Elle était déchaussée, elle était décoiffée (پابرهنه بود، گیسو پریشان)

Elle était déchaussée, elle était décoiffée,

پابرهنه بود، گیسو پریشان،

Assise, les pieds nus, parmi les joncs penchants ;

نشسته، پاها برهنه، میان نی‌های خمیده؛

Moi qui passais par là, je crus voir une fée,

من که از آنجا می‌گذشتم، پنداشتم پری‌ای می‌بینم،

Et je lui dis : Veux-tu t’en venir dans les champs ?

و به او گفتم: می‌خواهی با من به کشتزارها بیایی؟

Elle me regarda de ce regard suprême

با آن نگاه والا مرا نگریست

Qui reste à la beauté quand nous en triomphons,

که برای زیبایی می‌ماند آنگاه که بر او چیره می‌شویم،

Et je lui dis : Veux-tu, c’est le mois où l’on aime,

و به او گفتم: می‌خواهی؟ این ماهِ دلدادگی است،

Veux-tu nous en aller sous les arbres profonds ?

می‌خواهی برویم زیر درختان انبوه؟

Elle essuya ses pieds à l’herbe de la rive ;

پاهایش را با علف کنار رود پاک کرد؛

Elle me regarda pour la seconde fois,

بار دوم مرا نگریست،

Et la belle folâtre alors devint pensive.

و آن زیبای بازیگوش آنگاه در اندیشه فرو رفت.

Oh ! comme les oiseaux chantaient au fond des bois !

آه! پرندگان در ژرفای جنگل چه آوازی می‌خواندند!

Comme l’eau caressait doucement le rivage !

آب چه نرم کرانه را نوازش می‌کرد!

Je vis venir à moi, dans les grands roseaux verts,

دیدم که به سوی من می‌آید، از میان نی‌زارهای بلند و سبز،

La belle fille heureuse, effarée et sauvage,

آن دختر زیبای شادمان، هراسان و وحشی،

Ses cheveux dans ses yeux, et riant au travers.

گیسوانش بر چشمانش، و از پشت آن خندان.