Demain, dès l’aube (فردا، سپیده‌دم)

Demain, dès l’aube, à l’heure où blanchit la campagne,

فردا، سپیده‌دم، در آن ساعت که دشت سپید می‌شود،

Je partirai. Vois-tu, je sais que tu m’attends.

راه خواهم افتاد. می‌بینی، می‌دانم که چشم به راه منی.

J’irai par la forêt, j’irai par la montagne.

از میان جنگل خواهم رفت، از فراز کوه خواهم رفت.

Je ne puis demeurer loin de toi plus longtemps.

بیش از این نمی‌توانم دور از تو بمانم.

Je marcherai les yeux fixés sur mes pensées,

راه خواهم سپرد، چشم دوخته به اندیشه‌هایم،

Sans rien voir au dehors, sans entendre aucun bruit,

بی‌آنکه چیزی از بیرون ببینم، بی‌آنکه صدایی بشنوم،

Seul, inconnu, le dos courbé, les mains croisées,

تنها، ناشناس، پشت خمیده، دست‌ها به هم گره‌خورده،

Triste, et le jour pour moi sera comme la nuit.

اندوهگین، و روز برایم همچون شب خواهد بود.

Je ne regarderai ni l’or du soir qui tombe,

نه به زرِ شامگاهی که فرو می‌افتد نگاه خواهم کرد،

Ni les voiles au loin descendant vers Harfleur,

نه به بادبان‌هایی که از دور به سوی آرفلور فرود می‌آیند،

Et quand j’arriverai, je mettrai sur ta tombe

و چون برسم، بر گور تو خواهم نهاد

Un bouquet de houx vert et de bruyère en fleur.

دسته‌ای از خاسِ سبز و خلنگِ شکوفا.