Der alte Großvater und der Enkel (پدربزرگ پیر و نوه)

Es war einmal ein steinalter Mann, dem waren die Augen trüb geworden, die Ohren taub, und die Knie zitterten ihm. Wenn er nun bei Tische saß, und den Löffel kaum halten konnte, schüttete er Suppe auf das Tischtuch, und es floß ihm auch etwas wieder aus dem Mund. Sein Sohn und dessen Frau eckelten sich davor, und deswegen mußte sich der alte Großvater endlich hinter den Ofen in die Ecke setzen, und sie gaben ihm sein Essen in ein irdenes Schüsselchen, und noch dazu nicht einmal satt; da sah er betrübt nach dem Tisch, und die Augen wurden ihm naß. Einmal auch konnten seine zitterigen Hände das Schüsselchen nicht fest halten, es fiel zur Erde, und zerbrach. Die junge Frau schalt, er aber sagte nichts, und seufzte nur. Da kauften sie ihm ein hölzernes Schüsselchen für ein paar Heller, daraus mußte er nun essen. Wie sie da so sitzen, so trägt der kleine Enkel von vier Jahren auf der Erde kleine Brettlein zusammen. „Was machst du da?“ fragt der Vater. „Ich mache ein Tröglein,“ antwortete das Kind, „daraus sollen Vater und Mutter essen, wenn ich groß bin.“ Da sahen sich Mann und

روزی روزگاری پیرمردی بسیار سالخورده بود که چشمانش تار شده بود، گوش‌هایش ناشنوا، و زانوانش می‌لرزید. حال هرگاه سر سفره می‌نشست و قاشق را به زحمت نگه می‌داشت، سوپ را روی سفره می‌ریخت، و اندکی هم از دهانش بیرون می‌ریخت. پسرش و زن او از این کار چندششان می‌شد، و از این رو پدربزرگ پیر سرانجام ناچار شد پشت بخاری، در کنج بنشیند، و خوراکش را در کاسه‌ای سفالی به او می‌دادند، آن هم نه به اندازهٔ سیری؛ و او اندوهگین به سفره می‌نگریست و چشمانش نمناک می‌شد. یک بار هم دستان لرزانش نتوانست کاسه را محکم نگه دارد، کاسه به زمین افتاد و شکست. زن جوان سرزنشش کرد، اما او هیچ نگفت و تنها آه کشید. آنگاه برایش با چند پشیز کاسه‌ای چوبین خریدند و از آن پس ناچار بود در آن غذا بخورد. همچنان که چنین نشسته‌اند، نوهٔ کوچک چهارساله روی زمین تخته‌پاره‌هایی را کنار هم می‌گذارد. پدر می‌پرسد: «چه می‌سازی؟» کودک پاسخ داد: «آبشخورکی می‌سازم، تا وقتی بزرگ شدم پدر و مادرم در آن غذا بخورند.» آنگاه مرد و

Frau eine Weile an, fiengen endlich an zu weinen, holten alsofort den alten Großvater an den Tisch, und ließen ihn von nun an immer mit essen, sagten auch nichts, wenn er ein wenig verschüttete.

زن مدتی به هم نگریستند، سرانجام به گریه افتادند، بی‌درنگ پدربزرگ پیر را سر سفره آوردند و از آن پس همیشه گذاشتند با آنان غذا بخورد، و اگر اندکی هم چیزی می‌ریخت، چیزی نمی‌گفتند.