Lion ! J’étais pensif, ô bête prisonnière,
شیر! اندیشناک بودم، ای جانورِ اسیر،
Devant la majesté de ta grave crinière ;
در برابر شکوهِ یالِ سنگینت؛
Du plafond de ta cage elle faisait un dais.
از سقف قفست سایبانی ساخته بود.
Nous songions tous les deux, et tu me regardais.
هر دو در رؤیا بودیم، و تو مرا می‌نگریستی.
Ton regard était beau, lion. Nous autres hommes,
نگاهت زیبا بود، ای شیر. ما آدمیان،
Le peu que nous faisons et le rien que nous sommes
اندکی که می‌کنیم و هیچی که هستیم
Emplit notre pensée, et dans nos regards vains
اندیشه‌مان را پر می‌کند، و در نگاه‌های پوچمان
Brillent nos plans chétifs que nous croyons divins,
نقشه‌های حقیرمان می‌درخشد که خدایی‌شان می‌پنداریم،
Nos vœux, nos passions que notre orgueil encense,
آرزوهامان، هوس‌هامان که غرورمان بخورشان می‌دهد،
Et notre petitesse, ivre de sa puissance ;
و کوچکی‌مان، مست از قدرت خویش؛
Et, bouffis d’ignorance ou gonflés de venin,
و آماس‌کرده از نادانی یا انباشته از زهر،
Notre prunelle éclate et dit : Je suis ce nain !
مردمک چشممان می‌ترکد و می‌گوید: من این کوتوله‌ام!
Nous avons dans nos yeux notre moi misérable.
ما «منِ» بینوایمان را در چشمانمان داریم.
Mais la bête qui vit sous le chêne et l’érable,
اما جانوری که زیر بلوط و افرا می‌زید،
Qui paît le thym, ou fuit dans les halliers profonds,
که آویشن می‌چرد، یا در بیشه‌های ژرف می‌گریزد،
Qui dans les champs, où nous, hommes, nous étouffons,
که در کشتزارها، جایی که ما آدمیان خفه می‌شویم،
Respire, solitaire, avec l’astre et la rose,
تنها با ستاره و گل سرخ نفس می‌کشد،
L’être sauvage, obscur et tranquille, qui cause
آن موجودِ وحشی، گمنام و آرام، که گفت‌وگو می‌کند
Avec la roche énorme et les petites fleurs,
با صخرهٔ عظیم و گل‌های کوچک،
Qui, parmi les vallons et les sources en pleurs,
که میان دره‌ها و چشمه‌های گریان،
Plonge son mufle roux aux herbes non foulées,
پوزهٔ سرخش را در علف‌های لگدنخورده فرو می‌برد،
La brute qui rugit sous les nuits constellées,
آن جانور که زیر شب‌های پرستاره می‌غرّد،
Qui rêve, et dont les pas fauves et familiers
که رؤیا می‌بیند، و گام‌های وحشی و آشنایش
De l’antre formidable ébranlent les piliers,
ستون‌های غارِ هولناک را می‌لرزاند،
Et qui se sent à peine en ces profondeurs sombres,
و در این ژرفاهای تیره خود را به زحمت حس می‌کند،
A sous son fier sourcil les monts, les vastes ombres,
زیر ابروی سرفرازش کوه‌ها و سایه‌های پهناور دارد،
Les étoiles, les prés, le lac serein, les cieux,
ستارگان، چمنزارها، دریاچهٔ آرام، آسمان‌ها،
Et le mystère obscur des bois silencieux,
و رازِ تاریکِ جنگل‌های خاموش را،
Et porte en son œil calme, où l’infini commence,
و در چشم آرامش، آنجا که بی‌کرانگی آغاز می‌شود،
Le regard éternel de la nature immense.
نگاهِ جاودانِ طبیعتِ بی‌کران را دارد.
حاشیهنویسی
با ادب و دقت بنویس — فقط متنِ فارسی پذیرفته می‌شود.
در حال بارگذاری حاشیهها…