Das Hirtenbüblein (پسرک چوپان)

Es war einmal ein Hirtenbübchen, das war wegen seiner weisen Antworten, die es auf alle Fragen gab, weit und breit berühmt. Der König des Landes hörte auch davon, glaubte es nicht und ließ das Bübchen kommen. Da sprach er zu ihm „kannst du mir auf drei Fragen, die ich dir vorlegen will, Antwort geben, so will ich dich ansehen wie mein eigen Kind, und du sollst bei mir in meinem königlichen Schloß wohnen.“ Sprach das Büblein „wie lauten die drei Fragen?“ Der König sagte „die erste lautet wie viel Tropfen Wasser sind in dem Weltmeer?“ Das Hirtenbüblein antwortete „Herr König, laßt alle Flüsse auf der Erde verstopfen, damit kein Tröpflein mehr daraus ins Meer lauft, das ich nicht erst gezählt habe, so will ich euch sagen, wie viel Tropfen im Meere sind.“ Sprach der König „die andere Frage lautet wie viel Sterne stehen am Himmel?“ Das Hirtenbübchen sagte „gebt mir einen großen Bogen weiß Papier,“ und dann machte es mit der Feder so viel feine Punkte darauf, daß sie kaum zu sehen und fast gar nicht zu zählen waren und einem die Augen vergiengen, wenn man darauf blickte. Darauf sprach es „so viel Sterne stehen am Himmel, als hier Punkte auf dem Papier zählt sie nur.“ Aber niemand war dazu im Stand. Sprach der König „die dritte Frage lautet wie viel Secunden hat die Ewigkeit?“ Da sagte das Hirtenbüblein „in Hinterpommern liegt der Demantberg, der hat eine Stunde in die Höhe, eine Stunde in die Breite und eine Stunde in die Tiefe; dahin kommt alle hundert Jahr ein Vögelein und wetzt sein Schnäblein daran, und wenn der ganze Berg abgewetzt ist, dann ist die erste Secunde von der Ewigkeit vorbei.“

روزی روزگاری پسرک چوپانی بود که به خاطر پاسخ‌های خردمندانه‌ای که به هر پرسشی می‌داد، در دور و نزدیک نامدار بود. پادشاه آن سرزمین هم آوازه‌اش را شنید، باور نکرد و پسرک را فراخواند. آنگاه به او گفت: «اگر بتوانی به سه پرسشی که پیش رویت می‌گذارم پاسخ دهی، تو را چون فرزند خود خواهم دانست و در کاخ شاهی نزد من خواهی زیست.» پسرک گفت: «آن سه پرسش چیست؟» پادشاه گفت: «نخستین این است: در اقیانوس چند قطره آب هست؟» پسرک چوپان پاسخ داد: «قربان، فرمان دهید همهٔ رودهای روی زمین را ببندند تا حتی قطره‌ای از آن‌ها به دریا نریزد که من پیش‌تر نشمرده باشم؛ آنگاه به شما خواهم گفت که در دریا چند قطره است.» پادشاه گفت: «پرسش دیگر این است: در آسمان چند ستاره هست؟» پسرک چوپان گفت: «برگ بزرگی کاغذ سفید به من بدهید»، و سپس با قلم چندان نقطه‌های ریز بر آن نهاد که به زحمت دیده می‌شدند و تقریباً شمردنشان ناممکن بود و چشم آدم از نگاه کردن به آن‌ها سیاهی می‌رفت. آنگاه گفت: «در آسمان به همان شمار ستاره هست که اینجا بر کاغذ نقطه؛ فقط آن‌ها را بشمارید.» اما هیچ‌کس از عهده‌اش برنیامد. پادشاه گفت: «پرسش سوم این است: ابدیت چند ثانیه دارد؟» پسرک چوپان گفت: «در پومرن پسین کوه الماسی هست که یک ساعت راه بلندی دارد، یک ساعت راه پهنا و یک ساعت راه ژرفا؛ هر صد سال یک بار پرنده‌ای کوچک بدان‌جا می‌آید و منقارکش را بر آن می‌ساید، و هنگامی که سراسر کوه ساییده شد، نخستین ثانیهٔ ابدیت گذشته است.»

Sprach der König „du hast die drei Fragen aufgelöst wie ein Weiser und sollst fortan bei mir in meinem königlichen Schlosse wohnen, und ich will dich ansehen wie mein eigenes Kind.“

پادشاه گفت: «تو آن سه پرسش را چون فرزانه‌ای گشودی و از این پس در کاخ شاهی نزد من خواهی زیست، و تو را چون فرزند خود خواهم دانست.»