Das Todtenhemdchen (کفنِ کوچک)

Es hatte eine Mutter ein Büblein von sieben Jahren, das war so schön und lieblich, daß es niemand ansehen konnte ohne ihm gut zu seyn und sie hatte es auch lieber, als alles auf der Welt. Nun geschah es, daß es plötzlich krank wurde und der liebe Gott es zu sich nahm; darüber konnte sich die Mutter nicht trösten und weinte Tag und Nacht. Bald darauf aber, nachdem es begraben war, zeigte sich das Kind Nachts an den Plätzen, wo es sonst im Leben gesessen und gespielt hatte; weinte die Mutter, so weinte es auch, und wenn der Morgen kam, war es verschwunden. Als aber die Mutter gar nicht aufhören wollte zu weinen, kam es in einer Nacht mit seinem weißen Todtenhemdchen, in welchem es in den Sarg gelegt war, und mit dem Kränzchen auf dem Kopf, setzte sich zu ihren Füßen auf das Bett und sprach: „ach Mutter! hör’ doch auf zu weinen, sonst kann ich in meinem Sarge nicht einschlafen, denn mein Todtenhemdchen wird nicht trocken von deinen Thränen, die alle darauf fallen.“ Da erschrak die Mutter, als sie das hörte, und weinte nicht mehr. Und in der andern Nacht kam das Kindchen wieder, hielt in der Hand ein Lichtchen, und sagte: „siehst du, nun ist mein Hemdchen bald trocken und ich habe Ruhe in meinem Grab.“ Da befahl die Mutter dem lieben Gott ihr Leid und ertrug es still und geduldig und das Kind kam nicht wieder, sondern schlief in seinem unterirdischen Bettchen.

مادری پسرکی هفت‌ساله داشت که چنان زیبا و دوست‌داشتنی بود که هیچ‌کس نمی‌توانست نگاهش کند و دوستش نداشته باشد، و مادر او را از هر چیزی در جهان بیشتر دوست داشت. روزی چنین شد که ناگهان بیمار شد و خدای مهربان او را نزد خود برد؛ مادر تسلی نمی‌یافت و شب و روز می‌گریست. اما اندکی پس از به خاک سپردنش، کودک شب‌ها در جاهایی که در زندگی می‌نشست و بازی می‌کرد پیدا می‌شد؛ اگر مادر می‌گریست، او هم می‌گریست، و چون بامداد می‌شد، ناپدید می‌گشت. اما چون مادر به هیچ روی از گریه دست برنمی‌داشت، شبی با کفنِ سپیدِ کوچکش که با آن در تابوت نهاده شده بود، و با تاج‌گلی کوچک بر سر آمد، کنار پاهای او روی تخت نشست و گفت: «آه مادر! دیگر گریه نکن، وگرنه در تابوتم خوابم نمی‌برد، چون کفنم از اشک‌هایت که همه رویش می‌ریزد خشک نمی‌شود.» مادر چون این را شنید هراسید و دیگر نگریست. و شب بعد کودک دوباره آمد، چراغکی در دست داشت و گفت: «می‌بینی، کفنم دارد خشک می‌شود و در گورم آرامش دارم.» آنگاه مادر اندوهش را به خدای مهربان سپرد و آرام و شکیبا تحملش کرد، و کودک دیگر نیامد، بلکه در بسترِ کوچکِ زیرزمینی‌اش خوابید.