Billet du matin (یادداشت بامدادی)

Si les liens des cœurs ne sont pas des mensonges,

اگر پیوندهای دل‌ها دروغ نیستند،

Oh ! dites, vous devez avoir eu de doux songes,

آه! بگویید، شما باید رؤیاهای شیرینی دیده باشید،

Je n’ai fait que rêver de vous toute la nuit.

من همهٔ شب جز رؤیای شما ندیدم.

Et nous nous aimions tant ! vous me disiez : — Tout fuit,

و چه بسیار دوست می‌داشتیم! شما به من می‌گفتید: — همه‌چیز می‌گریزد،

Tout s’éteint, tout s’en va ; ta seule image reste. —

همه‌چیز خاموش می‌شود، همه‌چیز می‌رود؛ تنها تصویر تو می‌ماند. —

Nous devions être morts dans ce rêve céleste ;

ما باید در این رؤیای آسمانی مرده بوده باشیم؛

Il semblait que c’était déjà le paradis.

گویی دیگر بهشت بود.

Oh ! oui, nous étions morts, bien sûr ; je vous le dis.

آه! آری، بی‌گمان مرده بودیم؛ به شما می‌گویم.

Nous avions tous les deux la forme de nos âmes.

هر دو شکلِ جانمان را داشتیم.

Tout ce que l’un de l’autre ici-bas nous aimâmes

هر آنچه در این جهانِ خاکی از یکدیگر دوست داشتیم

Composait notre corps de flamme et de rayons,

تن ما را از شعله و پرتو می‌ساخت،

Et, naturellement, nous nous reconnaissions.

و طبیعتاً یکدیگر را بازمی‌شناختیم.

Il nous apparaissait des visages d’aurore

چهره‌هایی از سپیده‌دم بر ما پدیدار می‌شد

Qui nous disaient : C’est moi ! — la lumière sonore

که به ما می‌گفتند: منم! — روشناییِ پرطنین

Chantait ; et nous étions des frissons et des voix.

می‌خواند؛ و ما لرزه‌ها و صداها بودیم.

Vous me disiez : Écoute ! et je répondais : Vois !

شما به من می‌گفتید: گوش کن! و من پاسخ می‌دادم: ببین!

Je disais : Viens-nous-en dans les profondeurs sombres ;

می‌گفتم: بیا به ژرفاهای تیره برویم؛

Vivons ; c’est autrefois que nous étions des ombres.

زندگی کنیم؛ در گذشته بود که سایه بودیم.

Et, mêlant nos appels et nos cris : — Viens ! oh ! viens ! —

و ندا و فریادمان را به هم می‌آمیختیم: — بیا! آه! بیا! —

Et moi, je me rappelle, et toi, tu te souviens. —

و من به یاد می‌آورم، و تو به خاطر داری. —

Éblouis, nous chantions : — C’est nous-mêmes qui sommes

خیره، می‌خواندیم: — این خود ماییم که

Tout ce qui nous semblait, sur la terre des hommes,

هر آنچه بر زمینِ آدمیان به نظرمان می‌آمد

Bon, juste, grand, sublime, ineffable et charmant ;

نیک، عادل، بزرگ، والا، وصف‌ناپذیر و دلربا؛

Nous sommes le regard et le rayonnement ;

ما نگاه و تابشیم؛

Le sourire de l’aube et l’odeur de la rose,

لبخندِ سپیده و بوی گل سرخ

C’est nous ; l’astre est le nid où notre aile se pose ;

ماییم؛ ستاره آشیانه‌ای است که بال ما بر آن می‌نشیند؛

Nous avons l’infini pour sphère et pour milieu,

بی‌کرانگی را مدار و جایگاه داریم،

L’éternité pour l’âge ; et notre amour, c’est Dieu.

جاودانگی را سن؛ و عشق ما، خداست.