The Chameleon / آفتاب‌پرست

The police superintendent Otchumyelov is walking across the market square wearing a new overcoat and carrying a parcel under his arm. A red-haired policeman strides after him with a sieve full of confiscated gooseberries in his hands. There is silence all around.

افسرِ پلیس، اچومیلوف، با پالتوی نو و بسته‌ای زیرِ بغل، از میدانِ بازار می‌گذرد. یک پاسبانِ موسرخ، با غربالی پُر از انگورِ فرنگیِ ضبط‌شده در دست، پشتِ سرش گام برمی‌دارد. سکوت همه‌جا حاکم است.

Not a soul in the square... The open doors of the shops and taverns look out upon God's world disconsolately, like hungry mouths; there is not even a beggar near them. "So you bite, you damned brute?" Otchumyelov hears suddenly. "Lads, don't let him go! Biting is prohibited nowadays! Hold him! ah... ah!"

در میدان هیچ‌کس نیست... درهای بازِ مغازه‌ها و میخانه‌ها بی‌رمق، چون دهان‌های گرسنه، به جهانِ خدا می‌نگرند؛ حتی یک گدا هم در نزدیکی‌شان نیست. اچومیلوف ناگهان می‌شنود: «پس گاز می‌گیری، حیوانِ لعنتی؟ بچه‌ها، نگذارید فرار کند! گاز گرفتن این روزها ممنوع است! بگیریدش! آی... آی!»

There is the sound of a dog yelping. Otchumyelov looks in the direction of the sound and sees a dog, hopping on three legs and looking about her, run out of Pichugin's timber-yard. A man in a starched cotton shirt, with his waistcoat unbuttoned, is chasing her.

صدای زوزه‌ی سگ به گوش می‌رسد. اچومیلوف به سویِ صدا نگاه می‌کند و سگی را می‌بیند که سه‌پا می‌جهد، اطرافش را می‌پاید و از انبارِ چوبِ پیچوگین بیرون می‌دود. مردی با پیراهنِ کتانیِ آهارخورده و جلیقه‌ی بازشده، در تعقیبش است.

He runs after her, and throwing his body forward falls down and seizes the dog by her hind legs. There is the sound of a second yelp and a shout of "Don't let go!" Sleepy countenances are protruded from the shops, and soon a crowd, which seems to have sprung out of the earth, is gathered round the timber-yard.

دنبالش می‌دود و با پرتابِ بدن به جلو، زمین می‌خورد و پاهای عقبِ سگ را می‌گیرد. صدای دومین زوزه و فریادِ «ولش نکن!» شنیده می‌شود. چهره‌های خواب‌آلود از مغازه‌ها بیرون می‌زنند و دیری نمی‌گذرد که جمعیتی — انگار از زمین رُسته باشد — دورِ انبارِ چوب جمع می‌شود.

"It looks like a row, your honour!" says the policeman. Otchumyelov makes a half turn to the left and strides towards the crowd. He sees the aforementioned man in the unbuttoned waistcoat standing close by the gate of the timber-yard, holding his right hand in the air and displaying a bleeding finger to the crowd.

پاسبان می‌گوید: «به نظر دعوایی است، جناب!» اچومیلوف نیم‌چرخی به چپ می‌زند و به سویِ جمعیت گام برمی‌دارد. همان مردِ جلیقه‌بازشده را می‌بیند که نزدیکِ دروازه‌ی انبارِ چوب ایستاده، دستِ راستش را بالا گرفته و انگشتِ خون‌آلودش را به جمعیت نشان می‌دهد.

On his half-drunken face there is plainly written: "I'll pay you out, you rogue!" and indeed the very finger has the look of a flag of victory. In this man Otchumyelov recognizes Hryukin, the goldsmith. The culprit who has caused the sensation, a white borzoy puppy with a sharp muzzle and a yellow patch on her back, is sitting on the ground.

بر چهره‌ی نیم‌مستش به‌روشنی نوشته شده: «حسابت را خواهم رسید، حقه‌باز!» و حقیقتاً همان انگشت، حالتِ پرچمِ پیروزی دارد. در این مرد، اچومیلوف خریوکین، زرگر، را می‌شناسد. مجرمی که این هیاهو را برانگیخته — توله‌سگی سفیدِ نژادِ بُرزوی با پوزه‌ی تیز و لکه‌ای زرد بر پشتش — روی زمین نشسته است.

Tears are in her eyes and a look of misery on her face. "What's it all about?" Otchumyelov inquires, pushing his way through the crowd. "What are you here for? Why are you waving your finger...? Who was it shouted?" "I was walking along here, not interfering with anyone, your honour," Hryukin begins, coughing into his fist.

اشک در چشمانش و حالتِ بدبختی بر چهره‌اش است. اچومیلوف در حالی که راهش را از میانِ جمعیت باز می‌کند، می‌پرسد: «این چه ماجرایی است؟ شما اینجا چه می‌کنید؟ چرا انگشتت را تکان می‌دهی؟... چه کسی داد زد؟» خریوکین در حالی که در مشتش سرفه می‌کند، شروع می‌کند: «من از اینجا رد می‌شدم، با کسی کاری نداشتم، جناب،

"I was talking about firewood to Mitry Mitritch, when this low brute for no reason at all bit my finger.... You must excuse me I am a working man.... Mine is fine work. I must have damages, for I shan't be able to use this finger for a week, maybe.... It's not even the law, your honour, that one should put up with it from a beast..."

داشتم با میتری میتریچ درباره‌ی هیزم حرف می‌زدم که این جانورِ پست بی‌هیچ دلیلی انگشتم را گاز گرفت.... باید معذورم بدارید — من کارگرم.... کارم ظریف است. باید غرامت بگیرم، چون شاید یک هفته‌ای نتوانم از این انگشت استفاده کنم.... جناب، حتی در قانون هم نیست که آدم از حیوانی این را تحمل کند...»

"H'm!.. Very good," says Otchumyelov sternly, coughing and wrinkling his eyebrows. "Very good. Whose dog is it? I won't let this pass! I'll teach them to let their dogs run all over the place! It's time these gentry were looked after, if they won't obey the regulations! ... I'll teach him!"

اچومیلوف با لحنِ سخت، در حالی که سرفه می‌کند و ابروهایش را در هم می‌کشد، می‌گوید: «هوم!... بسیار خوب. بسیار خوب. سگِ کیست؟ از این موضوع به‌سادگی نمی‌گذرم! یادشان می‌دهم سگ‌هایشان را همه‌جا رها نکنند! وقتش است که این جنابان را به جای خود نشاند، اگر تن به قانون نمی‌دهند! ... یادش می‌دهم!»

"Yeldyrin," cries the superintendent addressing the policeman, "find out whose dog this is and draw up a report! And the dog must be strangled. Without delay! It's sure to be mad.... Whose dog is it, I ask?" "I fancy it's General Zhigalov's," says someone in the crowd. "General Zhigalov's, h'm... Help me off with my coat, Yeldyrin... it's frightfully hot!"

اچومیلوف رو به پاسبان فریاد می‌زند: «یلدیرین، بفهم سگِ کیست و گزارش بنویس! و این سگ باید خفه شود. بدونِ تأخیر! حتماً هار است.... سگِ کیست، می‌گویم؟» کسی از میانِ جمعیت می‌گوید: «گمان می‌کنم سگِ ژنرال ژیگالوف باشد.» «سگِ ژنرال ژیگالوف، هوم... کمکم کن پالتو را دربیاورم، یلدیرین... هوا به‌طرز هولناکی گرم است!»

"It must be going to rain.... There's one thing I can't make out, how it came to bite you?" Otchumyelov turns to Hryukin. "Surely it couldn't reach your finger. It's a little dog, and you are a great hulking fellow! You must have scratched your finger with a nail, and then the idea struck you to get damages for it. We all know your sort!"

«حتماً می‌خواهد باران بزند.... یک چیز را نمی‌فهمم — این سگ چطور تو را گاز گرفته؟» اچومیلوف رو به خریوکین می‌کند. «این که نمی‌توانست به انگشتت برسد. سگِ کوچکی است، و تو هیکلِ گُنده‌ای داری! حتماً انگشتت را با میخ خراشانده‌ای و بعد به سرت زده غرامت بگیری. ما تیپِ تو را خوب می‌شناسیم!»

"He put a cigarette in her face, your honour, for a joke, and she had the sense to snap at him.... He is a senseless fellow, your honour!" "That's a lie, Squinteye! You didn't see, so why tell lies about it? His honour is a wise gentleman, and will see who is telling lies and who is telling the truth, as in God's sight...."

«جناب، سیگار زیرِ پوزه‌اش گرفت، از شوخی، و سگ هم عقل داشت و گازش گرفت.... جناب، این آدمِ بی‌عقلی است!» «دروغ می‌گویی، چشم‌چپ! ندیدی، پس چرا دروغ می‌بافی؟ جنابِ ایشان مردِ خردمندی است، و خواهد دید چه کسی دروغ می‌گوید و چه کسی راست، چنانکه در نظرِ خدا....»

"And I have a brother in the police... let me tell you," says Hryukin, "and if you don't believe me, my brother can come and look. Will the law be applied to this case or not? In our times everyone, brother, is equal before the law.... I have a brother in the police, too, let me tell you..."

خریوکین می‌گوید: «و یک برادر هم در پلیس دارم... بگذار بگویم، و اگر باور نمی‌کنی، برادرم می‌تواند بیاید و ببیند. آیا قانون در این مورد اعمال خواهد شد یا نه؟ در زمانه‌ی ما، برادر، همه در برابرِ قانون برابرند.... من هم برادری در پلیس دارم، بگذار بگویم...»

"No, that's not the General's dog," says the policeman, with profound conviction, "the General hasn't got one like that. His are mostly setters." "Do you know that for a fact?" "Yes, your honour." "I know it, too. The General has valuable dogs, thoroughbred, and this is goodness knows what! No coat, no shape.... A low creature."

پاسبان با اطمینانِ کامل می‌گوید: «نه، این سگِ ژنرال نیست. ژنرال این‌جور سگی ندارد. سگ‌هایش بیشتر از نوعِ ستِر هستند.» «این را با قطعیت می‌دانی؟» «بله، جناب.» «من هم می‌دانم. ژنرال سگ‌های قیمتی دارد، اصیل، و این یکی خدا می‌داند چیست! نه پشمی، نه قواره‌ای.... موجودِ پستی است.»

"And to keep a creature like this!... where's the sense of it. If a dog like this were to turn up in Petersburg or Moscow, do you know what would happen? They would not worry about the law, they would strangle it in a twinkling! You've been injured, Hryukin, and we can't let the matter drop....

«و نگه‌داشتنِ چنین موجودی!... کجایش عاقلانه است؟ اگر چنین سگی در پترزبورگ یا مسکو پیدا می‌شد، می‌دانی چه می‌شد؟ کاری به قانون نداشتند، در یک چشم‌به‌هم‌زدن خفه‌اش می‌کردند! تو زخمی شده‌ای، خریوکین، و ما نمی‌توانیم از این موضوع بگذریم....

"You must be given satisfaction. It's time to teach a lesson to such people!" "And yet, maybe it is the General's," says the policeman, thinking aloud. "It's not written on its face.... I saw one like it the other day in his yard." "It is the General's, that's certain!" says a voice in the crowd.

«باید جبران شوی. وقتش است درسی به این جور آدم‌ها داده شود!» پاسبان در حالی که با خود فکر می‌کند، می‌گوید: «و با این حال، شاید سگِ ژنرال باشد. روی صورتش که نوشته نیست.... چندی پیش یکی مثلِ این را در حیاطِ او دیدم.» صدایی از میانِ جمعیت می‌گوید: «سگِ ژنرال است، حتم دارم!»

"H'm! Help me on with my overcoat, Yeldyrin, my lad... the wind's getting up.... I am cold...."

«هوم! کمکم کن پالتو را بپوشم، یلدیرین، پسرم... باد بلند شد.... سردم است....»

"You take it to the General's, and inquire there. Say I found it and sent it. And tell them not to let it out into the street.... It may be a valuable dog, and if every swine goes sticking a cigar in its mouth, it may soon be ruined. A dog is a delicate animal...."

«تو ببرش پیشِ ژنرال، و آنجا بپرس. بگو من پیدایش کردم و فرستادمش. و به آنها بگو نگذارند به خیابان بیاید.... شاید سگِ قیمتی‌ای باشد، و اگر هر خوکی سیگار در دهنش بچپاند، زود از بین می‌رود. سگ حیوانِ ظریفی است....»

"And you, blockhead, put your hand down! It's no use your displaying your fool of a finger. It's your own fault!" "Here comes the General's cook, we will ask him.... Hi, Prohor! Come here, my dear man! Look at this dog.... Is it one of yours?"

«و تو، احمق، دستت را بیار پایین! فایده‌ای ندارد انگشتِ مسخره‌ات را نشان دهی. تقصیرِ خودت است!» «نگاه کنید، آشپزِ ژنرال دارد می‌آید، از او می‌پرسیم.... آی، پروخور! بیا اینجا، عزیزِ من! این سگ را نگاه کن.... یکی از سگ‌های شماست؟»

At this point General Zhigalov's cook walks by. "Prohor! Hi, Prohor!" cries the superintendent. "Whose dog is this?" "Ours, your honour." "Whose?" "His Excellency's brother, who arrived the other day. Our General is not fond of borzois. His honour's brother is fond of them...."

در این میان، آشپزِ ژنرال ژیگالوف از آنجا می‌گذرد. اچومیلوف فریاد می‌زند: «پروخور! آی، پروخور! سگِ کیست؟» «مالِ ماست، جناب.» «مالِ کی؟» «مالِ برادرِ جنابِ ژنرال، که چند روز پیش آمده. ژنرالِ ما بُرزوی دوست ندارد. برادرشان بُرزوی دوست دارد....»

"You don't say his Excellency's brother is here?" Otchumyelov inquires, his face beaming with rapture. "Vladimir Ivanitch? What a surprise! And I didn't know! Has he come on a visit?" "Yes." "Well, I never.... He couldn't stay away from his brother.... And there I didn't know! So this is his dog? Delighted to hear it.... Take it.... It's not a bad pup.... A lively creature."

اچومیلوف در حالی که چهره‌اش از سرور می‌درخشد، می‌پرسد: «نمی‌گویی برادرِ جنابِ ژنرال اینجاست؟ ولادیمیر ایوانیچ؟ چه شگفتی‌ای! و من نمی‌دانستم! به دیدنش آمده؟» «بله.» «خب، اصلاً.... نتوانست از برادرش دور باشد.... و من نمی‌دانستم! پس این سگِ اوست؟ از شنیدنش خوشحالم.... بِبَرش.... توله‌ی بدی نیست.... موجودِ سرزنده‌ای است.»

"Snapped at this fellow's finger! Ha-ha-ha.... Come, why are you shivering? Rrr... Rrr.... The rogue's angry... a nice little pup." Prohor calls the dog, and walks away from the timber-yard with her. The crowd laughs at Hryukin. "I'll make you smart yet!" Otchumyelov threatens him, and wrapping himself in his greatcoat, goes on his way across the square.

«انگشتِ این بابا را گاز گرفته! هه‌هه‌هه.... خب، چرا می‌لرزی؟ ررر... ررر.... شیطنت می‌کند.... توله‌ی نازنینی است.» پروخور سگ را صدا می‌زند و با او از انبارِ چوب دور می‌شود. جمعیت به خریوکین می‌خندد. اچومیلوف تهدیدش می‌کند: «حسابت را خواهم رسید!» و در پالتویش می‌پیچد و به راهِ خود از میدان می‌رود.