Before the Law / پیشِ قانون

Before the Law stands a doorkeeper. To this doorkeeper there comes a man from the country who begs admittance to the Law. But the doorkeeper says that he cannot admit the man at the moment.

پیشِ «قانون»، دربانی ایستاده است. نزدِ این دربان مردی روستایی می‌آید و التماس می‌کند که اجازه‌ی ورود به «قانون» را به او بدهد. اما دربان می‌گوید که در حالِ حاضر نمی‌تواند بپذیردش.

The man reflects and then asks if he will be allowed to come in later. "It is possible," answers the doorkeeper, "but not at this moment." Since the door leading into the Law stands open as usual and the doorkeeper steps to one side, the man bends down to peer through the doorway into the interior.

مرد فکر می‌کند، و سپس می‌پرسد که آیا اجازه خواهد داشت بعداً وارد شود. دربان پاسخ می‌دهد: «شاید، اما در این لحظه نه.» چون دری که به «قانون» می‌رسد چنان‌که همیشه، باز است، و دربان به کناری می‌رود، مرد خم می‌شود تا از میانِ درگاه به درون نگاه کند.

Observing this, the doorkeeper laughs and says: "If it tempts you so much, try to enter despite my prohibition. But take note: I am powerful. And I am only the lowest doorkeeper. From hall to hall doorkeepers stand at every door, one more powerful than the other. Even the third of these has an aspect that even I cannot bear to look at."

دربان این را می‌بیند، می‌خندد و می‌گوید: «اگر چنین تو را وسوسه می‌کند، علی‌رغمِ منعِ من بکوش وارد شوی. اما توجه کن: من نیرومندم. و من فقط پایین‌ترین درببانم. از تالار تا تالار، دربان‌ها در هر دری ایستاده‌اند، هر یک نیرومندتر از دیگری. حتی سومینِ آن‌ها چنان چهره‌ای دارد که حتی من تابِ نگاه کردن به او را ندارم.»

These are difficulties the man from the country has not expected; the Law, he thinks, should surely be accessible at all times and to everyone, but as he now takes a closer look at the doorkeeper in his fur coat, with his big sharp nose and long, thin, black Tartar beard, he decides that it is better to wait until he gets permission to enter.

این‌ها دشواری‌هایی‌اند که مردِ روستایی انتظار نداشت؛ به نظرش، «قانون» باید همیشه و برای همه در دسترس باشد، اما حالا که دربان را با پالتوِ پوستِ بلندش، با بینیِ بزرگ و تیز، و ریشِ بلند، باریک و سیاهِ تاتاری‌اش از نزدیک‌تر می‌نگرد، تصمیم می‌گیرد بهتر است صبر کند تا اجازه‌ی ورود بگیرد.

The doorkeeper gives him a stool and lets him sit down at the side of the door. There he sits for days and years. He makes many attempts to be admitted, and wearies the doorkeeper by his importunity.

دربان چهارپایه‌ای به او می‌دهد و اجازه می‌دهد در کنارِ در بنشیند. آنجا روزها و سال‌ها می‌نشیند. کوشش‌های بسیاری برای پذیرفته شدن می‌کند، و دربان را از پُر‌بحرفی‌اش به ستوه می‌آورد.

The doorkeeper frequently has little interviews with him, asking him questions about his home and many other matters, but the questions are put quite impersonally, as great lords put them, and always conclude with the statement that the man cannot be let in yet.

دربان اغلب با او گفت‌و‌گوهای کوتاهی دارد، درباره‌ی خانه‌اش و چیزهای بسیارِ دیگر از او می‌پرسد، اما پرسش‌ها کاملاً بی‌اعتنا و دور پرسیده می‌شوند، آن‌گونه که اربابانِ بزرگ می‌پرسند، و همیشه با این جمله پایان می‌یابند که هنوز نمی‌توان مرد را راه داد.

During these many years the man fixes his attention almost continuously on the doorkeeper. He forgets the other doorkeepers, and this first one seems to him the only obstacle preventing access to the Law. He curses his bad luck, in his early years boldly and loudly, later, as he grows old, he only grumbles to himself.

در این سال‌های دراز، مرد تقریباً پیوسته تمامِ توجهش را بر دربان متمرکز می‌کند. دربان‌های دیگر را فراموش می‌کند، و این نخستین به نظرش تنها مانعِ راه‌یابی به «قانون» می‌نماید. به بختِ بدش نفرین می‌فرستد — در سال‌های نخست با گستاخی و صدای بلند، و بعدها — هرچه پیرتر می‌شود — فقط زیرِ لب غُر می‌زند.

He becomes childish, and since in his long years of study of the doorkeeper he has learnt to know even the fleas in his fur collar, he begs the fleas as well to help him and to change the doorkeeper's mind.

بچگانه می‌شود، و چون در سال‌های درازِ مطالعه‌ی دربان حتی شپش‌های یقه‌ی پوستش را شناخته است، از شپش‌ها نیز التماس می‌کند که کمکش کنند و نظرِ دربان را برگردانند.

At length his eyesight begins to fail, and he does not know whether the world is really darker or whether his eyes are only deceiving him. Yet in his darkness he is now aware of a radiance that streams inextinguishably from the gateway of the Law.

سرانجام بینایی‌اش رو به ضعف می‌گذارد، و نمی‌داند که آیا جهان به‌راستی تاریک‌تر شده، یا چشمانش او را فریب می‌دهند. با این همه در تاریکیِ خود اکنون متوجهِ پرتویی می‌شود که از درگاهِ «قانون» — خاموش‌نشدنی — می‌جوشد.

Now he has not very long to live. Before he dies, all his experiences in these long years gather themselves in his head into one question, which he has never yet put to the doorkeeper. He waves him nearer, since he can no longer raise his stiffening body.

حالا دیگر زمانِ زیادی برای زندگی ندارد. پیش از مرگ، همه‌ی تجربه‌های این سال‌های دراز در سرش به یک پرسش گرد می‌آیند، که هرگز از دربان نپرسیده. دربان را با اشاره نزدیک‌تر فرا می‌خواند، چون دیگر نمی‌تواند تنِ خشک‌شده‌اش را بلند کند.

The doorkeeper has to bend low towards him, for the difference in size between them has altered much to the man's disadvantage. "What do you want to know now?" asks the doorkeeper; "you are insatiable."

دربان باید بسیار به سوی او خم شود، چون تفاوتِ قدِ آن‌ها به‌نحوِ زیادی به زیانِ مرد تغییر کرده است. دربان می‌پرسد: «حالا چه می‌خواهی بدانی؟ تو سیری‌ناپذیری.»

"Everyone strives to reach the Law," says the man, "so how does it come about that in all these many years no one but myself has ever begged for admittance?" The doorkeeper recognizes that the man is at his end, and to let his failing senses catch the words roars in his ear:

مرد می‌گوید: «همه می‌کوشند به «قانون» برسند، پس چگونه است که در این همه سال، جز من، هیچ‌کس درخواستِ ورود نکرده است؟» دربان می‌فهمد که مرد به پایانِ خویش رسیده، و برای آن‌که حواسِ از کار افتاده‌اش کلمات را دریابد، در گوشش می‌غرّد:

"No one else could ever be admitted here, since this gate was made only for you. I am now going to shut it."

«هیچ‌کسِ دیگر را نمی‌شد اینجا راه داد، چون این در فقط برای تو ساخته شده بود. حالا می‌خواهم آن را ببندم.»