Arbres de la forêt, vous connaissez mon âme !
ای درختان جنگل، شما جانِ مرا می‌شناسید!
Au gré des envieux, la foule loue et blâme ;
به خواستِ حسودان، توده می‌ستاید و نکوهش می‌کند؛
Vous me connaissez, vous ! — vous m’avez vu souvent,
شما مرا می‌شناسید، شما! — بارها مرا دیده‌اید،
Seul dans vos profondeurs, regardant et rêvant.
تنها در ژرفای شما، نگران و در رؤیا.
Vous le savez, la pierre où court un scarabée,
شما می‌دانید، سنگی که سوسکی بر آن می‌دود،
Une humble goutte d’eau de fleur en fleur tombée,
قطرهٔ آبی فروتن که از گلی به گلی افتاده،
Un nuage, un oiseau, m’occupent tout un jour.
ابری، پرنده‌ای، تمام روز سرگرمم می‌کنند.
La contemplation m’emplit le cœur d’amour.
تأمل دلم را از عشق لبریز می‌کند.
Vous m’avez vu cent fois, dans la vallée obscure,
صد بار مرا در درهٔ تاریک دیده‌اید،
Avec ces mots que dit l’esprit à la nature,
که با واژه‌هایی که جان به طبیعت می‌گوید،
Questionner tout bas vos rameaux palpitants,
آهسته از شاخه‌های لرزانتان پرسش می‌کنم،
Et du même regard poursuivre en même temps,
و با همان نگاه، هم‌زمان دنبال می‌کنم،
Pensif, le front baissé, l’œil dans l’herbe profonde,
اندیشناک، سر به زیر، چشم در سبزهٔ انبوه،
L’étude d’un atome et l’étude du monde.
پژوهشِ یک ذره و پژوهشِ جهان را.
Attentif à vos bruits qui parlent tous un peu,
گوش‌به‌زنگ صداهایتان که هر یک اندکی سخن می‌گویند،
Arbres, vous m’avez vu fuir l’homme et chercher Dieu !
ای درختان، دیده‌اید که از آدمی گریخته‌ام و خدا را جسته‌ام!
Feuilles qui tressaillez à la pointe des branches,
ای برگ‌هایی که بر نوک شاخه‌ها می‌لرزید،
Nids dont le vent au loin sème les plumes blanches,
ای آشیانه‌هایی که باد پرهای سپیدتان را دور می‌پراکند،
Clairières, vallons verts, déserts sombres et doux,
ای فضاهای باز جنگل، دره‌های سبز، بیابان‌های تیره و نرم،
Vous savez que je suis calme et pur comme vous.
شما می‌دانید که من چون شما آرام و پاکم.
Comme au ciel vos parfums, mon culte à Dieu s’élance,
همچون عطرهایتان به آسمان، نیایشم به سوی خدا برمی‌خیزد،
Et je suis plein d’oubli comme vous de silence !
و من چنان پر از فراموشی‌ام که شما از خاموشی!
La haine sur mon nom répand en vain son fiel ;
کینه بیهوده زهرش را بر نامم می‌پاشد؛
Toujours, — je vous atteste, ô bois aimés du ciel ! —
همیشه — شما را گواه می‌گیرم، ای بیشه‌های محبوب آسمان! —
J’ai chassé loin de moi toute pensée amère,
هر اندیشهٔ تلخی را از خود رانده‌ام،
Et mon cœur est encor tel que le fit ma mère !
و دلم هنوز همان است که مادرم ساخت!
Arbres de ces grands bois qui frissonnez toujours,
ای درختان این جنگل‌های بزرگ که همیشه می‌لرزید،
Je vous aime, et vous, lierre au seuil des antres sourds,
دوستتان دارم، و تو را، ای پیچک بر آستانهٔ غارهای خاموش،
Ravins où l’on entend filtrer les sources vives,
ای آبکندها که در آنها صدای تراوش چشمه‌های زنده می‌آید،
Buissons que les oiseaux pillent, joyeux convives !
ای بوته‌ها که پرندگان غارتتان می‌کنند، این مهمانان شادمان!
Quand je suis parmi vous, arbres de ces grands bois,
وقتی میان شمایم، ای درختان این جنگل‌های بزرگ،
Dans tout ce qui m’entoure et me cache à la fois,
در هر آنچه مرا در بر می‌گیرد و هم‌زمان پنهانم می‌کند،
Dans votre solitude où je rentre en moi-même,
در تنهایی‌تان که در آن به خویشتن بازمی‌گردم،
Je sens quelqu’un de grand qui m’écoute et qui m’aime !
کسی بزرگ را حس می‌کنم که به من گوش می‌دهد و دوستم دارد!
Aussi, taillis sacrés où Dieu même apparaît,
پس، ای بیشه‌های مقدس که خدا خود در آن پدیدار است،
Arbres religieux, chênes, mousses, forêt,
ای درختان پارسا، بلوط‌ها، خزه‌ها، جنگل،
Forêt ! c’est dans votre ombre et dans votre mystère,
ای جنگل! در سایهٔ شما و در راز شماست،
C’est sous votre branchage auguste et solitaire,
زیر شاخسار باشکوه و تنهای شماست،
Que je veux abriter mon sépulcre ignoré,
که می‌خواهم گور گمنامم را پناه دهم،
Et que je veux dormir quand je m’endormirai.
و می‌خواهم بخوابم آنگاه که به خواب روم.
حاشیهنویسی
با ادب و دقت بنویس — فقط متنِ فارسی پذیرفته میشود.
در حال بارگذاری حاشیهها…