Unité (یگانگی)

Par-dessus l’horizon aux collines brunies,

بر فراز افقی با تپه‌های قهوه‌ای‌گون،

Le soleil, cette fleur des splendeurs infinies,

خورشید، این گلِ شکوه‌های بی‌پایان،

Se penchait sur la terre à l’heure du couchant ;

در ساعت غروب بر زمین خم شده بود؛

Une humble marguerite, éclose au bord d’un champ,

گل مینایی فروتنی، شکفته بر کنار کشتزاری،

Sur un mur gris, croulant parmi l’avoine folle,

بر دیواری خاکستری، فروریزان میان یولاف وحشی،

Blanche, épanouissait sa candide auréole ;

سپید، هالهٔ معصوم خود را می‌گشود؛

Et la petite fleur, par-dessus le vieux mur,

و گل کوچک، از فراز دیوار کهنه،

Regardait fixement, dans l’éternel azur,

خیره می‌نگریست، در لاجورد جاودان،

Le grand astre épanchant sa lumière immortelle.

آن ستارهٔ بزرگ را که نور بی‌مرگش را فرو می‌ریخت.

— Et moi, j’ai des rayons aussi ! — lui disait-elle.

— و من هم پرتوهایی دارم! — به او می‌گفت.