Cadaver (جسد)

Ô mort ! heure splendide ! ô rayons mortuaires !

ای مرگ! ای ساعت شکوهمند! ای پرتوهای سوگ!

Avez-vous quelquefois soulevé des suaires ?

آیا گاهی کفن‌ها را برداشته‌اید؟

Et, pendant qu’on pleurait, et qu’au chevet du lit,

و در حالی که می‌گریستند، و بر بالین بستر،

Frères, amis, enfants, la mère qui pâlit,

برادران، دوستان، فرزندان، مادری که رنگ می‌بازد،

Éperdus, sanglotaient dans le deuil qui les navre,

سرگشته، در سوگی که دلشان را می‌خراشد هق‌هق می‌کردند،

Avez-vous regardé sourire le cadavre ?

آیا لبخند زدنِ جسد را نگریسته‌اید؟

Tout à l’heure il râlait, se tordait, étouffait ;

لحظه‌ای پیش خِرخِر می‌کرد، به خود می‌پیچید، خفه می‌شد؛

Maintenant il rayonne. Abîme ! qui donc fait

اکنون می‌درخشد. ای ژرفا! پس چه کسی می‌سازد

Cette lueur qu’a l’homme en entrant dans les ombres ?

این فروغی را که آدمی هنگام ورود به سایه‌ها دارد؟

Qu’est-ce que le sépulcre ? et d’où vient, penseurs sombres,

گور چیست؟ و از کجا می‌آید، ای اندیشمندان اندوهگین،

Cette sérénité formidable des morts ?

این آرامشِ هولناکِ مردگان؟

C’est que le secret s’ouvre et que l’être est dehors ;

از آن است که راز گشوده می‌شود و هستی بیرون می‌آید؛

C’est que l’âme — qui voit, puis brille, puis flamboie, —

از آن است که جان — که می‌بیند، سپس می‌درخشد، سپس شعله می‌کشد —

Rit, et que le corps même a sa terrible joie.

می‌خندد، و حتی تن نیز شادیِ هولناکِ خود را دارد.

La chair se dit : — Je vais être terre, et germer,

گوشت با خود می‌گوید: — خاک خواهم شد و جوانه خواهم زد،

Et fleurir comme sève, et, comme fleur, aimer !

و چون شیره خواهم شکفت، و چون گل، عشق خواهم ورزید!

Je vais me rajeunir dans la jeunesse énorme

در جوانیِ عظیمِ

Du buisson, de l’eau vive, et du chêne, et de l’orme,

بوته، آب زنده، بلوط و نارون جوان خواهم شد،

Et me répandre aux lacs, aux flots, aux monts, aux prés,

و در دریاچه‌ها، موج‌ها، کوه‌ها، چمنزارها پراکنده خواهم شد،

Aux rochers, aux splendeurs des grands couchants pourprés,

در صخره‌ها، در شکوه غروب‌های بزرگ ارغوانی،

Aux ravins, aux halliers, aux brises de la nue,

در آبکندها، بیشه‌ها، نسیم‌های ابر،

Aux murmures profonds de la vie inconnue !

در زمزمه‌های ژرفِ زندگیِ ناشناخته!

Je vais être oiseau, vent, cri des eaux, bruit des cieux,

پرنده، باد، فریاد آب‌ها، بانگ آسمان‌ها خواهم شد،

Et palpitation du tout prodigieux ! —

و تپشِ کلِ شگفت‌انگیز! —

Tous ces atomes las, dont l’homme était le maître,

همهٔ این ذره‌های خسته، که آدمی خداوندگارشان بود،

Sont joyeux d’être mis en liberté dans l’être,

شادمان‌اند که در هستی آزاد شده‌اند،

De vivre, et de rentrer au gouffre qui leur plaît.

که زندگی کنند و به گردابی که خوششان می‌آید بازگردند.

L’haleine, que la fièvre aigrissait et brûlait,

نفس، که تب ترشش می‌کرد و می‌سوزاند،

Va devenir parfum, et la voix harmonie ;

عطر خواهد شد، و صدا هماهنگی؛

Le sang va retourner à la veine infinie,

خون به رگِ بی‌کران بازخواهد گشت،

Et couler, ruisseau clair, aux champs où le bœuf roux

و چون جویباری زلال روان خواهد شد در کشتزارهایی که گاو سرخ

Mugit le soir avec l’herbe jusqu’aux genoux ;

شامگاه با علفی تا زانو ماغ می‌کشد؛

Les os ont déjà pris la majesté des marbres ;

استخوان‌ها دیگر شکوه مرمرها را گرفته‌اند؛

La chevelure sent le grand frisson des arbres,

گیسوان لرزهٔ بزرگ درختان را حس می‌کند،

Et songe aux cerfs errants, au lierre, aux nids chantants

و به گوزن‌های سرگردان، به پیچک، به آشیانه‌های آوازخوان می‌اندیشد

Qui vont l’emplir du souffle adoré du printemps.

که از نفس دلپذیر بهار پرش خواهند کرد.

Et voyez le regard, qu’une ombre étrange voile,

و نگاه را ببینید، که سایه‌ای غریب پوشانده است،

Et qui, mystérieux, semble un lever d’étoile !

و رازآلود، به طلوع ستاره‌ای می‌ماند!

Oui, Dieu le veut, la mort, c’est l’ineffable chant

آری، خدا چنین می‌خواهد، مرگ آوازِ وصف‌ناپذیرِ

De l’âme et de la bête à la fin se lâchant ;

جان و تن است که سرانجام از هم رها می‌شوند؛

C’est une double issue ouverte à l’être double.

دری دوگانه است گشوده به روی هستیِ دوگانه.

Dieu disperse, à cette heure inexprimable et trouble,

خدا در این ساعتِ ناگفتنی و آشفته می‌پراکند

Le corps dans l’univers et l’âme dans l’amour.

تن را در کیهان و جان را در عشق.

Une espèce d’azur que dore un vague jour,

گونه‌ای لاجورد که روزی مبهم زرینش می‌کند،

L’air de l’éternité, puissant, calme, salubre,

هوای جاودانگی، نیرومند، آرام، شفابخش،

Frémit et resplendit sous le linceul lugubre ;

زیر کفنِ اندوهبار می‌لرزد و می‌درخشد؛

Et des plis du drap noir tombent tous nos ennuis.

و از چین‌های پارچهٔ سیاه همهٔ ملال‌هامان فرومی‌افتد.

La mort est bleue. Ô mort ! ô paix ! L’ombre des nuits,

مرگ آبی است. ای مرگ! ای آرامش! سایهٔ شب‌ها،

Le roseau des étangs, le roc du monticule,

نیِ برکه‌ها، صخرهٔ تپه،

L’épanouissement sombre du crépuscule,

شکفتنِ تیرهٔ شفق،

Le vent, souffle farouche ou providentiel,

باد، دمی وحشی یا آسمانی،

L’air, la terre, le feu, l’eau, tout, même le ciel,

هوا، خاک، آتش، آب، همه‌چیز، حتی آسمان،

Se mêle à cette chair qui devient solennelle.

با این تن که شکوهمند می‌شود درمی‌آمیزد.

Un commencement d’astre éclôt dans la prunelle.

آغازی از ستاره در مردمک می‌شکفد.