J’ai bien assez vécu, puisque dans mes douleurs
به اندازهٔ کافی زیسته‌ام، چون در دردهایم
Je marche sans trouver de bras qui me secourent,
راه می‌روم و بازویی نمی‌یابم که یاری‌ام کند،
Puisque je ris à peine aux enfants qui m’entourent,
چون به کودکانی که گردم را گرفته‌اند به زحمت لبخند می‌زنم،
Puisque je ne suis plus réjoui par les fleurs ;
چون دیگر گل‌ها شادم نمی‌کنند؛
Puisqu’au printemps, quand Dieu met la nature en fête,
چون در بهار، آنگاه که خدا طبیعت را به جشن می‌آراید،
J’assiste, esprit sans joie, à ce splendide amour ;
من، جانی بی‌شادی، نظاره‌گر این عشق باشکوهم؛
Puisque je suis à l’heure où l’homme fuit le jour,
چون در آن ساعتم که آدمی از روز می‌گریزد،
Hélas ! et sent de tout la tristesse secrète ;
دریغا! و اندوه پنهان همه چیز را حس می‌کند؛
Puisque l’espoir serein dans mon âme est vaincu ;
چون امید آرام در جانم شکست خورده است؛
Puisqu’en cette saison des parfums et des roses,
چون در این فصل عطرها و گل‌های سرخ،
Ô ma fille ! j’aspire à l’ombre où tu reposes,
ای دخترم! به سایه‌ای که تو در آن آرمیده‌ای دل بسته‌ام،
Puisque mon cœur est mort, j’ai bien assez vécu.
چون دلم مرده است، به اندازهٔ کافی زیسته‌ام.
Je n’ai pas refusé ma tâche sur la terre.
از کارم بر روی زمین سر نپیچیده‌ام.
Mon sillon ? Le voilà. Ma gerbe ? La voici.
شیارم؟ این است. خرمنم؟ این‌جاست.
J’ai vécu souriant, toujours plus adouci,
لبخندزنان زیستم، هر روز نرم‌تر،
Debout, mais incliné du côté du mystère.
ایستاده، اما خمیده به سوی راز.
J’ai fait ce que j’ai pu ; j’ai servi, j’ai veillé,
آنچه توانستم کردم؛ خدمت کردم، بیدار ماندم،
Et j’ai vu bien souvent qu’on riait de ma peine.
و بسیار دیدم که بر رنجم می‌خندیدند.
Je me suis étonné d’être un objet de haine,
در شگفت ماندم که چرا آماج کینه‌ام،
Ayant beaucoup souffert et beaucoup travaillé.
من که بسیار رنج بردم و بسیار کار کردم.
Dans ce bagne terrestre où ne s’ouvre aucune aile,
در این زندانِ زمینی که هیچ بالی در آن گشوده نمی‌شود،
Sans me plaindre, saignant, et tombant sur les mains,
بی‌شکوه، خون‌چکان، و بر دست‌ها افتان،
Morne, épuisé, raillé par les forçats humains,
دلمرده، فرسوده، ریشخندشده از سوی زندانیانِ آدمی،
J’ai porté mon chaînon de la chaîne éternelle.
حلقهٔ خود را از زنجیر جاودان به دوش کشیدم.
Maintenant, mon regard ne s’ouvre qu’à demi ;
اکنون نگاهم تنها نیمه‌باز می‌شود؛
Je ne me tourne plus même quand on me nomme ;
دیگر حتی چون نامم را می‌خوانند برنمی‌گردم؛
Je suis plein de stupeur et d’ennui, comme un homme
سرشار از بهت و ملالم، همچون مردی
Qui se lève avant l’aube et qui n’a pas dormi.
که پیش از سپیده برمی‌خیزد و نخفته است.
Je ne daigne plus même, en ma sombre paresse,
دیگر حتی در تنبلیِ تیره‌ام، شایسته نمی‌دانم
Répondre à l’envieux dont la bouche me nuit.
پاسخ رشکبری را بدهم که دهانش به من آسیب می‌زند.
Ô seigneur ! ouvrez-moi les portes de la nuit,
ای پروردگار! درهای شب را به رویم بگشا،
Afin que je m’en aille et que je disparaisse !
تا بروم و ناپدید شوم!
حاشیهنویسی
با ادب و دقت بنویس — فقط متنِ فارسی پذیرفته می‌شود.
در حال بارگذاری حاشیهها…