The Metamorphosis — Part I / مسخ — بخشِ اول

One morning, when Gregor Samsa woke from troubled dreams, he found himself transformed in his bed into a horrible vermin. He lay on his armour-like back, and if he lifted his head a little he could see his brown belly, slightly domed and divided by arches into stiff sections. The bedding was hardly able to cover it and seemed ready to slide off any moment. His many legs, pitifully thin compared with the size of the rest of him, waved about helplessly as he looked.

یک بامداد، آنگاه که گرگور زامزا از خواب‌های آشفته بیدار شد، خود را در تخت خویش به جانوری مَنفور دگرگون‌شده یافت. بر پشتِ زره‌مانندش دراز کشیده بود، و اگر سر را اندکی بالا می‌گرفت، شکمِ قهوه‌ای‌اش را می‌دید که اندکی گنبدی بود و کمان‌هایی آن را به بخش‌های سفت تقسیم کرده بود. لحاف به‌سختی می‌توانست آن را بپوشاند و گویی هر لحظه آماده‌ی لغزیدن بود. پاهای پُرشمارش، در قیاس با تنه‌ی بزرگش به‌نحوی رقت‌انگیز نازک بودند، در برابر چشمانش بی‌چاره می‌جنبیدند.

"What's happened to me?" he thought. It wasn't a dream. His room, a proper human room although a little too small, lay peacefully between its four familiar walls. A collection of textile samples lay spread out on the table—Samsa was a travelling salesman—and above it there hung a picture that he had recently cut out of an illustrated magazine and housed in a nice, gilded frame. It showed a lady fitted out with a fur hat and fur boa who sat upright, raising a heavy fur muff that covered the whole of her lower arm towards the viewer.

با خود اندیشید: «چه بر سرم آمده است؟» خوابی در کار نبود. اتاقش — اتاقی یک‌سره انسانی، هرچند کمی کوچک — میانِ چهار دیوارِ آشنایش آرام آرمیده بود. مجموعه‌ای از نمونه‌های پارچه بر میز پهن بود — زامزا فروشنده‌ای دوره‌گرد بود — و بر فرازش تابلویی آویخته بود که اخیراً از مجله‌ای مصور بریده و در قابی زرنشان و زیبا جا داده بود. تصویر بانویی را نشان می‌داد با کلاهی پوستین و مَلِسه‌ای خز که راست‌قامت نشسته بود و دستکشِ سنگینِ خزی را که سراسرِ ساعدش را پوشانده بود به سوی بیننده بالا می‌برد.

Gregor then turned to look out the window at the dull weather. Drops of rain could be heard hitting the pane, which made him feel quite sad. "How about if I sleep a little bit longer and forget all this nonsense", he thought, but that was something he was unable to do because he was used to sleeping on his right, and in his present state couldn't get into that position. However hard he threw himself onto his right, he always rolled back to where he was. He must have tried it a hundred times, shut his eyes so that he wouldn't have to look at the floundering legs, and only stopped when he began to feel a mild, dull pain there that he had never felt before.

سپس گرگور رو به پنجره گرداند تا هوای دلگیر را تماشا کند. صدای چکیدنِ قطره‌های باران بر شیشه به گوش می‌رسید و این به‌کلی غمگینش می‌کرد. در دل گفت: «اگر کمی بیشتر بخوابم و این مهملات را فراموش کنم چه؟» اما این کاری بود که از او ساخته نبود، زیرا عادت داشت بر پهلوی راست بخوابد و در وضعِ کنونی نمی‌توانست به آن حالت در آید. هر چه با شدت خود را به راست می‌انداخت، باز به‌جای نخست بازمی‌گشت. باید صدها بار آن را آزموده باشد، چشمانش را بست تا مجبور به دیدنِ پاهای آشفته نباشد، و تنها زمانی دست برداشت که در آنجا دردی ملایم و کندِ ناآشنا حس کرد — دردی که پیش از این هرگز نداشته بود.

"Oh, God", he thought, "what a strenuous career it is that I've chosen! Travelling day in and day out. Doing business like this takes much more effort than doing your own business at home, and on top of that there's the curse of travelling, worries about making train connections, bad and irregular food, contact with different people all the time so that you can never get to know anyone or become friendly with them. It can all go to Hell!" He felt a slight itch up on his belly; pushed himself slowly up on his back towards the headboard so that he could lift his head better; found where the itch was, and saw that it was covered with lots of little white spots which he didn't know what to make of; and when he tried to feel the place with one of his legs he drew it quickly back because as soon as he touched it he was overcome by a cold shudder.

در دل گفت: «آه، خدای من، چه شغلِ توان‌فرسایی برگزیده‌ام! روز از پسِ روز در سفر بودن. این‌گونه تجارت کردن انرژیِ بسیار بیشتری می‌برد تا اینکه آدم در خانه‌ی خود کار کند، و گذشته از آن، نفرینِ سفر هم هست: دل‌نگرانیِ رسیدن به قطارها، خوراکِ بد و نامرتب، آمیزش با آدم‌هایی همیشه نو، که هرگز نمی‌توانی کسی را بشناسی یا با او دوست شوی. همه‌اش به جهنم!» بر شکمش خارشی خفیف حس کرد؛ آرام بر پشت خود را به سمتِ سرتخت بالا کشید تا بهتر سر بلند کند؛ جای خارش را یافت و دید که با لکه‌های ریزِ سفیدِ بسیاری پوشیده شده، که نمی‌دانست چه باید بپندارد؛ و وقتی کوشید با یکی از پاهایش آنجا را لمس کند، آن را به‌سرعت پس کشید، زیرا به‌محض تماس، لرزی سرد سراپایش را فراگرفت.

He slid back into his former position. "Getting up early all the time", he thought, "it makes you stupid. You've got to get enough sleep. Other travelling salesmen live a life of luxury. For instance, whenever I go back to the guest house during the morning to copy out the contract, these gentlemen are always still sitting there eating their breakfasts. I ought to just try that with my boss; I'd get kicked out on the spot. But who knows, maybe that would be the best thing for me. If I didn't have my parents to think about I'd have given in my notice a long time ago, I'd have gone up to the boss and told him just what I think, tell him everything I would, let him know just what I feel. He'd fall right off his desk! And it's a funny sort of business to be sitting up there at your desk, talking down at your subordinates from up there, especially when you have to go right up close because the boss is hard of hearing. Well, there's still some hope; once I've got the money together to pay off my parents' debt to him—another five or six years I suppose—that's definitely what I'll do. That's when I'll make the big change. First of all though, I've got to get up, my train leaves at five."

به وضعیتِ پیشین بازگشت. در دل گفت: «این که آدم همیشه زود بیدار شود، آدم را احمق می‌کند. آدم به اندازه‌ی کافی خواب لازم دارد. سایر فروشندگانِ دوره‌گرد در ناز و نعمت زندگی می‌کنند. مثلاً هر بار که صبح‌ها به مهمان‌خانه برمی‌گردم تا قراردادها را پاک‌نویس کنم، آن آقایان هنوز نشسته‌اند و صبحانه می‌خورند. ای کاش این کار را با رئیسِ من امتحان می‌کردند؛ همان‌جا اخراج می‌شدم. اما کسی چه می‌داند، شاید همان بهترین چیز برای من می‌بود. اگر مجبور نبودم به فکرِ پدر و مادرم باشم، خیلی پیش‌تر استعفا داده بودم، می‌رفتم پیشِ رئیس و درست همان چیزی را که فکر می‌کنم به او می‌گفتم، همه چیز را می‌گفتم، می‌گذاشتم بداند چه احساسی دارم. از فرازِ میزش پس می‌افتاد! و راستی چه کسب‌و‌کارِ خنده‌داری است که آدم آن بالا پشتِ میزش بنشیند و از فراز با زیردستانش حرف بزند، به‌ویژه که آدم باید کاملاً نزدیک شود چون رئیس کم می‌شنود. خب، هنوز اندک امیدی هست؛ همین که پولِ کافی برای پرداختِ بدهیِ پدر و مادرم به او گردآورم — گمانم پنج یا شش سالِ دیگر طول بکشد — قطعاً همین کار را خواهم کرد. آن وقت است که دگرگونیِ بزرگ را خواهم ساخت. اما اول از همه باید بلند شوم، قطارم ساعتِ پنج می‌رود.»

And he looked over at the alarm clock, ticking on the chest of drawers. "God in Heaven!" he thought. It was half past six and the hands were quietly moving forwards, it was even later than half past, more like quarter to seven. Had the alarm clock not rung? He could see from the bed that it had been set for four o'clock as it should have been; it certainly must have rung. Yes, but was it possible to quietly sleep through that furniture-rattling noise? True, he had not slept peacefully, but probably all the more deeply because of that. What should he do now? The next train went at seven; if he were to catch that he would have to rush like mad and the collection of samples was still not packed, and he did not at all feel particularly fresh and lively. And even if he did catch the train he would not avoid his boss's anger as the office assistant would have been there to see the five o'clock train go, he would have put in his report about Gregor's not being there a long time ago. The office assistant was the boss's man, spineless, and with no understanding. What about if he reported sick? But that would be extremely strained and suspicious as in five years of service Gregor had never once yet been ill. His boss would certainly come round with the doctor from the medical insurance company, accuse his parents of having a lazy son, and accept the doctor's recommendation not to make any claim as the doctor believed that no-one was ever ill but that many were workshy. And what's more, would he have been entirely wrong in this case? Gregor did in fact, apart from excessive sleepiness after sleeping for so long, feel completely well and even felt much hungrier than usual.

و به ساعتِ زنگ‌دار که بر کمدِ کشودار تیک‌تاک می‌کرد نگاه کرد. در دل گفت: «خدایا!» ساعت شش‌و‌نیم بود و عقربه‌ها آرام پیش می‌رفتند، حتی از شش‌و‌نیم گذشته بود، بیشتر به ربعِ به هفت می‌مانست. مگر ساعتِ زنگ‌دار به صدا در نیامده بود؟ از تخت می‌توانست ببیند که چنان‌که باید، روی ساعتِ چهار تنظیم شده است؛ مسلماً به صدا در آمده بود. آری، اما آیا ممکن بود آدم آن صدای اثاثیه‌لرزان را آرام بخوابد و نشنود؟ راست است که خوابش آرام نبوده، اما احتمالاً به همین دلیل عمیق‌تر بوده. حال چه باید بکند؟ قطارِ بعدی ساعتِ هفت می‌رفت؛ اگر می‌خواست به آن برسد باید دیوانه‌وار می‌شتافت و مجموعه‌ی نمونه‌ها هنوز بسته نشده بود، و خودش نیز به‌هیچ‌وجه شاداب و سرحال نبود. و حتی اگر به قطار می‌رسید، باز هم از خشمِ رئیس رهایی نمی‌یافت، چون پادوی شرکت بر سرِ قطارِ ساعتِ پنج بوده تا تماشایش کند، و گزارشِ نبودنِ گرگور را مدت‌ها پیش داده بود. پادوی شرکت آدمِ رئیس بود، بی‌ستون‌فقرات و بی‌فهم. اگر بگوید مریض است چه؟ اما این بسیار جلوه‌فروشانه و مشکوک می‌نمود، چون در پنج سالِ خدمت گرگور حتی یک‌بار هم مریض نشده بود. رئیس مسلماً همراهِ پزشکِ صندوقِ بیمه می‌آمد، پدر و مادرش را به‌خاطر داشتنِ پسری تنبل سرزنش می‌کرد، و توصیه‌ی پزشک را — که هیچ ادعایی نباید پذیرفت — می‌پذیرفت، چون پزشک باور داشت که هیچ‌کس واقعاً مریض نیست بلکه بسیاری از کار گریزانند. و گذشته از این، آیا در این مورد به‌کلی برخطا می‌بود؟ گرگور در واقع، جز خواب‌آلودگیِ مفرط پس از آن همه خوابیدن، خود را کاملاً سالم می‌یافت و حتی بسیار گرسنه‌تر از معمول بود.

He was still hurriedly thinking all this through, unable to decide to get out of the bed, when the clock struck quarter to seven. There was a cautious knock at the door near his head. "Gregor", somebody called—it was his mother—"it's quarter to seven. Didn't you want to go somewhere?" That gentle voice! Gregor was shocked when he heard his own voice answering, it could hardly be recognised as the voice he had had before. As if from deep inside him, there was a painful and uncontrollable squeaking mixed in with it, the words could be made out at first but then there was a sort of echo which made them unclear, leaving the hearer unsure whether he had heard properly or not. Gregor had wanted to give a full answer and explain everything, but in the circumstances contented himself with saying: "Yes, mother, yes, thank-you, I'm getting up now." The change in Gregor's voice probably could not be noticed outside through the wooden door, as his mother was satisfied with this explanation and shuffled away. But this short conversation made the other members of the family aware that Gregor, against their expectations was still at home, and soon his father came knocking at one of the side doors, gently, but with his fist. "Gregor, Gregor", he called, "what's wrong?" And after a short while he called again with a warning deepness in his voice: "Gregor! Gregor!" At the other side door his sister came plaintively: "Gregor? Aren't you well? Do you need anything?" Gregor answered to both sides: "I'm ready, now", making an effort to remove all the strangeness from his voice by enunciating very carefully and putting long pauses between each, individual word. His father went back to his breakfast, but his sister whispered: "Gregor, open the door, I beg of you." Gregor, however, had no thought of opening the door, and instead congratulated himself for his cautious habit, acquired from his travelling, of locking all doors at night even when he was at home.

هنوز شتاب‌زده همه‌ی این‌ها را در ذهن می‌گذراند و نمی‌توانست تصمیم بگیرد از تخت بیرون آید، که ساعت ربعِ به هفت را زد. بر در، نزدیکِ سرش، تقّه‌ای محتاطانه نواخته شد. کسی صدا زد — مادرش بود — «گرگور، ربعِ به هفت است. مگر نمی‌خواستی جایی بروی؟» چه صدای مهربانی! گرگور وقتی پاسخِ خود را شنید بر جای خشک شد، صدایش به‌سختی می‌توانست به‌عنوانِ صدای پیشینش بازشناخته شود. گویی از ژرفای درون، چرکیدنی دردناک و مهارناپذیر در آن آمیخته بود؛ کلمات در آغاز قابلِ تشخیص بودند اما بعد نوعی پژواک پدید می‌آمد که آن‌ها را محو می‌کرد و شنونده مطمئن نبود درست شنیده یا نه. گرگور می‌خواست پاسخی کامل بدهد و همه چیز را توضیح دهد، اما در آن وضعیت بسنده کرد به گفتنِ: «بله مادر، بله، ممنون، الآن دارم بلند می‌شوم.» احتمالاً تغییرِ صدای گرگور از پشتِ درِ چوبی به بیرون قابلِ تشخیص نبود، زیرا مادرش به این توضیح راضی شد و کشان‌کشان دور رفت. اما این گفت‌و‌گوی کوتاه دیگر اعضای خانواده را آگاه ساخت که گرگور برخلافِ انتظارشان هنوز در خانه است، و چندی نگذشت که پدرش به یکی از درهای پهلویی، آرام اما با مشت، تقّه زد. فریاد زد: «گرگور، گرگور، چه شده؟» و پس از چندی باز با عمقی هشداردهنده در صدا فریاد زد: «گرگور! گرگور!» در سویِ درِ دیگر، خواهرش با ناله صدا می‌زد: «گرگور؟ آیا حالت خوب نیست؟ چیزی لازم داری؟» گرگور به هر دو سو پاسخ داد: «من دیگر آماده‌ام»، و کوشید با تلفظِ بسیار دقیق و گذاشتنِ سکوت‌های طولانی میانِ هر کلمه، هر گونه غرابت را از صدایش بزداید. پدرش به صبحانه‌اش بازگشت، اما خواهرش زمزمه کرد: «گرگور، در را باز کن، التماس می‌کنم.» با این حال گرگور قصدِ بازکردنِ در را نداشت و در عوض از عادتِ احتیاطی‌اش — که از سفرها آموخته بود و همه‌ی درها را شب‌ها حتی در خانه نیز قفل می‌کرد — به خود تبریک می‌گفت.

The first thing he wanted to do was to get up in peace without being disturbed, to get dressed, and most of all to have his breakfast. Only then would he consider what to do next, as he was well aware that he would not bring his thoughts to any sensible conclusions by lying in bed. He remembered that he had often felt a slight pain in bed, perhaps caused by lying awkwardly, but that had always turned out to be pure imagination and he wondered how his imaginings would slowly resolve themselves today. He did not have the slightest doubt that the change in his voice was nothing more than the first sign of a serious cold, which was an occupational hazard for travelling salesmen.

نخستین کاری که می‌خواست انجام دهد این بود که آرام و بی‌مزاحمت بلند شود، لباس بپوشد، و بیش از هر چیز صبحانه‌اش را بخورد. تنها پس از آن می‌توانست به گامِ بعدی بیندیشد، چون به‌خوبی می‌دانست که در تخت اندیشه‌اش به نتیجه‌ی سالمی نخواهد رسید. به یاد می‌آورد که بسیار اوقات در تخت دردی خفیف حس کرده بود — شاید به‌خاطرِ خوابیدن در وضعی ناجور — اما همیشه از کار درآمد که آن درد یکسره خیال بوده، و در شگفت بود که خیالاتِ امروزش چگونه به‌تدریج خود را خواهند گشود. کوچک‌ترین تردیدی نداشت که تغییرِ صدایش چیزی جز نخستین نشانه‌ی سرماخوردگیِ شدید نیست، که خطرِ شغلیِ فروشندگانِ دوره‌گرد است.

It was a simple matter to throw off the covers; he only had to blow himself up a little and they fell off by themselves. But it became difficult after that, especially as he was so exceptionally broad. He would have used his arms and his hands to push himself up; but instead of them he only had all those little legs continuously moving in different directions, and which he was moreover unable to control. If he wanted to bend one of them, then that was the first one that would stretch itself out; and if he finally managed to do what he wanted with that leg, all the others seemed to be set free and would move about painfully. "This is something that can't be done in bed", Gregor said to himself, "so don't keep trying to do it".

انداختنِ لحاف کارِ ساده‌ای بود؛ تنها کافی بود اندکی خود را بادکنک‌وار باد کند و خودبه‌خود می‌افتاد. اما پس از آن کار دشوار می‌شد، به‌ویژه چون عرضش به‌نحوی استثنایی فراخ بود. می‌بایست از دست و بازویش برای بلند کردنِ خود استفاده می‌کرد؛ اما به‌جای آن‌ها تنها همان پاهای ریزی را داشت که پیوسته در جهت‌های گوناگون می‌جنبیدند، و گذشته از این بر آن‌ها هیچ تسلطی نداشت. اگر می‌خواست یکی‌شان را خم کند، آن یکی نخستین می‌شد که کشیده می‌شد؛ و اگر سرانجام موفق می‌شد آن پا را به خواستِ خود وادارد، گویی بقیه همه آزاد می‌شدند و به‌نحوی دردناک جابه‌جا می‌شدند. گرگور با خود گفت: «این کاری است که در تخت نمی‌توان کرد، پس از کوشیدن دست بکش.»

The first thing he wanted to do was get the lower part of his body out of the bed, but he had never seen this lower part, and could not imagine what it looked like; it turned out to be too hard to move; it went so slowly; and finally, almost in a frenzy, when he carelessly shoved himself forwards with all the force he could gather, he chose the wrong direction, hit hard against the lower bedpost, and learned from the burning pain he felt that the lower part of his body might well, at present, be the most sensitive.

نخست می‌خواست بخشِ پایینیِ تنش را از تخت بیرون آورد، اما هرگز این بخشِ پایین را ندیده بود و نمی‌توانست تصور کند چه شکلی دارد؛ معلوم شد که حرکت دادنش بسیار دشوار است؛ بسیار آرام پیش می‌رفت؛ و سرانجام، تقریباً در جنون، وقتی بی‌توجه خود را با همه‌ی نیرویی که توانست گرد آورد به جلو پرتاب کرد، جهتِ نادرستی برگزید، محکم به پایه‌ی پایینِ تخت کوبید، و از سوزشِ دردی که حس کرد آموخت که بخشِ پایینیِ تنش، در حالِ حاضر، شاید حساس‌ترین بخش باشد.

So then he tried to get the top part of his body out of the bed first, carefully turning his head to the side. This he managed quite easily, and despite its breadth and its weight, the bulk of his body eventually followed slowly in the direction of the head. But when he had at last got his head out of the bed and into the fresh air it occurred to him that if he let himself fall it would be a miracle if his head were not injured, so he became afraid to carry on pushing himself forward the same way. And he could not knock himself out now at any price; better to stay in bed than lose consciousness.

پس کوشید نخست بخشِ بالاییِ تنش را از تخت بیرون آورد و سر را با احتیاط به یک سو بگرداند. این را به‌سادگی انجام داد، و گرچه پهنا و وزنش زیاد بود، تنه‌اش سرانجام آرام در پی سر روان شد. اما هنگامی که سرانجام سر را از تخت بیرون آورد و در هوای آزاد قرار داد، به ذهنش رسید که اگر خود را رها کند تا بیفتد، معجزه خواهد بود اگر سرش آسیب نبیند. پس از ادامه دادن به همان شکل بیمناک شد. و اکنون به هیچ بهایی نمی‌توانست بیهوش شود؛ ماندن در تخت بهتر بود از از دست دادنِ هوشیاری.

It took just as much effort to get back to where he had been earlier, but when he lay there sighing, and was once more watching his legs as they struggled against each other even harder than before, if that was possible, he could think of no way of bringing peace and order to this chaos. He told himself once more that it was not possible for him to stay in bed and that the most sensible thing to do would be to get free of it in whatever way he could at whatever sacrifice. At the same time, though, he did not forget to remind himself that calm consideration was much better than rushing to desperate conclusions. At times like this he would direct his eyes to the window and look out as clearly as he could, but unfortunately, even the other side of the narrow street was enveloped in morning fog and the view had little confidence or cheer to offer him. "Seven o'clock, already", he said to himself when the clock struck again, "seven o'clock, and there's still a fog like this." And he lay there quietly a while longer, breathing lightly as if he perhaps expected the total stillness to bring things back to their real and natural state.

برگشتن به جایی که پیشتر بود به همان اندازه نیرو طلبید، اما وقتی آنجا با آهی دراز کشید و باز پاهایش را تماشا کرد که حتی شدیدتر از پیش — اگر چنین چیزی ممکن بود — با هم درگیر بودند، هیچ راهی به ذهنش نرسید که بتواند به این آشوب آرامش و نظم بخشد. باز با خود گفت که ماندنش در تخت ممکن نیست و خردمندانه‌ترین کار این است که به هر طریقی که می‌تواند و به هر بهایی خود را از آن رها سازد. اما در همان حال فراموش نکرد که به خود یادآور شود تأمل آرام بسیار بهتر از شتاب به نتایجِ ناامیدانه است. در چنین لحظه‌هایی چشمانش را به سوی پنجره می‌گرداند و تا آنجا که می‌توانست به بیرون نگاه می‌کرد، اما متأسفانه حتی سویِ دیگرِ خیابانِ تنگ نیز در مهِ بامدادی پیچیده بود و چشم‌انداز اعتمادبه‌نفس یا شادمانیِ چندانی برایش به ارمغان نمی‌آورد. وقتی ساعت دوباره نواخت با خود گفت: «هفت شد، تازه، و هنوز چنین مهی هست.» و باز اندک زمانی آرام دراز کشید و نفس می‌کشید، گویی شاید انتظار داشت سکوتِ کامل چیزها را به حالتِ واقعی و طبیعی‌شان بازگرداند.

But then he said to himself: "Before it strikes quarter past seven I'll definitely have to have got properly out of bed. And by then somebody will have come round from work to ask what's happened to me as well, as they open up at work before seven o'clock." And so he set himself to the task of swinging the entire length of his body out of the bed all at the same time. If he succeeded in falling out of bed in this way and kept his head raised as he did so he could probably avoid injuring it. His back seemed to be quite hard, and probably nothing would happen to it falling onto the carpet. His main concern was for the loud noise he was bound to make, and which even through all the doors would probably raise concern if not alarm. But it was something that had to be risked.

اما سپس با خود گفت: «پیش از آن‌که ربع از هفت بگذرد، باید قطعاً به‌درستی از تخت بیرون آمده باشم. و تا آن هنگام نیز کسی از محل کار خواهد آمد تا بپرسد چه بر سرم آمده، چون شرکت پیش از هفت باز می‌کند.» و بدین‌سان خود را موظف به این کار کرد که تمامیِ درازای تنش را در یک حرکت از تخت بیرون اندازد. اگر موفق می‌شد به این شیوه از تخت بیفتد و در هنگامِ افتادن سرش را بالا نگاه دارد، احتمالاً می‌توانست از آسیب‌دیدنش جلوگیری کند. پشتش به‌نظر کاملاً سفت می‌آمد، و احتمالاً افتادن بر فرش هیچ آسیبی به آن نمی‌رساند. نگرانیِ اصلی‌اش صدای بلندی بود که ناگزیر می‌داد، و حتی از پشتِ همه‌ی درها احتمالاً نگرانی یا حتی هراس برمی‌انگیخت. اما این چیزی بود که باید خطرش را به جان می‌خرید.

When Gregor was already sticking half way out of the bed—the new method was more of a game than an effort, all he had to do was rock back and forth—it occurred to him how simple everything would be if somebody came to help him. Two strong people—he had his father and the maid in mind—would have been more than enough; they would only have to push their arms under the dome of his back, peel him away from the bed, bend down with the load and then be patient and careful as he swang over onto the floor, where, hopefully, the little legs would find a use. Should he really call for help though, even apart from the fact that all the doors were locked? Despite all the difficulty he was in, he could not suppress a smile at this thought.

وقتی گرگور پیشاپیش تا نیمه از تخت بیرون زده بود — روشِ تازه بیشتر بازی بود تا تلاش، تنها کافی بود به جلو و عقب تاب بخورد — به ذهنش رسید که چقدر همه چیز ساده می‌شد اگر کسی به کمکش می‌آمد. دو نفرِ قوی — به پدرش و خدمتکار اندیشید — کاملاً کافی می‌بودند؛ تنها می‌بایست دست‌هایشان را زیرِ گنبدِ پشتش فرو می‌بردند، او را از تخت می‌کندند، با بارشان خم می‌شدند و سپس بردبار و محتاط می‌بودند تا روی کف بچرخد، جایی که امید می‌رفت پاهای ریز کاربردی بیابند. اما آیا واقعاً می‌بایست برای کمک فریاد بزند، جدا از این که همه‌ی درها قفل بودند؟ با وجودِ همه‌ی دشواری‌ای که در آن گرفتار بود، نتوانست از تبسمی بر این فکر جلوگیری کند.

After a while he had already moved so far across that it would have been hard for him to keep his balance if he rocked too hard. The time was now ten past seven and he would have to make a final decision very soon. Then there was a ring at the door of the flat. "That'll be someone from work", he said to himself, and froze very still, although his little legs only became all the more lively as they danced around. For a moment everything remained quiet. "They're not opening the door", Gregor said to himself, caught in some nonsensical hope. But then of course, the maid's firm steps went to the door as ever and opened it. Gregor only needed to hear the visitor's first words of greeting and he knew who it was—the chief clerk himself. Why did Gregor have to be the only one condemned to work for a company where they immediately became highly suspicious at the slightest shortcoming? Were all employees, every one of them, louts, was there not one of them who was faithful and devoted who would go so mad with pangs of conscience that he couldn't get out of bed if he didn't spend at least a couple of hours in the morning on company business? Was it really not enough to let one of the trainees make enquiries—assuming enquiries were even necessary—did the chief clerk have to come himself, and did they have to show the whole, innocent family that this was so suspicious that only the chief clerk could be trusted to have the wisdom to investigate it? And more because these thoughts had made him upset than through any proper decision, he swang himself with all his force out of the bed. There was a loud thump, but it wasn't really a loud noise. His fall was softened a little by the carpet, and Gregor's back was also more elastic than he had thought, which made the sound muffled and not too noticeable. He had not held his head carefully enough, though, and hit it as he fell; annoyed and in pain, he turned it and rubbed it against the carpet.

پس از چندی آن‌قدر جلو رفته بود که اگر بیش از این تاب می‌خورد به‌سختی می‌توانست تعادلش را حفظ کند. ساعت ده دقیقه از هفت گذشته بود و باید خیلی زود تصمیمِ نهایی می‌گرفت. آنگاه زنگِ درِ آپارتمان به صدا در آمد. با خود گفت: «این کسی از محلِ کار است»، و کاملاً بی‌حرکت ماند، گرچه پاهای ریزش تنها سرزنده‌تر شدند و رقصیدند. لحظه‌ای همه‌چیز ساکت ماند. گرگور با خود گفت — به امیدی بی‌معنا گرفتار — «در را باز نمی‌کنند.» اما البته، گام‌های استوارِ خدمتکار طبقِ معمول به سویِ در رفت و آن را گشود. گرگور تنها کافی بود نخستین کلماتِ سلامِ مهمان را بشنود تا بداند کیست — خودِ منشیِ ارشد. چرا گرگور تنها کسی بود محکوم به کار کردن برای شرکتی که در آن کوچک‌ترین کوتاهی بی‌درنگ به شدیدترین سوءظن می‌انجامید؟ آیا همه‌ی کارمندان، تک‌به‌تکشان، بی‌اعتنا بودند، آیا میانشان حتی یک نفر وفادار و فداکار نبود که اگر دستِ‌کم چند ساعت از صبح را به کارِ شرکت نگذراند، چنان عذابِ وجدان دیوانه‌اش کند که نتواند از تخت بیرون آید؟ آیا کافی نبود یکی از کارآموزان را بفرستند تا پرس‌و‌جو کند — به فرضِ این که اصلاً پرس‌و‌جویی لازم باشد — آیا منشیِ ارشد باید خود می‌آمد، و آیا باید به همه‌ی این خانواده‌ی بی‌گناه نشان داده می‌شد که این مسئله چنان مشکوک است که تنها به دانایی منشیِ ارشد می‌توان برای بررسی‌اش اعتماد کرد؟ و بیشتر از فرطِ ناراحتیِ ناشی از این افکار تا تصمیمی واقعی، خود را با تمامِ نیرو از تخت پرتاب کرد. صدای کوبشی بلند برخاست، اما واقعاً صدای بلندی نبود. سقوطش با فرش اندکی نرم شد، و پشتِ گرگور نیز کشسان‌تر از آنچه پنداشته بود از کار درآمد، که صدا را خفه و چندان قابل توجه نکرد. اما سرش را به اندازه‌ی کافی با احتیاط نگه نداشته بود، و هنگامِ افتادن به آن خورد؛ آزرده و دردمند، سر را گرداند و بر فرش مالید.

"Something's fallen down in there", said the chief clerk in the room on the left. Gregor tried to imagine whether something of the sort that had happened to him today could ever happen to the chief clerk too; you had to concede that it was possible. But as if in gruff reply to this question, the chief clerk's firm footsteps in his highly polished boots could now be heard in the adjoining room. From the room on his right, Gregor's sister whispered to him to let him know: "Gregor, the chief clerk is here." "Yes, I know", said Gregor to himself; but without daring to raise his voice loud enough for his sister to hear him.

منشیِ ارشد در اتاقِ سمتِ چپ گفت: «چیزی آن تو افتاد.» گرگور کوشید تصور کند که آیا چیزی شبیه به آنچه امروز بر سرِ او آمده هرگز بر سرِ منشیِ ارشد نیز ممکن است بیاید؛ ناگزیر باید می‌پذیرفت که ممکن است. اما گویی به‌سختی در پاسخ به این پرسش، صدای گام‌های استوارِ منشیِ ارشد در چکمه‌های براقش اکنون در اتاقِ مجاور به گوش می‌رسید. از اتاقِ سمتِ راست، خواهرِ گرگور زمزمه‌کنان به او خبر داد: «گرگور، منشیِ ارشد آمده است.» گرگور با خود گفت: «بله، می‌دانم»؛ اما جرئت نکرد صدایش را آن‌قدر بلند کند که خواهرش بشنود.

"Gregor", said his father now from the room to his left, "the chief clerk has come round and wants to know why you didn't leave on the early train. We don't know what to say to him. And anyway, he wants to speak to you personally. So please open up this door. I'm sure he'll be good enough to forgive the untidiness of your room." Then the chief clerk called "Good morning, Mr. Samsa". "He isn't well", said his mother to the chief clerk, while his father continued to speak through the door. "He isn't well, please believe me. Why else would Gregor have missed a train! The lad only ever thinks about the business. It nearly makes me cross the way he never goes out in the evenings; he's been in town for a week now but stayed home every evening. He sits with us in the kitchen and just reads the paper or studies train timetables. His idea of relaxation is working with his fretsaw. He's made a little frame, for instance, it only took him two or three evenings, you'll be amazed how nice it is; it's hanging up in his room; you'll see it as soon as Gregor opens the door. Anyway, I'm glad you're here; we wouldn't have been able to get Gregor to open the door by ourselves; he's so stubborn; and I'm sure he isn't well, he said this morning that he is, but he isn't." "I'll be there in a moment", said Gregor slowly and thoughtfully, but without moving so that he would not miss any word of the conversation. "Well I can't think of any other way of explaining it, Mrs. Samsa", said the chief clerk, "I hope it's nothing serious. But on the other hand, I must say that if we people in commerce ever become slightly unwell then, fortunately or unfortunately as you like, we simply have to overcome it because of business considerations." "Can the chief clerk come in to see you now then?", asked his father impatiently, knocking at the door again. "No", said Gregor. In the room on his right there followed a painful silence; in the room on his left his sister began to cry.

پدر اکنون از اتاقِ سمتِ چپ گفت: «گرگور، منشیِ ارشد آمده و می‌خواهد بداند چرا با قطارِ زود نرفته‌ای. نمی‌دانیم به او چه بگوییم. و در ضمن می‌خواهد شخصاً با تو صحبت کند. پس لطفاً این در را باز کن. مطمئنم آن‌قدر بلندنظر هست که آشفتگیِ اتاقت را ببخشد.» سپس منشیِ ارشد صدا زد: «روز به‌خیر، آقای زامزا.» مادر به منشیِ ارشد گفت: «حالش خوب نیست»، در حالی که پدر همچنان از پشتِ در سخن می‌گفت. «حالش خوب نیست، باور کنید. وگرنه گرگور چرا قطار را از دست بدهد! این پسر فقط به کسب‌و‌کار فکر می‌کند. تقریباً مرا عصبانی می‌کند که هرگز شب‌ها بیرون نمی‌رود؛ یک هفته است در شهر است اما هر شب خانه می‌ماند. با ما در آشپزخانه می‌نشیند و فقط رو...مه می‌خواند یا برنامه‌ی قطارها را مطالعه می‌کند. تفریح‌اش این است که با اره‌ی موئی کار کند. مثلاً قابِ کوچکی ساخته، تنها دو سه شب طول کشید، شگفت‌زده می‌شوید چقدر زیباست؛ در اتاقش آویزان است؛ به‌محض اینکه گرگور در را باز کند خواهید دید. به هر حال خوشحالم شما اینجایید؛ خودمان نمی‌توانستیم گرگور را وادار کنیم در را باز کند؛ این‌قدر سرسخت است؛ و مطمئنم حالش خوب نیست، امروز صبح گفت خوب است، اما نیست.» گرگور آرام و اندیشمندانه گفت: «یک لحظه‌ی دیگر خواهم آمد»، اما حرکت نکرد تا کلمه‌ای از گفت‌و‌گو را از دست ندهد. منشیِ ارشد گفت: «خانم زامزا، نمی‌توانم به شیوه‌ی دیگری توضیح‌اش بدهم، امیدوارم چیزِ جدی‌ای نباشد. اما از سویِ دیگر باید بگویم اگر ما مردمِ تجارت گاه اندکی ناخوش شویم، خوشبختانه یا متأسفانه، صرفاً به خاطرِ ملاحظاتِ تجاری باید بر آن غلبه کنیم.» پدر بی‌حوصله، در حالی که باز بر در می‌کوبید، پرسید: «حال منشیِ ارشد می‌تواند بیاید تو ببیندت؟» گرگور گفت: «نه.» در اتاقِ سمتِ راست سکوتی دردناک حاکم شد؛ در اتاقِ سمتِ چپ خواهرش به گریه افتاد.

So why did his sister not go and join the others? She had probably only just got up and had not even begun to get dressed. And why was she crying? Was it because he had not got up, and had not let the chief clerk in, because he was in danger of losing his job and if that happened his boss would once more pursue their parents with the same demands as before? There was no need to worry about things like that yet. Gregor was still there and had not the slightest intention of abandoning his family. For the time being he just lay there on the carpet, and no-one who knew the condition he was in would seriously have expected him to let the chief clerk in. It was only a minor discourtesy, and a suitable excuse could easily be found for it later on, it was not something for which Gregor could be sacked on the spot. And it seemed to Gregor much more sensible to leave him now in peace instead of disturbing him with talking at him and crying. But the others didn't know what was happening, they were worried, that would excuse their behaviour.

پس چرا خواهرش نمی‌رفت تا به دیگران بپیوندد؟ احتمالاً تازه بیدار شده بود و حتی هنوز شروع به لباس پوشیدن نکرده بود. و چرا گریه می‌کرد؟ آیا به این خاطر بود که برنخاسته بود و منشیِ ارشد را راه نداده بود، چون در خطرِ از دست دادنِ شغلش بود و اگر چنین می‌شد، رئیسش باز با همان مطالباتِ پیشین به سراغِ پدر و مادر می‌آمد؟ هنوز نیازی نبود برای چنین چیزها نگران شد. گرگور هنوز آنجا بود و کوچک‌ترین قصدِ ترک کردنِ خانواده‌اش را نداشت. در حالِ حاضر فقط بر فرش دراز کشیده بود، و هر کس که از وضعش آگاه می‌بود، جداً انتظار نمی‌داشت که منشیِ ارشد را راه دهد. بی‌ادبیِ ناچیزی بود و بعدها به‌آسانی می‌شد بهانه‌ای مناسب برایش یافت، چیزی نبود که به‌خاطرش بتوان همان لحظه گرگور را اخراج کرد. و به نظرِ گرگور بسیار خردمندانه‌تر می‌نمود که او را اکنون به حالِ خود بگذارند تا با حرف زدن و گریه آزارش ندهند. اما دیگران نمی‌دانستند چه می‌گذرد، نگران بودند، که این رفتارشان را موجه می‌ساخت.

The chief clerk now raised his voice, "Mr. Samsa", he called to him, "what is wrong? You barricade yourself in your room, give us no more than yes or no for an answer, you are causing serious and unnecessary concern to your parents and you fail—and I mention this just by the way—you fail to carry out your business duties in a way that is quite unheard of. I'm speaking here on behalf of your parents and of your employer, and really must request a clear and immediate explanation. I am astonished, quite astonished. I thought I knew you as a calm and sensible person, and now you suddenly seem to be showing off with peculiar whims. This morning, your employer did suggest a possible reason for your failure to appear, it's true—it had to do with the money that was recently entrusted to you—but I came near to giving him my word of honour that that could not be the right explanation. But now that I see your incomprehensible stubbornness I no longer feel any wish whatsoever to intercede on your behalf. And nor is your position all that secure. I had originally intended to say all this to you in private, but since you cause me to waste my time here for no good reason I don't see why your parents should not also learn of it. Your turnover has been very unsatisfactory of late; I grant you that it's not the time of year to do especially good business, we recognise that; but there simply is no time of year to do no business at all, Mr. Samsa, we cannot allow there to be."

منشیِ ارشد اکنون صدایش را بلند کرد. به او گفت: «آقای زامزا، چه شده است؟ خود را در اتاقتان دژبندی کرده‌اید، جز بله و خیر پاسخی به ما نمی‌دهید، نگرانی جدی و بیهوده‌ای برای پدر و مادرتان فراهم می‌آورید و قصور می‌کنید — و این را در ضمن می‌گویم — قصور می‌کنید از انجامِ وظایفِ تجاری‌تان به شیوه‌ای کاملاً بی‌سابقه. من اینجا از سویِ پدر و مادر و کارفرمایتان سخن می‌گویم و واقعاً باید توضیحی روشن و فوری بخواهم. حیرت‌زده‌ام، کاملاً حیرت‌زده. می‌پنداشتم شما را به‌عنوانِ شخصیتی آرام و خردمند می‌شناسم، و حال ناگهان به نظر می‌رسد با هوس‌هایی غریب خودنمایی می‌کنید. صبحِ امروز کارفرمایتان دلیلی محتمل برای نیامدنتان مطرح کرد، درست است — به پولی که اخیراً به شما سپرده شده مربوط می‌شد — اما من نزدیک بود به او قول شرف بدهم که نمی‌تواند توضیحِ درست باشد. اما اکنون که سرسختیِ غیرقابل‌فهمتان را می‌بینم دیگر کوچک‌ترین تمایلی به وساطت از طرفِ شما ندارم. و موقعیتتان نیز چندان امن نیست. اول قصد داشتم همه‌ی این‌ها را در خلوت به شما بگویم، اما چون باعث می‌شوید اینجا وقتم را بی‌دلیل تلف کنم، نمی‌بینم چرا پدر و مادرتان نباید از آن آگاه شوند. گردشِ کارتان اخیراً بسیار نارضایت‌بخش بوده؛ می‌پذیرم که این فصل، فصلِ کسب‌و‌کارِ پررونق نیست، آن را اذعان می‌کنیم؛ اما هیچ فصلی نیست که اصلاً هیچ کسب‌و‌کاری نکنند، آقای زامزا، چنین چیزی را نمی‌توانیم اجازه دهیم.»

"But Sir", called Gregor, beside himself and forgetting all else in the excitement, "I'll open up immediately, just a moment. I'm slightly unwell, an attack of dizziness, I haven't been able to get up. I'm still in bed now. I'm quite fresh again now, though. I'm just getting out of bed. Just a moment. Be patient! It's not quite as easy as I'd thought. I'm quite alright now, though. It's shocking, what can suddenly happen to a person! I was quite alright last night, my parents know about it, perhaps better than me, I had a small symptom of it last night already. They must have noticed it. I don't know why I didn't let you know at work! But you always think you can get over an illness without staying at home. Please, don't make my parents suffer! There's no basis for any of the accusations you're making; nobody's ever said a word to me about any of these things. Maybe you haven't read the latest contracts I sent in. I'll set off with the eight o'clock train, as well, these few hours of rest have given me strength. You don't need to wait, sir; I'll be in the office soon after you, and please be so good as to tell that to the boss and recommend me to him!"

گرگور از خود بی‌خود و در شور هر چیزِ دیگر را فراموش کرده، فریاد زد: «اما آقا، بی‌درنگ باز می‌کنم، یک لحظه. اندکی ناخوشم، حمله‌ای از سرگیجه، نتوانستم بلند شوم. هنوز در تخت هستم. اما اکنون کاملاً سرحالم. دارم از تخت بیرون می‌آیم. یک لحظه. بردبار باشید! آنقدرها هم که فکر می‌کردم آسان نیست. ولی الآن کاملاً خوب هستم. تکان‌دهنده است که چه چیزی ناگهان می‌تواند بر سرِ آدم بیاید! دیشب کاملاً خوب بودم، پدر و مادرم می‌دانند، شاید بهتر از من، حتی همان دیشب نشانه‌ی کوچکی از این داشتم. حتماً متوجه شدند. نمی‌دانم چرا به محلِ کار اطلاع ندادم! اما آدم همیشه فکر می‌کند می‌تواند بدونِ ماندن در خانه بر بیماری چیره شود. خواهش می‌کنم، پدر و مادرم را به رنج نیندازید! هیچ‌یک از اتهام‌هایی که می‌زنید پایه‌ای ندارد؛ هیچ‌کس هرگز به من کلمه‌ای درباره‌ی این چیزها نگفته. شاید آخرین قراردادهایی را که فرستاده‌ام نخوانده باشید. با قطارِ ساعتِ هشت راه می‌افتم، این چند ساعت استراحت به من نیرو بخشیده. لازم نیست منتظر بمانید، آقا؛ اندکی پس از شما در دفتر خواهم بود، و خواهش می‌کنم آن‌قدر لطف کنید و این را به رئیس بگویید و مرا به او معرفی کنید!»

And while Gregor gushed out these words, hardly knowing what he was saying, he made his way over to the chest of drawers—this was easily done, probably because of the practise he had already had in bed—where he now tried to get himself upright. He really did want to open the door, really did want to let them see him and to speak with the chief clerk; the others were being so insistent, and he was curious to learn what they would say when they caught sight of him. If they were shocked then it would no longer be Gregor's responsibility and he could rest. If, however, they took everything calmly he would still have no reason to be upset, and if he hurried he really could be at the station for eight o'clock. The first few times he tried to climb up on the smooth chest of drawers he just slid down again, but he finally gave himself one last swing and stood there upright; the lower part of his body was in serious pain but he no longer gave any attention to it. Now he let himself fall against the back of a nearby chair and held tightly to the edges of it with his little legs. By now he had also calmed down, and kept quiet so that he could listen to what the chief clerk was saying.

و در حالی که گرگور این کلمات را — بی‌آن‌که چندان بداند چه می‌گوید — تند تند بیرون می‌ریخت، خود را به سویِ کمدِ کشودار کشاند — این به‌سادگی انجام شد، احتمالاً به دلیل تمرینی که از پیش در تخت کرده بود — و در آنجا کوشید خود را بر پا بایستاند. واقعاً می‌خواست در را باز کند، واقعاً می‌خواست بگذارد او را ببینند و با منشیِ ارشد صحبت کند؛ دیگران چنان مصرّانه پیله می‌کردند، و او کنجکاو بود بداند وقتی او را ببینند چه خواهند گفت. اگر شوکه می‌شدند، دیگر مسئولیتش با گرگور نبود و می‌توانست استراحت کند. اما اگر همه چیز را آرام می‌پذیرفتند، باز هم دلیلی برای ناراحتی نداشت، و اگر می‌شتافت واقعاً می‌توانست برای ساعتِ هشت به ایستگاه برسد. نخستین بارها که کوشید بر کمدِ صاف بالا رود، باز سُر می‌خورد، اما سرانجام یک تابِ آخر به خود داد و آنجا راست‌قامت ایستاد؛ بخشِ پایینیِ تنش به‌شدت درد می‌کرد اما دیگر به آن توجه نمی‌کرد. حال خود را به پشتیِ صندلیِ نزدیکی تکیه داد و با پاهای ریزش لبه‌هایش را محکم گرفت. تا اینجا آرام‌تر هم شده بود، و ساکت ماند تا بتواند بشنود منشیِ ارشد چه می‌گوید.

"Did you understand a word of all that?" the chief clerk asked his parents, "surely he's not trying to make fools of us". "Oh, God!" called his mother, who was already in tears, "he could be seriously ill and we're making him suffer. Grete! Grete!" she then cried. "Mother?" his sister called from the other side. They communicated across Gregor's room. "You'll have to go for the doctor straight away. Gregor is ill. Quick, get the doctor. Did you hear the way Gregor spoke just now?" "That was the voice of an animal", said the chief clerk, with a calmness that was in contrast with his mother's screams. "Anna! Anna!" his father called into the kitchen through the entrance hall, clapping his hands, "get a locksmith here, now!" And the two girls, their skirts swishing, immediately ran out through the hall, wrenching open the front door of the flat as they went. How had his sister managed to get dressed so quickly? There was no sound of the door banging shut again; they must have left it open; people often do in homes where something awful has happened.

منشیِ ارشد از پدر و مادر پرسید: «از همه‌ی آن حتی یک کلمه فهمیدید؟ مطمئناً قصد ندارد ما را به مسخره بگیرد.» مادر که از پیش اشک می‌ریخت فریاد زد: «آه، خدای من! ممکن است به‌شدت بیمار باشد و ما داریم رنجش می‌دهیم. گرته! گرته!» سپس فریاد زد. خواهرش از سویِ دیگر صدا زد: «مادر؟» از میانِ اتاقِ گرگور با هم گفت‌و‌گو می‌کردند. «باید بی‌درنگ دنبالِ دکتر بروی. گرگور بیمار است. زود، دکتر را بیاور. شنیدی گرگور همین الآن چطور حرف زد؟» منشیِ ارشد با آرامشی که در تضاد با جیغ‌های مادر بود، گفت: «صدای یک حیوان بود.» پدر در حالی که دست می‌زد، از راهروی ورودی به آشپزخانه فریاد زد: «آنا! آنا! همین حالا یک قفل‌ساز بیاور!» و دو دختر در حالی که دامن‌هایشان خش‌خش می‌کرد، بی‌درنگ از راهرو بیرون دویدند و در ضمنِ رفتن، درِ ورودیِ آپارتمان را با شدت گشودند. خواهرش چگونه توانسته بود این‌قدر زود لباس بپوشد؟ صدای کوبیدنِ بسته شدنِ درِ ورودی نیامد؛ حتماً آن را باز گذاشته بودند؛ مردم در خانه‌هایی که چیزِ ناگواری رخ داده باشد اغلب چنین می‌کنند.

Gregor, in contrast, had become much calmer. So they couldn't understand his words any more, although they seemed clear enough to him, clearer than before—perhaps his ears had become used to the sound. They had realised, though, that there was something wrong with him, and were ready to help. The first response to his situation had been confident and wise, and that made him feel better. He felt that he had been drawn back in among people, and from the doctor and the locksmith he expected great and surprising achievements—although he did not really distinguish one from the other. Whatever was said next would be crucial, so, in order to make his voice as clear as possible, he coughed a little, but taking care to do this not too loudly as even this might well sound different from the way that a human coughs and he was no longer sure he could judge this for himself. Meanwhile, it had become very quiet in the next room. Perhaps his parents were sat at the table whispering with the chief clerk, or perhaps they were all pressed against the door and listening.

گرگور برعکس، آرام‌تر شده بود. پس کلماتش را دیگر نمی‌فهمیدند، گرچه برای خودش به‌اندازه‌ی کافی روشن می‌نمودند، حتی روشن‌تر از پیش — شاید گوش‌هایش به این صدا عادت کرده بودند. اما دریافته بودند که چیزی نادرست است و آماده‌ی کمک بودند. نخستین پاسخ به وضعش با اعتمادبه‌نفس و خرد بود، و این به او احساسِ بهتری داد. حس می‌کرد دوباره به میانِ مردم کشانده شده، و از دکتر و قفل‌ساز توقعِ دستاوردهای بزرگ و شگفت‌انگیز داشت — هرچند این دو را واقعاً از هم تشخیص نمی‌داد. هرچه بعد گفته می‌شد، سرنوشت‌ساز می‌بود، پس برای آن‌که صدایش را تا حدِ ممکن روشن کند، اندکی سرفه کرد، اما مراقب بود این کار را نه چندان بلند انجام دهد، چون حتی همین هم ممکن بود کاملاً متفاوت با شکلِ سرفه‌ی انسان به گوش بیاید، و دیگر مطمئن نبود که خودش بتواند درست داوری کند. در همین حال، در اتاقِ مجاور همه‌جا ساکت شده بود. شاید پدر و مادر سرِ میز نشسته و با منشیِ ارشد پچ‌پچ می‌کردند، یا شاید همگی به در چسبیده و گوش می‌دادند.

Gregor slowly pushed his way over to the door with the chair. Once there he let go of it and threw himself onto the door, holding himself upright against it using the adhesive on the tips of his legs. He rested there a little while to recover from the effort involved and then set himself to the task of turning the key in the lock with his mouth. He seemed, unfortunately, to have no proper teeth—how was he, then, to grasp the key?—but the lack of teeth was, of course, made up for with a very strong jaw; using the jaw, he really was able to start the key turning, ignoring the fact that he must have been causing some kind of damage as a brown fluid came from his mouth, flowed over the key and dripped onto the floor. "Listen", said the chief clerk in the next room, "he's turning the key." Gregor was greatly encouraged by this; but they all should have been calling to him, his father and his mother too: "Well done, Gregor", they should have cried, "keep at it, keep hold of the lock!" And with the idea that they were all excitedly following his efforts, he bit on the key with all his strength, paying no attention to the pain he was causing himself. As the key turned round he turned around the lock with it, only holding himself upright with his mouth, and hung onto the key or pushed it down again with the whole weight of his body as needed. The clear sound of the lock as it snapped back was Gregor's sign that he could break his concentration, and as he regained his breath he said to himself: "So, I didn't need the locksmith after all". Then he lay his head on the handle of the door to open it completely.

گرگور آرام خود را با صندلی به سوی در راند. در آنجا صندلی را رها کرد و خود را به در پرت کرد و با چسبندگیِ نوکِ پاهایش بر آن راست نگاه داشت. اندکی آنجا استراحت کرد تا از خستگیِ تلاش خلاص شود و سپس به این کار پرداخت که با دهانش کلید را در قفل بچرخاند. متأسفانه، چنین می‌نمود که دندانِ درست‌و‌حسابی ندارد — پس چگونه می‌توانست کلید را بگیرد؟ — اما البته نبودِ دندان با آرواره‌ای بسیار قوی جبران شده بود؛ با آرواره واقعاً توانست شروع به چرخاندنِ کلید کند، بی‌اعتنا به این که حتماً نوعی آسیب وارد می‌کرد، چون مایعِ قهوه‌ای‌رنگی از دهانش بیرون می‌آمد، روی کلید جاری می‌شد و بر کف می‌چکید. منشیِ ارشد در اتاقِ مجاور گفت: «گوش کنید، دارد کلید را می‌چرخاند.» گرگور از این بسیار دلگرم شد؛ اما همه باید به او ندا می‌دادند، پدر و مادرش هم: «آفرین گرگور!» باید فریاد می‌زدند، «ادامه بده، قفل را نگه دار!» و با این فکر که همه با هیجان تلاش‌هایش را دنبال می‌کنند، با تمامِ نیرو کلید را گاز گرفت، بی‌اعتنا به دردی که به خود وارد می‌ساخت. همانطور که کلید می‌چرخید، خود را همراهِ آن می‌چرخاند، تنها با دهانش راست نگه می‌داشت، و به کلید آویزان می‌شد یا با تمامِ وزنِ تنش پایین می‌فشرد، آنگاه که لازم بود. صدای روشنِ بازشدنِ قفل برای گرگور نشانه‌ای بود که می‌تواند تمرکزش را بشکند، و در حالی که نفسش را بازمی‌یافت، با خود گفت: «پس قفل‌ساز را اصلاً لازم نداشتم.» سپس سرش را بر دستگیره‌ی در گذاشت تا آن را به‌تمامی باز کند.

Because he had to open the door in this way, it was already wide open before he could be seen. He had first to slowly turn himself around one of the double doors, and he had to do it very carefully if he did not want to fall flat on his back before entering the room. He was still occupied with this difficult movement, unable to pay attention to anything else, when he heard the chief clerk exclaim a loud "Oh!", which sounded like the soughing of the wind. Now he also saw him—he was the nearest to the door—his hand pressed against his open mouth and slowly retreating as if driven by a steady and invisible force. Gregor's mother, her hair still dishevelled from bed despite the chief clerk's being there, looked at his father. Then she unfolded her arms, took two steps forward towards Gregor and sank down onto the floor into her skirts that spread themselves out around her as her head disappeared down onto her .... His father looked hostile, and clenched his fists as if wanting to knock Gregor back into his room. Then he looked uncertainly round the living room, covered his eyes with his hands and wept so that his powerful chest shook.

چون مجبور بود در را به این شیوه باز کند، پیش از آن‌که دیده شود، در از پیش کاملاً باز بود. ابتدا باید خود را آرام از یکی از درهای دولنگه‌ای می‌چرخاند، و اگر نمی‌خواست پیش از واردشدن به اتاق پشت‌بر زمین بیفتد، می‌بایست این کار را با بسیار احتیاط انجام می‌داد. هنوز سرگرمِ این حرکتِ دشوار بود و نمی‌توانست به چیزِ دیگری توجه کند، که شنید منشیِ ارشد صدای بلندی «آه!» سرداد، که چون فریادِ زاریِ باد به گوش می‌رسید. اکنون او را هم می‌دید — نزدیک‌ترین کس به در بود — دستش را بر دهانِ گشوده‌اش فشرده و آرام عقب می‌رفت، گویی نیرویی پیوسته و نامرئی او را می‌راند. مادرِ گرگور، با موهایی که با وجودِ حضورِ منشیِ ارشد هنوز از خوابِ بامدادی آشفته بود، به پدر نگاه کرد. آنگاه بازوانش را گشود، دو گام به سویِ گرگور برداشت و در میانِ دامن‌هایش که گرداگردش گسترده می‌شدند بر زمین فرو افتاد و سرش به روی سینه‌اش افتاد. پدر خصمانه می‌نگریست و مشت‌هایش را گره می‌کرد گویی می‌خواهد گرگور را به اتاقش بازکوبد. سپس با ترسی نامطمئن به دور تا دور اتاقِ نشیمن نگاه کرد، چشمانش را با دست‌هایش پوشاند و چنان گریست که سینه‌ی توانمندش به لرزه افتاد.

So Gregor did not go into the room, but leant against the inside of the other door which was still held bolted in place. In this way only half of his body could be seen, along with his head above it which he leant over to one side as he peered out at the others. Meanwhile the day had become much lighter; part of the endless, grey-black building on the other side of the street—which was a hospital—could be seen quite clearly with the austere and regular line of windows piercing its façade; the rain was still falling, now throwing down large, individual droplets which hit the ground one at a time. The washing up from breakfast lay on the table; there was so much of it because, for Gregor's father, breakfast was the most important meal of the day and he would stretch it out for several hours as he sat reading a number of different newspapers. On the wall exactly opposite there was photograph of Gregor when he was a lieutenant in the army, his sword in his hand and a carefree smile on his face as he called forth respect for his uniform and bearing. The door to the entrance hall was open and as the front door of the flat was also open he could see onto the landing and the stairs where they began their way down below.

پس گرگور به اتاق وارد نشد، بلکه به سویِ داخلِ آن لنگه‌ی دیگرِ در که هنوز بسته نگاه داشته شده بود تکیه داد. بدین‌سان تنها نیمی از تنش و سر را که بالایش بود می‌شد دید، که آن را به یک سو خم کرده بود و به دیگران چشم می‌دوخت. در همین میان روز بسیار روشن‌تر شده بود؛ بخشی از ساختمانِ بی‌پایانِ خاکستری‌سیاه در سویِ دیگرِ خیابان — که بیمارستانی بود — به‌روشنی دیده می‌شد، با خطِ سخت‌گیر و منظمِ پنجره‌هایی که نمای آن را می‌شکافت؛ باران همچنان می‌بارید، اکنون قطره‌های درشت و تک‌افتاده، یکی‌یکی بر زمین می‌خوردند. ظرف‌های صبحانه بر میز مانده بود؛ بسیار بود، چون برای پدرِ گرگور صبحانه مهم‌ترین وعده‌ی روز بود و آن را به چند ساعت می‌کشاند، در حالی که می‌نشست و چند رو...مه‌ی متفاوت می‌خواند. درست بر دیوارِ روبه‌رو عکسی از گرگور بود از روزگاری که در ارتش ستوان بود، شمشیر در دست و لبخندی بی‌خیال بر چهره، چنان‌که برای پادگانش و رفتارش احترام برمی‌انگیخت. درِ راهروی ورودی باز بود و چون درِ ورودیِ آپارتمان نیز باز بود، می‌توانست پاگرد و پله‌هایی را که از آنجا به پایین می‌رفتند ببیند.

"Now, then", said Gregor, well aware that he was the only one to have kept calm, "I'll get dressed straight away now, pack up my samples and set off. Will you please just let me leave? You can see", he said to the chief clerk, "that I'm not stubborn and I like to do my job; being a commercial traveller is arduous but without travelling I couldn't earn my living. So where are you going, in to the office? Yes? Will you report everything accurately, then? It's quite possible for someone to be temporarily unable to work, but that's just the right time to remember what's been achieved in the past and consider that later on, once the difficulty has been removed, he will certainly work with all the more diligence and concentration. You're well aware that I'm seriously in debt to our employer as well as having to look after my parents and my sister, so that I'm trapped in a difficult situation, but I will work my way out of it again. Please don't make things any harder for me than they are already, and don't take sides against me at the office. I know that nobody likes the travellers. They think we earn an enormous wage as well as having a soft time of it. That's just prejudice but they have no particular reason to think better of it. But you, sir, you have a better overview than the rest of the staff, in fact, if I can say this in confidence, a better overview than the boss himself—it's very easy for a businessman like him to make mistakes about his employees and judge them more harshly than he should. And you're also well aware that we travellers spend almost the whole year away from the office, so that we can very easily fall victim to gossip and chance and groundless complaints, and it's almost impossible to defend yourself from that sort of thing, we don't usually even hear about them, or if at all it's when we arrive back home exhausted from a trip, and that's when we feel the harmful effects of what's been going on without even knowing what caused them. Please, don't go away, at least first say something to show that you grant that I'm at least partly right!"

گرگور که خوب می‌دانست تنها کسی است که آرامش خود را حفظ کرده، گفت: «خب، حالا، فوراً لباس می‌پوشم، نمونه‌هایم را جمع می‌کنم و راه می‌افتم. لطفاً اجازه می‌دهید بروم؟ می‌بینید» — به منشیِ ارشد گفت — «که من سرسخت نیستم و کارم را دوست دارم؛ مسافرِ تجاری بودن سخت است اما بی‌سفر نمی‌توانم خرجم را در آورم. خب، کجا می‌روید، به دفتر؟ بله؟ همه چیز را دقیق گزارش می‌دهید؟ کاملاً ممکن است کسی برای مدتی قادر به کار نباشد، اما همان وقت درست است که آدم آنچه را در گذشته به انجام رسانده به یاد آورد و درنظر گیرد که بعدها، وقتی دشواری برطرف شد، با سخت‌کوشی و تمرکزِ بیشتر کار خواهد کرد. شما خوب می‌دانید که من به‌شدت به کارفرمایمان بدهکارم و در ضمن باید از پدر و مادر و خواهرم نگه‌داری کنم، پس در وضعِ دشواری گرفتارم، اما باز خود را از آن بیرون خواهم کشید. خواهش می‌کنم، کار را برایم از این که هست سخت‌تر نکنید، و در دفتر بر علیه‌ام جانب نگیرید. می‌دانم کسی مسافران را دوست ندارد. خیال می‌کنند ما دستمزدِ هنگفتی می‌گیریم و روزگارمان نیز راحت است. این فقط پیش‌داوری است اما دلیلِ خاصی ندارند که بهتر فکر کنند. اما شما، آقا، دیدِ بهتری از بقیه‌ی کارمندان دارید، در واقع، اگر اجازه دهید محرمانه بگویم، دیدی بهتر از خودِ رئیس — برای تاجری چون او بسیار آسان است که درباره‌ی کارمندان اشتباه کند و آن‌ها را شدیدتر از آنچه باید داوری کند. و شما همچنین خوب می‌دانید که ما مسافران تقریباً تمامِ سال را دور از دفتر می‌گذرانیم، پس به‌سادگی قربانیِ شایعه و تصادف و شکایت‌های بی‌اساس می‌شویم، و دفاع از خود در برابرِ چنین چیزی تقریباً ناممکن است، معمولاً اصلاً درباره‌ی آن‌ها نمی‌شنویم، یا اگر بشنویم آن‌گاه است که خسته از سفر به خانه برمی‌گردیم، و این هنگامی است که آثارِ زیانبارِ آنچه را در غیابمان جریان داشته بر خود حس می‌کنیم، بی‌آن‌که حتی بدانیم چه چیزی آن را پدید آورده. خواهش می‌کنم، نروید، دستِ کم نخست چیزی بگویید که نشان دهد می‌پذیرید من دستِ کم تا اندازه‌ای حق دارم!»

But the chief clerk had turned away as soon as Gregor had started to speak, and, with protruding lips, only stared back at him over his trembling shoulders as he left. He did not keep still for a moment while Gregor was speaking, but moved steadily towards the door without taking his eyes off him. He moved very gradually, as if there had been some secret prohibition on leaving the room. It was only when he had reached the entrance hall that he made a sudden movement, drew his foot from the living room, and rushed forward in a panic. In the hall, he stretched his right hand far out towards the stairway as if out there, there were some supernatural force waiting to save him.

اما منشیِ ارشد به‌محضِ آن‌که گرگور آغازِ سخن کرد روی برگرداند، و با لب‌های بیرون‌زده، تنها از پشتِ شانه‌های لرزانش به او زل می‌زد و دور می‌شد. لحظه‌ای در حالی که گرگور سخن می‌گفت آرام نگرفت، اما پیوسته به سویِ در حرکت می‌کرد بی‌آنکه چشم از او بردارد. بسیار آرام پیش می‌رفت، گویی منعی پنهانی برای ترکِ اتاق در کار باشد. تنها وقتی به راهروی ورودی رسید حرکتی ناگهانی کرد، پایش را از اتاقِ نشیمن کشید و در هراس به جلو دوید. در راهرو، دستِ راستش را تا دوردست به سویِ پلکان دراز کرد، گویی آنجا نیرویی فراطبیعی منتظرِ نجاتِ او باشد.

Gregor realised that it was out of the question to let the chief clerk go away in this mood if his position in the firm was not to be put into extreme danger. That was something his parents did not understand very well; over the years, they had become convinced that this job would provide for Gregor for his entire life, and besides, they had so much to worry about at present that they had lost sight of any thought for the future. Gregor, though, did think about the future. The chief clerk had to be held back, calmed down, convinced and finally won over; the future of Gregor and his family depended on it! If only his sister were here! She was clever; she was already in tears while Gregor was still lying peacefully on his back. And the chief clerk was a lover of women, surely she could persuade him; she would close the front door in the entrance hall and talk him out of his shocked state. But his sister was not there, Gregor would have to do the job himself. And without considering that he still was not familiar with how well he could move about in his present state, or that his speech still might not—or probably would not—be understood, he let go of the door; pushed himself through the opening; tried to reach the chief clerk on the landing who, ridiculously, was holding on to the banister with both hands; but Gregor fell immediately over and, with a little scream as he sought something to hold onto, landed on his numerous little legs. Hardly had that happened than, for the first time that day, he began to feel alright with his body; the little legs had the solid ground under them; to his pleasure, they did exactly as he told them; they were even making the effort to carry him where he wanted to go; and he was soon believing that all his sorrows would soon be finally at an end. He held back the urge to move but swayed from side to side as he crouched there on the floor. His mother was not far away in front of him and seemed, at first, quite engrossed in herself, but then she suddenly jumped up with her arms outstretched and her fingers spread shouting: "Help, for pity's sake, Help!" The way she held her head suggested she wanted to see Gregor better, but the unthinking way she was hurrying backwards showed that she did not; she had forgotten that the table was behind her with all the breakfast things on it; when she reached the table she sat quickly down on it without knowing what she was doing; without even seeming to notice that the coffee pot had been knocked over and a gush of coffee was pouring down onto the carpet.

گرگور دریافت که اگر نمی‌خواهد جایگاهش در شرکت در خطرِ شدید بیفتد، اجازه دادن به منشیِ ارشد که در این حال برود از سؤال خارج است. این چیزی بود که پدر و مادرش چندان نمی‌فهمیدند؛ در طول سال‌ها، متقاعد شده بودند که این شغل تمامِ زندگیِ گرگور را تأمین خواهد کرد، و گذشته از این، اکنون آن‌قدر نگرانی داشتند که از فکر کردن به آینده غافل مانده بودند. اما گرگور به آینده می‌اندیشید. منشیِ ارشد باید نگاه داشته می‌شد، آرام می‌شد، متقاعد می‌شد و سرانجام به سوی او جلب می‌شد؛ آینده‌ی گرگور و خانواده‌اش به این بستگی داشت! ای کاش خواهرش اینجا بود! او باهوش بود؛ زمانی که گرگور هنوز آرام بر پشت می‌خوابید، او از پیش به اشک ریخته بود. و منشیِ ارشد عاشقِ ...ن بود، مسلماً او می‌توانست متقاعدش کند؛ درِ راهرو را می‌بست و او را از حالتِ شوک بیرون می‌آورد. اما خواهرش آنجا نبود، گرگور باید خود کار را انجام می‌داد. و بی‌آن‌که در نظر بگیرد هنوز با این که چقدر می‌تواند در وضعِ کنونی‌اش به‌خوبی حرکت کند آشنا نیست، یا این که سخنش هنوز ممکن است — یا احتمالاً نخواهد — فهمیده شود، در را رها کرد؛ خود را از میانِ گشودگی گذراند؛ کوشید به منشیِ ارشد بر پاگرد برسد، که به‌نحوی مضحک با هر دو دست به نرده چسبیده بود؛ اما گرگور بی‌درنگ پشت‌نشین شد و با فریادی کوچک، در حالی که در پیِ چیزی برای چنگ زدن می‌گشت، بر پاهای ریزِ پرشمارش فرود آمد. هنوز این پیش نیامده بود که برای نخستین‌بار در آن روز، با تنش احساسِ راحتی کرد؛ پاهای ریز زمینِ سفت زیرِ خود داشتند؛ به شادمانی‌اش، آن‌ها دقیقاً همان‌گونه که می‌گفت رفتار می‌کردند؛ حتی تلاش می‌کردند او را به جایی که می‌خواست ببرند؛ و طولی نکشید که باور کرد همه‌ی غم‌هایش به‌زودی پایان خواهند یافت. تمایل به حرکت را مهار کرد اما همان‌جا بر زمین چمباتمه زده، از سویی به سویی تاب می‌خورد. مادرش چندان دور از او نبود و در آغاز کاملاً در خود فرورفته به نظر می‌رسید، اما سپس ناگهان با بازوانِ گشوده و انگشتانِ پراکنده، با فریاد از جا پرید: «کمک، به خاطرِ خدا، کمک!» شکلی که سرش را نگه داشته بود نشان می‌داد می‌خواهد گرگور را بهتر ببیند، اما شیوه‌ی بی‌فکرانه‌ی پس‌نشینی‌اش نشان می‌داد که نمی‌خواهد؛ فراموش کرده بود که میز پشتِ سرش است با همه‌ی ظرف‌های صبحانه؛ وقتی به میز رسید، بی‌آنکه بداند چه می‌کند بر آن نشست؛ حتی نمی‌نمود که توجه کرده باشد قوریِ قهوه واژگون شده و جریانی از قهوه بر فرش روان است.

"Mother, mother", said Gregor gently, looking up at her. He had completely forgotten the chief clerk for the moment, but could not help himself snapping in the air with his jaws at the sight of the flow of coffee. That set his mother screaming anew, she fled from the table and into the arms of his father as he rushed towards her. Gregor, though, had no time to spare for his parents now; the chief clerk had already reached the stairs; with his chin on the banister, he looked back for the last time. Gregor made a run for him; he wanted to be sure of reaching him; the chief clerk must have expected something, as he leapt down several steps at once and disappeared; his shouts resounding all around the staircase. The flight of the chief clerk seemed, unfortunately, to put Gregor's father into a panic as well. Until then he had been relatively self controlled, but now, instead of running after the chief clerk himself, or at least not impeding Gregor as he ran after him, Gregor's father seized the chief clerk's stick in his right hand (the chief clerk had left it behind on a chair, along with his hat and overcoat), picked up a large newspaper from the table with his left, and used them to drive Gregor back into his room, stamping his foot at him as he went. Gregor's appeals to his father were of no help, his appeals were simply not understood, however much he humbly turned his head his father merely stamped his foot all the harder. Across the room, despite the chilly weather, Gregor's mother had pulled open a window, leant far out of it and pressed her hands to her face. A strong draught of air flew in from the street towards the stairway, the curtains flew up, the newspapers on the table fluttered and some of them were blown onto the floor. Nothing would stop Gregor's father as he drove him back, making hissing noises at him like a wild man. Gregor had never had any practice in moving backwards and was only able to go very slowly. If Gregor had only been allowed to turn round he would have been back in his room straight away, but he was afraid that if he took the time to do that his father would become impatient, and there was the threat of a lethal blow to his back or head from the stick in his father's hand any moment. Eventually, though, Gregor realised that he had no choice as he saw, to his disgust, that he was quite incapable of going backwards in a straight line; so he began, as quickly as possible and with frequent anxious glances at his father, to turn himself round. It went very slowly, but perhaps his father was able to see his good intentions as he did nothing to hinder him, in fact now and then he used the tip of his stick to give directions from a distance as to which way to turn. If only his father would stop that unbearable hissing! It was making Gregor quite confused. When he had nearly finished turning round, still listening to that hissing, he made a mistake and turned himself back a little the way he had just come. He was pleased when he finally had his head in front of the doorway, but then saw that it was too narrow, and his body was too broad to get through it without further difficulty. In his present mood, it obviously did not occur to his father to open the other of the double doors so that Gregor would have enough space to get through. He was merely fixed on the idea that Gregor should be got back into his room as quickly as possible. Nor would he ever have allowed Gregor the time to get himself upright as preparation for getting through the doorway. What he did, making more noise than ever, was to drive Gregor forwards all the harder as if there had been nothing in the way; it sounded to Gregor as if there was now more than one father behind him; it was not a pleasant experience, and Gregor pushed himself into the doorway without regard for what might happen. One side of his body lifted itself, he lay at an angle in the doorway, one flank scraped on the white door and was painfully injured, leaving vile brown flecks on it, soon he was stuck fast and would not have been able to move at all by himself, the little legs along one side hung quivering in the air while those on the other side were pressed painfully against the ground. Then his father gave him a hefty shove from behind which released him from where he was held and sent him flying, and heavily bleeding, deep into his room. The door was slammed shut with the stick, then, finally, all was quiet.

گرگور به نرمی، در حالی که به او نگاه می‌کرد، گفت: «مادر، مادر.» منشیِ ارشد را لحظه‌ای کاملاً فراموش کرده بود، اما نمی‌توانست از کلیک کلیکِ هواییِ آرواره‌هایش در دیدنِ جریانِ قهوه جلوگیری کند. این مادر را از نو به جیغ زدن واداشت، او از میز گریخت و به آغوشِ پدر افتاد که به سویش می‌شتافت. اما گرگور اکنون فرصتی برای پدر و مادر نداشت؛ منشیِ ارشد از پیش به پلکان رسیده بود؛ با چانه بر نرده، برای آخرین‌بار به عقب نگاه کرد. گرگور به سویش دوید؛ می‌خواست از رسیدن به او اطمینان حاصل کند؛ منشیِ ارشد حتماً چیزی پیش‌بینی کرده بود، چون چند پله را یکجا پرید و ناپدید شد؛ فریادهایش در سرتاسرِ پلکان طنین می‌انداخت. متأسفانه گریزِ منشیِ ارشد به‌نظر می‌رسید پدرِ گرگور را نیز به وحشت انداخته باشد. تا آن لحظه نسبتاً خوددار بود، اما اکنون، به‌جای دویدن به‌دنبالِ منشیِ ارشد، یا دستِ‌کم نگذاشتن مانعِ گرگور که در پیِ او می‌دوید، پدرِ گرگور با دستِ راست عصای منشیِ ارشد را گرفت (منشیِ ارشد آن را به همراهِ کلاه و پالتویش بر صندلی جا گذاشته بود)، با دستِ چپ رو...مه‌ی بزرگی از روی میز برداشت و از این دو استفاده کرد تا گرگور را به اتاقش بازبراند، در همان حال پایش را بر زمین می‌کوبید. التماس‌های گرگور به پدرش هیچ کمکی نکرد، التماس‌هایش به‌سادگی فهمیده نمی‌شد، هر چه فروتنانه سرش را می‌گرداند، پدرش تنها پایش را شدیدتر می‌کوبید. در سویِ دیگرِ اتاق، با وجودِ هوای سرد، مادرِ گرگور پنجره‌ای را گشوده، تا دوردست از آن بیرون خم شده و دست‌هایش را بر چهره‌اش فشرده بود. جریانِ شدیدِ هوایی از خیابان به سویِ پلکان وزید، پرده‌ها بالا پریدند، رو...مه‌ها بر میز پر و پره زدند و برخی بر کف افتادند. هیچ چیز پدرِ گرگور را از باز راندنِ او باز نمی‌داشت، در حالی که چون مردی وحشی به سویش هیس‌هیس می‌کرد. گرگور هرگز در حرکت به عقب تمرینی نداشت و تنها می‌توانست بسیار آرام برود. اگر تنها به گرگور اجازه می‌دادند برگردد، بی‌درنگ در اتاقش بود، اما می‌ترسید اگر برای این کار وقت صرف کند، پدرش بی‌حوصله شود، و هر لحظه تهدیدِ ضربه‌ای کشنده از عصا بر پشت یا سرش از سویِ پدر می‌بود. اما سرانجام گرگور دریافت چاره‌ای ندارد، چون با انزجار دید که در راست‌خط به عقب رفتن کاملاً ناتوان است؛ پس آغاز کرد، تا حدِ ممکن سریع و با نگاه‌های مضطربِ مکرر به پدر، خود را بچرخاند. بسیار آرام پیش می‌رفت، اما شاید پدرش می‌توانست نیتِ خوبش را ببیند، چون هیچ کاری برای مانع شدن نکرد، در واقع گه‌گاه از نوکِ عصایش استفاده می‌کرد تا از دور جهتِ چرخیدن را راه نشان دهد. ای کاش پدرش آن هیس‌هیسِ تحمل‌ناپذیر را قطع می‌کرد! گرگور را کاملاً گیج می‌کرد. وقتی تقریباً چرخیدنش را تمام کرده بود و هنوز به آن هیس‌هیس گوش می‌داد، اشتباه کرد و کمی به همان‌جا که آمده بود برگشت. خوشحال شد وقتی سرانجام سرش پیشِ درگاهی قرار گرفت، اما سپس دید که آن گشودگی برای تنه‌اش بسیار تنگ است و بدنش بدون دشواریِ بیشتر از آن نمی‌گذرد. در حالتِ کنونیِ پدرش، آشکارا به ذهنش نمی‌رسید لنگه‌ی دیگرِ درهای دولنگه‌ای را باز کند تا گرگور جای کافی برای گذر داشته باشد. تنها به این فکر بسته بود که گرگور هر چه سریع‌تر به اتاقش بازگردانده شود. هرگز هم به گرگور وقت نمی‌داد تا برای گذر از درگاه خود را راست کند. کاری که کرد، در حالی که از همیشه پرسر‌و‌صداتر بود، این بود که گرگور را شدیدتر به جلو براند، گویی هیچ چیز در سرِ راه نباشد؛ به گوشِ گرگور می‌رسید که گویی اکنون بیش از یک پدر پشتِ سرش هست؛ تجربه‌ای دلپذیر نبود، و گرگور خود را به درگاه فشار داد بی‌توجه به آنچه ممکن بود رخ دهد. یک سویِ بدنش بالا آمد، در درگاه به طرفِ اریب افتاد، یک پهلویش بر درِ سفید مالید و دردناک زخمی شد و لکه‌های قهوه‌ای زشتی بر آن گذاشت، چیزی نگذشت که سفت گیر کرد و خودش به‌تنهایی نمی‌توانست هیچ حرکتی کند، پاهای ریز در یک سو در هوا لرزان آویزان بودند در حالی که آن‌هایی که در سویِ دیگر بودند دردناک به زمین فشرده می‌شدند. سپس پدرش از پشت چنان هل سختی به او داد که از جایی که گیر کرده بود رها شد و در حالی که به‌شدت خون‌ریزی می‌کرد، به اعماقِ اتاقش پرتاب گردید. در با عصا کوبیده شد و سرانجام، همه چیز ساکت شد.