Misery / غصه

The twilight of evening. Big flakes of wet snow are whirling lazily about the street lamps, which have just been lighted, and lying in a thin soft layer on roofs, horses' backs, shoulders, caps. Iona Potapov, the sledge-driver, is all white like a ghost.

گرگ و میشِ شامگاه. دانه‌های درشتِ برفِ نم‌دار، تنبل و چرخان، گردِ تیرهای چراغی که تازه روشن شده‌اند می‌گردند و بر سقف‌ها، پشتِ اسب‌ها، شانه‌ها و کلاه‌ها لایه‌ای نازک و نرم می‌نشینند. یونا پوتاپوف، گاری‌چی، چون شبحی سراپا سفید است.

He sits on the box without stirring, bent as double as the living body can be bent. If a regular snowdrift fell on him it seems as though even then he would not think it necessary to shake it off.... His little mare is white and motionless too. Her stillness, the angularity of her lines, and the stick-like straightness of her legs make her look like a halfpenny gingerbread horse.

روی صندلیِ راننده‌ای بی‌حرکت نشسته، چنان دو لا که یک تنِ زنده می‌تواند خم شود. اگر تپه‌ای از برف بر او می‌بارید، حتی آن هم گویا لازم نمی‌دیدش که بتکاندش.... مادیانِ کوچکش هم سفید و بی‌حرکت است. سکونش، خطوطِ گوشه‌داری‌اش، و راستیِ چوب‌مانندِ پاهایش، او را شبیهِ اسبِ کوچکِ شیرینیِ شیشه‌ای می‌کند.

She is probably lost in thought. Anyone who has been torn away from the plough, from the familiar gray landscapes, and cast into this slough, full of monstrous lights, of unceasing uproar and hurrying people, is bound to think.

احتمالاً غرقِ اندیشه است. هر که را از خیش بکنند، از مناظرِ خاکستریِ آشنا جدا کنند و در این لجن‌زار بیفکنند — لجن‌زاری پُر از نورهای هیولاوش، هیاهوی بی‌پایان و آدم‌های شتاب‌زده — ناگزیر به اندیشیدن می‌افتد.

It is a long time since Iona and his nag have budged. They came out of the yard before dinnertime and not a single fare yet. But now the shades of evening are falling on the town. The pale light of the street lamps changes to a vivid color, and the bustle of the street grows noisier.

مدت‌هاست که یونا و اسبِ خسته‌اش جنب نخورده‌اند. پیش از وقتِ شام از حیاط بیرون آمده‌اند و هنوز یک مشتری هم نگرفته‌اند. اما حالا سایه‌های شامگاه بر شهر می‌افتد. نورِ کم‌رنگِ تیرهای چراغ به رنگی زنده می‌گراید، و همهمه‌ی خیابان پرسروصداتر می‌شود.

"Sledge to Vyborgskaya!" Iona hears. "Sledge!" Iona starts, and through his snow-plastered eyelashes sees an officer in a military overcoat with a hood over his head. "To Vyborgskaya," repeats the officer. "Are you asleep? To Vyborgskaya!"

یونا می‌شنود: «گاری به ویبورگسکایا!» «گاری!» یونا یکّه می‌خورد، و از پشتِ مژگانش که با برف اندود شده، افسری را در پالتویِ نظامی و کلاهکی بر سر می‌بیند. افسر تکرار می‌کند: «به ویبورگسکایا. خوابی؟ به ویبورگسکایا!»

In token of assent Iona gives a tug at the reins which sends cakes of snow flying from the horse's back and shoulders. The officer gets into the sledge. The sledge-driver clicks to the horse, cranes his neck like a swan, rises in his seat, and more from habit than necessity brandishes his whip.

یونا در نشانه‌ی موافقت، تکانی به افسار می‌دهد، چنانکه قالب‌های برف از پشت و شانه‌های اسب می‌پرند. افسر سوارِ گاری می‌شود. گاری‌چی نوکِ زبانش را به اسب می‌زند، گردنش را چون قویی دراز می‌کند، در صندلی‌اش بلند می‌شود، و بیش از سرِ ضرورت، از سرِ عادت، شلاقش را تاب می‌دهد.

The mare cranes her neck, too, crooks her stick-like legs, and hesitatingly sets off.... "Where are you shoving, you devil?" Iona immediately hears shouts from the dark mass shifting to and fro before him. "Where the devil are you going? Keep to the right!"

مادیان هم گردنش را دراز می‌کند، پاهای چوب‌مانندش را خم می‌کند و با تردید به راه می‌افتد.... یونا بی‌درنگ از تودِ تاریکِ پیش رویش که در رفت‌وآمد است، فریادها را می‌شنود: «کجا داری هل می‌دهی، شیطان؟ کدام جهنمی می‌روی؟ سمتِ راست بمان!»

"You don't know how to drive! Keep to the right," says the officer angrily. A coachman driving a carriage swears at him; a pedestrian crossing the road and brushing the horse's nose with his shoulder, looks at him angrily and shakes the snow off his sleeve. Iona fidgets on the box as though he were sitting on thorns.

افسر با خشم می‌گوید: «گاری راندن بلد نیستی! سمتِ راست بمان.» راننده‌ای دیگر که کالسکه‌ای می‌راند به او دشنام می‌دهد؛ پیاده‌ای که از خیابان می‌گذرد و شانه‌اش به دماغِ اسب می‌خورد، خشمگین به او می‌نگرد و برف را از آستینش می‌تکاند. یونا روی صندلی چنان وول می‌خورد که گویی بر خار نشسته است.

Jerks his elbows out and turns his eyes about like one possessed as though he did not know where he was or why he was there. "What rascals they all are!" says the officer jocosely. "They are simply doing their best to run up against you or fall under the horse's feet. They must be doing it on purpose."

آرنج‌هایش را به بیرون پرتاب می‌کند و چشمانش را چون آدمی جن‌زده می‌چرخاند، انگار نمی‌داند کجاست یا چرا اینجاست. افسر شوخ‌طبعانه می‌گوید: «همه‌شان چه نامرد‌اند! دارند هر چه می‌توانند می‌کنند که بهت بزنند یا زیرِ پای اسب بیفتند. حتماً عمداً این کار را می‌کنند.»

Iona looks at his fare and moves his lips.... Apparently he means to say something, but nothing comes out but a sniff. "What?" inquires the officer. Iona gives a wry smile, and straining his throat, brings out huskily: "My son... er... my son died this week, sir."

یونا به مسافرش نگاه می‌کند و لب‌هایش را تکان می‌دهد.... ظاهراً می‌خواهد چیزی بگوید، اما جز فین‌فینی چیزی بیرون نمی‌آید. افسر می‌پرسد: «چی؟» یونا لبخندی کج می‌زند، گلویش را می‌فشارد و با صدایی خشن می‌گوید: «پسرم... اِ... پسرم این هفته مرد، آقا.»

"H'm! What did he die of?" Iona turns his whole body round to his fare, and says: "Who can tell! It must have been from fever.... He lay three days in the hospital and then he died.... God's will." "Turn round, you devil!" comes out of the darkness. "Have you gone cracked, you old dog? Look where you are going!"

«هوم! از چه چیزی مرد؟» یونا تمامِ بدنش را به سویِ مسافر می‌چرخاند و می‌گوید: «کی می‌داند! حتماً از تب بوده.... سه روز در بیمارستان خوابید و بعد مرد.... خواستِ خدا.» از تاریکی فریاد برمی‌خیزد: «بپیچ، شیطان! دیوانه شده‌ای، سگِ پیر؟ ببین کجا می‌روی!»

"Drive on! drive on!..." says the officer. "We shan't get there till to-morrow going on like this. Hurry up!" The sledge-driver cranes his neck again, rises in his seat, and with heavy grace swings his whip. Several times he looks round at the officer, but the latter keeps his eyes shut and is apparently disinclined to listen.

افسر می‌گوید: «براند! براند!... با این روش تا فردا هم نمی‌رسیم. عجله کن!» گاری‌چی دوباره گردنش را دراز می‌کند، در صندلی بلند می‌شود و با وقاری سنگین شلاقش را تاب می‌دهد. چند بار به افسر نگاه می‌اندازد، اما او چشمانش را بسته و ظاهراً مایل به شنیدن نیست.

Putting him down at Vyborgskaya, Iona stops by a restaurant, and again sits huddled up on the box.... Again the wet snow paints him and his horse white. One hour passes, and then another.... Three young men, two tall and thin, one short and hunchbacked, come up, railing at each other and loudly stamping on the pavement with their goloshes.

پس از پیاده کردنش در ویبورگسکایا، یونا کنارِ یک رستوران می‌ایستد و باز چمباتمه‌زده روی صندلی می‌نشیند.... باز برفِ نم‌دار او و اسبش را سفید می‌رنگ می‌کند. یک ساعت می‌گذرد، و سپس دیگری.... سه جوان — دو بلندقد و لاغر، یکی کوتاه و گوژپشت — می‌آیند، به همدیگر دشنام می‌دهند و با گالش‌هایشان بلند بر سنگفرش می‌کوبند.

"Cabby, to the Police Bridge!" the hunchback cries in a cracked voice. "The three of us... twenty kopecks!" Iona tugs at the reins and clicks to his horse. Twenty kopecks is not a fair price, but he has no thoughts for that. Whether it is a rouble or whether it is five kopecks does not matter to him now so long as he has a fare....

گوژپشت با صدایی شکسته فریاد می‌زند: «گاری‌چی، به پلِ پلیس! سه‌تایی... بیست کوپک!» یونا افسار را می‌کشد و به اسب نوک می‌زند. بیست کوپک نرخِ منصفانه‌ای نیست، اما او در فکرش نیست. حالا برایش فرق نمی‌کند یک روبل باشد یا پنج کوپک، تا وقتی که مسافری دارد....

The young men, jostling each other and using bad language, go up to the sledge and all three try to sit down at once. The question remains to be settled: Which are to sit down and which one is to stand? After a long altercation, ill-temper, and abuse, they come to the conclusion that the hunchback must stand because he is the shortest.

جوانان، در حالی که هم را هل می‌دهند و بد دهنی می‌کنند، تا گاری می‌روند و هر سه می‌کوشند یکجا بنشینند. این سؤال باقی می‌ماند: کدام بنشینند و کدام بایستد؟ پس از مشاجره‌ای دراز و بدخلقی و دشنام، به این نتیجه می‌رسند که گوژپشت باید بایستد چون از همه کوتاه‌تر است.

"Well, drive on," says the hunchback in his cracked voice, settling himself and breathing down Iona's neck. "Cut along! What a cap you've got, my friend! You wouldn't find a worse one in all Petersburg...."

گوژپشت در حالی که جا می‌گیرد و پشتِ گردنِ یونا نفس می‌کشد، با صدای شکسته‌اش می‌گوید: «خب، براند! یالا! دوست من، چه کلاهی داری! بدتر از این را در تمامِ پترزبورگ پیدا نمی‌کنی....»

"He-he!... he-he!..." laughs Iona. "It's nothing to boast of." "Well, then, nothing to boast of, drive on! Are you going to drive like this all the way? Eh? Shall I give you one in the neck?" "My head aches," says one of the tall ones. "At the Dukmasovs' yesterday Vaska and I drank four bottles of brandy between us."

یونا می‌خندد: «هه-هه!... هه-هه!... چیزِ تفاخر‌آمیزی نیست.» «خب، حالا که چیزِ تفاخر‌آمیزی نیست، براند! می‌خواهی همین‌جور تا آخر برانی؟ ها؟ یکی پسِ گردنت بزنم؟» یکی از بلندقدها می‌گوید: «سرم درد می‌کند. دیروز در خانه‌ی دوکماسف‌ها من و واسکا چهار شیشه عرق با هم خوردیم.»

"I can't make out why you talk such stuff," says the other tall one angrily. "You lie like a brute." "Strike me dead, it's the truth!..." "It's about as true as that a louse coughs."

آن بلندقدِ دیگر با خشم می‌گوید: «نمی‌فهمم چرا این مزخرفات را می‌گویی. مثلِ یک حیوان دروغ می‌گویی.» «جان به‌قسمش راست است!...» «به همان اندازه راست است که شپش سرفه کند.»

"My son... died this week," Iona says with a wry smile. "We shall all die...." says the hunchback with a sigh, wiping his lips after coughing. "Come, drive on! drive on! My friends, I simply cannot stand crawling like this! When will he get us there?"

یونا با لبخندی کج می‌گوید: «پسرم... این هفته مرد.» گوژپشت در حالی که آه می‌کشد و لب‌هایش را بعد از سرفه پاک می‌کند، می‌گوید: «همه‌مان خواهیم مرد.... یالا، براند! براند! دوستان، من اصلاً تابِ این خزیدن را ندارم! کِی ما را به آنجا می‌رساند؟»

And to give him pleasure, Iona lashes the mare with his whip and even on the back of the hunchback. "What rascally fellow!" laughs the hunchback. "May the cholera carry you off!"

و یونا برای خشنود کردنش، شلاق را بر تنِ مادیان فرود می‌آورد و حتی بر پشتِ گوژپشت. گوژپشت می‌خندد: «چه آدمِ بی‌سر و پایی! وبا تو را ببرد!»

Iona feels again the presence of someone close to him. He longs to talk to someone—to share his grief. But the young men have begun talking and singing, and pay no further attention to him.... His misery is immense, beyond all bounds. If Iona's heart were to burst and his misery to flow out, it would flood the whole world, it seems.

یونا دوباره حضورِ کسی را در نزدیکی‌اش حس می‌کند. آرزو دارد با کسی حرف بزند — اندوهش را بازگو کند. اما جوانان شروع به حرف زدن و آواز خواندن کرده‌اند، و دیگر توجهی به او نمی‌کنند.... اندوهش بی‌نهایت است، بیرون از هر مرز. اگر دلِ یونا می‌ترکید و اندوهش بیرون می‌ریخت، گویا تمامِ جهان را غرق می‌کرد.

Yet it is not seen. It has found a hiding-place in such an insignificant shell that one would not have found it with a candle by daylight.... Iona sees a house-porter with a parcel and makes up his mind to address him. "What time will it be, friend?" he asks.

با این حال دیده نمی‌شود. در پوسته‌ای چنان حقیر پنهان شده که حتی با شمعی در روزِ روشن نمی‌توانستی پیدایش کنی.... یونا دربانی را با بسته‌ای می‌بیند و تصمیم می‌گیرد با او سخن بگوید. می‌پرسد: «دوست، چه وقت است؟»

"Going on for ten.... Why have you stopped here? Drive on!" Iona drives a few paces away, bends himself double, and gives himself up to his misery. He feels it is no good to appeal to people. But before five minutes have passed he draws himself up, shakes his head as though he feels a sharp pain, and tugs at the reins.... He can bear it no longer.

«نزدیکِ ده.... چرا اینجا ایستاده‌ای؟ براند!» یونا چند گام جلوتر می‌راند، خود را دو لا می‌کند و تن به اندوهش می‌سپارد. حس می‌کند فایده‌ای ندارد به آدم‌ها روی آورد. اما هنوز پنج دقیقه نگذشته که خود را راست می‌کند، سرش را می‌جنباند انگار درد تیزی دارد، و افسار را می‌کشد.... دیگر تاب نمی‌آورد.

"It seems that no one can talk to anyone in this great city. The cabby goes back to his stable. The cabman stops, and in another minute he has gone in. In the stable his little horse stands by the manger. Iona looks at his mare and slowly tells her everything."

انگار کسی در این شهرِ بزرگ نمی‌تواند با کسی حرف بزند. گاری‌چی به اصطبلش برمی‌گردد. گاری‌چی می‌ایستد، و یک دقیقه بعد داخل شده است. در اصطبل، اسبِ کوچکش کنارِ آخور ایستاده است. یونا به مادیانش نگاه می‌کند و آهسته همه‌چیز را به او می‌گوید.

"That's how it is, old girl.... Kuzma Ionitch is gone.... He said good-by to me.... He went and died for no reason.... Now, suppose you had a little colt, and you were own mother to that little colt.... And all at once that same little colt went and died.... You'd be sorry, wouldn't you?..." The little mare munches, listens, and breathes on her master's hands. Iona is carried away and tells her all about it.

«مادر جان، این طور شد.... کوزما ایونیچ رفت.... خداحافظی‌اش را با من کرد.... رفت و بی هیچ دلیلی مرد.... حالا فرض کن کره‌اسبی داشتی، و مادرِ همان کره‌اسب بودی.... و آن کره‌اسب ناگهان رفت و مرد.... غمت می‌گرفت، نه؟...» مادیانِ کوچک می‌جود، گوش می‌دهد، و بر دست‌های اربابش می‌دمد. یونا خود را در دستِ شور می‌سپارد و همه‌چیز را برایش بازگو می‌کند.