Apparition (رؤیت)

Je vis un ange blanc qui passait sur ma tête ;

فرشته‌ای سپید دیدم که از فراز سرم می‌گذشت؛

Son vol éblouissant apaisait la tempête,

پروازِ خیره‌کننده‌اش طوفان را آرام می‌کرد،

Et faisait taire au loin la mer pleine de bruit.

و دریای پرهیاهو را در دوردست خاموش می‌ساخت.

— Qu’est-ce que tu viens faire, ange, dans cette nuit ?

— ای فرشته، در این شب چه کار داری؟

Lui dis-je. — Il répondit : — Je viens prendre ton âme. —

به او گفتم. — پاسخ داد: — آمده‌ام جانت را بگیرم. —

Et j’eus peur, car je vis que c’était une femme ;

و ترسیدم، زیرا دیدم که زنی است؛

Et je lui dis, tremblant et lui tendant les bras :

و لرزان و دست به سویش گشوده گفتم:

— Que me restera-t-il ? car tu t’envoleras. —

— برای من چه خواهد ماند؟ زیرا تو پر خواهی کشید. —

Il ne répondit pas ; le ciel que l’ombre assiège

پاسخی نداد؛ آسمانی که سایه در محاصره‌اش داشت

S’éteignait… — Si tu prends mon âme, m’écriai-je,

خاموش می‌شد… — اگر جانم را بگیری، فریاد زدم،

Où l’emporteras-tu ? montre-moi dans quel lieu. —

آن را کجا خواهی برد؟ جایش را به من نشان بده. —

Il se taisait toujours. — Ô passant du ciel bleu,

همچنان خاموش بود. — ای رهگذر آسمان آبی،

Es-tu la mort ? lui dis-je, ou bien es-tu la vie ? —

آیا تو مرگی؟ به او گفتم، یا تو زندگی؟ —

Et la nuit augmentait sur mon âme ravie,

و شب بر جانِ شیفته‌ام فزونی می‌گرفت،

Et l’ange devint noir, et dit : — Je suis l’amour.

و فرشته سیاه شد و گفت: — من عشقم.

Mais son front sombre était plus charmant que le jour,

اما پیشانیِ تیره‌اش از روز دلرباتر بود،

Et je voyais, dans l’ombre où brillaient ses prunelles,

و من در سایه‌ای که مردمک‌هایش در آن می‌درخشید،

Les astres à travers les plumes de ses ailes.

ستارگان را از لای پرهای بال‌هایش می‌دیدم.