Un pauvre homme passait dans le givre et le vent.
مردی بینوا در یخبندان و باد می‌گذشت.
Je cognai sur ma vitre ; il s’arrêta devant
به شیشهٔ پنجره‌ام زدم؛ او ایستاد جلوی
Ma porte, que j’ouvris d’une façon civile.
درم، که آن را با ادب گشودم.
Les ânes revenaient du marché de la ville,
خران از بازار شهر بازمی‌گشتند،
Portant les paysans accroupis sur leurs bâts.
روستاییان را که بر پالان‌هایشان چمباتمه زده بودند می‌بردند.
C’était le vieux qui vit dans une niche au bas
همان پیرمردی بود که در کنجی پایینِ
De la montée, et rêve, attendant, solitaire,
سربالایی می‌زید، و رؤیا می‌بیند، چشم به راه، تنها،
Un rayon du ciel triste, un liard de la terre,
پرتوی از آسمانِ اندوهگین، پشیزی از زمین،
Tendant les mains pour l’homme et les joignant pour Dieu.
دست‌ها را برای آدمی دراز می‌کند و برای خدا به هم می‌پیوندد.
Je lui criai : — Venez vous réchauffer un peu.
بانگ زدم: — بیایید کمی گرم شوید.
Comment vous nommez-vous ? — Il me dit : — Je me nomme
نامتان چیست؟ — به من گفت: — نامم
Le pauvre. — Je lui pris la main : — Entrez, brave homme. —
بینواست. — دستش را گرفتم: — درآیید، مرد نیک. —
Et je lui fis donner une jatte de lait.
و فرمودم کاسه‌ای شیر به او بدهند.
Le vieillard grelottait de froid ; il me parlait.
پیرمرد از سرما می‌لرزید؛ با من سخن می‌گفت.
Et je lui répondais, pensif et sans l’entendre.
و من پاسخش می‌دادم، اندیشناک و بی‌آنکه بشنوم.
— Vos habits sont mouillés, dis-je, il faut les étendre
— جامه‌هایتان خیس است، گفتم، باید پهنشان کرد
Devant la cheminée. — Il s’approcha du feu.
جلوی بخاری. — به آتش نزدیک شد.
Son manteau, tout mangé des vers, et jadis bleu,
ردایش، سراسر کرم‌خورده، و روزگاری آبی،
Étalé largement sur la chaude fournaise,
که گشاده بر کورهٔ گرم پهن شده بود،
Piqué de mille trous par la lueur de braise,
و پرتو اخگرها از هزار سوراخش می‌گذشت،
Couvrait l’âtre, et semblait un ciel noir étoilé.
اجاق را می‌پوشاند، و آسمانی سیاه و پرستاره می‌نمود.
Et, pendant qu’il séchait ce haillon désolé
و در حالی که آن ژندهٔ دلگیر را خشک می‌کرد
D’où ruisselait la pluie et l’eau des fondrières,
که باران و آب گودال‌ها از آن می‌چکید،
Je songeais que cet homme était plein de prières,
می‌اندیشیدم که این مرد سرشار از نیایش است،
Et je regardais, sourd à ce que nous disions,
و می‌نگریستم، ناشنوا به آنچه می‌گفتیم،
Sa bure où je voyais des constellations.
خرقهٔ پشمینه‌اش را که در آن صورت‌های فلکی می‌دیدم.
حاشیهنویسی
با ادب و دقت بنویس — فقط متنِ فارسی پذیرفته میشود.
در حال بارگذاری حاشیهها…