The Overcoat / شنل

In the department of—but it is better not to mention the department. There is nothing more irritable than departments, regiments, courts of justice, and, in a word, every branch of public service.

در اداره‌ی فلان — اما بهتر است نامِ اداره را نبریم. هیچ چیز زودرنج‌تر از اداره‌ها، هنگ‌ها، دادگاه‌ها و، در یک کلام، هر شاخه‌ای از خدمتِ عمومی نیست.

And so, in a certain department there worked a certain official; an official whom one could not call very remarkable, being short of stature, somewhat pock-marked, somewhat reddish-haired, and somewhat blind, judging from appearances.

پس در ادارهٔ معینی، کارمندی معین کار می‌کرد؛ کارمندی که نمی‌شد چندان برجسته‌اش نامید: کوتاه‌قد، کمی آبله‌رو، کمی موسرخ، و در ظاهر، کمی نزدیک‌بین.

His name was Akakii Akakievich. It may strike the reader as rather strange and far-fetched, but he may rest assured that it was by no means far-fetched, and that the circumstances were such that it would have been impossible to give him any other name.

نامش آکاکی آکاکی‌اویچ بود. شاید برای خواننده عجیب و پُرتکلف بنماید، اما خاطر جمع باشد که هیچ تکلفی در کار نبوده و اوضاع چنان رقم خورده بود که نام دیگری بر او نمی‌شد گذاشت.

No respect was shown him in the department. The porter not only did not rise from his seat when he passed, but did not even glance at him, as if a common fly had flown through the reception-room.

در اداره به او هیچ احترامی نمی‌گذاشتند. دربان نه تنها هنگام عبورش از جا برنمی‌خاست، که حتی نگاهش نمی‌کرد، چنان‌که گویی مگسی معمولی از تالار پذیرش گذشته است.

His superiors treated him with a sort of cold despotism. The deputy-chief used to thrust papers under his nose without even saying, "Copy these," or "Here is something interesting."

مافوق‌هایش با او به شیوه‌ای از استبدادِ سرد رفتار می‌کردند. معاونِ رئیس برگه‌ها را زیر دماغش می‌انداخت، بی‌آنکه حتی بگوید: «این‌ها را رونویس کن»، یا: «این یکی جالب است».

When and how he entered the department, and who appointed him, no one could remember. However many directors and chiefs of all kinds came and went, he was always to be seen in the same place, in the same attitude, doing the same work.

هیچ‌کس به یاد نداشت کِی و چگونه وارد اداره شد و چه کسی او را گمارد. هرچند مدیر و رئیس‌ها می‌آمدند و می‌رفتند، او همیشه در همان جا، با همان حال، و در حالِ همان کار دیده می‌شد.

But Akakii Akakievich, if he looked at anything, saw on it his own clear, neatly written lines. Only if a horse thrust his nose, from some unknown quarter, over his shoulder, and sent a whole gust of wind down his neck, did he feel that he was not in the middle of a line, but in the middle of a street.

اما آکاکی آکاکی‌اویچ، به هر چه می‌نگریست، تنها سطرهای روشن و خوش‌نوشتِ خود را می‌دید. تنها وقتی اسبی از جایی ناپیدا دماغش را از روی شانه‌اش می‌گذراند و موجی از باد را به گردنش می‌فرستاد، تازه می‌فهمید که میانِ خیابان است نه میانِ سطرها.

On reaching home he sat down at once at the table, supped his cabbage-soup quickly, and ate a bit of beef with onions, without noticing their taste. He ate it all with the flies and anything else that the Lord might send at that season.

به خانه که می‌رسید، بی‌درنگ پشتِ میز می‌نشست، آشِ کلمش را با شتاب می‌خورد و تکه‌ای گوشت با پیاز می‌بلعید، بی‌آنکه طعمش را بفهمد. همه‌چیز را با مگس‌ها و هرچه خداوند در آن فصل می‌فرستاد، یکجا فرو می‌داد.

When he saw that his stomach was beginning to fill, he rose from the table, took out a small jar with ink, and copied papers which he had brought home. If there were none, he made copies for his own pleasure, especially if the document were remarkable for the beauty of its style.

همین که می‌دید شکمش پر شده، از پشتِ میز برمی‌خاست، شیشه‌ی کوچکی از مرکب بیرون می‌آورد و کاغذهایی را که با خود به خانه آورده بود رونویسی می‌کرد. اگر کاغذی نبود، برای دلِ خودش از نسخه‌های زیبا و خوش‌سبک رونوشت می‌گرفت — تنها برای لذتِ نوشتن.

But the chief misfortune that befell Akakii Akakievich was the St. Petersburg climate. About nine o'clock in the morning, just at the hour when the streets were filled with people on their way to the various official departments, the cold began to nip the noses of all impartially.

اما بزرگ‌ترین بلایی که بر سرِ آکاکی آکاکی‌اویچ نازل شد، آب‌وهوای سن‌پترزبورگ بود. حدودِ ساعتِ نه صبح، درست همان وقت که خیابان‌ها از کارمندانِ راهی ادارات پُر می‌شد، سرما بی‌رحمانه به نوکِ بینیِ همه گاز می‌گرفت.

At this time Akakii Akakievich began to feel that his back and shoulders were particularly nipped, in spite of the fact that he tried to traverse the regulation distance with all possible speed. He began at length to wonder whether the fault did not lie with his overcoat.

در همین روزها بود که آکاکی حس کرد سرما به‌ویژه از پشت و شانه‌هایش رخنه می‌کند — هرچند می‌کوشید فاصله‌ی مقرر را با بیشترین سرعتِ ممکن طی کند. کم‌کم در دلش جوانه زد که شاید گناه از پالتویش باشد.

He examined it thoroughly at home, and discovered that in two places—namely, on the back and shoulders—it had become as thin as gauze. The cloth had worn through, the lining had fallen out. The overcoat was beyond patching.

در خانه با وسواس وارسی‌اش کرد و دید که در دو جا — یعنی پشت و شانه‌ها — چنان نازک شده که چون توری‌ست. پارچه ساییده، آستر فرو ریخته. پالتو، دیگر وصله‌بردار نبود.

You must know that Akakii Akakievich's overcoat served as the butt of ridicule for the officials. They even refused it the noble name of an overcoat, and called it a "cape." In fact it was of singular make — its collar diminishing year by year to serve as a patch for other portions.

باید گفت پالتویِ آکاکی برای کارمندانِ اداره مایه‌ی ریشخند شده بود. حتی آن را به نامِ شریفِ «پالتو» نمی‌خواندند و «شِنل» می‌نامیدند. به‌راستی هم ساختاری غریب داشت — یقه‌اش سال به سال کوتاه‌تر می‌شد، چون قیچی‌اش می‌کردند تا وصله‌ی جای‌های دیگر شود.

He resolved to take it to Petrovich, the tailor, who lived somewhere on the fourth floor up a dark stairway. Petrovich, in spite of his having only one eye and being pock-marked on his face, was rather successful in repairing the trousers and frock-coats of officials.

تصمیم گرفت آن را نزدِ پِترُویچ، خیاط، ببرد — همان که در طبقه‌ی چهارمِ ساختمانی، در انتهای پلکانی تاریک می‌نشست. پِترُویچ، با وجودِ تک‌چشمیِ یک‌چشم و آبله‌رویی صورتش، در وصله‌کاریِ شلوار و فُراکِ کارمندان دستی توانا داشت.

Petrovich took the overcoat, examined it on every side, held it up to the light and shook his head. "No, it is impossible to mend it," he said. "It is too rotten. A new overcoat must be made."

پِترُویچ پالتو را گرفت، از هر سو وارسی کرد، در برابرِ نور بالا گرفت و سرش را تکان داد. گفت: «نه، وصله‌بردار نیست. کاملاً پوسیده است. باید پالتویی نو دوخت.»

"A new one?" said Akakii Akakievich, and everything grew dark before his eyes. "How—a new one? I have no money for that." "Yes, a new one," answered Petrovich with barbarous composure. "About one hundred and fifty roubles."

آکاکی گفت: «پالتویی نو؟» و چشمانش سیاهی رفت. «چطور — نو؟ پولِ آن را ندارم.» پِترُویچ با خونسردیِ بی‌رحمانه‌ای پاسخ داد: «بله، نو. حدودِ یکصد و پنجاه روبل.»

Akakii Akakievich's heart sank. One hundred and fifty roubles — where would he find such a sum? His annual salary was only four hundred. He left the tailor's in a daze and walked through the streets like a man condemned.

دلِ آکاکی فرو ریخت. یکصد و پنجاه روبل — این مبلغِ هنگفت را از کجا بیاورد؟ حقوقِ سالانه‌اش تنها چهارصد روبل بود. از خانه‌ی خیاط چنان بهت‌زده بیرون آمد که گویی به اعدام محکوم شده باشد و چون مردی محکوم در خیابان‌ها قدم می‌زد.

But from that moment, the whole life of Akakii Akakievich was transformed, as if he had suddenly become more existent, as if a strong friend had appeared at his side to walk with him on life's road. That friend was the idea of the new overcoat.

اما از همان لحظه، تمامِ زندگیِ آکاکی دگرگون شد — انگار ناگهان وجودش بیشتر شده، انگار رفیقی نیرومند کنارش پدید آمده و قرار است در راهِ زندگی هم‌گامش شود. آن رفیق، اندیشه‌ی پالتویِ نو بود.

He resolved to economise in every way: he gave up drinking tea in the evening, he refrained from lighting his candle, and when he walked he stepped lightly to spare the soles of his shoes. Once a month he took his linen to the laundress.

تصمیم گرفت در هر کاری صرفه‌جویی کند: شب‌ها چای ننوشد، شمعش را روشن نکند، و چون می‌رفت، آهسته قدم بردارد تا کفِ کفش‌هایش زود ساییده نشود. ماهی یک‌بار لباسش را به رختشورخانه می‌سپرد.

It is true that at first it was hard for him to accustom himself to these privations, but after a while it became habit and went smoothly. He even succeeded in training himself to go entirely without food in the evening; but in exchange he fed himself spiritually, bearing ever in mind the idea of his future overcoat.

به‌راستی نخست بر او دشوار بود که خود را به این محرومیت‌ها عادت دهد، اما اندک‌اندک عادت شد و کار رو به راه افتاد. حتی موفق شد خود را عادت دهد که شب‌ها هیچ نخورد — اما به‌جایش روحش را با اندیشه‌ی پالتویِ آینده‌اش تغذیه می‌کرد.

From that moment his existence seemed to have become fuller, as if he were married, as if some other person were with him, as if he were no longer alone, but as if some agreeable companion had consented to walk with him along the path of life.

از آن لحظه به بعد، زندگی‌اش انگار سرشارتر شده بود؛ گویی زن گرفته باشد، گویی کسی دیگر همراهش باشد، گویی دیگر تنها نیست — انگار همراهی دلپذیر پذیرفته باشد در راهِ زندگی پای به پایش بیاید.

And this companion was nothing else than the overcoat, on thick wadding, on strong lining without wear. He became more lively, even firmer in character, like a man who has fixed and set a goal for himself.

و این همراه چیزی نبود جز همان پالتو — با پنبه‌ی ضخیم و آستری محکم و فرسایش‌ناپذیر. سرحال‌تر شد، حتی در منش استوارتر — همچون مردی که هدفی برای خود برگزیده و بر آن ایستاده باشد.

Doubt and indecision vanished, as it were, from his face and actions. Fire gleamed in his eyes; occasionally the boldest and most daring ideas flitted through his mind — should he not, in fact, have marten fur on the collar?

تردید و دودلی از چهره و کردارش رخت بربست. آتشی در چشمانش می‌درخشید؛ گاه جسورانه‌ترین خیال‌ها به سرش می‌زد — راستی، چه می‌شد اگر یقه‌ی پالتو از خزِ سمور می‌بود؟

Several months later, by means of saving, and the unexpected receipt of a bonus from the chief, Akakii Akakievich at last had enough money. He went straight to Petrovich and ordered the overcoat.

چند ماه بعد، با صرفه‌جویی و دریافتِ ناگهانیِ پاداشی از سویِ رئیس، آکاکی سرانجام پول را فراهم آورد. یک‌راست نزدِ پِترُویچ رفت و سفارشِ پالتو را داد.

When the overcoat was finished, Petrovich brought it home himself. Akakii put it on, and from that day on it seemed to him that his life had become broader, as if he had been married to the overcoat. He wore it through the streets in a kind of triumph, and even passers-by seemed to notice.

پالتو که آماده شد، پِترُویچ خودش آن را به خانه‌ی آکاکی آورد. آکاکی پوشیدش و از آن روز زندگی‌اش گویی فراخ‌تر شد — انگار با پالتو پیمانِ ...شویی بسته باشد. آن را با نوعی پیروزی در خیابان‌ها به تن می‌کشید و گویی رهگذران هم متوجه‌اش می‌شدند.

— پایانِ بخشِ نخستِ نقل‌شده از داستانِ «شنل» نوشته‌ی نیکلای گوگول. متنِ کاملِ داستان (شاملِ ربودنِ پالتو، مرگِ آکاکی و بازگشتِ روحِ او) در Project Gutenberg eBook #36034 و در ترجمه‌های فارسیِ متعدد در دسترس است.

— End of first section. Full text continues with the theft of the overcoat, Akakii's death, and the haunting by his ghost in St. Petersburg — see Project Gutenberg eBook #36034.