E come i gru van cantando lor lai
و چنان که درناها آوازخوانان سوگ‌سرودشان را می‌خوانند
Facendo in aer di se lunga riga,
و در هوا از خود رشته‌ای دراز می‌سازند،
Cosi vid’ io venir traendo guai
این‌چنین دیدم که ناله‌کشان می‌آمدند
Ombre portate dalla detta briga.
سایه‌هایی که آن توفان می‌بردشان.
Et comme les grues qui font dans l’air de longues files vont chantant leur plainte, ainsi je vis venir traînant des gémissements les ombres emportées par cette tempête.
و چنان که درناها که در هوا صف‌های دراز می‌کشند آوازخوانان شکوه‌شان را می‌برند، این‌چنین دیدم که سایه‌های ربوده‌شده به دست این توفان، ناله‌کشان می‌آمدند.
Murs, ville,
دیوارها، شهر،
Et port.
و بندر.
Asile
پناهگاه
De mort,
مرگ،
Mer grise
دریای خاکستری
Où brise
که بر آن می‌شکند
La brise,
نسیم،
Tout dort.
همه در خواب است.
Dans la plaine
در دشت
Naît un bruit.
صدایی زاده می‌شود.
C’est l’haleine
این دم
De la nuit.
شب است.
Elle brame
می‌نالد
Comme une âme
چون جانی
Qu’une flamme
که شعله‌ای
Toujours suit !
همواره دنبالش می‌کند!
La voix plus haute
صدای بلندتر
Semble un grelot.
گویی زنگوله‌ای است.
D’un nain qui saute
تاخت
C’est le galop.
کوتوله‌ای است که می‌جهد.
Il fuit, s’élance,
می‌گریزد، می‌پرد،
Puis en cadence
آنگاه هماهنگ
Sur un pied danse
بر یک پا می‌رقصد
Au bout d’un flot.
بر نوک موجی.
La rumeur approche.
همهمه نزدیک می‌شود.
L’écho la redit.
پژواک بازش می‌گوید.
C’est comme la cloche
گویی ناقوس
D’un couvent maudit ;
دیری نفرین‌شده است؛
Comme un bruit de foule,
چون هیاهوی انبوهی،
Qui tonne et qui roule,
که می‌غرد و می‌غلتد،
Et tantôt s’écroule,
و گاه فرومی‌ریزد،
Et tantôt grandit.
و گاه بزرگ می‌شود.
Dieu ! la voix sépulcrale
خدایا! صدای گورمانند
Des Djinns !… Quel bruit ils font !
جن‌ها!… چه هیاهویی به پا می‌کنند!
Fuyons sous la spirale
بگریزیم زیر مارپیچ
De l’escalier profond.
پلکان ژرف.
Déjà s’éteint ma lampe,
چراغم دیگر خاموش می‌شود،
Et l’ombre de la rampe,
و سایهٔ نرده،
Qui le long du mur rampe,
که در درازای دیوار می‌خزد،
Monte jusqu’au plafond.
تا سقف بالا می‌رود.
C’est l’essaim des Djinns qui passe.
این گلهٔ جن‌هاست که می‌گذرد
Et tourbillonne en sifflant !
و صفیرکشان می‌چرخد!
Les ifs, que leur vol fracasse,
سرخدارها، که پروازشان درهم می‌شکندشان،
Craquent comme un pin brûlant.
چون کاجی سوزان می‌ترکند.
Leur troupeau, lourd et rapide,
گله‌شان، سنگین و شتابان،
Volant dans l’espace vide,
پرنده در فضای تهی،
Semble un nuage livide
گویی ابری کبود است
Qui porte un éclair au flanc.
که آذرخشی در پهلو دارد.
Ils sont tout près ! — Tenons fermée
بسیار نزدیک‌اند! — بسته نگه داریم
Cette salle, où nous les narguons.
این تالار را، که در آن ریشخندشان می‌کنیم.
Quel bruit dehors ! Hideuse armée
چه هیاهویی بیرون! ای سپاه زشت
De vampires et de dragons !
خون‌آشامان و اژدهایان!
La poutre du toit descellée
تیر سقفِ از جا کنده
Ploie ainsi qu’une herbe mouillée,
چون علفی خیس خم می‌شود،
Et la vieille porte rouillée
و درِ کهنهٔ زنگ‌زده
Tremble, à déraciner ses gonds !
می‌لرزد، چنان که لولاهایش از جا کنده شوند!
Cris de l’enfer ! voix qui hurle et qui pleure !
فریادهای دوزخ! صدایی که زوزه می‌کشد و می‌گرید!
L’horrible essaim, poussé par l’aquilon,
گلهٔ هولناک، رانده به دست باد شمال،
Sans doute, ô ciel ! s’abat sur ma demeure.
بی‌گمان، ای آسمان! بر خانهٔ من فرود می‌آید.
Le mur fléchit sous le noir bataillon.
دیوار زیر گردان سیاه خم می‌شود.
La maison crie et chancelle penchée,
خانه فریاد می‌زند و خمیده می‌لرزد،
Et l’on dirait que, du sol arrachée,
و گویی، از خاک کنده‌شده،
Ainsi qu’il chasse une feuille séchée,
چنان که برگی خشک را می‌راند،
Le vent la roule avec leur tourbillon !
باد آن را با گردبادشان می‌غلتاند!
Prophète ! si ta main me sauve
ای پیامبر! اگر دستت مرا برهاند
De ces impurs démons des soirs,
از این دیوان ناپاک شامگاهان،
J’irai prosterner mon front chauve
خواهم رفت و پیشانی بی‌مویم را به خاک می‌سایم
Devant tes sacrés encensoirs !
در برابر مجمرهای مقدست!
Fais que sur ces portes fidèles
کاری کن که بر این درهای وفادار
Meure leur souffle d’étincelles,
دم اخگرافشانشان بمیرد،
Et qu’en vain l’ongle de leurs ailes
و بیهوده ناخن بال‌هایشان
Grince et crie à ces vitraux noirs !
بر این شیشه‌های سیاه بخراشد و فریاد کند!
Ils sont passés ! — Leur cohorte
گذشتند! — گروهشان
S’envole, et fuit, et leurs pieds
پرواز می‌کند و می‌گریزد، و پاهایشان
Cessent de battre ma porte
دیگر بر درم نمی‌کوبند
De leurs coups multipliés.
با ضربه‌های پیاپی‌شان.
L’air est plein d’un bruit de chaînes,
هوا پر از صدای زنجیرهاست،
Et dans les forêts prochaines
و در جنگل‌های نزدیک
Frissonnent tous les grands chênes,
همهٔ بلوط‌های بزرگ می‌لرزند،
Sous leur vol de feu pliés !
خم‌شده زیر پرواز آتشینشان!
De leurs ailes lointaines
از بال‌های دوردستشان
Le battement décroît,
تپیدن کاستی می‌گیرد،
Si confus dans les plaines,
چنان درهم در دشت‌ها،
Si faible, que l’on croit
چنان ناتوان، که گمان می‌بری
Ouïr la sauterelle
ملخی را می‌شنوی
Crier d’une voix grêle,
که با صدایی نازک می‌خواند،
Ou pétiller la grêle
یا تگرگی را که می‌ترکد
Sur le plomb d’un vieux toit.
بر سرب بامی کهنه.
D’étranges syllabes
هجاهایی غریب
Nous viennent encor ;
هنوز به ما می‌رسند؛
Ainsi, des arabes
این‌چنین، از عرب‌ها
Quand sonne le cor,
آنگاه که شیپور به صدا درمی‌آید،
Un chant sur la grève
آوازی بر ساحل
Par instants s’élève,
گاه‌گاه برمی‌خیزد،
Et l’enfant qui rêve
و کودکی که در رؤیاست
Fait des rêves d’or.
رؤیاهای زرین می‌بیند.
Les Djinns funèbres,
جن‌های سوگوار،
Fils du trépas,
فرزندان مرگ،
Dans les ténèbres
در تاریکی‌ها
Pressent leurs pas ;
گام‌هایشان را تند می‌کنند؛
Leur essaim gronde :
گله‌شان می‌غرد:
Ainsi, profonde,
این‌چنین، ژرف،
Murmure une onde
موجی زمزمه می‌کند
Qu’on ne voit pas.
که دیده نمی‌شود.
Ce bruit vague
این صدای مبهم
Qui s’endort,
که به خواب می‌رود،
C’est la vague
موج است
Sur le bord ;
بر کرانه؛
C’est la plainte,
شکوهٔ
Presque éteinte,
تقریباً خاموشِ
D’une sainte
زنی پارسا
Pour un mort.
برای مرده‌ای است.
On doute
تردید می‌کنیم
La nuit…
در شب…
J’écoute : —
گوش می‌دهم: —
Tout fuit,
همه می‌گریزد،
Tout passe ;
همه می‌گذرد؛
L’espace
فضا
Efface
پاک می‌کند
Le bruit.
صدا را.
28 août 1828.
۲۸ اوت ۱۸۲۸.
حاشیهنویسی
با ادب و دقت بنویس — فقط متنِ فارسی پذیرفته می‌شود.
در حال بارگذاری حاشیهها…