The Judgment / حکم

It was a Sunday morning in the very height of spring. Georg Bendemann, a young merchant, was sitting in his own room on the first floor of one of a long row of small, ramshackle houses that ran along the riverside, distinguishable from each other only in height and colouring.

صبحِ یکشنبه‌ای بود در اوجِ بهار. گئورگ بِندِمان، بازرگانِ جوان، در اتاقِ خویش — در طبقه‌ی نخستِ یکی از خانه‌های ردیفیِ کوچک، خراب و فرسوده‌ای که در امتدادِ ساحلِ رودخانه کشیده شده بود — نشسته بود؛ خانه‌هایی که جز در بلندی و رنگ، از یکدیگر بازشناختنی نبودند.

He had just finished a letter to a boyhood friend, now abroad. He sealed it slowly, almost playfully, then leant his elbow on the writing-table and looked out the window at the river, the bridge and the green hills on the other bank.

تازه نامه‌ای را برای دوستِ دورانِ کودکی‌اش که حالا در خارج بود، تمام کرده بود. آرام آرام، تقریباً به بازی، آن را مهر زد، آنگاه آرنجش را بر میزِ تحریر گذاشت و از پنجره به رودخانه، پل، و تپه‌های سبزِ آن سویِ ساحل نگاه کرد.

He thought about how his friend, dissatisfied with his progress at home, had a few years ago literally fled to Russia. He had a business in St. Petersburg, which initially flourished well but had long since seemed to be at a standstill, as his friend kept complaining on his ever rarer visits.

به این می‌اندیشید که دوستش — که از پیشرفتش در خانه ناراضی بود — چند سال پیش به معنای واقعیِ کلمه به روسیه فرار کرده بود. در سن‌پترزبورگ کسبی داشت که در آغاز خوب رونق گرفت، اما — همان‌طور که دوستش در دیدارهای روزبه‌روز کمیاب‌ترش گله می‌کرد — مدت‌ها بود به نظر می‌رسید در رکود است.

So he was working away to no purpose in a foreign land. The exotic full beard he wore made worse the face Georg had known so well from childhood, and his yellow skin colour seemed to indicate a developing disease.

پس در سرزمینی بیگانه بی‌هدف کار می‌کرد. ریشِ پُرپشتِ غریبی که گذاشته بود چهره‌ای را که گئورگ از کودکی آن‌قدر خوب می‌شناخت، بدتر کرده بود، و رنگِ زردِ پوستش گویا از پیشرفتِ بیماری‌ای خبر می‌داد.

According to his account, he had no real connection with the colony of his fellow-countrymen out there, and almost no social intercourse with Russian families, so that he was resigning himself to becoming a permanent bachelor.

بنا بر گفته‌ی خودش، با مهاجرنشینِ هم‌میهنانش در آنجا پیوندِ راستینی نداشت، و تقریباً هیچ آمد و شدِ اجتماعی با خانواده‌های روسی نداشت، چنان‌که داشت با تجرّدِ ابدی کنار می‌آمد.

What could one write to such a man, who had obviously run off the rails, a man one could be sorry for but not help? Could one perhaps suggest he should come back home, transplant himself and pick up all his old friendships again?

به چنین مردی — که آشکارا از ریل خارج شده بود، مردی که می‌شد دلسوزش بود اما کمکی نمی‌شد کرد — چه می‌شد نوشت؟ آیا می‌شد پیشنهاد کرد که به خانه برگردد، خود را پیوند بزند و همه‌ی دوستی‌های قدیمی‌اش را از سر بگیرد؟

There was nothing to prevent that, but at the same time there was nothing more painful than to suggest it. And if he did follow the advice and were to be — not deliberately, but by the force of circumstances — discomfited at home, would not find his way back among his friends, would feel himself a debtor to them and ashamed, would in fact have no home and no friends, was it not much better for him to stay abroad as he was?

هیچ‌چیز مانعِ این کار نبود، اما در همان حال هیچ پیشنهادی از این دردناک‌تر هم نبود. و اگر گوش به پند می‌داد و باز می‌گشت، و آنگاه — نه به‌عمد، بلکه به نیرویِ اوضاع — در میهن سرشکسته می‌شد، در میانِ دوستانش جای خویش را باز نمی‌یافت، خود را وامدار و شرمنده‌ی آن‌ها حس می‌کرد، و در حقیقت نه خانه‌ای می‌داشت و نه دوستی، آیا برایش بهتر نبود که در همان غُربتِ خود بماند، چنان که هست؟

Taking all this into account, how could one be sure that he would make a success of life at home? For such reasons, supposing one wanted to keep up correspondence with him, one could not send him any real news such as could frankly be told to the most distant acquaintance. It was more than three years since his friend had been home, and for this he offered the lame excuse that the political situation in Russia was too uncertain.

با درنظر گرفتنِ همه‌ی این‌ها، چگونه می‌شد مطمئن بود که در میهن کام‌یاب می‌شود؟ به همین دلایل، اگر کسی می‌خواست مکاتبه با او را نگه دارد، نمی‌توانست هیچ خبرِ واقعی‌ای — از آن‌گونه که حتی به دورترین آشنا صریح گفته می‌شود — برایش بفرستد. بیش از سه سال بود که دوستش به خانه نیامده بود، و برای این بهانه‌ی پوکی می‌آورد: که وضعِ سیاسیِ روسیه بسیار نااطمینان است.

He could not be expected to leave even for the shortest time. Yet during these three years much had altered in Georg's own life. His mother's death some two years before had come as a heavy blow, and since then Georg had been living with his old father in the household, an arrangement which his friend had heard of and had condoled with him about in a letter of such dry sympathy that the grief it caused could only be explained by the idea that the death of a man's mother was an event one could not properly imagine at such a distance.

نمی‌شد از او چشم‌داشت داشت که حتی برای کوتاه‌ترین مدت بیرون بیاید. با این حال، در این سه سال چیزهای بسیاری در زندگیِ خودِ گئورگ دیگرگون شده بود. مرگِ مادرش که نزدیک به دو سال پیش رخ داده بود ضربه‌ای سنگین بود، و از آن پس گئورگ با پدرِ پیرش در همان خانه می‌زیست — ترتیبی که دوستش از آن باخبر شده و در نامه‌ای چنان تسلیتِ خشکی فرستاده بود که اندوهی که این تسلیت بر می‌انگیخت تنها به این می‌شد تفسیر کرد که مرگِ مادرِ آدم در چنان فاصله‌ی دوری به‌درستی قابلِ تصور نیست.

Since that time, however, Georg had applied himself with greater determination to the business as well as to everything else. Perhaps during his mother's lifetime his father's insistence on having things his own way in the business had hindered him from developing any real activity of his own; perhaps since her death his father had become less aggressive, although he was still active in the business; perhaps it was even mostly due to an accidental run of good fortune — which was very probable indeed — but at any rate during those two years the business had developed in a most unexpected way, the staff had had to be doubled, the takings were five times as great, and further progress lay plainly ahead.

اما از آن زمان به بعد، گئورگ هم به کسب و هم به همه چیز با عزمی استوارتر پرداخته بود. شاید در زمانِ زندگیِ مادر، اصرارِ پدر بر این‌که در کسب هر چیز را به‌میلِ خود پیش ببرد، مانعِ آن می‌شد که گئورگ فعالیتِ راستینی از خود نشان دهد؛ شاید پس از مرگِ او، پدر کمی نرم‌تر شده بود — هرچند هنوز در کسب فعال بود؛ شاید بیشتر هم به برخوردِ تصادفیِ بختی نیک باز می‌گشت — که بسیار محتمل بود؛ اما به هر روی، در آن دو سال کسب به شکلی بسیار غیرمنتظره گسترش یافته بود، کارکنان دو برابر شده بودند، عایدی به پنج برابر رسیده بود، و پیشرفتِ بیشتری روشن در پیش بود.

But Georg's friend had no inkling of this improvement. In earlier years, perhaps for the last time in that letter of condolence, he had tried to persuade Georg to emigrate to Russia and had enlarged upon the prospects of success for precisely Georg's branch of trade. The figures quoted were microscopic by comparison with the range of Georg's present operations. Yet Georg had felt no desire to confide in his friend about his commercial triumphs, and to do it now in retrospect would certainly look very odd.

اما دوستِ گئورگ هیچ بویی از این پیشرفت نبرده بود. در سال‌هایِ پیشین، شاید برای آخرین بار در همان نامه‌ی تسلیت، کوشیده بود گئورگ را راضی کند که به روسیه بکوچد و درباره‌ی چشم‌اندازِ موفقیتِ شاخه‌ی بازرگانیِ گئورگ به تفصیل سخن گفته بود. ارقامی که آن وقت‌ها آورده بود، در سنجش با گستره‌ی عملیاتِ کنونیِ گئورگ، ذرّه‌بینی می‌نمود. اما گئورگ هیچ میلی نداشت پیروزی‌های تجاری‌اش را به دوست بگوید، و گفتنش اکنون و به‌صورتِ مرورِ گذشته، بی‌شک بسیار عجیب می‌نمود.

So Georg confined himself to giving his friend unimportant items of gossip, the random sort of thing that comes to mind when one is musing idly on a quiet Sunday. All he wanted was to leave undisturbed the idea of the home town which his friend must have built up to his own content during the long interval. And so it happened to Georg that three times in three fairly widely separated letters he had announced to his friend the engagement of an unimportant man to an equally unimportant girl, until indeed, quite contrary to his intentions, his friend began to take an interest in this notable event. Yet Georg had preferred to write him about such things rather than to confess that he himself had become engaged a month ago to a Fräulein Frieda Brandenfeld, a girl from a well-to-do family.

پس گئورگ تنها به نقلِ خبرهای کم‌اهمیت برای دوستش بسنده می‌کرد — همان چیزهای پراکنده‌ای که در یکشنبه‌ای آرام به ذهن می‌رسد. تنها می‌خواست تصویری را که دوست از شهرِ زادگاهش — در طولِ آن جداییِ دراز و به دلخواهِ خود — ساخته بود، بر هم نزند. و این‌چنین شد که گئورگ سه بار در سه نامه‌ی نسبتاً به فاصله، نامزدیِ مردی بی‌اهمیت با دختری به‌همان میزان بی‌اهمیت را به دوست خبر داد، تا آن‌جا که سرانجام، برخلافِ خواستش، دوست به این رویدادِ چشم‌گیر علاقه‌مند شد. ولی گئورگ ترجیح می‌داد درباره‌ی چنین چیزهایی به او بنویسد تا اعتراف کند که خود ماهی پیش با دوشیزه‌ای به نامِ فریدا برانْدنفِلد — دختری از خانواده‌ای متمول — نامزد شده است.

He often discussed his friend with his betrothed and the peculiar relationship that had developed between them in their letters. "So he won't be coming to our wedding," she said, "and yet I have a right to know all your friends." "I don't want to trouble him," answered Georg. "Don't misunderstand me, he would probably come, at least I think so, but he would feel forced into it and hurt; he might envy me, and certainly he'd be discontented and without being able to cope with his discontent he'd have to go back alone. Alone — do you know what that means?"

بارها با نامزدش درباره‌ی دوست و رابطه‌ی غریبی که در نامه‌هایشان شکل گرفته بود، گفت‌و‌گو می‌کرد. دختر گفت: «پس به عروسیِ ما نمی‌آید، و حال‌آنکه من حق دارم همه‌ی دوستانت را بشناسم.» گئورگ پاسخ داد: «نمی‌خواهم آزرده‌اش کنم. بدفهمی نکن، احتمالاً می‌آید، دستِ‌کم چنین گمان می‌کنم، اما خود را وادار شده حس می‌کند و آزرده می‌شود؛ شاید به من حسد ورزد، و یقیناً ناخرسند خواهد بود و چون نمی‌تواند با ناخرسندی‌اش کنار آید، باید تنها بازگردد. تنها — می‌دانی این یعنی چه؟»

"Yes, but might he not also hear of our engagement in some other way?" "I can't prevent that, of course, but with his way of life it's hardly likely." "If you have friends like that, Georg, you shouldn't ever have got engaged at all." "Well, we're both to blame for that; but I wouldn't have it any other way now." And then, while she was breathing quickly under his kisses, she still got out: "All the same, I do feel upset." Then he thought it really could not do any harm to send a full account of the matter to his friend.

«بله، اما آیا نمی‌شود از راه دیگری هم خبرِ نامزدیِ ما به گوشِ او برسد؟» «البته نمی‌توانم جلویش را بگیرم، اما با آن شیوه‌ی زندگی‌اش بعید است.» «گئورگ، اگر چنین دوستانی داری، اصلاً نباید نامزد می‌شدی.» «خب، هر دومان در این مقصریم؛ ولی اکنون به هیچ شکلِ دیگری راضی نیستم.» و آنگاه، در حالی که دختر زیرِ بوسه‌هایش تند نفس می‌زد، باز هم توانست بگوید: «با این همه، رنجیده‌ام.» آن وقت بود که گئورگ اندیشید واقعاً ضرری ندارد گزارشی کامل از ماجرا را برای دوست بنویسد.

"That's the kind of man I am and he'll just have to take me as I am," he said to himself, "I can't cut myself to another pattern that might make a more suitable friend for him." And in fact he did inform his friend, in the long letter he had been writing that Sunday morning, about his engagement, with these words: "I have saved my best news to the end. I have got engaged to a Fräulein Frieda Brandenfeld, a girl from a well-to-do family, who only came to live here a long time after you went away, so that you're hardly likely to know her. There will be time to tell you more about her later, for today let me just say that I am very happy and that the only difference it will make in our relationship is that instead of a quite ordinary kind of friend you will have in me a happy friend."

با خود گفت: «من چنین مردی‌ام و او باید همان‌گونه که هستم بپذیردم؛ نمی‌توانم خود را به الگویی دیگر بِبُرَم که شاید دوستِ مناسب‌تری برای او بشود.» و در واقع در همان نامه‌ی بلندِ آن صبحِ یکشنبه، با این کلمات از نامزدی‌اش به دوست خبر داد: «بهترین خبرم را برای پایانِ نامه گذاشته‌ام. با دوشیزه فریدا برانْدنفِلد، دختری از خانواده‌ای متمول، نامزد شده‌ام؛ دختری که مدت‌ها پس از رفتنِ تو به اینجا آمد، چنان‌که بعید است او را بشناسی. وقت برای گفتنِ بیشتر درباره‌اش هست؛ امروز فقط بگذار بگویم که بسیار خوش‌بختم و تنها فرقی که این موضوع در رابطه‌ی ما می‌گذارد، آن است که به‌جای دوستی کاملاً معمولی، اکنون دوستی شادمان خواهی داشت.

"Besides this, you will get in my fiancée, who sends her warm greetings and who will soon write you herself, a genuine friend of the opposite ..., which is not without importance for a bachelor. I know that many things keep you from coming to see us, but my wedding would be precisely the right time to throw all hindrances over once and for all. Still, however things may be, do whatever seems best to you, without considering us."

«افزون بر این، در نامزدِ من — که سلام‌های گرمش را می‌فرستد و خود به‌زودی به تو خواهد نوشت — دوستی راستین از جنسِ مخالف خواهی یافت، که برای یک مردِ مجرد بی‌اهمیت نیست. می‌دانم چیزهای بسیاری مانعِ آمدنِ تو می‌شود، اما عروسیِ من درست همان فرصت است که همه‌ی موانع را یک‌بار برای همیشه کنار بگذاری. با این همه، هرگونه که می‌بینی، بی‌اعتنا به ما، همان کن که برای خود بهتر می‌دانی.»

With this letter in his hand Georg had been sitting a long time at the writing-table, his face turned towards the window. He had barely acknowledged, with an absent smile, a greeting waved to him from the street by a passing acquaintance. At last he put the letter in his pocket and went out of his room across a small hallway into his father's room, which he had not entered for months.

با این نامه در دست، گئورگ مدتی دراز پشتِ میزِ تحریر نشسته بود، چهره به سویِ پنجره. سلامِ آشنایی که از خیابان دستی برایش تکان داده بود را تنها با لبخندی پراکنده و حواس‌پرت پاسخ گفته بود. سرانجام نامه را در جیب گذاشت و از اتاقِ خود بیرون رفت، از راهرویی کوچک گذشت و واردِ اتاقِ پدر شد — اتاقی که ماه‌ها بود پایش را در آن نگذاشته بود.

Georg, after telling his father about his engagement, went into his father's room. Going in, Georg was startled by how dark his father's room was, even though it was a sunny morning. The shadow cast by the high wall on the other side of the narrow courtyard was deep.

گئورگ، پس از آن‌که خبرِ نامزدی‌اش را به پدر داد، به اتاقِ پدر رفت. هنگامِ ورود، از این‌که اتاقِ پدر چقدر تاریک است یکّه خورد — هرچند صبحی آفتابی بود. سایه‌ای که دیوارِ بلندِ آن سویِ حیاطِ تنگ می‌انداخت، عمیق بود.

His father was sitting by the window in a corner adorned with mementos of his late wife, reading a newspaper which he held up sideways to his eyes, trying in this way to compensate for some defect in his vision. On the table the remnants of breakfast were still to be seen, not much of it seemed to have been eaten.

پدرش کنارِ پنجره، در گوشه‌ای آراسته به یادگارهای زنِ مرحومش، نشسته بود، رو...مه‌ای را که از کنار به چشمانش گرفته بود می‌خواند، و بدین گونه می‌کوشید نقصی در بینایی‌اش را جبران کند. بر میز، باقی‌مانده‌ی صبحانه هنوز دیده می‌شد؛ از قرار، چیزِ زیادی از آن خورده نشده بود.

"I just wanted to tell you," said Georg, "that I've now sent off the news of my engagement to St. Petersburg." He drew the letter a little way from his pocket and let it drop back again. "To St. Petersburg?" his father asked. "To my friend, you see," said Georg, trying to meet his father's eye.

گئورگ گفت: «فقط می‌خواستم بگویم که خبرِ نامزدی‌ام را اکنون به سن‌پترزبورگ فرستادم.» نامه را از جیبش اندکی بیرون کشید و باز رها کرد. پدرش پرسید: «به سن‌پترزبورگ؟» گئورگ گفت: «به دوستم. می‌فهمی،» و کوشید با چشمانِ پدرش چشم در چشم شود.

"So you've come to tell me about that," said the old man, with deliberate slowness. He looked at his son with an unusually big-eyed stare. Then suddenly: "Do you really have this friend in St. Petersburg?"

پیرمرد با کندیِ آگاهانه گفت: «پس آمده‌ای که این را به من بگویی.» با چشمانی به‌نحوِ غیرعادی گشاد به پسرش خیره شد. سپس ناگهان: «آیا تو واقعاً این دوست را در سن‌پترزبورگ داری؟»

Georg stood up in embarrassment. "Let's leave my friends out of this. A thousand friends couldn't replace my father. Do you know what I'm thinking? You're not taking enough care of yourself. But the claims of old age must be met. You're indispensable to me in the business, you know that very well; but if the business is going to undermine your health, I'm ready to close it down tomorrow for good."

گئورگ از خجالت ایستاد. «بیا دوستانم را در این بحث وارد نکنیم. هزار دوست هم نمی‌توانند جایگزینِ پدرم شوند. می‌دانی به چه فکر می‌کنم؟ به اندازه‌ی کافی به خودت رسیدگی نمی‌کنی. اما حقّ پیری را باید ادا کرد. تو در کسب برایم بی‌جایگزینی، این را خوب می‌دانی؛ اما اگر این کسب قرار است سلامتت را تباه کند، حاضرم همین فردا برای همیشه تعطیلش کنم.»

"This won't do. We must take entirely different measures. You sit here in the dark, and in the sitting-room you would have plenty of light. You just take a bite of breakfast and don't sustain yourself properly. You sit by a closed window, and the air would do you so much good. No, Father! I'll get the doctor to come, and we'll follow his orders. We'll change your room, you can move into the front room and I'll move in here." Georg stood close beside his father, who had let his head with its unkempt white hair sink on his chest.

«این جور نمی‌شود. باید تدبیرِ کاملاً متفاوتی به کار ببندیم. تو اینجا در تاریکی نشسته‌ای، و در اتاقِ پذیرایی نورِ فراوان داری. لقمه‌ای صبحانه می‌خوری و خود را درست تغذیه نمی‌کنی. کنارِ پنجره‌ی بسته‌ای نشسته‌ای، حال آن‌که هوا برایت آن‌قدر خوب است. نه، پدر! دکتر را خبر می‌کنم، و دستوراتش را پیروی می‌کنیم. اتاقت را عوض می‌کنیم، تو به اتاقِ روبه‌رو می‌روی و من به اینجا می‌آیم.» گئورگ نزدیکِ پدرش ایستاده بود، که سرِ موهای سفید و آشفته‌اش را روی سینه فرو افکنده بود.

"Georg," said his father in a low voice, without moving. Georg knelt down at once beside his father, and saw the pupils in his father's tired face fixed upon him from the corners of his eyes. "You have no friend in St. Petersburg. You've always been a leg-puller and you've not even shrunk from pulling my leg. How could you have a friend out there! I can't believe it." "Just think back a bit, Father," said Georg, lifting his father from the chair and slipping off his dressing-gown as he stood there feebly, "it'll soon be three years since my friend came to see us last. I remember that you used not to like him very much. At least twice I kept you from seeing him, although he was actually sitting with me in my room."

پدرش بی‌آنکه تکان بخورد، با صدایی پایین گفت: «گئورگ.» گئورگ بی‌درنگ کنارِ پدر زانو زد و دید مردمکِ چشمانِ پدر در چهره‌ی فرسوده‌اش، از گوشه به او دوخته شده است. «تو در سن‌پترزبورگ هیچ دوستی نداری. تو همیشه شوخی‌سرا بوده‌ای و حتی از این دریغ نکرده‌ای که سرِ من را شیره بمالی. چگونه می‌توانی آنجا دوستی داشته باشی! باور نمی‌کنم.» گئورگ در حالی که پدر را از صندلی بلند می‌کرد و رختِ خواب‌اش را از تنش بیرون می‌آورد — پدر سست ایستاده بود — گفت: «کمی به عقب فکر کن، پدر؛ زود سه سال می‌شود از آخرین دیدارِ دوستم با ما. به یاد دارم که چندان از او خوشت نمی‌آمد. دستِ‌کم دو بار جلویت را گرفتم که او را نبینی، با وجود اینکه او در اتاقِ من نشسته بود.»

Georg gently carried his father to the bed; he had a dreadful feeling as he noticed that while he took the few steps towards it his father on his arm was playing with his watch-chain. He could not lay him down on the bed for a moment, so firmly did he hang onto the watch-chain. But as soon as he was laid in bed, all seemed well. He covered him up and then tucked the bedclothes specially carefully round his shoulders. "Am I well covered up?" asked his father, as if he were not able to see whether his feet were properly tucked in. "So you find it cosy in bed already," said Georg, and arranged the blankets more closely around him.

گئورگ پدر را آرام به سویِ تخت برد؛ در همان چند گامی که برمی‌داشت احساسِ هول‌انگیزی به جانش افتاد، چون دید پدر روی بازویش با زنجیرِ ساعتش بازی می‌کند. یک لحظه نتوانست او را بر تخت بخواباند، چنان محکم به زنجیرِ ساعت چسبیده بود. اما همین که در تخت دراز کشید، همه چیز خوب می‌نمود. پوششش داد و آنگاه با وسواس روانداز را خوب دورِ شانه‌هایش پیچید. پدرش پرسید — انگار نمی‌تواند ببیند پاهایش درست پوشانده شده‌اند یا نه: «خوب پوشیده شده‌ام؟» گئورگ گفت: «پس راحت در تخت جا گرفته‌ای،» و رخت‌خواب را تنگ‌تر بر پیکرش جا داد.

"No!" cried his father, cutting short the answer, threw the blanket off with a strength that sent it all flying in a moment and sprang ... in bed. Only one hand lightly touched the ceiling to steady him. "You wanted to cover me up, I know, my young sprig, but I'm far from being covered up yet. And even if this is the last strength I have, it's enough for you, too much for you. Of course I know your friend. He would have been a son after my own heart. That's why you've been playing him false all these years."

پدرش پاسخ را قطع کرد، فریاد زد: «نه!» با چنان قدرتی که در یک لحظه روانداز به هر سو پرتاب شد، آن را به یک سو افکند و در بستر راست ایستاد. تنها یک دستش به آرامی سقف را لمس کرد تا تعادل بگیرد. «خواستی پوشیده‌ام کنی، می‌دانم، جوانکِ من، اما هنوز خیلی مانده تا پوشیده شوم. و حتی اگر این آخرین قوّتم باشد، برای تو کافی است، برای تو بیش از کافی است. البته که دوستت را می‌شناسم. او می‌توانست پسری به دلِ من باشد. به همین خاطر است که این همه سال او را فریب داده‌ای!»

"Why else? Do you think I haven't been sorry for him? And that's why you locked yourself up in your office — no one to disturb, the chief is busy — only so that you could write your lying little letters to Russia. But thank goodness a father doesn't need to be taught how to see through his son. And now that you thought you'd got him down, so far down that you could set your bottom on him and sit on him, then my Lord son makes up his mind to get married! He paws around her skirts, like a randy puppy, and because Miss what's-her-name lifts her skirts like this, like this, and this — you went up to her, and so as to gratify yourself with her undisturbed, you have disgraced your mother's memory, betrayed your friend and pushed your father into bed so he can't move."

«چرا که نه؟ گمان می‌کنی برای او دل نسوزانده‌ام؟ و به همین خاطر است که خود را در دفترت قفل کرده‌ای — کسی مزاحم نشود، رئیس مشغول است — تنها برای آن‌که بتوانی نامه‌های دروغینِ کوچکت را به روسیه بنویسی. اما خدا را شکر، به پدر نیازی نیست بیاموزانند چگونه از درونِ پسرش بگذرد. و حالا که گمان کردی او را به آن پایین رانده‌ای — چنان پایین که می‌توانی ته‌ات را بر او بنشانی و رویش بنشینی — آنگاه آقازاده‌ام تصمیم به ازدواج گرفته است! دامن‌های دختر را می‌بُسد، چون توله‌سگی شهوت‌زده، و چون دوشیزه نمی‌دانم چه‌چه دامنش را چنین بالا می‌زند، چنین و چنین — پیشِ او رفته‌ای، و برای این که خویش را با او بی‌مزاحم خوش بگذرانی، یادِ مادرت را خوار کرده‌ای، دوستت را به او خیانت کرده‌ای، و پدرت را در بستر چنان زمین زده‌ای که نتواند تکان بخورد.»

"But can he move or can't he?" And he stood up free of any support and kicked his legs out. He was crowing with delight at his own perspicacity. Georg shrank into a corner, as far away from his father as possible. A long time ago he had firmly made up his mind to watch closely every least movement so that he should not be surprised by any indirect attack, a pounce from behind or above. At this moment he recalled this long-forgotten resolve and forgot it again, like a man drawing a short thread through the eye of a needle. "But your friend hasn't been betrayed after all!" cried his father, emphasizing the point with stabs of his forefinger. "I've been representing him here on the spot."

«اما آیا می‌تواند تکان بخورد یا نه؟» و بی‌هیچ تکیه‌گاهی ایستاد و پاهایش را به بیرون پرتاب کرد. از تیزبینیِ خود قهقهه می‌زد. گئورگ به گوشه‌ای کشید، تا حدِ ممکن از پدر دور. مدت‌ها پیش به‌جزم تصمیم گرفته بود کوچک‌ترین حرکتی را با دقت بنگرد تا حمله‌ای از پشت یا بالا، غافل‌گیرش نکند. در آن لحظه این عزمِ مدت‌ها فراموش‌شده را به یاد آورد و باز فراموش کرد، چون مردی که نخی کوتاه را از سوزن می‌گذراند. پدرش — با ضربه‌های انگشتِ سبابه به‌منظورِ تأکید — فریاد زد: «اما به هر حال دوستت خیانت نشده است! من اینجا، در همین نقطه، نماینده‌ی او بوده‌ام!»

"You comedian!" Georg could not resist the retort, realized at once the harm done and, his eyes starting in his head, bit his tongue back, only too late, till the pain made his knees give. "Yes, of course I've been playing a comedy! A good name for it! What other comfort was left to your poor old widowed father? Tell me — and while you're answering me be still my living son — what else was left to me, in my back room, plagued by a disloyal staff, old to the marrow of my bones? And my son strutting through the world, finishing off deals that I had prepared for him, bursting with triumphant glee, and stalking away from his father with the locked face of a respectable businessman! Do you think I didn't love you, I, from whom you are sprung? — And now know now: I sentence you to death by drowning!"

گئورگ نتوانست از پاسخی به‌ مثل دست نگه دارد و گفت: «ای دلقک!» در دم زیانی را که زده بود دریافت، چشمانش از حدقه بیرون زد، زبانش را گاز گرفت، اما بسیار دیر، تا آن‌جا که زانوهایش از درد سست شد. «بله، البته که نمایشی بازی کرده‌ام! چه نامِ خوبی! چه تسلیِ دیگری برای پدرِ پیر و بیوه‌ی بیچاره‌ات مانده بود؟ بگو — و در حین جواب گفتنت، فعلاً پسرِ زنده‌ی من باش — جز این، در پسِ اتاقم، در عذابِ کارمندانِ بی‌وفا، پیر تا مغزِ استخوان، چه چیزی برایم می‌ماند؟ و پسرم در جهان پُز می‌داد، معامله‌هایی را که من برایش آماده کرده بودم به آخر می‌رساند، از شور و شعفِ پیروزی می‌ترکید، و با چهره‌ی بسته‌ی یک بازرگانِ آبرومند از پدرش دور می‌شد! گمان می‌کنی دوستت نداشتم، من — که تو از من برخاسته‌ای؟ — و حالا بدان: من تو را به مرگ از طریقِ غرق‌شدن محکوم می‌کنم!»

Georg felt himself driven from the room; the crash with which his father fell on the bed behind him was still in his ears as he fled. On the staircase, which he rushed down as if its steps were an inclined plane, he ran into his charwoman on her way up to do the morning cleaning. "Jesus!" she cried, and covered her face with her apron, but he was already gone. Out at the front door he sprang, across the road, driven towards the water. Already he was grasping at the railings as a starving man clutches food. He swung himself over, like the distinguished gymnast he had once been in his youth, to his parents' pride. With weakening grip he was still holding on when he spied between the railings a motor-bus coming which would easily cover the noise of his fall, called in a low voice: "Dear parents, I have always loved you, all the same," and let himself drop. At this moment an unending stream of traffic was just going over the bridge.

گئورگ احساس کرد از اتاق رانده می‌شود؛ صدای فرود آمدنِ پدر بر تخت پشتِ سرش هنوز در گوش‌هایش بود وقتی می‌گریخت. در پلکان، که از آن پایین می‌دوید چنان‌که پله‌هایش سطحی شیبدار باشند، با خدمتکارِ پیر برخورد که داشت بالا می‌آمد تا نظافتِ صبح را آغاز کند. زن فریاد زد: «یا عیسی!» و چهره‌اش را با پیش‌بند پوشاند، اما او پیش‌تر گذشته بود. از درِ ورودی به بیرون پرید، از خیابان دوید، به سویِ آب کشانده شد. در آن دم میله‌های نرده را چنان محکم گرفته بود که گرسنه‌ای خوراک را می‌چسبد. خود را از نرده‌ها به آن سو پرتاب کرد، چون ژیمناستی برجسته که در جوانی بود و مایه‌ی افتخارِ پدر و مادر. در حالی که چنگش سست‌تر می‌شد، هنوز نرده را نگه داشته بود که از میانِ میله‌ها اتوبوسی دید که نزدیک می‌شد و به‌راحتی صدای افتادنش را خواهد پوشاند، با صدایی آهسته فرا‌خواند: «پدر و مادرِ عزیز، با این همه، من همیشه دوستتان داشتم،» و خود را رها کرد. در همان لحظه، سیلِ بی‌پایانی از رفت‌و‌آمد بر پل در حالِ گذشتن بود.