The Metamorphosis — Part III / مسخ — بخشِ سوم

No-one dared to remove the apple lodged in Gregor's flesh, so it remained there as a visible reminder of his injury. He had suffered it there for more than a month, and his condition seemed serious enough to remind even his father that Gregor, despite his current sad and revolting form, was a family member who could not be treated as an enemy. On the contrary, as a family there was a duty to swallow any revulsion for him and to be patient, just to be patient.

کسی جرئت نکرد سیب را که در گوشتِ گرگور جا گرفته بود بیرون آورد، پس آنجا به‌عنوانِ یادآوریِ آشکارِ آسیب‌اش باقی ماند. بیش از یک ماه با آن آنجا رنج برده بود و وضعش به‌قدری جدی به نظر می‌رسید که حتی پدر را نیز یادآور می‌شد که گرگور، با وجودِ شکلِ غمناک و نفرت‌انگیزِ کنونی‌اش، عضوی از خانواده است که نمی‌توان با او چون دشمن رفتار کرد. برعکس، چون خانواده‌ای، وظیفه بود که هرگونه چندش از او را فروبرند و بردبار باشند، فقط بردبار باشند.

Because of his injuries, Gregor had lost much of his mobility—probably permanently. He had been reduced to the condition of an ancient invalid and it took him long, long minutes to crawl across his room—crawling over the ceiling was out of the question—but this deterioration in his condition was fully (in his opinion) made up for by the door to the living room being left open every evening. He got into the habit of closely watching it for one or two hours before it was opened and then, lying in the darkness of his room where he could not be seen from the living room, he could watch the family in the light of the dinner table and listen to their conversation—with everyone's permission, in a way, and thus quite differently from before.

به‌دلیل آسیب‌هایش، گرگور بیشترِ تحرکش را از دست داده بود — احتمالاً برای همیشه. به وضعِ معلولی کهنه‌سال تنزل یافته بود و دقایقِ بلندی طول می‌کشید تا اتاقش را بپیماید — خزیدن از سقف از سؤال خارج بود — اما این وخامتِ وضعش (به گمانِ خودش) به‌تمامی با این جبران می‌شد که هر شب درِ اتاقِ نشیمن باز گذاشته می‌شد. به این عادت افتاد که یکی دو ساعت پیش از آن‌که در باز شود، آن را با دقت زیر نظر بگیرد و سپس، در تاریکیِ اتاقش که از اتاقِ نشیمن دیده نمی‌شد، می‌توانست خانواده را در نورِ میزِ شام تماشا کند و به گفت‌و‌گویشان گوش دهد — به‌نوعی با اجازه‌ی همگان، و بنابراین کاملاً متفاوت از پیش.

They no longer held the lively conversations of earlier times, of course, the ones that Gregor always thought about with longing when he was tired and getting into the damp bed in some small hotel room. All of them were usually very quiet nowadays. Soon after dinner, his father would go to sleep in his chair; his mother and sister would urge each other to be quiet; his mother, bent deeply under the lamp, would sew fancy underwear for a fashion shop; his sister, who had taken a sales job, learned shorthand and French in the evenings so that she might be able to get a better position later on. Sometimes his father would wake up and say to Gregor's mother "you're doing so much sewing again today!", as if he did not know that he had been dozing—and then he would go back to sleep again while mother and sister would exchange a tired grin.

دیگر گفت‌و‌گوهای پر شور و حالِ روزگارِ پیش را نداشتند، البته، همان‌هایی که گرگور وقتی خسته به تختِ نمناکِ هتلی کوچک می‌رفت، با حسرت به آن‌ها می‌اندیشید. این روزها همگی معمولاً بسیار ساکت بودند. کمی پس از شام، پدر در صندلی‌اش می‌خوابید؛ مادر و خواهر همدیگر را به ساکت بودن دعوت می‌کردند؛ مادر، عمیق زیرِ چراغ خم شده، لباس‌های زیرِ تجملیِ مغازه‌ای مد را می‌دوخت؛ خواهر، که کارِ فروش گرفته بود، شب‌ها تندنویسی و فرانسوی می‌آموخت تا بعدها بتواند سِمَتِ بهتری بگیرد. گاه پدر بیدار می‌شد و به مادرِ گرگور می‌گفت: «امروز باز چه قدر خیاطی می‌کنی!»، گویی نمی‌دانست که چرت می‌زده — و سپس باز به خواب می‌رفت در حالی که مادر و خواهر لبخندی خسته رد و بدل می‌کردند.

With a kind of stubbornness, Gregor's father refused to take his uniform off even at home; while his nightgown hung unused on its peg Gregor's father would slumber where he was, fully dressed, as if always ready to serve and expecting to hear the voice of his superior even here. The uniform had not been new to start with, but as a result of this it slowly became even shabbier despite the efforts of Gregor's mother and sister to look after it. Gregor would often spend the whole evening looking at all the stains on this coat, with its gold buttons always kept polished and shiny, while the old man in it would sleep, highly uncomfortable but peaceful.

با نوعی سرسختی، پدرِ گرگور حتی در خانه از درآوردنِ یونیفرمش سر باز می‌زد؛ در حالی که روپوشِ شبانه‌اش بی‌استفاده بر چنگکش آویزان بود، پدرِ گرگور همان‌جا که بود به خواب می‌رفت، کاملاً ملبس، گویی همیشه آماده‌ی خدمت و در انتظارِ شنیدنِ صدای مافوقش حتی اینجا. یونیفرم در آغاز نیز نو نبود، اما در نتیجه‌ی این کار به‌تدریج کهنه‌تر می‌شد با وجودِ تلاش‌های مادر و خواهرِ گرگور در رسیدگی به آن. گرگور اغلب تمامِ شب را به نگاه کردن به همه‌ی لکه‌های روی این پالتو می‌گذراند، با دکمه‌های طلایی‌اش که همیشه براق و واکس‌خورده بود، در حالی که پیرمردِ درونِ آن می‌خوابید، بسیار ناراحت اما آرام.

As soon as it struck ten, Gregor's mother would speak gently to his father to wake him and try to persuade him to go to bed, as he couldn't sleep properly where he was and he really had to get his sleep if he was to be up at six to get to work. But since he had been in work he had become more obstinate and would always insist on staying longer at the table, even though he regularly fell asleep and it was then harder than ever to persuade him to exchange the chair for his bed. Then, however much mother and sister would importune him with little reproaches and warnings he would keep slowly shaking his head for a quarter of an hour with his eyes closed and refusing to get up. Gregor's mother would tug at his sleeve, whisper endearments into his ear, Gregor's sister would leave her work to help her mother, but nothing would have any effect on him. He would just sink deeper into his chair. Only when the two women took him under the arms he would abruptly open his eyes, look at them one after the other and say: "What a life! This is what peace I get in my old age!" And supported by the two women he would lift himself up carefully as if he were carrying the greatest load himself, let the women take him to the door, send them off and carry on by himself while Gregor's mother would throw down her needle and his sister her pen so that they could run after his father and continue being of help to him.

به‌محضِ آن‌که ساعت ده می‌نواخت، مادرِ گرگور به‌نرمی با پدر سخن می‌گفت تا بیدارش کند و بکوشد متقاعدش سازد به تخت برود، چون آنجا که بود نمی‌توانست درست بخوابد و واقعاً باید می‌خوابید اگر می‌خواست ساعتِ شش بیدار شود و سرِ کار برود. اما از وقتی سرِ کار رفته بود سرسخت‌تر شده بود و همواره اصرار می‌کرد بیشتر سرِ میز بماند، گرچه به‌طورِ مرتب به خواب می‌رفت و آن وقت دشوارتر از همیشه می‌بود متقاعدش کرد صندلی را با تختش عوض کند. سپس، هرچند مادر و خواهر با سرزنش‌ها و هشدارهای کوچک به او اصرار می‌کردند، یک‌ربعِ ساعت در حالی که چشمانش بسته بود به‌آرامی سر تکان می‌داد و از بلند شدن سر باز می‌زد. مادرِ گرگور آستینش را می‌کشید، در گوشش کلماتِ محبت زمزمه می‌کرد، خواهرِ گرگور کارش را رها می‌کرد تا به مادر کمک کند، اما هیچ‌کدام بر او تأثیری نداشت. تنها در صندلی‌اش عمیق‌تر فرو می‌رفت. تنها وقتی دو زن او را زیرِ بازوانش می‌گرفتند، ناگهان چشمانش را می‌گشود، یکی پس از دیگری به آن‌ها نگاه می‌کرد و می‌گفت: «چه زندگی‌ای! این است آرامشی که در پیری به من می‌دهد!» و در حمایتِ دو زن، با احتیاط خود را بلند می‌کرد، گویی بزرگ‌ترین بار را خودش حمل می‌کند، می‌گذاشت ...ن او را به سویِ در ببرند، آن‌ها را روانه می‌کرد و خود ادامه می‌داد، در حالی که مادرِ گرگور سوزنش را می‌انداخت و خواهرش قلمش را، تا بتوانند به دنبالِ پدر بدوند و به کمک‌رسانی به او ادامه دهند.

Who, in this tired and overworked family, would have had time to give more attention to Gregor than was absolutely necessary? The household budget became even smaller; so now the maid was dismissed; an enormous, thick-boned charwoman with white hair that flapped around her head came every morning and evening to do the heaviest work; everything else was looked after by Gregor's mother on top of the large amount of sewing work she did. Gregor even learned, listening to the evening conversation about what price they had hoped for, that several items of jewellery belonging to the family had been sold, even though both mother and sister had been very fond of wearing them at functions and celebrations. But the loudest complaint was that although the flat was much too big for their present circumstances, they could not move out of it, there was no imaginable way of transferring Gregor to the new address. He could see quite well, though, that there were more reasons than consideration for him that made it difficult for them to move, it would have been quite easy to transport him in any suitable crate with a few air holes in it; the main thing holding the family back from their decision to move was much more to do with their total despair, and the thought that they had been struck with a misfortune unlike anything experienced by anyone else they knew or were related to. They carried out absolutely everything that the world expects from poor people, Gregor's father brought bank employees their breakfast, his mother sacrificed herself by washing clothes for strangers, his sister ran back and forth behind her desk at the behest of the customers, but they just did not have the strength to do any more. And the injury in Gregor's back began to hurt as much as when it was new. After they had come back from taking his father to bed Gregor's mother and sister would now leave their work where it was and sit close together, cheek to cheek; his mother would point to Gregor's room and say "Close that door, Grete", and then, when he was in the dark again, they would sit in the next room and their tears would mingle, or they would simply sit there staring dry-eyed at the table.

در این خانواده‌ی خسته و فرسوده، چه کسی وقت داشت توجهِ بیشتری به گرگور بدهد جز آنچه کاملاً ضروری بود؟ بودجه‌ی خانوار حتی کوچک‌تر می‌شد؛ پس اکنون خدمتکار اخراج شد؛ زنِ نظافت‌چیِ تنومند و درشت‌استخوانی با موهای سفیدی که گردِ سرش پر و پره می‌زد، هر صبح و شب می‌آمد تا سنگین‌ترین کارها را انجام دهد؛ بقیه‌ی کارها را مادرِ گرگور علاوه بر کارِ بسیارِ خیاطی‌اش انجام می‌داد. حتی گرگور با گوش دادن به گفت‌و‌گوهای شامگاهی درباره‌ی قیمتی که امید داشتند، آموخت چند قطعه‌ی جواهراتِ خانواده فروخته شده، گرچه هم مادر و هم خواهر بسیار به پوشیدنِ آن‌ها در مراسم و جشن‌ها علاقه داشتند. اما بلندترین شکایت این بود که گرچه آپارتمان برای شرایطِ کنونی‌شان بسیار بزرگ بود، نمی‌توانستند از آن نقلِ مکان کنند، هیچ راهِ قابلِ تصوری برای انتقالِ گرگور به نشانیِ تازه نبود. اما او به‌خوبی می‌دید که دلایلِ بیشتری جز ملاحظه‌ی او بود که نقلِ مکان را برایشان دشوار می‌ساخت، براحتی می‌شد او را در صندوقِ مناسبی با چند سوراخِ هوا منتقل کرد؛ اصلی‌ترین چیزی که خانواده را از تصمیم به نقلِ مکان بازمی‌داشت، بسیار بیشتر مربوط به ناامیدیِ تمامِ ایشان و این فکر بود که بدبختی‌ای بر آنان فرود آمده که شبیه به هیچ تجربه‌ای نیست که آنانی که می‌شناختند یا با آنان نسبت داشتند، داشته باشند. آنان مطلقاً همه‌ی آنچه را که دنیا از فقیران توقع دارد انجام می‌دادند، پدرِ گرگور صبحانه‌ی کارکنانِ بانک را می‌بُرد، مادرش با شستنِ لباس‌های غریبه‌ها خود را قربانی می‌کرد، خواهرش به فرمانِ مشتریان پشتِ میزش این‌سو و آن‌سو می‌دوید، اما دیگر نیرویی برای کارِ بیشتر نداشتند. و زخمِ پشتِ گرگور به‌اندازه‌ی روزِ نخستش شروع به دردکردن کرد. پس از آن‌که از بردنِ پدر به تختش بازمی‌گشتند، مادر و خواهرِ گرگور حال کارشان را همان‌جا که بود رها می‌کردند و کنار هم می‌نشستند، گونه به گونه؛ مادر به اتاقِ گرگور اشاره می‌کرد و می‌گفت: «گرته، آن در را ببند»، و سپس وقتی او دوباره در تاریکی بود، در اتاقِ مجاور می‌نشستند و اشک‌هایشان درهم می‌آمیخت، یا فقط آنجا می‌نشستند و خشک‌چشم به میز خیره می‌شدند.

Gregor hardly slept at all, either night or day. Sometimes he would think of taking over the family's affairs, just like before, the next time the door was opened; he had long forgotten about his boss and the chief clerk, but they would appear again in his thoughts, the salesmen and the apprentices, that stupid teaboy, two or three friends from other businesses, one of the chambermaids from a provincial hotel, a tender memory that appeared and disappeared again, a cashier from a hat shop for whom his attention had been serious but too slow,—all of them appeared to him, mixed together with strangers and others he had forgotten, but instead of helping him and his family they were all of them inaccessible, and he was glad when they disappeared. Other times he was not at all in the mood to look after his family, he was filled with simple rage about the lack of attention he was shown, and although he could think of nothing he would have wanted, he made plans of how he could get into the pantry where he could take all the things he was entitled to, even if he was not hungry. Gregor's sister no longer thought about how she could please him but would hurriedly push some food or other into his room with her foot before she rushed out to work in the morning and at midday, and in the evening she would sweep it away again with the broom, indifferent as to whether it had been eaten or—more often than not—had been left totally untouched. She still cleared up the room in the evening, but now she could not have been any quicker about it. Smears of dirt were left on the walls, here and there were little balls of dust and filth. At first, Gregor went into one of the worst of these places when his sister arrived as a reproach to her, but he could have stayed there for weeks without his sister doing anything about it; she could see the dirt as well as he could but she had simply decided to leave him to it. At the same time she became touchy in a way that was quite new for her and which everyone in the family understood—cleaning up Gregor's room was for her and her alone. Gregor's mother did once thoroughly clean his room, and needed to use several bucketfuls of water to do it—although that much dampness also made Gregor ill and he lay flat on the couch, bitter and immobile. But his mother was to be punished still more for what she had done, as hardly had his sister arrived home in the evening than she noticed the change in Gregor's room and, highly aggrieved, ran back into the living room where, despite her mothers raised and imploring hands, she broke into convulsive tears. Her father, of course, was startled out of his chair and the two parents looked on astonished and helpless; then they, too, became agitated; Gregor's father, standing to the right of his mother, accused her of not leaving the cleaning of Gregor's room to his sister; from her left, Gregor's sister screamed at her that she was never to clean Gregor's room again; while his mother tried to draw his father, who was beside himself with anger, into the bedroom; his sister, quaking with tears, thumped on the table with her small fists; and Gregor hissed in anger that no-one had even thought of closing the door to save him the sight of this and all its noise.

گرگور به‌سختی می‌خوابید، نه شب و نه روز. گاه می‌اندیشید که بارِ دیگر، در بازِ بعدی، چنان که پیشتر بود، امورِ خانواده را به دست گیرد؛ مدت‌ها بود رئیس و منشیِ ارشد را فراموش کرده بود، اما در ذهنش دوباره ظاهر می‌شدند، فروشندگان و کارآموزان، آن چای‌چیِ احمق، دو سه دوست از مشاغلِ دیگر، یکی از خدمتکارانِ هتلی در ولایت، خاطره‌ای لطیف که می‌آمد و باز می‌رفت، صندوق‌دارِ مغازه‌ی کلاهی که توجهش به او جدی بوده اما بسیار کند،— همه‌ی این‌ها به او ظاهر می‌شدند، در هم آمیخته با غریبه‌ها و دیگران که فراموش کرده بود، اما به‌جای کمک به او و خانواده‌اش، همگی برایش دست‌نیافتنی بودند، و خوشحال می‌شد وقتی ناپدید می‌شدند. گاه دیگر اصلاً حال‌و‌حوصله‌ی رسیدگی به خانواده را نداشت، از بی‌توجهی‌ای که به او نشان داده می‌شد سرشار از خشمی ساده می‌بود، و گرچه نمی‌توانست به چیزی بیندیشد که می‌خواست، نقشه می‌کشید چگونه به آذوقه‌خانه برود تا همه‌ی چیزهایی را که حقش بود بردارد، حتی اگر گرسنه نبود. خواهرِ گرگور دیگر به این فکر نمی‌کرد چگونه او را خشنود سازد، بلکه پیش از آن‌که صبح و نیم‌روز سرِ کار بدود، شتاب‌زده با پایش غذایی یا غذایی به اتاقش هل می‌داد، و شب با جارو آن را دوباره می‌رُفت، بی‌اعتنا به این که خورده شده یا — که بیشتر اوقات چنین بود — کاملاً دست‌نخورده مانده. هنوز شب اتاق را تمیز می‌کرد، اما اکنون نمی‌توانست از این سریع‌تر باشد. لکه‌های کثیفی بر دیوارها مانده بود، جای‌جای گلوله‌های کوچکی از گرد و خاک و کثافت بود. در آغاز، گرگور به یکی از بدترین این جاها می‌رفت وقتی خواهرش می‌آمد، به‌عنوانِ سرزنش او، اما می‌توانست هفته‌ها آنجا بماند بی‌آنکه خواهرش کاری انجام دهد؛ او همان‌قدر می‌توانست کثیفی را ببیند که گرگور، اما به‌سادگی تصمیم گرفته بود به حالِ او بگذارد. در همان حال او به‌نحوی که برایش کاملاً تازه بود و همه در خانواده می‌فهمیدند، حساس شد — تمیز کردنِ اتاقِ گرگور تنها برای او و او بود. مادرِ گرگور یک بار اتاقش را به‌دقت تمیز کرد و چندین سطل آب برای آن لازم داشت — گرچه آن همه رطوبت نیز گرگور را بیمار کرد و او تخت بر کاناپه دراز کشید، تلخ و بی‌حرکت. اما مادر بابتِ آنچه کرده بود بیشتر تنبیه می‌شد، چون هنوز خواهر شب به خانه نرسیده بود که تغییرِ اتاقِ گرگور را دید و، به‌شدت رنجیده، به اتاقِ نشیمن بازدوید، آنجا با وجودِ دست‌های بالا و التماس‌کننده‌ی مادرش، با گریه‌ای تشنج‌گونه به اشک افتاد. پدر، البته، از صندلی‌اش پرید و دو والد متحیر و درمانده می‌نگریستند؛ آن‌گاه آن‌ها نیز برانگیخته شدند؛ پدرِ گرگور که در راستِ مادر ایستاده بود، او را متهم کرد که تمیز کردنِ اتاقِ گرگور را به خواهر واگذار نکرده؛ از چپش، خواهرِ گرگور بر سرش جیغ می‌زد که دیگر هرگز اتاقِ گرگور را تمیز نکند؛ در حالی که مادرش می‌کوشید پدر را که از خشم بی‌خود بود به اتاقِ خواب بکشاند؛ خواهرش، در حالی که از گریه می‌لرزید، با مشت‌های کوچکش بر میز می‌کوبید؛ و گرگور از خشم هیس‌هیس می‌کرد که هیچ‌کس حتی به فکر نیفتاده در را ببندد تا منظره‌ی این و همه‌ی سر‌و‌صدایش را از او دور کند.

Gregor's sister was exhausted from going out to work, and looking after Gregor as she had done before was even more work for her, but even so his mother ought certainly not to have taken her place. Gregor, on the other hand, ought not to be neglected. Now, though, the charwoman was here. This elderly widow, with a robust bone structure that made her able to withstand the hardest of things in her long life, wasn't really repelled by Gregor. Just by chance one day, rather than any real curiosity, she opened the door to Gregor's room and found herself face to face with him. He was taken totally by surprise, no-one was chasing him but he began to rush to and fro while she just stood there in amazement with her hands crossed in front of her. From then on she never failed to open the door slightly every evening and morning and look briefly in on him. At first she would call to him as she did so with words that she probably considered friendly, such as "come on then, you old dung-beetle!", or "look at the old dung-beetle there!" Gregor never responded to being spoken to in that way, but just remained where he was without moving as if the door had never even been opened. If only they had told this charwoman to clean up his room every day instead of letting her disturb him for no reason whenever she felt like it! One day, early in the morning while a heavy rain struck the windowpanes, perhaps indicating that spring was coming, she began to speak to him in that way once again. Gregor was so resentful of it that he started to move toward her, he was slow and infirm, but it was like a kind of attack. Instead of being afraid, the charwoman just lifted up one of the chairs from near the door and stood there with her mouth open, clearly intending not to close her mouth until the chair in her hand had been slammed down into Gregor's back. "Aren't you coming any closer, then?", she asked when Gregor turned round again, and she calmly put the chair back in the corner.

خواهرِ گرگور از رفتن به سرِ کار خسته بود و رسیدگی به گرگور، چنان‌که پیش‌تر می‌کرد، کارِ بیشتری برایش بود، اما با این همه قطعاً مادر نباید جایش را می‌گرفت. از سویِ دیگر، گرگور نباید نادیده گرفته می‌شد. اما حالا، زنِ نظافت‌چی اینجا بود. این بیوه‌ی سالخورده، با ساختارِ استخوانیِ نیرومندی که او را توانا کرده بود سخت‌ترین چیزها را در زندگیِ درازش تاب آورد، واقعاً از گرگور چندش نمی‌گرفت. تصادفی یک روز — نه از سرِ کنجکاویِ واقعی — درِ اتاقِ گرگور را گشود و رو‌به‌رویِ او یافت. گرگور یکسره غافل‌گیر شد، کسی او را تعقیب نمی‌کرد اما او شروع به دویدن از این‌سو به آن‌سو کرد، در حالی که زن تنها با حیرت ایستاده بود و دست‌هایش را در پیش‌رویش گره می‌زد. از آن پس هرگز ناکام نماند که هر صبح و شب در را اندکی باز کند و کوتاه به او نگاهی بیندازد. در آغاز در حین این کار صدایش می‌زد با کلماتی که احتمالاً دوستانه می‌پنداشت، چون «بیا حالا، سوسکِ سرگین‌خوارِ پیر!» یا «به سوسکِ پیرِ آنجا نگاه کن!» گرگور هرگز به این شیوه‌ی سخن گفتن پاسخ نمی‌داد، فقط همان‌جا که بود بی‌حرکت می‌ماند، گویی در اصلاً باز نشده. ای کاش به این نظافت‌چی گفته بودند هر روز اتاق را تمیز کند به‌جای آنکه هر وقت دلش می‌خواهد بی‌دلیل مزاحم او شود! روزی، صبحِ زود وقتی بارانِ سنگینی به شیشه‌های پنجره می‌خورد و شاید نشانه‌ی نزدیک شدنِ بهار بود، باز با همان شیوه شروع به سخن گفتن با او کرد. گرگور چنان از آن خشمگین بود که آغاز به حرکت به سویش کرد، آرام و ضعیف بود، اما گویی نوعی حمله بود. زنِ نظافت‌چی به‌جای ترسیدن، تنها یکی از صندلی‌های نزدیکِ در را برداشت و آنجا با دهانِ باز ایستاد، آشکارا قصد داشت دهانش را نبندد تا صندلیِ در دستش بر پشتِ گرگور کوبیده شود. وقتی گرگور دوباره برگشت، پرسید: «خب، نزدیک‌تر نمی‌آیی؟»، و آرام صندلی را به گوشه بازگرداند.

Gregor had almost entirely stopped eating. Only if he happened to find himself next to the food that had been prepared for him he might take some of it into his mouth to play with it, leave it there a few hours and then, more often than not, spit it out again. At first he thought it was distress at the state of his room that stopped him eating, but he had soon got used to the changes made there. They had got into the habit of putting things into this room that they had no room for anywhere else, and there were now many such things as one of the rooms in the flat had been rented out to three gentlemen. These earnest gentlemen—all three of them had full beards, as Gregor learned peering through the crack in the door one day—were painfully insistent on things' being tidy. This meant not only in their own room but, since they had taken a room in this establishment, in the entire flat and especially in the kitchen. Unnecessary clutter was something they could not tolerate, especially if it was dirty. They had moreover brought most of their own furnishings and equipment with them. For this reason, many things had become superfluous which, although they could not be sold, the family did not wish to discard. All these things found their way into Gregor's room. The dustbins from the kitchen found their way in there too. The charwoman was always in a hurry, and anything she couldn't use for the time being she would just chuck in there. He, fortunately, would usually see no more than the object and the hand that held it. The woman most likely meant to fetch the things back out again when she had time and the opportunity, or to throw everything out in one go, but what actually happened was that they were left where they landed when they had first been thrown unless Gregor made his way through the junk and moved it somewhere else. At first he moved it because, with no other room free where he could crawl about, he was forced to, but later on he came to enjoy it although moving about in that way left him sad and tired to death, and he would remain immobile for hours afterwards.

گرگور تقریباً به‌کلی خوردن را قطع کرده بود. تنها اگر تصادفاً خود را در کنارِ غذایی که برایش آماده شده بود می‌یافت، شاید کمی از آن را در دهانش می‌گرفت تا با آن بازی کند، چند ساعت آنجا نگه می‌داشت و سپس، بیشتر اوقات، باز تف می‌کرد. در آغاز فکر می‌کرد این پریشانی به وضعِ اتاقش بود که او را از خوردن باز می‌داشت، اما به‌زودی به تغییراتی که آنجا داده شده بود خو گرفت. عادت کرده بودند چیزهایی را در این اتاق بگذارند که جایی دیگر برای گذاشتنشان نداشتند، و اکنون چیزهای فراوانی از این دست بود، چون یکی از اتاق‌های آپارتمان به سه آقا اجاره داده شده بود. این آقایانِ سخت‌گیر — هر سه ریش‌های پُر داشتند، چنان‌که گرگور یک روز از شکافِ در دریافت — به‌نحوی دردناک بر مرتب بودنِ چیزها اصرار می‌کردند. این یعنی نه‌تنها در اتاقِ خودشان بلکه، چون در این مکان اتاقی گرفته بودند، در سراسرِ آپارتمان و به‌ویژه در آشپزخانه. شلوغیِ غیرضروری چیزی بود که نمی‌توانستند تحمل کنند، به‌ویژه اگر کثیف بود. آنان همچنین بیشترِ اثاثیه و وسایلشان را با خود آورده بودند. به این دلیل، چیزهای بسیاری زیادی شده بود که، گرچه نمی‌شد فروختشان، خانواده نمی‌خواست دور بریزد. همه‌ی این چیزها راهشان را به اتاقِ گرگور باز کرده بودند. سطل‌های زباله‌ی آشپزخانه هم به آنجا راه می‌یافتند. زنِ نظافت‌چی همیشه عجله داشت، و هر چه را که فعلاً به کارش نمی‌آمد فقط به داخل پرت می‌کرد. خوشبختانه گرگور معمولاً بیش از خودِ شیء و دستی که آن را در دست داشت، چیزی نمی‌دید. آن زن احتمالاً قصد داشت چیزها را وقتی وقت و فرصت دارد دوباره برگرداند، یا همه را یکجا دور بریزد، اما آنچه واقعاً اتفاق می‌افتاد این بود که در همان‌جا که نخست افتاده بودند می‌ماندند، مگر آن‌که گرگور از میانِ آت‌و‌آشغال راه باز می‌کرد و آن را جای دیگری می‌برد. در آغاز این کار را می‌کرد چون اتاقِ دیگری برای خزیدن نبود و مجبور بود، اما بعدها از این کار لذت می‌برد، گرچه حرکت کردن به این شیوه او را غمگین و تا حدِ مرگ خسته می‌ساخت و ساعت‌ها پس از آن بی‌حرکت می‌ماند.

The gentlemen who rented the room would sometimes take their evening meal at home in the living room that was used by everyone, and so the door to this room was often kept closed in the evening. But Gregor found it easy to give up having the door open, he had, after all, often failed to make use of it when it was open and, without the family having noticed it, lain in his room in its darkest corner. One time, though, the charwoman left the door to the living room slightly open, and it remained open when the gentlemen who rented the room came in in the evening and the light was put on. They sat up at the table where, formerly, Gregor had taken his meals with his father and mother, they unfolded the serviettes and picked up their knives and forks. Gregor's mother immediately appeared in the doorway with a dish of meat and soon behind her came his sister with a dish piled high with potatoes. The food was steaming, and filled the room with its smell. The gentlemen bent over the dishes set in front of them as if they wanted to test the food before eating it, and the gentleman in the middle, who seemed to count as an authority for the other two, did indeed cut off a piece of meat while it was still in its dish, clearly wishing to establish whether it was sufficiently cooked or whether it should be sent back to the kitchen. It was to his satisfaction, and Gregor's mother and sister, who had been looking on anxiously, began to breathe again and smiled.

آقایانی که اتاق را اجاره کرده بودند گاه شام‌شان را در خانه در اتاقِ نشیمن — که همه از آن استفاده می‌کردند — می‌خوردند، و بنابراین درِ این اتاق اغلب شب بسته نگاه داشته می‌شد. اما برای گرگور آسان بود که از باز بودنِ در صرفِ نظر کند، چون اغلب وقتی باز هم بود از آن استفاده نمی‌کرد، و بی‌آن‌که خانواده متوجه شود، در تاریک‌ترین گوشه‌ی اتاقش دراز می‌کشید. اما یک‌بار، نظافت‌چی درِ اتاقِ نشیمن را اندکی باز گذاشت، و آن باز ماند تا آقایانی که اتاق را اجاره کرده بودند شب وارد شدند و چراغ روشن شد. سرِ میز نشستند، آنجا که پیشتر گرگور با پدر و مادر غذا می‌خورد، دستمال‌ها را گشودند و چنگال و کاردهایشان را برداشتند. مادرِ گرگور بی‌درنگ با ظرفِ گوشتی در درگاه ظاهر شد و چندی بعد خواهرش با ظرفی پر از سیب‌زمینی از پیِ او آمد. غذا بخار می‌کرد و اتاق را با بویش پر می‌کرد. آقایان بر ظرف‌هایی که در پیش‌رویشان گذاشته شده بود خم شدند، گویی می‌خواستند پیش از خوردن غذا را آزمایش کنند، و آقای میانی که به‌نظر برای آن دو نفرِ دیگر صاحبِ اعتبار می‌نمود، در واقع تکه‌ای گوشت را در حالی که هنوز در ظرف بود برید، آشکارا می‌خواست تثبیت کند که آیا به‌اندازه‌ی کافی پخته شده یا باید به آشپزخانه برگردانده شود. به رضایتش بود، و مادر و خواهرِ گرگور که با نگرانی نگاه می‌کردند، شروع به نفس کشیدن کردند و لبخند زدند.

The family themselves ate in the kitchen. Nonetheless, Gregor's father came into the living room before he went into the kitchen, bowed once with his cap in his hand and did his round of the table. The gentlemen stood as one, and mumbled something into their beards. Then, once they were alone, they ate in near perfect silence. It seemed remarkable to Gregor that above all the various noises of eating their chewing teeth could still be heard, as if they had wanted to show Gregor that you need teeth in order to eat and it was not possible to perform anything with jaws that are toothless however nice they might be. "I'd like to eat something", said Gregor anxiously, "but not anything like they're eating. They do feed themselves. And here I am, dying!"

خودِ خانواده در آشپزخانه می‌خوردند. با این حال، پدرِ گرگور پیش از رفتن به آشپزخانه به اتاقِ نشیمن می‌آمد، یک بار با کلاهش در دست تعظیم می‌کرد و دور میز را می‌چرخید. آقایان همه با هم برمی‌خاستند و چیزی در ریش‌هایشان زیرلب می‌گفتند. سپس، وقتی تنها می‌شدند، در سکوتی تقریباً کامل می‌خوردند. به گرگور برجسته می‌نمود که بالای همه‌ی صداهای گوناگونِ غذا خوردن، صدای دندان‌های جونده‌شان هنوز شنیده می‌شد، گویی می‌خواستند به گرگور نشان دهند که برای خوردن باید دندان داشت و با آرواره‌های بی‌دندان، هرچند زیبا، نمی‌شود کاری انجام داد. گرگور با اضطراب گفت: «من هم می‌خواهم چیزی بخورم، اما نه چیزی شبیه به آنچه آنان می‌خورند. آنان خود را تغذیه می‌کنند. و من اینجا دارم می‌میرم!»

Throughout all this time, Gregor could not remember having heard the violin being played, but this evening it began to be heard from the kitchen. The three gentlemen had already finished their meal, the one in the middle had produced a newspaper, given a page to each of the others, and now they leant back in their chairs reading them and smoking. When the violin began playing they became attentive, stood up and went on tip-toe over to the door of the hallway where they stood pressed against each other. Someone must have heard them in the kitchen, as Gregor's father called out: "Is the playing perhaps unpleasant for the gentlemen? We can stop it straight away." "On the contrary", said the middle gentleman, "would the young lady not like to come in and play for us here in the room, where it is, after all, much more cosy and comfortable?" "Oh yes, we'd love to", called back Gregor's father as if he had been the violin player himself. The gentlemen stepped back into the room and waited. Gregor's father soon appeared with the music stand, his mother with the music and his sister with the violin. She calmly prepared everything for her to begin playing; his parents, who had never rented a room out before and therefore showed an exaggerated courtesy towards the three gentlemen, did not even dare to sit on their own chairs; his father leant against the door with his right hand pushed in between two buttons on his uniform coat; his mother, though, was offered a seat by one of the gentlemen and sat—leaving the chair where the gentleman happened to have placed it—out of the way in a corner.

در طولِ همه‌ی این مدت، گرگور به یاد نداشت که صدای ویولن را شنیده باشد، اما امشب از آشپزخانه شنیده شد. سه آقا غذایشان را به پایان رسانده بودند، آن یکیِ میانی رو...مه‌ای در آورده بود، صفحه‌ای به هرکدام از دیگران داده بود، و حالا در صندلی‌هایشان لم داده، مشغولِ خواندن و سیگار کشیدن بودند. وقتی ویولن آغاز به نواختن کرد، توجه‌شان جلب شد، برخاستند و با نوکِ پا به سویِ درِ راهرو رفتند، آنجا بر هم فشرده ایستادند. کسی حتماً صدای آن‌ها را در آشپزخانه شنیده بود، چون پدرِ گرگور صدا زد: «نواختن شاید برای آقایان ناخوشایند است؟ می‌توانیم بی‌درنگ متوقفش کنیم.» آقای میانی گفت: «برعکس، آیا خانمِ جوان مایل نیست بیاید و اینجا در اتاق برای ما بنوازد، که به هر حال بسیار راحت‌تر و دنج‌تر است؟» پدرِ گرگور پاسخ داد: «آه بله، خوشحال می‌شویم»، گویی خودش ویولن‌نواز بوده. آقایان به اتاق بازگشتند و منتظر ماندند. پدرِ گرگور به‌زودی با پایه‌ی نت ظاهر شد، مادرش با نت‌ها و خواهرش با ویولن. او آرام همه چیز را برای آغاز نواختن آماده کرد؛ پدر و مادر، که هرگز اتاقی اجاره نداده بودند و بنابراین به سه آقا ادبی اغراق‌آمیز نشان می‌دادند، حتی جرئت نمی‌کردند بر صندلی‌های خودشان بنشینند؛ پدر به در تکیه داد و دستِ راستش را میانِ دو دکمه‌ی پالتویِ یونیفرمش فروبرده بود؛ به مادر، اما، یکی از آقایان صندلی پیشنهاد کرد و او نشست — صندلی را همان‌جا که آقا تصادفاً گذاشته بود رها کرد — در گوشه‌ای دور از معرکه.

His sister began to play; father and mother paid close attention, one on each side, to the movements of her hands. Drawn in by the playing, Gregor had dared to come forward a little and already had his head in the living room. Before, he had taken great pride in how considerate he was but now it hardly occurred to him that he had become so thoughtless about the others. What's more, there was now all the more reason to keep himself hidden as he was covered in the dust that lay everywhere in his room and flew up at the slightest movement; he carried threads, hairs, and remains of food about on his back and sides; he was much too indifferent to everything now to lay on his back and wipe himself on the carpet like he had used to do several times a day. And despite this condition, he was not too shy to move forward a little onto the immaculate floor of the living room.

خواهرش شروع به نواختن کرد؛ پدر و مادر، هر یک در یک سو، به دقت به حرکاتِ دست‌هایش توجه می‌کردند. جذبِ نواختن شده، گرگور جرئت کرده بود اندکی جلوتر بیاید و از پیش سرش در اتاقِ نشیمن بود. پیشتر، به این که چقدر ملاحظه‌گر است افتخار می‌کرد، اما حالا به‌سختی به ذهنش می‌رسید که چقدر نسبت به دیگران بی‌فکر شده. وانگهی، اکنون دلیلِ بیشتری بود که خود را پنهان نگه دارد، چون پوشیده از غباری بود که در همه جای اتاقش خوابیده بود و در کوچک‌ترین حرکت بالا می‌پرید؛ بر پشت و پهلوهایش تارها، موها و باقیمانده‌های غذا حمل می‌کرد؛ حال بسیار بی‌اعتنا به همه چیز بود تا بر پشت دراز کشد و خود را بر فرش بمالد چنان‌که چندبار در روز عادت کرده بود. و با وجودِ این وضع، آن‌قدر کم‌رو نبود که اندکی به سویِ کفِ بی‌غبارِ اتاقِ نشیمن جلو نرود.

No-one noticed him, though. The family was totally preoccupied with the violin playing; at first, the three gentlemen had put their hands in their pockets and come up far too close behind the music stand to look at all the notes being played, and they must have disturbed Gregor's sister, but soon, in contrast with the family, they withdrew back to the window with their heads sunk and talking to each other at half volume, and they stayed by the window while Gregor's father observed them anxiously. It really now seemed very obvious that they had expected to hear some beautiful or entertaining violin playing but had been disappointed, that they had had enough of the whole performance and it was only now out of politeness that they allowed their peace to be disturbed. It was especially unnerving, the way they all blew the smoke from their cigarettes upwards from their mouth and noses. Yet Gregor's sister was playing so beautifully. Her face was leant to one side, following the lines of music with a careful and melancholy expression. Gregor crawled a little further forward, keeping his head close to the ground so that he could meet her eyes if the chance came. Was he an animal if music could captivate him so? It seemed to him that he was being shown the way to the unknown nourishment he had been yearning for. He was determined to make his way forward to his sister and tug at her skirt to show her she might come into his room with her violin, as no-one appreciated her playing here as much as he would. He never wanted to let her out of his room, not while he lived, anyway; his shocking appearance should, for once, be of some use to him; he wanted to be at every door of his room at once to hiss and spit at the attackers; his sister should not be forced to stay with him, though, but stay of her own free will; she would sit beside him on the couch with her ear bent down to him while he told her how he had always intended to send her to the conservatory, how he would have told everyone about it last Christmas—had Christmas really come and gone already?—if this misfortune hadn't got in the way, and refuse to let anyone dissuade him from it. On hearing all this, his sister would break out in tears of emotion, and Gregor would climb up to her shoulder and kiss her neck, which, since she had been going out to work, she had kept free without any necklace or collar.

اما کسی متوجهِ او نشد. خانواده به‌کلی غرقِ نواختنِ ویولن بود؛ در آغاز، سه آقا دست‌هایشان را در جیب گذاشته و بسیار نزدیک به پایه‌ی نت آمده بودند تا همه‌ی نت‌هایی را که نواخته می‌شد ببینند، و حتماً مزاحمِ خواهرِ گرگور شده بودند، اما به‌زودی، برعکسِ خانواده، با سرهایی فروافتاده و گفت‌و‌گو با هم به نیم‌صدا، به سویِ پنجره عقب رفتند، و کنارِ پنجره ماندند در حالی که پدرِ گرگور با نگرانی نگاهشان می‌کرد. حالا واقعاً بسیار آشکار می‌نمود که انتظار داشتند ویولن‌نوازیِ زیبا یا سرگرم‌کننده‌ای بشنوند اما ناامید شده بودند، که از تمامِ اجرا به ستوه آمده بودند و حالا تنها از سرِ ادب اجازه می‌دادند آرامششان بر هم بخورد. به‌ویژه آن شیوه‌ای که همگی دودِ سیگارشان را از دهان و بینی به بالا فوت می‌کردند، اعصاب‌خردکن بود. با این همه، خواهرِ گرگور چه زیبا می‌نواخت. چهره‌اش به یک سو خم بود، با حالتی دقیق و ماخولیایی خطوطِ موسیقی را دنبال می‌کرد. گرگور اندکی جلوتر خزید و سرش را نزدیکِ زمین نگه داشت تا اگر فرصت پیش آمد، با چشمانش تلاقی کند. آیا اگر موسیقی می‌توانست چنین مسحورش کند، حیوان بود؟ به نظرش می‌رسید راه به آن خوراکِ ناشناخته‌ای که در حسرتش بود به او نشان داده می‌شود. مصمم شده بود راهش را تا خواهر پیش برد و دامنِ او را بکشد تا نشانش دهد که می‌تواند با ویولنش به اتاقِ او بیاید، چون کسی اینجا چون او از نواختنش لذت نمی‌برد. هرگز نمی‌خواست بگذارد او از اتاقش بیرون رود، دستِ کم تا زنده بود؛ ظاهرِ تکان‌دهنده‌اش باید برای یک‌بار هم که شده برایش کاربردی داشته باشد؛ می‌خواست هم‌زمان دمِ هر یک از درهای اتاقش باشد تا به مهاجمان هیس‌هیس کند و تف کند؛ اما خواهر نباید مجبور به ماندن با او شود، بلکه به اختیارِ خود بماند؛ کنارش بر کاناپه بنشیند و گوش به سویش خم کند در حالی که او برایش می‌گوید چگونه همیشه قصد داشته او را به آکادمیِ موسیقی بفرستد، چگونه می‌خواست کریسمسِ پیش به همه بگوید — مگر کریسمس واقعاً آمده و گذشته؟ — اگر این بدبختی پیش نیامده بود، و نمی‌گذاشت کسی منصرفش کند. خواهر با شنیدنِ این همه از احساس به اشک می‌افتاد، و گرگور بر شانه‌اش بالا می‌رفت و گردنش را می‌بوسید، که از وقتی به سرِ کار می‌رفت آن را بی هیچ گردنبند یا یقه‌ای باز نگه داشته بود.

"Mr. Samsa!", shouted the middle gentleman to Gregor's father, pointing, without wasting any more words, with his forefinger at Gregor as he slowly moved forward. The violin went silent, the middle of the three gentlemen first smiled at his two friends, shaking his head, and then looked back at Gregor. His father seemed to think it more important to calm the three gentlemen before driving Gregor out, even though they were not at all upset and seemed to think Gregor was more entertaining than the violin playing had been. He rushed up to them with his arms spread out and attempted to drive them back into their room at the same time as trying to block their view of Gregor with his body. Now they did become a little annoyed, and it was not clear whether it was his father's behaviour that annoyed them or the dawning realisation that they had had a neighbour like Gregor in the next room without knowing it. They asked Gregor's father for explanations, raised their arms like he had, tugged excitedly at their beards and moved back towards their room only very slowly. Meanwhile Gregor's sister had overcome the despair she had fallen into when her playing was suddenly interrupted. She had let her hands drop and let violin and bow hang limply for a while but continued to look at the music as if still playing, but then she suddenly pulled herself together, lay the instrument on her mother's lap who still sat laboriously struggling for breath where she was, and ran into the next room which, under pressure from her father, the three gentlemen were more quickly moving toward. Under his sister's experienced hand, the pillows and covers on the beds flew up and were put into order and she had already finished making the beds and slipped out again before the three gentlemen had reached the room. Gregor's father seemed so obsessed with what he was doing that he forgot all the respect he owed to his tenants. He urged them and pressed them until, when he was already at the door of the room, the middle of the three gentlemen shouted like thunder and stamped his foot and thereby brought Gregor's father to a halt. "I declare here and now", he said, raising his hand and glancing at Gregor's mother and sister to gain their attention too, "that with regard to the repugnant conditions that prevail in this flat and with this family"—here he looked briefly but decisively at the floor—"I give immediate notice on my room. For the days that I have been living here I will, of course, pay nothing at all, on the contrary I will consider whether to proceed with some kind of action for damages from you, and believe me it would be very easy to set out the grounds for such an action." He was silent and looked straight ahead as if waiting for something. And indeed, his two friends joined in with the words: "And we also give immediate notice." With that, he took hold of the door handle and slammed the door.

آقای میانی به پدرِ گرگور فریاد زد: «آقای زامزا!»، و بی‌آن‌که کلمه‌ای دیگر تلف کند با انگشتِ سبابه‌اش به گرگور که آرام پیش می‌رفت اشاره کرد. ویولن ساکت شد، آقای میانی نخست به دو دوستش لبخند زد، سرش را تکان داد، و سپس به گرگور نگاه کرد. پدرش به نظر می‌رسید مهم‌تر می‌داند سه آقا را پیش از راندنِ گرگور آرام کند، گرچه آنان اصلاً ناراحت نبودند و به نظر می‌رسید گرگور را سرگرم‌کننده‌تر از نواختنِ ویولن می‌یافتند. با بازوانِ گشوده به سویشان دوید و کوشید آن‌ها را به اتاقشان بازبراند در حالی که در همان حال می‌کوشید با تنش دیدِ آن‌ها به گرگور را مسدود کند. حالا کمی آزرده شدند و روشن نبود که آیا رفتارِ پدر آزارشان داده یا فهمیدنِ این که در اتاقِ مجاور همسایه‌ای چون گرگور داشته‌اند بی‌آن‌که بدانند. از پدرِ گرگور توضیح خواستند، بازوانشان را چون او بالا بردند، با هیجان ریش‌هایشان را می‌کشیدند و فقط بسیار آرام به سویِ اتاقشان بازمی‌رفتند. در همین حین، خواهرِ گرگور بر ناامیدی‌ای که در آن فرورفته بود — وقتی نواختنش ناگهان قطع شد — چیره شده بود. دست‌هایش را رها کرده بود و گذاشته بود ویولن و آرشه برای مدتی شل و ول آویزان بمانند اما همچنان به نت‌ها نگاه می‌کرد گویی هنوز می‌نوازد، اما سپس ناگهان خود را جمع کرد، ساز را در دامنِ مادرش که هنوز در همان‌جا که بود سخت برای نفس‌کشیدن می‌جنگید گذاشت، و به اتاقِ مجاور دوید که سه آقا تحتِ فشارِ پدر سریع‌تر به سویش می‌رفتند. زیرِ دستِ ماهرِ خواهرش، بالش‌ها و روبستری‌ها بر تخت‌ها بالا پریدند و مرتب شدند و او پیش از آن‌که سه آقا به اتاق برسند، از قبل تخت‌ها را مرتب کرده و بیرون لغزیده بود. پدرِ گرگور چنان غرقِ کاری که می‌کرد به نظر می‌رسید که تمامِ احترامی را که به مستأجرانش بدهکار بود فراموش کرده بود. آنان را وامی‌داشت و فشار می‌داد تا، در حالی که از پیش دمِ درِ اتاق بود، آقای میانیِ سه نفری چون رعد فریاد زد و پایش را بر زمین کوبید و بدین‌سان پدرِ گرگور را به ایست واداشت. گفت: «همین جا و همین حالا اعلام می‌کنم»، در حالی که دستش را بالا می‌برد و به مادر و خواهرِ گرگور نگاه می‌کرد تا توجه‌شان را نیز جلب کند، «که با توجه به شرایطِ نفرت‌انگیزی که در این آپارتمان و با این خانواده حاکم است» — اینجا به‌اختصار اما با قاطعیت به کف نگاه کرد — «اخراجِ اتاقم را همین حالا اعلام می‌کنم. برای روزهایی که اینجا زندگی کرده‌ام، البته اصلاً چیزی نخواهم پرداخت، برعکس، در نظر خواهم گرفت آیا اقدامی برای دریافتِ غرامت از شما به‌عمل آورم یا نه، و باور کنید بسیار آسان خواهد بود زمینه‌های چنین اقدامی را برپا کنم.» ساکت شد و مستقیم به جلو نگاه می‌کرد گویی منتظرِ چیزی است. و در واقع، دو دوستش با این کلمات همراهی کردند: «و ما نیز اخراجِ بی‌درنگ می‌دهیم.» با این، دستگیره‌ی در را گرفت و در را به‌هم کوبید.

Gregor's father staggered back to his seat, feeling his way with his hands, and fell into it; it looked as if he was stretching himself out for his usual evening nap but from the uncontrolled way his head kept nodding it could be seen that he was not sleeping at all. Throughout all this, Gregor had lain still where the three gentlemen had first seen him. His disappointment at the failure of his plan, and perhaps also because he was weak from hunger, made it impossible for him to move. He was sure that everyone would turn on him any moment, and he waited. He was not even startled out of this state when the violin on his mother's lap fell from her trembling fingers and landed loudly on the floor.

پدرِ گرگور تلوتلوخوران به صندلی‌اش بازگشت، با دست‌هایش راه را می‌جست، و در آن افتاد؛ به نظر می‌رسید برای چرتِ معمولِ شامگاهی‌اش خود را دراز می‌کشد، اما از شیوه‌ی بی‌اختیارِ تکان خوردنِ سرش معلوم بود که اصلاً نمی‌خوابد. در سرتاسرِ این، گرگور همان‌جا که سه آقا نخستین‌بار او را دیده بودند بی‌حرکت دراز کشیده بود. ناامیدی‌اش از شکستِ نقشه‌اش و شاید چون از گرسنگی ضعیف شده بود، حرکت کردن را برایش ناممکن می‌ساخت. مطمئن بود همه هر لحظه به او رو خواهند کرد، و انتظار می‌کشید. حتی وقتی ویولن از انگشتانِ لرزانِ مادرش که در دامنش بود بلند بر کف افتاد، از این حالت بیرون پریده نشد.

"Father, Mother", said his sister, hitting the table with her hand as introduction, "we can't carry on like this. Maybe you can't see it, but I can. I don't want to call this monster my brother, all I can say is: we have to try and get rid of it. We've done all that's humanly possible to look after it and be patient, I don't think anyone could accuse us of doing anything wrong."

خواهرش، در حالی که به‌عنوانِ مقدمه با دستش بر میز می‌کوبید، گفت: «پدر، مادر، ما نمی‌توانیم به این شکل ادامه دهیم. شاید شما نمی‌بینید، اما من می‌بینم. نمی‌خواهم این هیولا را برادرِ خود بنامم، تنها چیزی که می‌توانم بگویم این است: باید بکوشیم از آن خلاص شویم. ما هر چه از دستِ آدمیزاد برمی‌آمده برای نگه‌داری و بردبار بودن کرده‌ایم، فکر نمی‌کنم کسی بتواند ما را به کارِ نادرستی متهم کند.»

"She's absolutely right", said Gregor's father to himself. His mother, who still had not had time to catch her breath, began to cough dully, her hand held out in front of her and a deranged expression in her eyes.

پدرِ گرگور با خود گفت: «او کاملاً حق دارد.» مادر، که هنوز فرصت نکرده بود نفسش را بازیابد، با حالتی کند سرفه کرد، دستش را در پیش‌رویش گرفته بود و در چشمانش حالتی پریشان دیده می‌شد.

Gregor's sister rushed to his mother and put her hand on her forehead. Her words seemed to give Gregor's father some more definite ideas. He sat upright, played with his uniform cap between the plates left by the three gentlemen after their meal, and occasionally looked down at Gregor as he lay there immobile.

خواهرِ گرگور به سویِ مادرش شتافت و دستش را بر پیشانیِ او گذاشت. کلماتش به‌نظر می‌رسید به پدرِ گرگور افکارِ مشخص‌تری بخشید. راست نشست، با کلاهِ یونیفرمش میانِ بشقاب‌هایی که سه آقا پس از غذا به جا گذاشته بودند بازی کرد، و گاه‌گاه به گرگور که آنجا بی‌حرکت دراز کشیده بود نگاه می‌کرد.

"We have to try and get rid of it", said Gregor's sister, now speaking only to her father, as her mother was too occupied with coughing to listen, "it'll be the death of both of you, I can see it coming. We can't all work as hard as we have to and then come home to be tortured like this, we can't endure it. I can't endure it any more." And she broke out so heavily in tears that they flowed down the face of her mother, and she wiped them away with mechanical hand movements.

خواهرِ گرگور که حالا تنها با پدر سخن می‌گفت — چون مادر چنان درگیرِ سرفه کردن بود که نمی‌توانست گوش دهد — گفت: «باید بکوشیم از آن خلاص شویم. مرگِ هر دوی شما را در پی خواهد داشت، می‌توانم آن را آینده ببینم. نمی‌توانیم همه به این سختی کار کنیم و بعد به خانه بیاییم تا چنین شکنجه شویم، نمی‌توانیم آن را تاب آوریم. من دیگر نمی‌توانم تاب آورم.» و چنان به‌شدت به اشک افتاد که اشک‌هایش بر چهره‌ی مادر روان شد، و مادر آن‌ها را با حرکاتِ ماشینیِ دست پاک کرد.

"My child", said her father with sympathy and obvious understanding, "what are we to do?"

پدرش با دلسوزی و درکی آشکار گفت: «دخترم، چه باید بکنیم؟»

His sister just shrugged her shoulders as a sign of the helplessness and tears that had taken hold of her, displacing her earlier certainty.

خواهرش فقط شانه‌هایش را بالا انداخت به نشانه‌ی درماندگی و اشک‌هایی که او را در خود گرفته بودند، و یقینِ پیشین‌اش را کنار رانده بودند.

"If he could just understand us", said his father almost as a question; his sister shook her hand vigorously through her tears as a sign that of that there was no question.

پدرش تقریباً به‌شکلِ پرسش گفت: «اگر فقط می‌توانست ما را بفهمد»؛ خواهرش از میانِ اشک‌هایش دستش را به‌شدت تکان داد به نشانه‌ی اینکه در این هیچ پرسشی نیست.

"If he could just understand us", repeated Gregor's father, closing his eyes in acceptance of his sister's certainty that that was quite impossible, "then perhaps we could come to some kind of arrangement with him. But as it is ..."

پدرِ گرگور تکرار کرد: «اگر فقط می‌توانست ما را بفهمد»، چشمانش را بست به پذیرشِ یقینِ خواهر که این کاملاً ناممکن است، «آن‌گاه شاید می‌توانستیم نوعی توافق با او پیدا کنیم. اما در این وضع...»

"It's got to go", shouted his sister, "that's the only way, Father. You've got to get rid of the idea that that's Gregor. We've only harmed ourselves by believing it for so long. How can that be Gregor? If it were Gregor he would have seen long ago that it's not possible for human beings to live with an animal like that and he would have gone of his own free will. We wouldn't have a brother any more, then, but we could carry on with our lives and remember him with respect. As it is this animal is persecuting us, it's driven out our tenants, it obviously wants to take over the whole flat and force us to sleep on the streets. Father, look, just look", she suddenly screamed, "he's starting again!" In her alarm, which was totally beyond Gregor's comprehension, his sister even abandoned his mother as she pushed herself vigorously out of her chair as if more willing to sacrifice her own mother than stay anywhere near Gregor. She rushed over to behind her father, who had become excited merely because she was and stood up half raising his hands in front of Gregor's sister as if to protect her.

خواهرش فریاد زد: «باید برود. این تنها راه است، پدر. باید از این فکر دست بکشید که این گرگور است. تنها به خودمان آسیب زده‌ایم با باور کردنش این همه مدت. این چطور می‌تواند گرگور باشد؟ اگر گرگور می‌بود، مدت‌ها پیش می‌دید که ممکن نیست انسان‌ها با چنین حیوانی زندگی کنند و به اختیارِ خود می‌رفت. آن‌وقت دیگر برادری نمی‌داشتیم، اما می‌توانستیم زندگی‌مان را ادامه دهیم و او را با احترام به یاد آوریم. اما در این وضع، این حیوان دارد ما را آزار می‌دهد، مستأجرانمان را بیرون رانده، آشکارا می‌خواهد کلِ آپارتمان را اشغال کند و ما را به خوابیدن در خیابان وادارد. پدر، ببین، فقط ببین»، ناگهان جیغ زد، «دارد دوباره شروع می‌کند!» در آن وحشتی که کاملاً فراتر از فهمِ گرگور بود، خواهرش حتی مادر را وانهاد و در حالی که خود را به‌شدت از صندلی بیرون می‌انداخت، گویی بیشتر حاضر است مادرش را قربانی کند تا در نزدیکیِ گرگور بماند. به پشتِ پدر شتافت، که فقط چون او برانگیخته شده برخاسته بود و دست‌هایش را در برابرِ خواهرِ گرگور نیمه‌بالا برده بود گویی می‌خواهد از او محافظت کند.

But Gregor had had no intention of frightening anyone, least of all his sister. All he had done was begin to turn round so that he could go back into his room, although that was in itself quite startling as his pain-wracked condition meant that turning round required a great deal of effort and he was using his head to help himself do it, repeatedly raising it and striking it against the floor. He stopped and looked round. They seemed to have realised his good intention and had only been alarmed briefly. Now they all looked at him in unhappy silence. His mother lay in her chair with her legs stretched out and pressed against each other, her eyes nearly closed with exhaustion; his sister sat next to his father with her arms around his neck.

اما گرگور قصدِ ترساندنِ کسی را نداشت، به‌ویژه خواهرش را. تنها کاری که کرده بود این بود که آغاز به چرخیدن کرده تا بتواند به اتاقش بازگردد، گرچه این به‌خودی‌خود کاملاً وحشتناک می‌نمود، چون وضعیتِ پرشکنجه‌اش به این معنی بود که چرخیدن کوششِ زیادی می‌طلبید و او از سرش برای کمک به این کار استفاده می‌کرد، پیوسته آن را بالا می‌آورد و بر کف می‌کوبید. ایستاد و به اطراف نگاه کرد. به نظر می‌رسید نیتِ خوبش را دریافته‌اند و تنها لحظه‌ای زنگِ خطر برایشان به صدا در آمده. حالا همگی در سکوتی غمناک به او می‌نگریستند. مادر در صندلی‌اش با پاهای کشیده و فشرده به هم دراز کشیده بود، چشمانش از فرطِ خستگی تقریباً بسته؛ خواهرش کنارِ پدر نشسته بود و بازوانش گردِ گردنش حلقه شده بود.

"Maybe now they'll let me turn round", thought Gregor and went back to work. He could not help panting loudly with the effort and had sometimes to stop and take a rest. No-one was making him rush any more, everything was left up to him. As soon as he had finally finished turning round he began to move straight ahead. He was amazed at the great distance that separated him from his room, and could not understand how he had covered that distance in his weak state a little while before and almost without noticing it. He concentrated on crawling as fast as he could and hardly noticed that there was not a word, not any cry, from his family to distract him. He did not turn his head until he had reached the doorway. He did not turn it all the way round as he felt his neck becoming stiff, but it was nonetheless enough to see that nothing behind him had changed, only his sister had stood up. With his last glance he saw that his mother had now fallen completely asleep.

گرگور با خود اندیشید: «شاید حالا بگذارند بچرخم»، و به کار بازگشت. نمی‌توانست از له‌له زدنِ بلند با هر کوشش جلوگیری کند و گاه باید می‌ایستاد و استراحت می‌کرد. دیگر کسی او را وادار به شتاب نمی‌کرد، همه چیز به خودش واگذار شده بود. به‌محضِ آن‌که سرانجام چرخیدن را تمام کرد، شروع کرد به مستقیم پیش رفتن. از مسافتِ بزرگی که او را از اتاقش جدا می‌کرد حیرت‌زده بود، و نمی‌توانست بفهمد چگونه اندکی پیش در حالِ ضعفش این مسافت را تقریباً بی‌آنکه متوجه شود پیموده بود. تمرکز کرد تا هر چه سریع‌تر بخزد و به‌سختی متوجهِ این بود که هیچ کلمه‌ای، هیچ فریادی، از خانواده‌اش برای حواس‌پرتی‌اش نیست. سرش را نگرداند تا به درگاه رسید. آن را تمام نچرخاند چون حس می‌کرد گردنش سفت می‌شود، اما با این همه به‌اندازه‌ی کافی چرخاند تا ببیند پشتِ سرش هیچ چیز تغییر نکرده، تنها خواهرش برخاسته. با آخرین نگاهش دید که مادرش حالا کاملاً به خواب رفته است.

He was hardly inside his room before the door was hurriedly shut, bolted and locked. The sudden noise behind Gregor so startled him that his little legs collapsed under him. It was his sister who had been in so much of a rush. She had been standing there waiting and sprung forward lightly, Gregor had not heard her coming at all, and as she turned the key in the lock she said loudly to her parents "At last!".

هنوز در اتاقش نبود که در به‌شتاب بسته، چفت و قفل شد. صدای ناگهانیِ پشتِ سرِ گرگور چنان او را تکان داد که پاهای ریزش زیرش فروریختند. این خواهرش بود که چنان شتاب داشت. آنجا منتظر ایستاده بود و سبک‌بال جلو پریده بود، گرگور اصلاً صدای آمدنش را نشنیده بود، و آن‌گاه که کلید را در قفل چرخاند، با صدای بلند به پدر و مادرش گفت: «سرانجام!»

"What now, then?", Gregor asked himself as he looked round in the darkness. He soon made the discovery that he could no longer move at all. This was no surprise to him, it seemed rather that being able to actually move around on those spindly little legs until then was unnatural. He also felt relatively comfortable. It is true that his entire body was aching, but the pain seemed to be slowly getting weaker and weaker and would finally disappear altogether. He could already hardly feel the decayed apple in his back or the inflamed area around it, which was entirely covered in white dust. He thought back of his family with emotion and love. If it was possible, he felt that he must go away even more strongly than his sister. He remained in this state of empty and peaceful rumination until he heard the clock tower strike three in the morning. He watched as it slowly began to get light everywhere outside the window too. Then, without his willing it, his head sank down completely, and his last breath flowed weakly from his nostrils.

گرگور از خود پرسید: «حالا چه؟»، در حالی که در تاریکی به اطراف می‌نگریست. به‌زودی این کشف را کرد که دیگر اصلاً نمی‌تواند حرکت کند. این برایش شگفتی نبود، بلکه چنین می‌نمود که اصلاً توانایی حرکت کردن واقعی بر آن پاهای دوک‌مانندِ ریز تا آن هنگام، غیرطبیعی بوده. همچنین نسبتاً راحت احساس می‌کرد. درست است که تمامِ تنش درد می‌کرد، اما درد گویا آرام آرام ضعیف‌تر و ضعیف‌تر می‌شد و سرانجام به‌کلی ناپدید خواهد شد. از پیش به‌سختی سیبِ پوسیده در پشتش یا ناحیه‌ی ملتهبِ گردِ آن را که به‌تمامی با غبارِ سفید پوشیده شده بود، حس می‌کرد. با احساس و عشق به خانواده‌اش بازاندیشید. اگر ممکن می‌بود، حس می‌کرد که باید حتی شدیدتر از خواهرش برود. در این حالتِ تأملِ تهی و آرام ماند تا این که شنید برجِ ساعت سه بامداد را زد. تماشا کرد که آرام آرام بیرونِ پنجره هم همه‌جا روشن می‌شد. سپس، بی‌آن‌که اراده کند، سرش به‌کلی فروافتاد، و آخرین نفسش به‌ضعف از سوراخ‌های بینی‌اش بیرون آمد.

When the cleaner came in early in the morning—they'd often asked her not to keep slamming the doors but with her strength and in her hurry she still did, so that everyone in the flat knew when she'd arrived and from then on it was impossible to sleep in peace—she made her usual brief look in on Gregor and at first found nothing special. She thought he was laying there so still on purpose, playing the martyr; she attributed all possible understanding to him. She happened to be holding the long broom in her hand, so she tried to tickle Gregor with it from the doorway. When she had no success with that she tried to make a nuisance of herself and poked at him a little, and only when she found she could shove him across the floor with no resistance at all did she start to pay attention. She soon realised what had really happened, opened her eyes wide, whistled to herself, but did not waste time to yank open the bedroom doors and shout loudly into the darkness of the bedrooms: "Come and 'ave a look at this, it's dead, just lying there, stone dead!"

وقتی خدمتکار صبحِ زود وارد شد — اغلب از او خواسته بودند درها را به‌هم نزند، اما با نیرویش و در شتابش هنوز همان کار را می‌کرد، چنان‌که همه در آپارتمان می‌دانستند او رسیده و از آن پس خوابیدنِ آرام ممکن نبود — نگاهِ کوتاهِ معمولش را به گرگور انداخت و در آغاز چیزِ خاصی نیافت. فکر می‌کرد او عمداً چنین بی‌حرکت دراز کشیده، نقشِ شهید را بازی می‌کند؛ هر گونه فهم‌ممکنی را به او نسبت می‌داد. اتفاقاً جاروی بلند را در دست داشت، پس کوشید از درگاه گرگور را با آن قلقلک دهد. وقتی موفق نشد، کوشید مزاحم شود و کمی نوک‌اش زد، و تنها وقتی دید می‌تواند او را بدونِ هیچ مقاومتی بر کف هل دهد، شروع به توجه کرد. به‌زودی دریافت واقعاً چه پیش آمده، چشمانش را گشاد کرد، با خود سوت زد، اما وقت تلف نکرد و درهای اتاقِ خواب را با شدت گشود و در تاریکیِ اتاق‌ها بلند فریاد زد: «بیایید این را ببینید، مرده، همان‌جا افتاده، مثلِ سنگ مرده!»

Mr. and Mrs. Samsa sat upright there in their marriage bed and had to make an effort to get over the shock caused by the cleaner before they could grasp what she was saying. But then, each from his own side, they hurried out of bed. Mr. Samsa threw the blanket over his shoulders, Mrs. Samsa just came out in her nightdress; and that is how they went into Gregor's room. On the way they opened the door to the living room where Grete had been sleeping since the three gentlemen had moved in; she was fully dressed as if she had never been asleep, and the paleness of her face seemed to confirm this. "Dead?", asked Mrs. Samsa, looking at the charwoman enquiringly, even though she could have checked for herself and could have known it even without checking. "That's what I said", replied the cleaner, and to prove it she gave Gregor's body another shove with the broom, sending it sideways across the floor. Mrs. Samsa made a movement as if she wanted to hold back the broom, but did not complete it. "Now then", said Mr. Samsa, "let's give thanks to God for that". He crossed himself, and the three women followed his example. Grete, who had not taken her eyes from the corpse, said: "Just look how thin he was. He didn't eat anything for so long. The food came out again just the same as when it went in". Gregor's body was indeed completely dried up and flat, they had not seen it until then, but now he was not lifted up on his little legs, nor did he do anything to make them look away.

آقا و خانمِ زامزا در تختِ ازدواجشان راست نشستند و باید کوشش می‌کردند تا بر شوکِ ناشی از خدمتکار چیره شوند پیش از آن‌که بتوانند بفهمند او چه می‌گوید. اما سپس، هر یک از سوی خود، شتابان از تخت بیرون آمدند. آقای زامزا پتو را بر شانه‌اش انداخت، خانمِ زامزا فقط با لباسِ خوابش بیرون آمد؛ و این‌گونه به اتاقِ گرگور رفتند. در راه درِ اتاقِ نشیمن را گشودند، که گرته از زمانی که سه آقا نقلِ مکان کرده بودند آنجا می‌خوابید؛ او کاملاً لباس بر تن داشت، گویی هرگز نخوابیده، و پریدگیِ رنگِ چهره‌اش این را تأیید می‌کرد. خانمِ زامزا با نگاهی پرسشگرانه به نظافت‌چی پرسید: «مرده؟»، گرچه می‌توانست خودش بررسی کند و حتی بدونِ بررسی بداند. نظافت‌چی پاسخ داد: «همان است که گفتم»، و برای اثباتش با جارو هلِ دیگری به تنِ گرگور داد و آن را به یک سو بر کف فرستاد. خانمِ زامزا حرکتی کرد گویی می‌خواست جلوی جارو را بگیرد، اما کامل نکرد. آقای زامزا گفت: «خب، حالا، خدا را برای این شکر بگوییم.» صلیب کشید و سه زن از سرمشقش پیروی کردند. گرته، که چشم از جنازه برنداشته بود، گفت: «ببینید چقدر لاغر شده. مدت‌ها چیزی نخورده بود. غذا همان‌گونه که می‌رفت، باز بیرون می‌آمد.» تنِ گرگور به‌راستی به‌کلی خشک و تخت شده بود، تا آن هنگام آن را ندیده بودند، اما حال نه بر پاهای ریزش بالا برده شده بود و نه کاری می‌کرد که مجبور به نگاه کردن از او شوند.

"Grete, come with us in here for a little while", said Mrs. Samsa with a pained smile, and Grete followed her parents into the bedroom but not without looking back at the body. The cleaner shut the door and opened the window wide. Although it was still early in the morning the fresh air had something of warmth mixed in with it. It was already the end of March, after all.

خانمِ زامزا با لبخندی دردمند گفت: «گرته، یک لحظه با ما به اینجا بیا»، و گرته به دنبالِ پدر و مادر به اتاقِ خواب رفت اما نه بدونِ نگاهی به جنازه. نظافت‌چی در را بست و پنجره را تمام گشود. گرچه هنوز صبحِ زود بود، هوای تازه چیزی از گرما در خود داشت. به‌هر‌حال از پیش پایانِ مارس بود.

The three gentlemen stepped out of their room and looked round in amazement for their breakfasts; they had been forgotten about. "Where is our breakfast?", the middle gentleman asked the cleaner irritably. She just put her finger on her lips and made a quick and silent sign to the men that they might like to come into Gregor's room. They did so, and stood around Gregor's corpse with their hands in the pockets of their well-worn coats. It was now quite light in the room.

سه آقا از اتاقشان بیرون آمدند و با حیرت برای صبحانه‌شان نگاه می‌کردند؛ فراموش شده بودند. آقای میانی با تحریک از نظافت‌چی پرسید: «صبحانه‌مان کجاست؟» او فقط انگشتش را بر لب‌هایش گذاشت و با اشاره‌ای سریع و ساکت به مردان نشان داد که شاید بخواهند به اتاقِ گرگور بیایند. آنان چنین کردند و گردِ جنازه‌ی گرگور با دست‌هایشان در جیب‌های پالتوهای کهنه‌ی پوشیده‌شان ایستادند. حالا در اتاق کاملاً روشن بود.

Then the door of the bedroom opened and Mr. Samsa appeared in his uniform with his wife on one arm and his daughter on the other. All of them had been crying a little; Grete now and then pressed her face against her father's arm.

سپس درِ اتاقِ خواب گشوده شد و آقای زامزا در یونیفرمش، با همسرش بر یک بازو و دخترش بر بازوی دیگر، ظاهر شد. همگی اندکی گریه کرده بودند؛ گرته گاه‌گاه چهره‌اش را بر بازوی پدر می‌فشرد.

"Leave my home. Now!", said Mr. Samsa, indicating the door and without letting the women from him. "What do you mean?", asked the middle of the three gentlemen somewhat disconcerted, and he smiled sweetly. The other two held their hands behind their backs and continually rubbed them together in gleeful anticipation of a loud quarrel which could only end in their favour. "I mean just what I said", answered Mr. Samsa, and, with his two companions, went in a straight line towards the man. At first, he stood there still, looking at the ground as if the contents of his head were rearranging themselves into new positions. "Alright, we'll go then", he said, and looked up at Mr. Samsa as if he had been suddenly overcome with humility and wanted permission again from Mr. Samsa for his decision. Mr. Samsa merely opened his eyes wide and briefly nodded to him several times. At that, and without delay, the man actually did take long strides into the front hallway; his two friends had stopped rubbing their hands some time before and had been listening to what was being said. Now they jumped off after their friend as if taken with a sudden fear that Mr. Samsa might go into the hallway in front of them and break the connection with their leader. Once there, all three took their hats from the stand, took their sticks from the holder, bowed without a word and left the premises. Mr. Samsa and the two women followed them out onto the landing; but they had had no reason to mistrust the men's intentions and as they leaned over the landing they saw how the three gentlemen made slow but steady progress down the many steps. As they turned the corner on each floor they disappeared and would reappear a few moments later; the further down they went, the more that the Samsa family lost interest in them; when a butcher's boy, proud of posture with his tray on his head, passed them on his way up and came nearer than they were, Mr. Samsa and the women came away from the landing and went, as if relieved, back into the flat.

آقای زامزا در حالی که به در اشاره می‌کرد و ...ن را از خود رها نمی‌کرد، گفت: «خانه‌ی مرا ترک کنید. همین حالا!» آقای میانی از سه نفر تا حدی دستپاچه پرسید: «منظورتان چیست؟»، و شیرین لبخند زد. دو نفرِ دیگر دست‌هایشان را پشتِ سرشان نگه داشته و پیوسته به هم می‌مالیدند در انتظارِ شادمانِ نزاعی پر سر‌و‌صدا که تنها می‌توانست به نفعشان تمام شود. آقای زامزا پاسخ داد: «منظورم درست همان است که گفتم»، و با دو همراهش در یک خطِ مستقیم به سویِ مرد رفت. در آغاز، او همان‌جا بی‌حرکت ایستاد و به زمین می‌نگریست گویی محتوای ذهنش در حالِ بازآرایی به موقعیت‌های تازه است. گفت: «خیلی خب، می‌رویم»، و به آقای زامزا نگاه کرد گویی ناگهان فروتنی بر او چیره شده و دوباره از آقای زامزا برای تصمیمش اجازه می‌خواهد. آقای زامزا فقط چشمانش را گشاد کرد و چندبار به‌اختصار سری برایش تکان داد. در این هنگام، و بی‌درنگ، آن مرد واقعاً با گام‌هایی بلند به راهروی جلوی در رفت؛ دو دوستش مدتی پیش از مالیدنِ دست‌ها دست برداشته بودند و به آنچه گفته می‌شد گوش می‌دادند. حالا به دنبالِ دوستشان جستند، گویی ترسی ناگهانی بر آنان نشسته که شاید آقای زامزا پیش از آنان به راهرو برود و ارتباطشان را با رهبرشان قطع کند. آنجا که رسیدند، هر سه کلاه‌هایشان را از جالباسی برداشتند، عصایشان را از پایه گرفتند، بی هیچ کلامی تعظیم کردند و آپارتمان را ترک کردند. آقای زامزا و دو زن به دنبالشان به پاگرد رفتند؛ اما دلیلی نداشتند که به نیتِ مردان بی‌اعتماد باشند، و در حالی که بر پاگرد خم می‌شدند، دیدند که چگونه سه آقا آرام اما پیوسته بر پله‌های بسیار پایین می‌رفتند. وقتی در هر طبقه گوشه می‌گرفتند ناپدید می‌شدند و چند لحظه بعد دوباره ظاهر می‌شدند؛ هر چه پایین‌تر می‌رفتند، خانواده‌ی زامزا علاقه‌ی کمتری به آنان داشت؛ وقتی پسرک قصابی، با غرور و سینیِ روی سر، در مسیرِ بالا رفتنش از کنارشان گذشت و از آنان نزدیک‌تر آمد، آقای زامزا و ...ن از پاگرد دور شدند و گویی آسوده‌خاطر، به آپارتمان بازگشتند.

They decided the best way to make use of that day was for relaxation and to go for a walk; not only had they earned a break from work but they were in serious need of it. So they sat at the table and wrote three letters of excusal, Mr. Samsa to his employers, Mrs. Samsa to her contractor and Grete to her principal. The cleaner came in while they were writing to tell them she was going, she'd finished her work for that morning. The three of them at first just nodded without looking up from what they were writing, and it was only when the cleaner still did not seem to want to leave that they looked up in irritation. "Well?", asked Mr. Samsa. The charwoman stood in the doorway with a smile on her face as if she had some tremendous good news to report, but would only do it if she was clearly asked to. The almost vertical little ostrich feather on her hat, which had been a source of irritation to Mr. Samsa all the time she had been working for them, swayed gently in all directions. "What is it you want then?", asked Mrs. Samsa, whom the cleaner had the most respect for. "Yes", she answered, and broke into a friendly laugh that made her unable to speak straight away, "well then, that thing in there, you needn't worry about how you're going to get rid of it. That's all been sorted out." Mrs. Samsa and Grete bent down over their letters as if intent on continuing with what they were writing; Mr. Samsa saw that the cleaner wanted to start describing everything in detail but, with outstretched hand, he made it quite clear that she was not to. So, as she was prevented from telling them all about it, she suddenly remembered what a hurry she was in and, clearly peeved, called out "Cheerio then, everyone", turned round sharply and left, slamming the door terribly as she went.

تصمیم گرفتند بهترین راه برای استفاده از آن روز، استراحت و رفتن به پیاده‌روی است؛ نه‌تنها استراحت از کار را سزاوار بودند بلکه به‌شدت به آن نیاز داشتند. پس سرِ میز نشستند و سه نامه‌ی عذرخواهی نوشتند، آقای زامزا به کارفرمایانش، خانمِ زامزا به پیمان‌کارش و گرته به مدیرش. نظافت‌چی در حالی که می‌نوشتند داخل شد تا به آنان بگوید که می‌رود، کارِ صبحش را به پایان رسانده. هر سه در آغاز فقط بی‌آنکه از نوشته‌شان سر بلند کنند، سر تکان دادند، و تنها وقتی نظافت‌چی هنوز به نظر نمی‌رسید بخواهد برود، با تحریک سر بلند کردند. آقای زامزا پرسید: «خب؟» زنِ نظافت‌چی در درگاه با لبخندی بر چهره ایستاد، گویی خبرِ خوبِ بسیار مهمی برای گزارش دارد، اما تنها در صورتی این کار را خواهد کرد که آشکارا از او خواسته شود. پرِ شترمرغِ کوچک و تقریباً عمودیِ روی کلاهش، که در تمامِ مدتِ کار کردنش برای آنان مایه‌ی تحریکِ آقای زامزا بود، در همه جهت به‌نرمی تاب می‌خورد. خانمِ زامزا، که نظافت‌چی برای او بیشترین احترام را قائل بود، پرسید: «خب چه می‌خواهی؟» او پاسخ داد: «بله»، و به خنده‌ای دوستانه افتاد که نمی‌گذاشت بی‌درنگ صحبت کند، «خب، آن چیزِ آن تو، نگرانِ این نباشید که چگونه از شرش خلاص شوید. همه چیز رسیدگی شده.» خانمِ زامزا و گرته بر نامه‌هایشان خم شدند گویی قصد دارند به نوشتن ادامه دهند؛ آقای زامزا دید که نظافت‌چی می‌خواهد شرحِ دقیقی شروع کند، اما با دستِ کشیده‌شده، کاملاً روشن کرد که نباید. پس، چون از بازگوییِ همه‌اش بازداشته شد، ناگهان به یاد آورد چه عجله‌ای دارد و، آشکارا رنجور، فریاد زد: «خداحافظ همگی»، تند برگشت و در حالی که در را به وحشت می‌کوبید، رفت.

"Tonight she gets sacked", said Mr. Samsa, but he received no reply from either his wife or his daughter as the charwoman seemed to have destroyed the peace they had only just gained. They got up and went over to the window where they remained with their arms around each other. Mr. Samsa twisted round in his chair to look at them and sat there watching for a while. Then he called out: "Come here, then. Let's forget about all that old stuff, shall we. Come and give me a bit of attention". The two women immediately did as he said, hurrying over to him where they kissed him and hugged him and then they quickly finished their letters.

آقای زامزا گفت: «امشب اخراجش می‌کنیم»، اما نه از همسرش و نه از دخترش پاسخی دریافت نکرد، چون به‌نظر می‌رسید زنِ نظافت‌چی آرامشی را که تازه به دست آورده بودند نابود کرده. آنان برخاستند و به سویِ پنجره رفتند و آنجا بازوانشان را گردِ یکدیگر نگه داشتند. آقای زامزا در صندلی‌اش چرخید تا نگاهشان کند و مدتی آنجا تماشایشان کرد. سپس فریاد زد: «بیایید اینجا. بیایید این چیزهای کهنه را فراموش کنیم، می‌شود؟ بیایید کمی به من توجه کنید.» دو زن بی‌درنگ کاری را که او گفت کردند، شتابان به سویش رفتند و آنجا او را بوسیدند و در آغوش گرفتند و سپس به‌سرعت نامه‌هایشان را تمام کردند.

After that, the three of them left the flat together, which was something they had not done for months, and took the tram out to the open country outside the town. They had the tram, filled with warm sunshine, all to themselves. Leant back comfortably on their seats, they discussed their prospects and found that on closer examination they were not at all bad—until then they had never asked each other about their work but all three had jobs which were very good and held particularly good promise for the future. The greatest improvement for the time being, of course, would be achieved quite easily by moving house; what they needed now was a flat that was smaller and cheaper than the current one which had been chosen by Gregor, one that was in a better location and, most of all, more practical. All the time, Grete was becoming livelier. With all the worry they had been having of late her cheeks had become pale, but, while they were talking, Mr. and Mrs. Samsa were struck, almost simultaneously, with the thought of how their daughter was blossoming into a well built and beautiful young lady. They became quieter. Just from each other's glance and almost without knowing it they agreed that it would soon be time to find a good man for her. And, as if in confirmation of their new dreams and good intentions, as soon as they reached their destination Grete was the first to get up and stretch out her young body.

پس از آن، هر سه با هم آپارتمان را ترک کردند — چیزی که ماه‌ها بود نکرده بودند — و ترام را تا دشتِ بیرونِ شهر گرفتند. ترام را، که از آفتابِ گرم سرشار بود، تماماً برای خود داشتند. در صندلی‌هایشان راحت تکیه داده، چشم‌اندازشان را مرور کردند و دریافتند که در بررسیِ نزدیک‌تر، اصلاً بد نیست — تا آن هنگام هرگز از یکدیگر درباره‌ی کارشان نپرسیده بودند اما هر سه شغلی داشتند که بسیار خوب بود و وعده‌ای ویژه برای آینده داشت. مهم‌ترین بهبود در حالِ حاضر، البته، به‌سادگی با نقلِ مکان به دست می‌آمد؛ آنچه حالا نیاز داشتند آپارتمانی بود کوچک‌تر و ارزان‌تر از این کنونی که گرگور انتخاب کرده بود، در جایی بهتر و از همه مهم‌تر، عملی‌تر. در تمامِ این مدت، گرته زنده‌تر می‌شد. با همه‌ی نگرانی‌هایی که اخیراً داشتند، رنگِ گونه‌هایش پریده بود، اما در حالی که سخن می‌گفتند، آقا و خانمِ زامزا تقریباً هم‌زمان به این فکر افتادند که دخترشان چگونه به دختری زیبا و خوش‌اندام شکوفا می‌شود. خاموش‌تر شدند. تنها از نگاهِ یکدیگر و تقریباً بی‌آنکه بدانند، توافق کردند که به‌زودی وقتش خواهد بود مردِ خوبی برایش بیابند. و، گویی به تأییدِ رؤیاهای تازه و نیت‌های خوبشان، به‌محضِ آنکه به مقصد رسیدند، گرته نخستین کسی بود که برخاست و تنِ جوانش را کش داد.