A Hunger Artist / هنرمندِ گرسنگی

During these last decades the interest in professional fasting has markedly diminished. It used to pay very well to stage such great performances under one's own management, but today that is quite impossible. We live in a different world now.

در دهه‌های اخیر، علاقه به روزه‌داریِ حرفه‌ای به‌نحوِ آشکار کاهش یافته است. زمانی بسیار سودآور بود که چنین نمایش‌های بزرگی را به مدیریتِ شخصیِ خود به صحنه ببری، اما امروز این به‌کلی ناممکن است. ما حالا در جهانی دیگر زندگی می‌کنیم.

At one time the whole town took a lively interest in the hunger artist; from day to day of his fast the excitement mounted; everybody wanted to see him at least once a day; there were people who bought season tickets for the last few days and sat from morning till night in front of his small barred cage.

زمانی بود که تمامِ شهر با شور و شعف به هنرمندِ گرسنگی توجه می‌کرد؛ روز به روزِ روزه‌اش، هیجان بالا می‌گرفت؛ همه می‌خواستند دست‌کم روزی یک‌بار ببینندش؛ کسانی بودند که برای روزهای آخرِ روزه بلیتِ فصلی می‌خریدند و از صبح تا شب در برابرِ قفسِ کوچکِ میله‌دارش می‌نشستند.

There were even arrangements made for showing him by torchlight; on fine days his cage was carried out into the open air, and then it was the children's special treat to see the hunger artist; for their elders he was often just a joke that happened to be in fashion, but the children stood open-mouthed, holding each other's hands for greater security.

حتی ترتیب‌هایی داده می‌شد تا با نورِ مشعل به نمایش گذاشته شود؛ روزهای خوش، قفسش را به هوای آزاد می‌آوردند، و آنگاه دیدنِ هنرمندِ گرسنگی، مهمانیِ ویژه‌ی کودکان می‌شد؛ برای بزرگ‌ترها اغلب فقط شوخی‌ای بود که اتفاقاً مُدِ روز شده بود، اما کودکان دهان‌گشاده می‌ایستادند و — برای امنیتِ بیشتر — دست‌های یکدیگر را می‌گرفتند.

He sat there in a black tights, with his rib-cage standing out so prominently, not even on a bench, but sitting on the strewn straw, sometimes giving a courteous nod, answering questions with a strained smile, or perhaps stretching an arm through the bars so that one might feel how thin it was.

آنجا در جامه‌ی تنگِ سیاهی می‌نشست، با قفسه‌ی سینه‌ای که چنان برجسته بود، و حتی نه روی نیمکت، بلکه روی کاهِ پراکنده، گاه با ادب سری تکان می‌داد، با لبخندی تنیده به پرسش‌ها پاسخ می‌گفت، و گاه شاید بازویی را از میانِ میله‌ها بیرون می‌داد تا کسی حس کند چقدر باریک است.

But then he would relapse again into his own state of being entirely lost in himself, paying no attention to anyone or anything, not even to the all-important striking of the clock that was the only piece of furniture in his cage.

اما سپس دوباره در حالتِ پیشینِ خود فرو می‌رفت: یکسره گم‌شدن در خویش، بی هیچ توجه به کس یا چیزی، حتی به نوای کوبنده و بسیار مهمِ ساعتی که تنها مبلمانِ قفسش بود.

He just stared into vacancy with half-shut eyes, now and then taking a sip from a tiny glass of water to moisten his lips. No one could possibly watch the hunger artist continuously, day and night, and so no one could produce first-hand evidence that the fast had really been rigorous and continuous.

با چشمانی نیمه‌بسته به خلأ خیره می‌شد، و گاه جرعه‌ای از لیوانِ کوچکِ آب می‌نوشید تا لب‌هایش را تَر کند. هیچ‌کس نمی‌توانست هنرمندِ گرسنگی را پیوسته — شب و روز — تماشا کند، و از این رو هیچ‌کس نمی‌توانست شاهدِ دستِ اول باشد که این روزه به‌راستی سخت و بی‌گسست بوده.

Only the artist himself could know that; he was therefore bound to be the sole completely satisfied spectator of his own fast. Yet for other reasons he was never satisfied; perhaps it was not fasting at all that emaciated him so much that some people had to absent themselves from his exhibitions because the sight of him was more than they could bear,

تنها خودِ هنرمند می‌توانست بداند؛ پس ناگزیر، تنها تماشاگرِ کاملاً راضیِ روزه‌ی خویش بود. با این همه، به دلایلی دیگر هرگز راضی نبود؛ شاید آن چیزی که او را چنان لاغر کرده بود اصلاً روزه نبود — تا آنجا که برخی ناگزیر می‌شدند از نمایش‌هایش غایب باشند چون دیدنش بیش از تابِ آن‌ها بود،

perhaps it was dissatisfaction with himself that had worn him down. For he alone knew, what no other initiate knew, how easy it was to fast. It was the easiest thing in the world. He made no secret of this, yet people did not believe him.

شاید نارضایتیِ از خویش بود که او را فرسوده بود. زیرا تنها او — و هیچ مُریدِ دیگر — می‌دانست که روزه گرفتن چقدر آسان است. آسان‌ترین چیزِ جهان بود. این را پنهان نمی‌داشت، اما مردم باورش نمی‌کردند.

"Forgive me, all of you," whispered the hunger artist; only the overseer, who had his ear to the bars, understood him. "Of course," said the overseer, "we forgive you." "I always wanted you to admire my fasting," said the hunger artist. "We do admire it," said the overseer, affably.

هنرمندِ گرسنگی زمزمه کرد: «همه‌ی شما مرا ببخشید»؛ تنها سرپرست — که گوشش را به میله‌ها چسبانده بود — او را فهمید. سرپرست گفت: «البته، ما تو را می‌بخشیم.» هنرمندِ گرسنگی گفت: «همیشه می‌خواستم روزه‌ام را تحسین کنید.» سرپرست با مهربانی گفت: «ما واقعاً تحسینش می‌کنیم.»

"But you shouldn't admire it," said the hunger artist. "Well then we don't admire it," said the overseer, "but why shouldn't we admire it?" "Because I have to fast, I can't help it," said the hunger artist. "What a fellow you are," said the overseer, "and why can't you help it?"

هنرمندِ گرسنگی گفت: «اما نباید تحسینش کنید.» سرپرست گفت: «خب، پس تحسینش نمی‌کنیم، اما چرا نباید تحسینش کنیم؟» هنرمندِ گرسنگی گفت: «چون من ناگزیرم روزه بگیرم، چاره‌ای ندارم.» سرپرست گفت: «عجب آدمی هستی، چرا چاره نداری؟»

"Because," said the hunger artist, lifting his head a little and speaking, with his lips pursed, as if for a kiss, right into the overseer's ear, so that no syllable might be lost, "because I couldn't find the food I liked. If I had found it, believe me, I should have made no fuss and stuffed myself like you or anyone else."

هنرمندِ گرسنگی سرش را اندکی بلند کرد، لب‌هایش را چون بوسه‌ای جمع کرد و درست در گوشِ سرپرست گفت، چنان‌که هیچ هجایی گم نشود: «چون نتوانستم خوراکی را که دوست داشتم پیدا کنم. اگر پیدا کرده بودم، باور کن، هیچ سر و صدایی راه نمی‌انداختم و چون تو یا هر کسِ دیگر، خود را پُر می‌کردم.»

These were his last words, but in his dimming eyes remained the firm though no longer proud persuasion that he was continuing to fast.

این‌ها آخرین کلماتش بود، اما در چشمانِ کم‌سویش، آن باورِ استوار — هرچند دیگر بی‌غرور — باقی ماند که هنوز در حالِ روزه است.

"Well, clear this out now!" said the overseer, and they buried the hunger artist, straw and all. Into the cage they put a young panther. Even the most insensitive felt it refreshing to see this wild creature leaping around the cage that had so long been dreary. The panther was all right. The food he liked was brought him without hesitation by the keepers; he seemed not even to miss his freedom; his noble body, furnished almost to the bursting point with all that it needed, seemed to carry freedom around with it too; somewhere in his jaws it seemed to lurk; and the joy of life streamed with such ardent passion from his throat that for the onlookers it was not easy to stand the shock of it.

سرپرست گفت: «خب، اینجا را پاک کنید!» و هنرمندِ گرسنگی را با کاه و همه چیز با هم دفن کردند. در قفس، پلنگی جوان گذاشتند. حتی کم‌حس‌ترین مردم نیز این را تازگی می‌یافت که این جانورِ وحشی را ببینند که در قفسی که این‌همه مدت ملول‌کننده بود، می‌جهد. پلنگ به‌حالِ خود بود. خوراکی را که دوست داشت، نگهبانان بی‌درنگ برایش می‌آوردند؛ گویا حتی دلتنگِ آزادی‌اش نمی‌شد؛ تنِ نجیبش — که تقریباً تا حدِ ترکیدن از هر آنچه نیاز داشت سرشار بود — به نظر می‌رسید آزادی را نیز با خود حمل می‌کند؛ جایی در میانِ آرواره‌هایش گویی در کمین بود؛ و شادیِ زندگی با چنان شور و حرارتی از گلویش جاری می‌شد که برای تماشاگران تحملِ تکانِ آن آسان نبود.

But they braced themselves, crowded round the cage, and did not want ever to move away.

اما خود را استوار می‌کردند، گردِ قفس می‌انباشتند، و نمی‌خواستند هرگز از آن کنار روند.