Der süße Brei (فرنی شیرین)

Es war einmal ein armes frommes Mädchen, das lebte mit seiner Mutter allein, und sie hatten nichts mehr zu essen. Da gieng das Kind hinaus in den Wald, und begegnete ihm da eine alte Frau, die wußte seinen Jammer schon und schenkte ihm ein Töpfchen, zu dem sollt es sagen „Töpfchen, koche,“ so kochte es guten süßen Hirsenbrei, und wenn es sagte „Töpfchen, steh,“ so hörte es wieder auf zu kochen. Das Mädchen brachte den Topf seiner Mutter heim, und nun waren sie ihrer Armuth und ihres Hungers ledig und aßen süßen Brei so oft sie wollten. Auf eine Zeit war das Mädchen ausgegangen, da sprach die Mutter „Töpfchen, koche,“ da kocht es, und sie ißt sich satt; nun will sie daß das Töpfchen wieder aufhören soll, aber sie weiß das Wort nicht. Also kocht es fort, und der Brei steigt über den Rand hinaus und kocht immer zu, die Küche und das ganze Haus voll, und das zweite Haus und dann die Straße, als wollts die ganze Welt satt machen, und ist die größte Noth, und kein Mensch weiß sich da zu helfen. Endlich, wie nur noch ein einziges Haus übrig ist, da kommt das Kind heim, und spricht nur „Töpfchen, steh,“ da steht es und hört auf zu kochen; und wer wieder in die Stadt wollte, der mußte sich durchessen.

روزی روزگاری دختری تهیدست و پرهیزگار بود که با مادرش تنها زندگی می‌کرد، و دیگر چیزی برای خوردن نداشتند. پس دخترک به جنگل رفت، و آنجا پیرزنی سر راهش آمد که از غم او خبر داشت و دیگچه‌ای به او بخشید، که هرگاه به آن می‌گفت «دیگچه، بپز»، فرنی شیرین و خوب ارزن می‌پخت، و هرگاه می‌گفت «دیگچه، بایست»، از پختن بازمی‌ایستاد. دخترک دیگ را نزد مادرش به خانه برد، و از آن پس از تنگدستی و گرسنگی رستند و هر وقت دلشان خواست فرنی شیرین خوردند. یک بار که دخترک بیرون رفته بود، مادر گفت: «دیگچه، بپز»؛ دیگ می‌پزد و او سیر می‌خورد؛ حالا می‌خواهد دیگچه از پختن بازایستد، اما کلمه را نمی‌داند. پس دیگ همچنان می‌پزد، و فرنی از لبه سر می‌رود و باز می‌پزد و می‌پزد، آشپزخانه و همهٔ خانه را پر می‌کند، و خانهٔ دوم را و سپس کوچه را، گویی می‌خواهد همهٔ عالم را سیر کند، و کار به نهایت دشواری می‌کشد و هیچ‌کس چاره‌ای نمی‌داند. سرانجام، وقتی تنها یک خانه باقی مانده، کودک به خانه می‌آید و فقط می‌گوید: «دیگچه، بایست»؛ و دیگ می‌ایستد و از پختن بازمی‌ماند؛ و هر که می‌خواست دوباره به شهر برگردد، ناچار بود راهش را با خوردن باز کند.