Amour (عشق)

Amour ! Loi, dit Jésus. Mystère, dit Platon.

عشق! قانون، می‌گوید عیسی. راز، می‌گوید افلاطون.

Sait-on quel fil nous lie au firmament ? Sait-on

آیا کسی می‌داند چه رشته‌ای ما را به فلک می‌بندد؟ آیا کسی می‌داند

Ce que les mains de Dieu dans l’immensité sèment ?

دست‌های خدا در بی‌کرانگی چه می‌کارند؟

Est-on maître d’aimer ? Pourquoi deux êtres s’aiment,

آیا کسی بر دوست داشتن فرمان‌رواست؟ چرا دو موجود به هم دل می‌بندند،

Demande à l’eau qui court, demande à l’air qui fuit,

از آبِ روان بپرس، از هوای گریزان بپرس،

Au moucheron qui vole à la flamme la nuit,

از پشه‌ای که شب‌هنگام به سوی شعله پر می‌کشد،

Au rayon d’or qui vient baiser la grappe mûre !

از پرتو زرینی که به بوسیدن خوشهٔ رسیده می‌آید!

Demande à ce qui chante, appelle, attend, murmure !

از هر آنچه می‌خواند، می‌خواند، چشم به راه است، زمزمه می‌کند بپرس!

Demande aux nids profonds qu’avril met en émoi !

از آشیانه‌های ژرفی که آوریل به شورشان می‌آورد بپرس!

Le cœur éperdu crie : Est-ce que je sais, moi ?

دلِ سرگشته فریاد می‌زند: من چه می‌دانم؟

Cette femme a passé : je suis fou. C’est l’histoire.

این زن گذشت: من دیوانه‌ام. داستان همین است.

Ses cheveux étaient blonds, sa prunelle était noire ;

گیسوانش بور بود، مردمک چشمش سیاه؛

En plein midi, joyeuse, une fleur au corset,

در نیمروزِ روشن، شادمان، گلی بر سینه‌بند،

Illumination du jour, elle passait ;

چراغانیِ روز، او می‌گذشت؛

Elle allait, la charmante, et riait, la superbe ;

می‌رفت، آن دلربا، و می‌خندید، آن باشکوه؛

Ses petits pieds semblaient chuchoter avec l’herbe ;

پاهای کوچکش گویی با سبزه نجوا می‌کردند؛

Un oiseau bleu volait dans l’air, et me parla ;

پرنده‌ای آبی در هوا پرواز کرد و با من سخن گفت؛

Et comment voulez-vous que j’échappe à cela ?

و چگونه می‌خواهید از این بگریزم؟

Est-ce que je sais, moi ? C’était au temps des roses ;

من چه می‌دانم؟ روزگار گل‌سرخ‌ها بود؛

Les arbres se disaient tout bas de douces choses ;

درختان آهسته با هم سخنان شیرین می‌گفتند؛

Les ruisseaux l’ont voulu, les fleurs l’ont comploté.

جویبارها خواستند، گل‌ها توطئه کردند.

J’aime ! — Ô Bodin, Vouglans, Delancre ! prévôté,

دوست می‌دارم! — ای بودَن، ووگلان، دُلانکر! ای داروغه‌گری،

Bailliage, châtelet, grand’chambre, saint office,

دیوانِ داوری، شاتله، تالار بزرگ، دیوان تفتیش،

Demandez le secret de ce doux maléfice

راز این افسون شیرین را بپرسید

Aux vents, au frais printemps chassant l’hiver hagard,

از بادها، از بهار تازه که زمستان پریشان را می‌راند،

Au philtre qu’un regard boit dans l’autre regard,

از معجونی که نگاهی در نگاهی دیگر می‌نوشد،

Au sourire qui rêve, à la voix qui caresse,

از لبخندی که رؤیا می‌بیند، از صدایی که نوازش می‌کند،

À ce magicien, à cette charmeresse !

از این جادوگر، از این افسونگر بانو!

Demandez aux sentiers traîtres qui, dans les bois,

از کوره‌راه‌های فریبکاری بپرسید که در جنگل‌ها

Vous font recommencer les mêmes pas cent fois,

وادارتان می‌کنند صد بار همان گام‌ها را از سر بگیرید،

À la branche de mai, cette Armide qui guette,

از شاخهٔ ماه مه، این آرمیدِ کمین‌کرده،

Et fait tourner sur nous en cercle sa baguette !

که عصای جادویش را دایره‌وار بر سر ما می‌گرداند!

Demandez à la vie, à la nature, aux cieux,

از زندگی، از طبیعت، از آسمان‌ها بپرسید،

Au vague enchantement des champs mystérieux !

از افسونِ مبهمِ کشتزارهای رازآلود!

Exorcisez le pré tentateur, l’antre, l’orme !

چمنزار وسوسه‌گر، غار، نارون را جن‌گیری کنید!

Faites, Cujas au poing, un bon procès en forme

کوژاس در مشت، دادخواستی درست و رسمی بسازید

Aux sources dont le cœur écoute les sanglots,

علیه چشمه‌هایی که دل به هق‌هقشان گوش می‌سپارد،

Au soupir éternel des forêts et des flots.

علیه آهِ جاودانهٔ جنگل‌ها و موج‌ها.

Dressez procès-verbal contre les pâquerettes

صورت‌جلسه بنویسید علیه گل‌های مینا

Qui laissent les bourdons froisser leurs collerettes ;

که می‌گذارند زنبورها یقه‌هایشان را چروک کنند؛

Instrumentez ; tonnez. Prouvez que deux amants

سند تنظیم کنید؛ بغرّید. ثابت کنید که دو دلداده

Livraient leur âme aux fleurs, aux bois, aux lacs dormants,

جانشان را به گل‌ها، به جنگل‌ها، به دریاچه‌های خفته سپردند،

Et qu’ils ont fait un pacte avec la lune sombre,

و با ماهِ تیره پیمان بستند،

Avec l’illusion, l’espérance aux yeux d’ombre,

با پندار، با امیدِ سایه‌چشم،

Et l’extase chantant des hymnes inconnus,

و با جذبه‌ای که سرودهای ناشناخته می‌خواند،

Et qu’ils allaient tous deux, dès que brillait Vénus,

و هر دو، همین که ناهید می‌درخشید، می‌رفتند

Sur l’herbe que la brise agite par bouffées,

بر سبزه‌ای که نسیم دسته‌دسته تکانش می‌دهد،

Danser au bleu sabbat de ces nocturnes fées,

تا در جشنِ آبیِ این پریانِ شبانه برقصند،

Éperdus, possédés d’un adorable ennui,

سرگشته، گرفتارِ ملالی دلپذیر،

Elle n’étant plus elle et lui n’étant plus lui !

او دیگر خودش نبود و این یکی دیگر خودش نبود!

Quoi ! nous sommes encore aux temps où la Tournelle,

چه! ما هنوز در روزگاری هستیم که دادگاه تورنل،

Déclarant la magie impie et criminelle,

جادو را ناپاک و جنایت‌بار اعلام می‌کرد،

Lui dressait un bûcher par arrêt de la cour,

و به حکم دیوان برایش هیمه می‌افراشت،

Et le dernier sorcier qu’on brûle, c’est l’Amour !

و آخرین جادوگری که می‌سوزانند، عشق است!