore. He was afraid, because of his great weakness, that he might fall in and drown. It was for this reason that he did not trust himself to the river astride one of the many drift-logs which lined its sand-spits.

به آب‌گیری رسید. خم شده بود به جستجویِ ماهیانِ ریز، که سرش را به عقب کشید، گویی نیشش زده‌اند. تصویرِ بازتاب‌یافته‌ی چهره‌اش را دیده بود. چنان هولناک بود که حساسیت‌اش به اندازه‌ی شوک‌خوردن بیدار شد. در آب‌گیر سه ماهیِ ریز بود، که برای خالی‌کردن، بزرگ‌تر از حد بود؛ و پس از چند کوششِ بی‌حاصل برایِ گرفتنشان در سطلِ حلبی، دست برداشت. می‌ترسید، به سببِ ضعفِ بسیار، که در آن بیفتد و غرق شود. به همین سبب نیز خود را بر یکی از تنه‌هایِ بسیارِ شناورِ راهب‌ها، که در نوارهایِ شنیِ کنارِ رود ردیف بود، اعتماد نکرد.

That day he decreased the distance between him and the ship by three miles; the next day by two--for he was crawling now as Bill had crawled; and the end of the fifth day found the ship still seven miles away and him unable to make even a mile a day. Still the Indian Summer held on, and he continued to crawl and faint, turn and turn about; and ever the sick wolf coughed and wheezed at his heels. His knees had become raw meat like his feet, and though he padded them with the shirt from his back it was a red track he left behind him on the moss and stones. Once, glancing back, he saw the wolf licking hungrily his bleeding trail, and he saw sharply what his own end might be--unless--unless he could get the wolf. Then began as grim a tragedy of existence as was ever played--a sick man that crawled, a sick wolf that limped, two creatures dragging their dying carcasses across the desolation and hunting each other's lives.

آن روز فاصله‌ی میانِ خود و کشتی را سه مایل کم کرد؛ روزِ بعد، دو مایل ـ چون اکنون می‌خزید، چنان‌که بیل خزیده بود؛ و پایانِ روزِ پنجم، کشتی هنوز هفت مایل دور بود و او نمی‌توانست حتی یک مایل در روز برود. هنوز تابستانِ سرخ‌پوستی پایدار بود، و او به خزیدن و بی‌هوش‌شدن، نوبت به نوبت، ادامه می‌داد؛ و همواره گرگِ بیمار در پاشنه‌اش سرفه می‌کرد و خس‌خس می‌کرد. زانوهایش، چون پاهایش، گوشتِ خام شده بود، و گرچه با پیراهنی که از پشتش درآورده بود، آن‌ها را لایه می‌گذاشت، ردی سرخ بر خزه و سنگ‌ها، پشتِ سرش بر جای می‌گذاشت. یک‌بار، که به پشت نگاه کرد، گرگ را دید که گرسنه ردِ خون‌چکانش را می‌لیسد، و به‌تیزی دید که پایانِ خودش چه می‌تواند بود ـ مگر ـ مگر می‌توانست گرگ را بگیرد. آن‌گاه تراژدیی از وجود آغاز شد، چنان هولناک که هرگز روی صحنه نرفته بود ـ مردی بیمار که می‌خزید، گرگی بیمار که می‌لنگید، دو موجود که جنازه‌هایِ در‌حالِ مرگ خود را در سرتاسرِ ویرانی می‌کشیدند و جانِ یکدیگر را شکار می‌کردند.

Had it been a well wolf, it would not have mattered so much to the man; but the thought of going to feed the maw of that loathsome and all but dead thing was repugnant to him. He was finicky. His mind had begun to wander again, and to be perplexed by hallucinations, while his lucid intervals grew rarer and shorter.

اگر گرگی سالم بود، چندان برایِ مرد فرقی نمی‌کرد؛ اما اندیشه‌ی رفتن به خوراندنِ شکمِ آن چیزِ نفرت‌انگیز و تقریباً مرده، برایش زننده بود. اهلِ گزینش بود. ذهنش باز شروع به سرگردانی کرده بود، و وهم‌ها سرگیجه‌اش می‌داد، و فاصله‌هایِ هوشیاری‌اش کم‌یاب‌تر و کوتاه‌تر می‌شد.

He was awakened once from a faint by a wheeze close in his ear. The wolf leaped lamely back, losing its footing and falling in its weakness. It was ludicrous, but he was not amused. Nor was he even afraid. He was too far gone for that. But his mind was for the moment clear, and he lay and considered. The ship was no more than four miles away. He could see it quite distinctly when he rubbed the mists out of his eyes, and he could see the white sail of a small boat cutting the water of the shining sea. But he could never crawl those four miles. He knew that, and was very calm in the knowledge. He knew that he could not crawl half a mile. And yet he wanted to live. It was unreasonable that he should die after all he had undergone. Fate asked too much of him. And, dying, he declined to die. It was stark madness, perhaps, but in the very grip of Death he defied Death and refused to die.

یک‌بار از حالتِ بی‌هوشی با خس‌خسی نزدیکِ گوشش بیدار شد. گرگ لنگ به عقب جست، تعادلش را از دست داد و از سُستی به زمین افتاد. مسخره بود، اما او سرگرم نشد. حتی نترسید. بیش از حد فرسوده بود برایِ آن. اما در آن لحظه ذهنش روشن بود، و دراز کشید و اندیشید. کشتی بیش از چهار مایل دور نبود. وقتی مه را از چشمانش می‌سترد، آن را به‌وضوح می‌دید، و بادبانِ سپیدِ قایقِ کوچکی را می‌دید که آبِ دریایِ درخشان را می‌برید. اما هرگز نمی‌توانست آن چهار مایل را بخزد. این را می‌دانست، و در این دانش بسیار آرام بود. می‌دانست که نمی‌تواند نیم‌مایل بخزد. و با این‌حال می‌خواست زنده بماند. نامعقول بود که پس از همه‌ی آنچه از سر گذرانده بود، بمیرد. سرنوشت از او بیش از حد می‌خواست. و در حالِ مرگ، از مردن سر باز زد. شاید دیوانگیِ محض بود، اما در همان چنگالِ مرگ، با مرگ مبارزه می‌کرد و از مردن سر باز می‌زد.

He closed his eyes and composed himself with infinite precaution. He steeled himself to keep above the suffocating languor that lapped like a rising tide through all the wells of his being. It was very like a sea, this deadly languor, that rose and rose and drowned his consciousness bit by bit. Sometimes he was all but submerged, swimming through oblivion with a faltering stroke; and again, by some strange alchemy of soul, he would find another shred of will and strike out more strongly.

چشمانش را بست و با احتیاطی بی‌پایان، خود را آرام کرد. خود را پولاد کرد تا بر آن سستیِ خفه‌کننده که چون مدِ بالا گیرنده در تمامیِ چاه‌هایِ هستی‌اش جاری بود، چیره بماند. این سستیِ مرگبار، چون دریایی بود، که بالا می‌آمد و بالا می‌آمد و آگاهی‌اش را تکه‌تکه غرق می‌کرد. گاه تقریباً غرق می‌شد، و در فراموشی با ضربه‌ای ضعیف شنا می‌کرد؛ و باز، با کیمیاگری‌ای غریب از روح، ته‌مانده‌ای دیگر از اراده می‌یافت و قوی‌تر بیرون می‌زد.

Without movement he lay on his back, and he could hear, slowly drawing near and nearer, the wheezing intake and output of the sick wolf's breath. It drew closer, ever closer, through an infinitude of time, and he did not move. It was at his ear. The harsh dry tongue grated like sandpaper against his cheek. His hands shot out--or at least he willed them to shoot out. The fingers were curved like talons, but they closed on empty air. Swiftness and certitude require strength, and the man had not this strength.

بی‌جنب، به پشت دراز کشیده بود، و می‌شنید که آرام‌آرام نزدیک و نزدیک‌تر می‌شود، خس‌خسِ دمیدن و بازدمیدنِ نفسِ گرگِ بیمار. نزدیک‌تر می‌آمد، باز نزدیک‌تر، در میان بی‌نهایتی از زمان، و او نجنبید. کنارِ گوشش بود. زبانِ زبر و خشک چون سمباده بر گونه‌اش می‌خراشید. دست‌هایش به جلو پرید ـ یا دستِ‌کم خواسته بود که بپرند. انگشتان چون چنگال‌ها خمیده بودند، اما بر هوایِ خالی بسته شدند. چالاکی و قطعیت، نیرو می‌خواهد، و مرد این نیرو را نداشت.

The patience of the wolf was terrible. The man's patience was no less terrible. For half a day he lay motionless, fighting off unconsciousness and waiting for the thing that was to feed upon him and upon which he wished to feed. Sometimes the languid sea rose over him and he dreamed long dreams; but ever through it all, waking and dreaming, he waited for the wheezing breath and the harsh caress of the tongue.

شکیبایی گرگ هولناک بود. شکیباییِ مرد نیز کم‌تر هولناک نبود. نیم‌روزی بی‌جنب آرمیده بود، با بی‌هوشی می‌جنگید و در انتظارِ چیزی بود که قرار بود از او بخورد، و او نیز می‌خواست از آن بخورد. گاه آن دریایِ سُست بر او برمی‌خاست و رؤیاهایی بلند می‌دید؛ اما همواره در سراسرِ آن، در بیداری و رؤیا، در انتظارِ نفسِ خس‌خس‌کننده و نوازشِ زبرِ زبان بود.

He did not hear the breath, and he slipped slowly from some dream to the feel of the tongue along his hand. He waited. The fangs pressed softly; the pressure increased; the wolf was exerting its last strength in an effort to sink teeth in the food for which it had waited so long. But the man had waited long, and the lacerated hand closed on the jaw. Slowly, while the wolf struggled feebly and the hand clutched feebly, the other hand crept across to a grip. Five minutes later the whole weight of the man's body was on top of the wolf. The hands had not sufficient strength to choke the wolf, but the face of the man was pressed close to the throat of the wolf and the mouth of the man was full of hair. At the end of half an hour the man was aware of a warm trickle in his throat. It was not pleasant. It was like molten lead being forced into his stomach, and it was forced by his will alone. Later the man rolled over on his back and slept.

نفس را نشنید، و آرام از رؤیایی به حسِ زبانی در طولِ دستش لغزید. منتظر ماند. دندان‌ها نرم فشار آوردند؛ فشار افزون شد؛ گرگ آخرین نیرویش را به‌کار می‌بست تا دندان در خوراکی فرو کند که چنین مدتی در انتظارش بوده بود. اما مرد نیز مدتی دراز در انتظار بود، و دستِ پاره، آرواره را گرفت. آرام، در حالی که گرگ ضعیفانه می‌جنگید و دست ضعیفانه می‌فشرد، دستِ دیگر هم به سویِ گرفتنی پیش خزید. پنج دقیقه بعد، تمامِ وزنِ بدنِ مرد روی گرگ بود. دست‌ها برایِ خفه‌کردن گرگ نیرویی کافی نداشتند، اما چهره‌ی مرد به گلویِ گرگ نزدیک فشرده شده بود و دهانِ مرد پُر از مو بود. پایانِ نیم‌ساعت، مرد متوجهِ جریانی گرم در گلویش شد. خوشایند نبود. چون سُربِ گداخته بود که به شکمش فرو می‌رفت، و تنها به نیرویِ اراده‌اش فرو می‌رفت. سپس مرد به پشت غلتید و خوابید.

* * * * *

* * * * *

There were some members of a scientific expedition on the whale-ship _Bedford_. From the deck they remarked a strange object on the shore. It was moving down the beach toward the water. They were unable to classify it, and, being scientific men, they climbed into the whale-boat alongside and went ashore to see. And they saw something that was alive but which could hardly be called a man. It was blind, unconscious. It squirmed along the ground like some monstrous worm. Most of its efforts were ineffectual, but it was persistent, and it writhed and twisted and went ahead perhaps a score of feet an hour.

چند تن از اعضایِ یک هیئتِ علمی بر کشتیِ نهنگ‌گیرِ «بدفورد» بودند. از روی عرشه، شیء‌ای غریب را در ساحل دیدند. در طولِ ساحل به سویِ آب می‌خزید. نتوانستند طبقه‌بندی‌اش کنند، و چون مردانِ علم بودند، در قایقِ نهنگ‌گیرِ کنار سوار شدند و به ساحل رفتند تا ببینند. و چیزی دیدند که زنده بود، اما به‌زحمت می‌شد آن را انسان نامید. کور بود، بی‌هوش بود. روی زمین چون کرمی هیولاوار می‌پیچید. بیشترِ تلاش‌هایش بی‌حاصل بود، اما سرسخت بود، و می‌پیچید و کج می‌شد و شاید بیست پایی در ساعت پیش می‌رفت.

* * * * *

* * * * *

Three weeks afterward the man lay in a bunk on the whale-ship _Bedford_, and with tears streaming down his wasted cheeks told who he was and what he had undergone. He also babbled incoherently of his mother, of sunny Southern California, and a home among the orange groves and flowers.

سه هفته پس از آن، مرد در تختی در کشتیِ نهنگ‌گیرِ «بدفورد» دراز کشیده بود، و در حالی که اشک از گونه‌هایِ تحلیل‌رفته‌اش روان بود، گفت که کیست و از چه گذشته است. هم‌چنین درهم‌و‌برهم از مادرش، از کالیفرنیایِ آفتابیِ جنوبی، و از خانه‌ای در میانِ نارنج‌زارها و گل‌ها سخن می‌گفت.

The days were not many after that when he sat at table with the scientific men and ship's officers. He gloated over the spectacle of so much food, watching it anxiously as it went into the mouths of others. With the disappearance of each mouthful an expression of deep regret came into his eyes. He was quite sane, yet he hated those men at mealtime. He was haunted by a fear that the food would not last. He inquired of the cook, the cabin-boy, the captain, concerning the food stores. They reassured him countless times; but he could not believe them, and pried cunningly about the lazarette to see with his own eyes.

روزها از آن پس چندان نگذشت که در سرِ میز کنارِ مردانِ علم و افسرانِ کشتی نشست. به نمایشِ آن همه خوراک دل‌خوش می‌داشت، و با اضطراب تماشایش می‌کرد که به دهان‌هایِ دیگران می‌رود. با ناپدید‌شدنِ هر لقمه، حالتی از تأسفِ عمیق در چشمانش می‌نشست. کاملاً سالم بود، با این حال در وعده‌هایِ غذا از آن مردان نفرت می‌داشت. ترسی بر او سایه داشت که خوراک تمام شود. از آشپز، خدمتکارِ کابین، ناخدا، در بابِ ذخیره‌ی خوراک می‌پرسید. بی‌شمار بار به او اطمینان دادند؛ اما او باور نمی‌کرد، و حیله‌گرانه گردِ انبارِ آذوقه می‌گشت تا با چشمِ خود ببیند.

It was noticed that the man was getting fat. He grew stouter with each day. The scientific men shook their heads and theorized. They limited the man at his meals, but still his girth increased and he swelled prodigiously under his shirt.

دیده شد که مرد چاق می‌شود. هر روز فربه‌تر می‌شد. مردانِ علم سرشان را تکان می‌دادند و نظریه‌پردازی می‌کردند. خوراکِ مرد را در وعده‌ها محدود می‌کردند، اما همچنان دورِ کمرش بزرگ‌تر می‌شد و زیرِ پیراهنش به‌نحوی شگفت‌انگیز ورم می‌کرد.

The sailors grinned. They knew. And when the scientific men set a watch on the man, they knew too. They saw him slouch for'ard after breakfast, and, like a mendicant, with outstretched palm, accost a sailor. The sailor grinned and passed him a fragment of sea biscuit. He clutched it avariciously, looked at it as a miser looks at gold, and thrust it into his shirt bosom. Similar were the donations from other grinning sailors.

ملوانان پوزخند می‌زدند. می‌دانستند. و چون مردانِ علم مرد را زیرِ نظر گرفتند، آنان نیز دانستند. دیدند که پس از صبحانه به دماغه‌ی کشتی می‌خزید، و چون گدایی، با کفِ دستِ گشوده، به ملوانی نزدیک می‌شد. ملوان پوزخند می‌زد و تکه‌ای از بیسکویتِ دریایی به او می‌داد. آن را حریصانه چنگ می‌زد، چون بُخیلی که به زر نگاه می‌کند می‌نگریست، و آن را به سینه‌ی پیراهنش می‌چپاند. هدیه‌هایِ ملوانانِ پوزخندزن نیز همانند بود.

The scientific men were discreet. They let him alone. But they privily examined his bunk. It was lined with hardtack; the mattress was stuffed with hardtack; every nook and cranny was filled with hardtack. Yet he was sane. He was taking precautions against another possible famine--that was all. He would recover from it, the scientific men said; and he did, ere the _Bedford's_ anchor rumbled down in San Francisco Bay.

مردانِ علم با احتیاط بودند. تنهایش گذاشتند. اما پنهانی تختش را وارسی کردند. آستری از بیسکویتِ دریایی داشت؛ تشک از بیسکویتِ دریایی پُر بود؛ هر گوشه و کناری از بیسکویتِ دریایی انباشته بود. با این حال سالم بود. در برابرِ قحطی‌ای دیگرِ احتمالی، تدبیر می‌کرد ـ همین. مردانِ علم گفتند که از آن بهبود خواهد یافت؛ و چنین کرد، پیش از آنکه لنگرِ «بدفورد» در خلیجِ سان‌فرانسیسکو فرو بیفتد.