Oh ! combien de marins, combien de capitaines
آه! چه بسیار ملوانان، چه بسیار ناخدایان
Qui sont partis joyeux pour des courses lointaines,
که شادمان به سفرهای دوردست رفتند
Dans ce morne horizon se sont évanouis !
و در این افق دلگیر ناپدید شدند!
Combien ont disparu, dure et triste fortune !
چه بسیار که گم شدند، ای بخت سخت و اندوهبار!
Dans une mer sans fond, par une nuit sans lune,
در دریایی بی‌ته، در شبی بی‌ماه،
Sous l’aveugle océan à jamais enfouis !
زیر اقیانوسِ کور، برای همیشه مدفون!
Combien de patrons morts avec leurs équipages !
چه بسیار ناخدایان که با همهٔ خدمه‌شان مردند!
L’ouragan de leur vie a pris toutes les pages
توفانِ زندگی‌شان همهٔ برگ‌ها را برگرفت
Et d’un souffle il a tout dispersé sur les flots !
و با یک دم همه را بر موج‌ها پراکند!
Nul ne saura leur fin dans l’abîme plongée.
هیچ‌کس پایانِ فرورفته در ژرفنایشان را نخواهد دانست.
Chaque vague en passant d’un butin s’est chargée ;
هر موجی در گذر، غنیمتی بر دوش گرفت؛
L’une a saisi l’esquif, l’autre les matelots !
یکی زورق را ربود، دیگری ملوانان را!
Nul ne sait votre sort, pauvres têtes perdues !
هیچ‌کس سرنوشت شما را نمی‌داند، ای سرهای گمشدهٔ بینوا!
Vous roulez à travers les sombres étendues,
شما در پهنه‌های تاریک می‌غلتید،
Heurtant de vos fronts morts des écueils inconnus.
با پیشانی‌های مرده بر صخره‌های ناشناخته می‌کوبید.
Oh ! que de vieux parents, qui n’avaient plus qu’un rêve,
آه! چه بسیار پدران و مادران پیر، که جز یک رؤیا نداشتند،
Sont morts en attendant tous les jours sur la grève
مردند در حالی که هر روز بر ساحل چشم به راه بودند
Ceux qui ne sont pas revenus !
آنان را که بازنگشتند!
On s’entretient de vous parfois dans les veillées.
گاه در شب‌نشینی‌ها از شما سخن می‌گویند.
Maint joyeux cercle, assis sur des ancres rouillées,
بسا جمع شادمانی، نشسته بر لنگرهای زنگ‌زده،
Mêle encor quelque temps vos noms d’ombre couverts
هنوز چندی نام‌های سایه‌پوشتان را می‌آمیزد
Aux rires, aux refrains, aux récits d’aventures,
با خنده‌ها، با ترانه‌ها، با قصه‌های ماجرا،
Aux baisers qu’on dérobe à vos belles futures,
با بوسه‌هایی که از نامزدهای زیبای شما می‌ربایند،
Tandis que vous dormez dans les goëmons verts !
و شما در میان جلبک‌های سبز خفته‌اید!
On demande : — Où sont-ils ? sont-ils rois dans quelque île ?
می‌پرسند: — کجایند؟ آیا در جزیره‌ای پادشاه شده‌اند؟
Nous ont-ils délaissés pour un bord plus fertile ? —
آیا ما را برای کرانه‌ای حاصلخیزتر رها کرده‌اند؟ —
Puis votre souvenir même est enseveli.
سپس حتی یادتان نیز به خاک سپرده می‌شود.
Le corps se perd dans l’eau, le nom dans la mémoire.
تن در آب گم می‌شود، نام در حافظه.
Le temps, qui sur toute ombre en verse une plus noire,
زمان، که بر هر سایه‌ای سایه‌ای سیاه‌تر می‌ریزد،
Sur le sombre océan jette le sombre oubli.
بر اقیانوسِ تیره، فراموشیِ تیره می‌افکند.
Bientôt des yeux de tous votre ombre est disparue.
به زودی سایهٔ شما از چشم همگان ناپدید می‌شود.
L’un n’a-t-il pas sa barque et l’autre sa charrue ?
مگر نه آنکه یکی زورقِ خود را دارد و دیگری خیشِ خود را؟
Seules, durant ces nuits où l’orage est vainqueur,
تنها، در آن شب‌ها که توفان پیروز است،
Vos veuves aux fronts blancs, lasses de vous attendre,
بیوه‌هایتان با پیشانی‌های سپید، خسته از انتظار،
Parlent encor de vous en remuant la cendre
هنوز از شما سخن می‌گویند و خاکستر را به هم می‌زنند
De leur foyer et de leur cœur !
خاکستر اجاقشان و دلشان را!
Et quand la tombe enfin a fermé leur paupière,
و چون سرانجام گور پلک‌هایشان را بست،
Rien ne sait plus vos noms, pas même une humble pierre
دیگر هیچ چیز نام‌هایتان را نمی‌داند، نه حتی سنگی فروتن
Dans l’étroit cimetière où l’écho nous répond,
در گورستان تنگی که پژواک پاسخمان می‌دهد،
Pas même un saule vert qui s’effeuille à l’automne,
نه حتی بیدی سبز که در پاییز برگ می‌ریزد،
Pas même la chanson naïve et monotone
نه حتی ترانهٔ ساده و یکنواختی
Que chante un mendiant à l’angle d’un vieux pont !
که گدایی در گوشهٔ پلی کهنه می‌خواند!
Où sont-ils, les marins sombrés dans les nuits noires ?
کجایند ملوانانی که در شب‌های سیاه غرق شدند؟
Ô flots, que vous savez de lugubres histoires !
ای موج‌ها، چه داستان‌های غم‌انگیزی می‌دانید!
Flots profonds redoutés des mères à genoux !
ای موج‌های ژرف، که مادرانِ زانوزده از شما می‌هراسند!
Vous vous les racontez en montant les marées,
این داستان‌ها را به هنگام مد برای یکدیگر بازمی‌گویید،
Et c’est ce qui vous fait ces voix désespérées
و همین است که آن صداهای نومید را به شما می‌دهد
Que vous avez le soir quand vous venez vers nous !
که شامگاهان، چون به سوی ما می‌آیید، دارید!
حاشیهنویسی
با ادب و دقت بنویس — فقط متنِ فارسی پذیرفته می‌شود.
در حال بارگذاری حاشیهها…